[przerwa 11 sekund; przygotowanie dyktafonu] 
M: To proszę opowiedzieć o swojej organizacji. O jej początkach, jak powstała, jakie były jej pierwotne cele.  
R:  To jest tak, że fundacja została założona przeze mnie czyli Małgorzatę Małeczkę i przez Patrycję Musiał. Patrycja jest prezeską, a ja jestem vice prezeską. I obie już od kilku lat działałyśmy w środowisku sztuki, popularyzacji sztuki. A ja wcześniej pracowałam w galerii przez dwa lata, w Bunkrze Sztuki krakowskim. To jest miejska galeria. Patrycja od kilku lat jest związana z Gazetą Wyborczą i też pisze o sztuce. No i w pewnym momencie postanowiłyśmy same zacząć gdzieś współtworzyć kulturę. Przez rok pracowałyśmy nad statutem, nad różnymi dokumentami, nad jakimś tam planem, zarysem tego, co chcemy robić. W jaki sposób chcemy to robić. I czwartego lutego chyba udało się w końcu uzyskać wpis do Krajowego Rejestru Stowarzyszeń 2008. Także jesteśmy dość młodą fundacją.  
M: Jakie były cele fundacji kiedy ją zakładałyście?  
R: Celi jest sporo. Myślę, że mogłabym otworzyć statut. Czy chciałabyś?  
M: Bardzo proszę.  
R: Tak. [przerwa 20 sekund]  Więc tak. Celami fundacji jest działanie na rzecz wypromowania wizerunku Krakowa jako współczesnego ośrodka rozwoju najnowszych trendów w kulturze, wspieranie i popularyzowanie kultury Polskiej i wiedzy o niej w kraju i za granicą, wspieranie i upowszechnianie dorobku młodych twórców w kraju i za granicą. Działalność promującą rozwój rynku sztuki w Polsce i poza granicami kraju. Działanie na rzecz rozwoju i promocji wspólnych korzeni i kultury obszaru Unii Europejskiej. Działanie na rzecz ogólnopolskiej, międzynarodowej współpracy środowisk twórczych. Popularyzowanie światowego dorobku kulturowego, wspieranie inicjatyw edukacyjnych, prospołecznych i proekologicznych.  
M: A jak wcześniej działałyście jakie to były inicjatywy?  
R: Wcześniej? Przed założeniem fundacji? Przed założeniem fundacji jakby działałyśmy osobno. Tak jak mówiłam, ja pracowałam w galerii w Bunkrze Sztuki jest miejska galeria. Patrycja pisała do wielu, wielu gazet. Przede wszystkim pracowała z Gazetą Wyborczą, ale też publikowała w Obiegu, w Artpapierze, w wielu takich magazynach polskich poświęconych sztuce współczesnej.   
M: A jakie są priorytety waszej organizacji?  
R: Tak na prawdę promocja. Rozpowszechnianie kultury. We wszystkich projektach bardzo mocno zależy nam na odbiorcy. Staramy się przeprowadzać dobrze promocje. Staramy się, żeby warunki jakby oglądania sztuki współczesnej były bardzo dogodne, bo też same jako osoby oglądające wiele wystaw, wiele projekcji wiemy, że tak na prawdę takie prozaiczna sprawa związana na przykład z niewygodą już po prostu zmienia trochę perspektywę. Zależy nam bardzo na kontaktach międzynarodowych, na sprowadzaniu artystów zza granicy, którzy są ciężko dostępni w Polsce. Dużo pracujemy też z video-artem. To jest taka specyficzna forma sztuki, która jest tak na prawdę dość trudno dostępna, bo o ile malarstwo, rzeźbę czy instalację można nawet w Internecie zobaczyć w fotografiach wielu różnych, tego po prostu, no filmy video nie są zamieszczane w Internecie. Co najwyżej można zobaczyć tylko takie pojedyncze kadry z filmu, które nie dają żadnego rozeznania o czym jest dana praca. No i też rzeczywiście galerie nie rozsyłają tych kopii, prawda, do ludzi, którzy chcą po prostu film zobaczyć. To też są jakby takie rynkowe sprawy i ograniczenia. Te wszystkie filmy są sprzedawane tak jak obrazy i... No i to jest ograniczenie i na przykład dlatego zależy nam na pracy z video-artem, żeby po prostu upowszechniać go.  
M: A udaje się to realizować?  
R: Tak. Tak.  
M: Macie wpis do KRS-u czyli macie osobowość prawną.  
R: Tak.  
M: Czy od początku działania fundacji mieliście tą osobowość prawną?  
R: Tak. Znaczy wstrzymywałyśmy się z działaniami dopóki nie było wpisu po prostu w KRS-ie.  
M: A jakie są tego dobre i złe strony?  
R: Złych stron nie widzę prawdę powiedziawszy. Generalnie jesteśmy bardzo zadowolone z formy właśnie prowadzenia fundacji. Nie chciałyśmy mieć firmy, nie chcemy mieć galerii. Stowarzyszenie też wydaje mi się też problematyczną sprawą, bo jest tam bardzo wiele osób prawda, które decydują. O ile jest to piękna idea, wydaje mi się, że tak na prawdę w praktyce to może nie działać. Ludzie nie są w stanie się tak często spotykać, i że to jest jakieś ograniczenie. Także generalnie ja nie widzę minusów jakby prowadzenia fundacji. Bardzo odpowiada mi ta forma.  
M: A czy wasza fundacja jest pożytku publicznego?  
R: Jeszcze nie. Jeszcze nie, ale będziemy się starały o status, o prawa w najbliższym czasie.  
M: A...[2;0:36]  
R: No ze względu na to, że popularyzujemy sztukę. Staramy się, żeby wstęp na nasze wydarzenia był w miarę możliwości darmowy, albo na prawdę ograniczamy do jakich takich symbolicznych kwot. Tylko i wyłącznie wtedy kiedy musimy płacić za jakąś przestrzeń. Ponieważ fundacja nazywa się "No local". Oczywiście mamy siedzibę, prawda, ale tak na prawdę działamy właśnie w różnych miastach, w różnych miejscach. Projekt z Video-artem, który rozpoczął, w pewnym sensie rozpoczął działalność fundacji był organizowany w Kinie pod Baranami. My na przykład płaciłyśmy za salę w Kinie pod Baranami, prawda. Tam za półtorej godziny pokazywania filmów i jako, że nie udało nam się wtedy uzyskać dofinansowania z Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej jakby na samą salę to bilety były płatne, ale to było chyba pięć albo siedem złotych. Także jak na warunki kinowe też to było takie symboliczne. Pozwoliło nam trochę odetchnąć i ta opłata nie była taka wysoka, a we wszystkich innych projektach do tej pory wstęp był darmowy. I to jest takie działanie, tak jak mówię, bardzo proludziom. Popularyzator przemija to tak widzę i tak staramy się zarysowywać projekty i działać w ten sposób.  
M: A czy wasza fundacja jest członkiem jakiejś koalicji albo federacji?  
R: Nie.  
M: A czy współrealizuje jakieś projekty? [? 2;2:05]  
R: To zależy. To zależy. Gdyby pojawiła się ciekawa jakby propozycja. Gdyby to miało sens, było to dobrze przemyślane merytorycznie, to oczywiście. Natomiast jeszcze nic takiego nie dotarło.  
M: A same byście zainicjowały taką współpracę?  
R: Kiedyś prowadziłyśmy luźne rozmowy z Festiwalem Sztuk Wizualnych, który jest organizator Miesiąca Fotografii w Krakowie i fundacji "Korporacja Ha!Art" i były takie luźne rozmowy, że może te trzy instytucje coś razem zrobimy, no ale w tym momencie jednak ten pomysł już jakiś czas temu upadł. Może kiedyś do tego...  
M: A dlaczego?  
R: Chyba po prostu, nie wiem, dużo pracy. Każda instytucja ma swoje sprawy no i gdzieś po prostu ta bieżąca działalność być może odstawiła to na tor boczny, ale może kiedyś do tego wrócimy.  
M: Proszę opisać pokrótce strukturę fundacji.  
R: Struktura fundacji jest... Znaczy chodzi w ogóle o władze?  
M: Tak. Zarząd  
R: Struktura jest bardzo prosta. Zarząd jest dwuosobowy, składa się właśnie z prezeski i vice prezeski. Nikt nie jest zatrudniony na umowę o pracę. Współpracujemy z różnymi ludźmi tylko i wyłącznie na umowy zlecenia, umowy o dzieło. Są to umowy na przykład przy okazji prac z Video-artem. Na przykład dla osoby, która składa płytkę. Wrzuca filmy różnych artystów, modyfikuje je w ten sposób, żeby tonacja dźwięku była podobna, żeby obraz ujednolicić. Tłumaczenie na strony internetowe. Czasem zamawiamy teksty promocyjne o różnych tam, ostatnio o projekcie Art i Cinema [? 2;3:54] na przykład pisała Anna Ptaszycka, która jest panią doktor w Instytucie Sztuk Audiowizualnych. To jest struktura. [śmiech]  
M: A korzystacie z pomocy wolontariuszy?  
R: Jeszcze nie. Jeszcze w sumie nikt się do nas nie zgłosił. Chociaż teraz rozmawiamy wstępnie z studentką etnologii, która jest zainteresowana właśnie współpracą.  
M: Czyli będziecie chcieli rozszerzyć?  
R: Tak. Oczywiście. Natomiast też myśląc jakoś tak dalekosiężnie na razie staramy się nie generować kosztów fundacji. Tylko wszystko co uda nam się zarobić, z dotacji zdobyć, wszystko wrzucamy w merytorykę i wszystko co zaoszczędzimy idzie na realizację kolejnych projektów. Także na razie staramy się po prostu, póki możemy i póki to wszystko ogarniamy, działać same. I nie iść na ilość tylko na jakość działań. Wolimy troszeczkę ograniczyć intensywność właśnie tego co fundacja organizuje. I to celowo. Oczywiście, no. W tym momencie jest tak, że my zajmujemy się wszystkim od początku czyli stroną internetową, promocją, merytoryką, rozmowy, rozmowami z artystami, rozmowami z różnymi galeriami. Także robimy wszystko we dwie. Łącznie z księgowością. Oczywiście mamy księgowego, ale no jakby zajmujemy się tymi kwestiami formalnymi. Pisaniem wniosków, rozliczaniem wniosków. No jest to na razie dość trudne, ale jeszcze to ogarniamy. Tylko też, tak jak mówiła, nie spieszy nam się. Na początku chciałybyśmy dobrze nauczyć się tego wszystkiego, co robimy. Wydaje mi się, że wtedy będzie nam łatwiej wdrożyć kogoś i wiedzieć dokładnie, jak ludzi nauczyć wykonywać pewne czynności. Jak poznamy wszystkie szczeble działalności w takiej fundacji to będzie nam łatwiej po prostu też tych ludzi przystosować do pracy.  
M: A jak wygląda u was proces podejmowania decyzji?  
R: To jest tak, że jest taki zapis w statucie, który mówi o tym, że  wszelkie zobowiązania fundacji, które związane są z finansami... Znaczy generalnie jakby każda z nas i Patrycja, i ja możemy podejmować zobowiązania osobno, ale tylko zobowiązania, które opiewają na kwoty mniejsze niż piętnaście tysięcy. Wszystkie inne umowy, zlecenia czyli na przykład dotacje z Ministerstwa powyżej piętnastu tysięcy, sprawy w banku, to wszystko wymaga wtedy dwóch podpisów i jednomyślności.  
M: A jak często widujecie się, organizujecie takie zebrania?  
R: Codziennie. Codziennie po kilka razy. To jest taka bardzo intensywna współpraca. [przerwa 7 sekund]  
M: To proszę opowiedzieć jak wygląda wasza współpraca z innymi organizacjami w mieście, w powiecie czy też w regionie. Współpracujecie z jakimiś?  
R: Chodzi o organizacje samorządowe czy w ogóle?  
M: Pozarządowe.   
R: Więc... Na przykład pierwszym, na prawdę pierwszym, pierwszym projektem organizowanym przez fundację była wystawa krakowskiej malarki Agaty Biskup. I ta wystawa była organizowana w ramach miesiąca fotografii w Krakowie w poprzednim roku. Także już jakby z definicji właśnie współpraca zostałam rozpoczęta z dokładnie chyba fundacja Sztuk Wizualnych, czy fundacja dla Rozwoju Sztuk Wizualnych trzeba będzie to sprawdzić. Nie pamiętam. Następnie organizowałyśmy tą serię pokazów sztuki video w kinie pod Baranami, więc to też była współpraca z kinem. Też udało nam się na Art i Cinema dostać małą dotację z miasta. Także tam po trzecim albo czwartym pokazie jakby to przeszło. To nie była duża dotacja, ale zawsze jest jakaś pomoc. Także miasto też włączyło się jakby i troszeczkę pomogło. Wydział kultury, pan Dziedzic. Udało nam się zdobyć od pana Dziedzica właśnie małą dotację. I następnie teraz na początku stycznia 2009 robiłyśmy wystawę w pawilonie Wyspiańskiego 2000. Wystawa "Inne bajki". Było tam kilku młodych artystów i z Krakowa, i z Wrocławia, i z Warszawy. Taka wystawa zbiorowa. No i to była wystawa organizowana wspólnie z Krakowskim Biurem Festiwalowym, z miastem Kraków.  
M: A co skłania was do podjęcia współpracy właśnie z innymi organizacjami pozarządowymi?  
R: Chyba też... To jest tak, że generalnie sporo działamy poza Krakowem. I to nie jest też coś z czego jesteśmy specjalnie zadowolone, bo jednak jesteśmy tutaj na miejscu, znamy środowisko lokalne. Też przez to, że długo działamy w kulturze, wiemy czego ludzie potrzebują, na jakie rzeczy chodzą. I to jest takie bezpieczne organizować projekty w Krakowie. Jest to dużo wygodniejsze. I gdzieś jest to też celem, żeby po prostu miasto zauważyło fundację, i żeby chciało z nami współpracować właśnie ze względu na to, żeby nie musiały wyjeżdżać do Warszawy, do Koszalina, do Białegostoku, do Wrocławia, do Poznania ciągle z innymi projektami. Tylko, żeby dało się też realizować takie rzeczy w Krakowie. Natomiast KBF robi bardzo ciekawe rzeczy. Jest bardzo otwarty na współpracę. Bardzo dobrze nam się rozmawiało z Magdaleną Sroką, która też mimo, że nie specjalizuje się w sztuce współczesnej jest otwarta. No i jak na... No na prawdę bardzo dobrze się w tym porusza, prawda. I była to miła współpraca ponieważ, tak jak wspominałam, z wydziału kultury dostałyśmy po prostu dotację i to nie była jakaś wymiana myśli. To nie była też wspólna praca merytoryczna. Natomiast już właśnie z Magdą Sroką i z koordynatorem tej wystawy Kamilem Jędrkowskim pracowało się bardzo dobrze. Też kilka miesięcy było przygotowywane, prawda. Przed otworzeniem wystawy i badamy, badamy. I jak na razie na przykład ze współpracy z KBFem byłyśmy bardzo zadowolone.   
M: Rozumiem, że otrzymujecie taką pomoc finansową od tych organizacji, tak?  
R: No na pojedyncze projekty, prawda. To jest taka dotacja kierunkowa. I o ile z wydziałem kultury to była dotacja tylko finansowa, tak z KBFem to też była praca merytoryczna. Taka pomoc w organizacji. To nie była tylko dotacja, prawda. Macie tutaj kwotę i za tą kwotę zróbcie nam wystawę. Tylko też była jakaś wymiana myśli. I to było miłe.  
M: W takim razie jak rozumie pani współpracę między organizacjami? Jak ona powinna wyglądać??  
R: Jak powinna wyglądać? Myślę, że to jest... Owocna i dobra współpraca. Zawiązanie takiej współpracy jest dość trudną sprawą. To wymaga dogłębnej znajomości profilu obu instytucji. Porozumienia się co do celów takich merytorycznych działań. Porozumienie się co do spraw finansowych. To jest często w wymaganiach. napisania wspólnych projektów o dotacje. No i to wymaga tak na prawdę dużo pracy, prawda. To jest ustalanie właśnie całej merytoryki. to jest ustalanie planów finansowych. To jest dowiadywanie się jak później takie dotacje rozliczać się. No jest to chyba skomplikowana sprawa i wymaga bardzo dużo czasu. My same bez własnego doświadczenia wiemy, że kiedy zaczynamy współpracować z artystami na przykład z zza granicy to do momentu sprowadzenia filmów o sztuce, filmów tych artystów, to jest mniej więcej pół roku rozmów. Gdzie na początku zaczyna się od jakichś ogólników, przedstawienia fundacji, opowiedzenia o fundacji. Wyjaśnienia dlaczego chcemy kogoś pokazywać, jakby obok jakichś innych artystów chcemy go pokazywać. Gdzie go chcemy pokazywać. Później przechodzimy do spraw finansowych, które są już tak dwa miesiące po pierwszych rozmowach. Ale jak powinna wzorcowa współpraca wyglądać to jest super trudne pytanie.  
M: A jak w takim razie to twoim zdaniem wygląda to teraz tutaj w mieście, bądź też w regionie, w powiecie? Jak wygląda taka współpraca?  
R: To wymaga chyba bardzo dużo zaangażowania ze strony instytucji, która chce się włączyć w działania jakiejś większej instytucji, prawda. Bo większa instytucja ma swoje projekty i dobrze z reguły działa i nie potrzebuje dodatkowych bodźców. Także to też jest gdzieś, ja czuję, że to jest na przykład nasze zadanie, żeby spróbować złapać kontakt, żeby spróbować się spotkać. Wysłać maila, zatelefonować. Opowiedzieć o tym, co robimy. Powiedzieć jakie mamy pomysły. Tak na prawdę czekać na odpowiedź. Natomiast trzeba te instytucje przekonać do tego, że powinniśmy coś razem robić. To jest dużo trudniejsze dla nas. Tak jak mówię, gdybyśmy miały na przykład swój lokal byłoby to wygodne. Po prostu zawsze byśmy wiedziały kiedy możemy kogoś pokazać, kiedy nie możemy. Natomiast też nie lubimy chodzić na łatwiznę. To też jest fajne, że różną sztukę można pokazywać w różnych miejscach, a nie zawsze w takiej samej przestrzeni. Może być raz w galerii, raz w kinie, raz w teatrze, raz na zewnątrz, raz wewnątrz. Natomiast to też pochłania znaczną ilość naszego czasu i naszej pracy w fundacji. Właśnie te kontakty i walka o kontakty. Spotykanie się, opowiadanie. Też często muszę przyznać, że dużo wychodzi przez przypadek. Czy jak przez przypadek kogoś spotykasz albo spotykasz się z kimś, żeby porozmawiać o czymś innym. Nagle wspominasz, że masz taki plan. I temu komuś oczy zaczynają się świecić. Wtedy dochodzi do nawiązania kontaktów, ale nie. Z mojej perspektywy jest to bardzo taka nie określona sytuacja. Generalnie trzeba bywać, trzeba rozmawiać, trzeba dzwonić, pisać. Być na bieżąco z tym, co inni robią. Jeżeli coś wydaje się zbieżna z naszymi planami to od razu trzeba interweniować i proponować, ale nie wyznaczyła bym jakiegoś konkretnego schematu w jaki sposób to się odbywa.  
M: A czy to oznacza, że... bo ja rozumiem, że taką współpracę powinny podejmować organizacje czy nie?  
R: Wydaje... Nie wiem czy powinny. Nie wiem też czy tak jest. Mogę mówić tylko o własnych doświadczeniach. Z jednej strony duże instytucje tak jak Bunkier Sztuki, Galeria Miejska powinna mieć miejsce i powinna też zapraszać do współpracy, tak mi się wydaje, młode instytucje, ale jednocześnie też rozumiem jakby mechanizm pracy w dużej instytucji, bo sama w niej pracowałam. I to też nie jest takie proste ponieważ to wymagałoby na prawdę dużo zaangażowania, dużo walki też o dotacje. Takim instytucjom też nie jest łatwo. Też mają ograniczane możliwości, ale wydaje mi się, że po prostu małe organizacje, właśnie trzeci sektor jest jednak dużo bardziej mobilny, dużo bardziej dynamiczny niż budżetówka, więc gdzieś wydaje mi się to naturalne, że to my coś inicjujemy. Ważne nawet... myślę, że to nie jest problem, że właśnie organizacje mniejsze trzeciego sektora muszą coś inicjować. Tylko byłoby super gdyby duże instytucje były po prostu otwarte na te propozycje. Niektóre są, niektóre nie. To też zależy od tego jak ktoś potrafi uargumentować chęć czy konieczność wspólnej pracy. Ale jakbyś potrzebowała więcej informacji to dopytuj, bo jak nie wiem...  
M: A czy współpraca z tymi organizacjami, które pani wymieniła jest regularna czy tak od czasu do czasu?  
R: Nie jest regularna, bo też robimy różne rzeczy. I właśnie nie na tej regularności nam zależy tylko na tym, żeby dobrze pokazywać sztukę. W odpowiednich miejscach. I my często nawet... To od nas też wychodzi, że po prostu zmieniamy często miejsca i organizacje, z którymi współpracujemy.  
M: I to też odnosi się do organizacji pozarządowych?  
R: Tak, tak, tak. To też jest tak, że współpracując większość artystów ma jakieś reprezentacje, ma swoje galerie, więc też robiąc różne projekty współpracujemy z różnymi galeriami, które reprezentują artystów. Współpracujemy z fundacją Galerii Foxal z Warszawy oraz z Galerią Ratar, z Galerią Czarną, oraz z Lokalem 30. Czasem te galerie się mieszają, bo robimy coś, gdzie zapraszamy kilku artystów. Każdy z innej instytucji. Także ta nieregularność też po części wynika jakby z naszego profilu. Ze specyfiki.  
M: A właściwie, bo powiedziałaś, że duża część waszej współpracy opiera się na organizacjach z poza Krakowa. Co jest tego przyczyną, że właśnie...  
R: No wydaje mi się, że nie... To jest bardzo proste. Tam gdzie udaje nam się nawiązać kontakt, tam gdzie ktoś jest w stanie zaoferować nam odpowiedni budżet na zrealizowanie projektu, po prostu tam jedziemy. Oczywiście my też po części wybieramy najpierw te miejsca, gdzie uderzamy. to nie jest tak, że każdy może powiedzieć: Słuchajcie. To mam dla was 15 tysięcy. Przyjedźcie i coś zróbcie. Bo na przykład w tamtym roku jeszcze odrzuciłyśmy opcję współpracy z Erą Nowe Horyzonty ze względu na pewne mechanizmy, na które nie chciałyśmy się zgodzić. Także to nie ma tak zabrzmieć, że tu tylko kwestia jest kasy. Natomiast same najpierw wybieramy miejsca. Proponujemy. Mówimy jaki budżet, co za to zrobimy. W jaki sposób to zrobimy. No i tak wychodzi, że większość instytucji, jakby są to instytucje z poza Krakowa. Tylko tyle mogę powiedzieć.   
M: A czy domyślasz się jakie mogą być tego przyczyny?  
R: Nie. Nie wiem, może jest to jakaś polityka kulturalna, inne myślenie o pracy w sektorze kultury.  
M: A jeśli próbowałyście kiedyś nawiązać kontakt z jakąś organizacją poza rządową w Krakowie bądź w regionie, w małopolsce i to się nie udało. Czy mogłabyś podać jakiś przykład? Kto zainicjował te współdziałania?  
R: Wszystkie działania my inicjujemy. Wszystkie działania związane z tym co do tej pory działo się w fundacji, to była absolutnie nasza inicjatywa. Też nie mogę powiedzieć, że to jest tak, że nie udało się z definicji, bo na przykład z Miesiącem Fotografii pracowałyśmy rok temu. W tym roku my już nie chciałyśmy z nimi pracować. Chciałyśmy pracować z KBFem, więc też udało się coś wspólnie zrobić, ale to nie jest jakby tylko to. Bo było kilka propozycji. Ta współpraca mogłaby być bardziej owocna. Była propozycja zrobienia festiwalu właśnie sztuki video na przykład na Małym Rynku w okresie letnim. I po prostu część projektów wyszła, część nie. Ale nie ma chyba takiej instytucji, z którą nie udało się w ogóle pracować. Albo w tym roku na przykład nie współpracowałyśmy z Festiwalem Kultura dla Tolerancji, ale nie dawno rozmawiałam z jedną z przedstawicielek i już mają dla nas propozycję na za rok. Także jakaś taka wymiana informacji w Krakowie funkcjonuje. Nie wiem, może to wynika z tego, że po prostu staramy się być na bieżąco i dopytywać, i być, wiedzieć co będzie organizowane. I żeby ludzie wiedzieli, co my organizujemy, żeby o nas pamiętali jeżeli ich plany są jakoś zbieżne z naszymi. Także ta współpraca jest chociaż mogłaby być intensywniejsza, prawda. Na tej zasadzie.  
M: A co spowodowało, że [6; 0:42]  
R: A nie. Po prostu w tym roku Miesiąc Fotografii... To jest tak, że zawsze Miesiąc Fotografii zawsze ma jakiś temat główny i gościa głównego. I w tym roku to był temat archiwum i jednocześnie artyści czescy. I po prostu to akurat w tym momencie nie wchodzi w nasz profil, ponieważ my teraz skupiamy na sztuce skandynawskiej. To nie są jakieś takie rzeczy, że my nie chcemy już nigdy współpracować z Miesiącem Fotografii. Tylko w tym roku po prostu jakoś te drogi się rozminęły i to by było robienie czegoś na siłę. To nie jest coś na czym się teraz skupiamy, prawda. Nasz rytm pracy też wymaga jakiejś konsekwencji.  
M: A na jakich polach jeszcze pani zdaniem możliwa by była współpraca z innymi organizacjami? W jakim kontekście? Może na jakichś polach, na których jeszcze nie podejmowaliście takiej współpracy?  
R: Teraz chciałybyśmy zacząć organizować taki interdyscyplinarny projekt wspólnie z aktorami i z teatrem.  
M: A czy z jakimiś organizacjami pozarządowymi? Jakieś inne?  
R: Być może za rok, ponieważ chciałybyśmy sprowadzić do Polski, zaprosić taką izraelską kuratorkę, która przygotowałaby właśnie serię projekcji izraelskich artystów video. I być może przy okazji tego projektu, który na pewno po części będzie też politycznie zaangażowany, być może na przykład przy nim uda się wejść w współpracę z jakimiś organizacjami nie bezpośrednio związanymi z kulturą, ale z literaturą czy z myślą, filozofią, myślą polityczną czy filozofią. Ale to jeszcze mamy chwilkę czasu, żeby to dopracować.  
M: A na jakich polach w takim razie współpraca z innymi organizacjami pozarządowymi nie byłaby możliwa?  
R: O ile nie byłaby w żaden sposób zbieżna z naszymi planami. Nie wiem. Nie wyobrażam sobie teraz, jakby opcji. Musiałabym chyba jakiś przykład dostać, bo...  
M: Właśnie ja pytam o konkretny przykład.  
R: Nie mam takiego przykładu. Nie tak, że coś wykluczamy, ale po prostu mamy jakąś tam swoją linię i swoje plany, które musimy tak dość konsekwentnie realizować. I po prostu z naszych założeń wynikają późniejsze działania, prawda.  
M: Czy w waszej fundacji zmieniło się dzięki współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi?  
R: Na pewno ciekawa praca merytoryczna, jakby nowe informacje. Każdy zajmuje się troszeczkę czymś innym, różnymi tematami. To są pewne kontakty, które się też pozyskuje dzięki temu. Tak, chyba właśnie merytorykę, związane z wiedzą, jakieś kontakty. Przepływ informacji, właśnie taka debata na temat tego co robimy, jak robimy. Jak inne instytucje podchodzą do pewnych problemów, też organizacyjnych, jakby takich czysto formalnych.  
M: A czy ta współpraca ma relacje formalne?  
R: To zależy od organizacji.  
M: A mówiąc o organizacjach pozarządowych?  
R: To też zależy od konkretnej organizacji, bo z niektórymi znamy się dość blisko i pierwsze rozmowy są na stopniu takiej, wiesz, dość przyjacielskiej, a później oczywiście, pospisujemy umowy, zobowiązania. A niektóre są tak czysto formalne, prawda. Jest propozycja, oferta...  
M: W jakich przypadkach to ułatwia bądź utrudnia współpracę? W jaką stronę te relacje właśnie...  
R: Wydaje mi się, że sytuacje mocno sformalizowane są bezpieczniejsze ponieważ żadna ze stron się nie wycofa. Umowy są podpisywane dość wcześnie. Wszystko jest takie klarowne, przejrzyste i w takich sytuacjach wiemy, w którym momencie możemy działać, wiemy dużo wcześniej jakim budżetem dysponujemy.