Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Urszula Stasiak

Wywiad: A_KRA068_161011.12_M10 
Czas nagrania: 1 godz 56 min 27 s

            Ankieter: Urszula Stasiak

A: Na sam początek chciałabym żeby pani coś opowiedziała o tym Małopolskim Zarządzie Okręgowym PCK, kiedy on powstał, jak to się stało, że powstał, historię  
  
R: To znaczy generalnie Polski Czerwony Krzyż powstał zaraz po wyzwoleniu w 1919 roku  
  
A: To znaczy nie, mi chodzi tutaj o tą  
  
R: To nie możemy inaczej mówić dlatego, że w ogóle PCK jest strukturą, jednym z ogniw struktury międzynarodowej Czerwonego Krzyża, w związku z czym mówimy w ogóle generalnie o całości i niestety od tego muszę zacząć bo zgodnie z 7 zasadami, które są przyjęte przez Międzynarodowy Czerwony Krzyż a właściwie Federacje Czerwonego Krzyża, Czerwonego Półksiężyca jedną z zasad jest jedność, zasada jedności. To znaczy 7 zasad jest dokładnie takich: Neutralność, Bezstronność, Powszechność, Jedność (0.5) przepraszam moment muszę sobie odświeżyć  
  
A: Dobrze  
  
R: Widzę, że moja pamięć jest zawodna a tutaj pewnie, jest. Od początku będzie tak: humanitaryzm, bezstronność, neutralność, niezależność, jedność, dobrowolność i powszechność. I zasada jedności stanowi o tym, że Czerwony Krzyż może powstać tylko w kraju, na terenie danego kraju, który jest niepodległy, ma swoją tożsamość i może powstać tylko jedno stowarzyszenie Czerwonego Krzyża albo Czerwonego Półksiężyca. Czyli nie może być dwóch Czerwonych Krzyżów albo dwóch Czerwonych Półksiężyców. Ponieważ, skąd jest Czerwony Półksiężyc, wiadomo Czerwony Krzyż powstał z idei niesienia pomocy, który zainicjował Henri Dunant twórca Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża. Stanowili go wyłącznie na początku obywatele Szwajcarii, ale dało, stworzono możliwość innym krajom również przynależności do tego stowarzyszenia tworząc Federację Stowarzyszeń Krajowych, zachowując ten warunek, że Czerwony Krzyż może powstać jedynie w wolnym kraju. Ponieważ część krajów była krajami muzułmańskimi nie uznającym znaku Czerwonego Krzyża dlatego wprowadzono drugi znak czerwony półksiężyc. Nie będę już mówić, tak tylko dla ciekawości, że żeby znowu usatysfakcjonować inne kraje, np kraje Izraela, kraje gdzie jest religia, jest Judaizm mówi się i wprowadzono jako w ogóle jednolity znak czerwony kryształ. W każdym razie i ta zasada jedności stanowi właśnie o tym, że w każdym kraju może być tylko 1 stowarzyszenie Czerwonego Krzyża. Natomiast na terenie krajów, gdzie jest religia muzułmańska i inne jest czerwony półksiężyc. W związku z czym Czerwony Krzyż generalnie powstał w Polsce po wyzwoleniu w 1919 roku, zatem mamy 90lecie. Ponieważ jest strukturą sieciową, tzn. tworzy sobie podległe jednostki dlatego aktualnie mamy 16 zarządów okręgowych PCK, w tym jest zarząd okręgowy PCK w Małopolsce. Nasz zarząd również powstał w 1919 roku i od tamtego czasu prowadzi swoją działalność niezmiennie, nieustająco wedle zasad Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Podstawą działalność Czerwonego Krzyża w Polsce jest ustawa o Polskim Czerwonym Krzyżu, która została przyjęta przez sejm w 1964 roku podajże 14 listopada. Statut Czerwonego Krzyża, który jest zatwierdzany przez premiera kraju, co wynika z ustawy z resztą. I to są dokumenty podstawowe i bazowe,  na których pracuje Czerwony Krzyż. Powiedziałam, że jesteśmy organizacją sieciową zatem nasza struktura wygląda w ten sposób, że   
  
A: To może jeszcze do struktury wrócimy, ja jeszcze mam tutaj pytanie jak to jest z tymi celami  
  
R: Podstawowym celem Czerwonego Krzyża i misją Czerwonego Krzyża jest niesienie pomocy osobom potrzebującym bez względu na narodowość, wyznanie, kolor skóry, przynależność i temu podobne. Misja Czerwonego Krzyża jest pomoc humanitarna dla osób potrzebujących.   
  
A: I taka była, taki był cel podczas założenia, zakładania organizacji tutaj w Krakowie, w Małopolsce i taki jest do tej pory, on się nie zmienia?  
  
R: Tak.  
  
A: Tak?  
  
R: Tak. Są tylko różne zadania i różne formy realizacji tej misji Czerwonego Krzyża czyli pomocy humanitarnej dla osób potrzebujących.    
  
A: A jeszcze wróciłabym do założenia, a kto w ogóle założył tutaj ten Zarząd Okręgowy tutaj w Małopolsce?  
  
R: W Małopolsce jest taka dość, powiedziałabym ciekawa sytuacja ponieważ przed wyzwoleniem w okresie zaborów na terenie Galicji funkcjonował Czerwony Krzyż i po wyzwoleniu nastąpiła pewnego rodzaju ewaluacja, tzn. przepraszam bo telefon dzwoni, telewizja i muszę odebrać. Już mówiliśmy o   
  
A: O powstaniu  
  
R: O powstaniu, tak. Pierwszym prezesem PCK, także pierwszym prezesem i twórcą PCK był senator Zygmunt Klemensiewicz, który stworzył placówkę Czerwonego Krzyż w Krakowie. Natomiast  w okręgu czyli tym większym obszarze organizacja od 1919 roku funkcjonowała z inicjatywy pana hrabiego Hilarego (Wininskiego), który był twórcą pozostałych struktur, dziś powiedzielibyśmy powiatowych, wtedy to było troszeczkę inaczej. Natomiast pełnomocnikiem czyli osobą etatowo odpowiedzialną za organizację CK był pan pułkownik Plapert z Warszawy. On odpowiadał za z kolei etatowo organizację pracy nowo powstałej organizacji CK w Małopolsce czyli Galicji kiedyś. ((śmiech)) Źle to zabrzmiało czyli w Galicji ale tak to wyglądało. No i w okresie wojny również funkcję prezesa sprawowali obaj prezesi czyli w Krakowie pan senator Klemensiewicz, w województwie pan hrabia Hilary (Wilinski). Takimi szczególnymi dokonaniami w tamtym okresie pana prezesa Klemensiewicza była pomoc, z resztą nie tylko jego bo wówczas doktora, potem profesora Ciećkiewicza, pomoc w uwalnianiu profesorów aresztowanych w akcji Sonderkomando Krakau na Uniwersytecie Jagiellońskim. Również funkcjonowała w tamtym okresie wojny, to jest taka ciekawostka ponieważ kraj był pod okupacją nie mniej jednak CK tutaj w Krakowie działał jako, ze było Generalne Gubernatorstwo działał Niemiecki Czerwony Krzyż. W związku z czym Polski Czerwony Krzyż miał swoją placówkę  w tym budynku. Utworzono wtedy harcerską pocztę PCK, gdzie młodzi ludzie no narażając się roznosili korespondencję do zarówno osób, których rodziny były w obozach koncentracyjnych czy wywiezione na roboty czy inne. Tak to wyglądało. Czerwony Krzyż był organizacją, jak pani zauważyła bogatych ale ludzi którzy mieli misję, którzy mieli chęć i motywację do tego, żeby pomagać drugiemu człowiekowi, innym. To jest najważniejsze, najważniejsza jest u nas motywacja chęci niesienia pomocy, tyle. I byli to ludzie zamożni, szczególnie włączały się w działalność CK panie. Istniała rada pań w PCK, w Krakowie też, w Małopolsce też. Jednym z pierwszych prezesów w PCK była Helena Paderewska żona prezydenta Rzeczpospolitej. PCK przed wojną tworzył stacje poboru krwi, było ich 11, pierwsza była w Łodzi. W Galicji też istniała taka placówka. Miał swoje sanatoria, miał szpitale. Natomiast po wojnie w związku z reformą służby zdrowia zlikwidowano, Czerwony Krzyż musiał oddać stacje poboru krwi, został pozbawiony również pogotowia i szpitali. Natomiast państwo Polskie, ówczesny rząd zlecił w 58 roku prowadzenie organi, znaczy prowadzenie promocji honorowego dawstwa krwi, Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi jako zadanie rządowe dla tej organizacji i zlecił również drugie zadanie, opiekę nad chorymi w domu. To funkcjonowało, znaczy honorowe krwiodawstwo jest do dzisiejszego dnia, aczkolwiek w innej formie, innej formie finansowej. Natomiast zlecenie w zakresie opieki nad chorym w domu zostało zmienione ustawą o pomocy społecznej. Także w tej chwili CK wszystkie zadania realizuje wspólnie z samorządami a nie z państwem. Co jest ciekawe nigdy Czerwony Krzyż nie miał dotacji, subwencji państwowej. Działał wyłącznie w oparciu o środki, które pochodziły z zadań zleconych albo sam podejmował działania, np gospodarcze i opierał się na darowiznach bądź środkach przekazywanych przez członków Czerwonego Krzyża. Więc członkowie płacili składki albo płacili wyższe kwoty, tak to wyglądało. I tak to jest do dziś.  
  
A: Tak to jest do dzisiaj?  
  
R: Tak  
  
A: Yhy, a jeszcze chciałbym właśnie wrócić do celów, priorytetów, jakie teraz zakłada sobie   
  
R: Nieustająco te same  
  
A: Nieustająco te same, a  w jaki sposób je realizujecie?  
  
R: Poprzez tak jak powiedziałam albo zadania zlecone wynikające z programów strategicznych jednostek samorządowych. Czyli jednostki samorządu terytorialnego w powiatach, gminach czy województwie mają swoją strategię m.in. w zakresie pomocy dla osób potrzebujących i my staramy się wpisać w te strategie. Piszemy programy, piszemy oferty, przedkładamy je do organizatorów konkursów i w ten sposób realizujemy część zadań. Natomiast wiodącym zadaniem tak jak powiedziałam jest misja CK czyli pomoc humanitarna i w tym zakresie nasza najważniejsza działalność to jest pomoc w przypadku konfliktów zbrojnych, klęsk i katastrof, klęsk żywiołowych i katastrof. Na to wszystko oczywiście pozyskujemy środki finansowe z zewnątrz od darczyńców, tutaj nie ma żadnych dotacji ani, ani subwencji. Ta pomoc jest realizowana przez wolontariuszy i członków PCK. I w tym względzie takim fundamentem jest promocja Międzynarodowego Prawa Humanitarnego. Jak by zapobieganie konfliktom, przygotowanie do działań na wypadek klęsk żywiołowych. Współpracujemy w tym względzie ze wszystkimi, znaczy z większością stowarzyszeń krakowskich Czerwonego Krzyża. U nas taka bardzo efektywna współpraca jest z zarządu okręgowego z Niemieckim Czerwonym Krzyżem w (Lotaryngii) aczkolwiek realizowaliśmy również program z Ukraińskim Czerwonym Krzyżem, Węgierskim CK, Jugo, yy Chorwacją, Słowacją mówiłam  tak?  
  
A: Nie, ze Słowacją jeszcze nie  
  
R: Ze Słowacją również Słowacją  
  
A: A jakie są bariery, czy są w ogóle jakieś bariery w realizowaniu   
  
R: No finansowe przede wszystkim. Dlatego, że pozyskać środki finansowe w dzisiejszych czasach kiedy powstało w ostatnim dwudziestoleciu mnóstwo nowych fundacji, stowarzyszeń mających na celu właśnie pomoc ludziom przy swojej działalności jest dość trudno. To nie znaczy, że oni są konkurencją. Ponieważ pewnie pani sobie zdaje sprawę z tego, ze gdyby tej pomocy nie było ona ciągle przy tym systemie pomocy socjalnej jakie obowiązuje w ustawowym systemie jest i tak za mało wobec tego my nie mając stałych źródeł finansowania staramy się prowadzić m.in. działalność gospodarczą, która nam te możliwość finansowe daje. Czy jakieś inne bariery?  
  
A: A jaka to jest działalność?  
  
R: Prowadzimy Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, prowadzimy szkolenia w różnym zakresie, organizujemy np komercyjne kolonie w okresie wakacji, prowadziliśmy również zbiórkę odzieży używanej tu poprzez przedsiębiorstwo, które odprowadzało z tego tytułu nam określone środki finansowe, organizujemy, np koncerty dochodowe nie charytatywne prawda, czyli takie z których możemy mieć uzyskane środki na działalność, piszemy programy po to, żeby dostać zadania zlecone ale to już nie w działalności gospodarczej, to jest statutowe nieodpłatne to przepraszam.   
  
A: A jakieś konkretne przykłady, co udało wam się zrealizować w ramach tych celów, taki konkretny przykład.  
  
R: Znaczy powiem tak jakby uporządkować teraz naszą działalność statutową, która ma aż 18 zgodnie ze statutem 18 czy 19 punktów, to wiadomo, ze jak realizujemy wszystko to nie realizujemy nic. 18 punktów, o mamy w paragrafie 9 statutu napisane dla osiągnięcia tego celu, czyli misją czerwonego krzyża jest zapobieganie cierpieniom ludzkim, łagodzenie we wszystkich okolicznościach, w każdym czasie przy zachowaniu bezstronności. Do osiągnięcia tego celu Polski Czerwony Krzyż i tutaj jest wymienione 18 zadań, które prowadzimy. Ale u nas zasada jest taka mając właśnie te struktury sieciowe czyli zarząd główny, zarządy okręgowe, zarządy rejonowe, podstawowe jednostki organizacyjne czyli koła, kluby PCK. Nasz program budujemy od dołu czyli jednostki podstawowe określają potrzeby, które poprzez swoją działalność chcą zaspokoić. Potem tworzy się plan na poziomie zarządu rejonowego, który najczęściej obejmuje jakiś powiat. W Małopolsce jest powiatów 18 więc tyle powinno być zarządów rejonowych ale ich nie ma. Mamy mniej, nie wszędzie były warunki finansowe aby utrzymać nasze placówki. I teraz zarząd rejonowy, który buduje swój plan zarówno merytoryczny jak i finansowy na podstawie informacji od dolnych, przekazuje go do zarządu okręgowego. Zarząd Okręgowy mając zbiorcze informacje tworzy plan okręgowy, który jest przesyłany do zarządu głównego i  w ten sposób stowarzyszenie realizuje swoją misję na poziomie kraju. Myśmy w Małopolsce przyjęli właściwie czy w ogóle są przyjęte takie 4 podstawowe cele. Priorytetem jest promocja honorowego krwiodawstwa, przygotowanie i pomoc na wypadek klęsk żywiołowych, katastrof i konfliktów zbrojnych, tudzież w tym względzie jest pomoc osobą samotnym, chorym, potrzebującym, promocja prawa humanitarnego i to jest właściwie i jeszcze oczywiście działalność wśród młodzieży. Takie 4 priorytety. Zatem staramy się poprzez naszych wolontariuszy i członków mówić o potrzebie promocji honorowego oddawania krwi. Organizujemy w ten sposób grupy przyszłych honorowych dawców krwi. Współpracujemy z regionalnym centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa, wspólnie organizując plenerowe akcje poboru krwi, bądź informując osoby pracujące w jakiś zakładach pracy lub studentów, że jest możliwość oddania krwi w punktach i w samym regionalnym centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa. Średnio rocznie na terenie Małopolski pozyskujemy wspólnie z RCKiK około 70 tys. donacji krwi. 1 donacja to jest 450ml krwi pełnej. Ale no w tej chwili przy tych technikach jest to dużo, dużo większa pomoc ponieważ krew jest przetwarzana na osocze, płytki, inne, inne w związku z czym ileś tysięcy ludzi, z tego leku korzysta póki co niezastąpionego żadnym innym, no i to jest taki sukces trochę nasz. Z tych 70 tys. donacji około 40% oddają honorowi dawcy krwi zrzeszeni w klubach PCK. Organizujemy takie akcje również na terenie szkół, czyli najpierw idą nasi honorowi dawcy albo wolontariusze przedstawiają w jaki sposób, kto może być dawcą w szkołach średnich bo warunkiem oddania krwi jest po pierwsze zdrowie bardzo dobre, a po drugie ukończone 18 lat, nie przekroczone 65. No więc wolontariusze mówią w szkołach kto może oddać, jakimi metodami się oddaje krew czy to metodą zwykłą czy (prozmaherezy)prawda. Jakie warunki żeby zorganizować akcję, przygotowują to wszystko po czym uzgadniają z rejonowym z RCKiK terminy, i ta przyjeżdża pobiera. Wszyscy są bardzo zadowoleni, jedni mają krew, drudzy spełnili obowiązek. To jest honorowe krwiodawstwo. W przypadku klęsk pomocy na wypadek, klęsk, konfliktów zbrojnych mamy w tej chwili już niewielki magazyn interwencyjny. Kiedyś mieliśmy na ponad 1000 osób, w tej chwili mamy na 300 osób. Czyli możemy 300 osobom w przypadku jakiegoś zdarzenia udzielić pomocy tej pierwszej. W magazynie są zgromadzone koce, namioty, łóżka polowe, latarki, łopaty, asortyment taki standardowy. I mamy przygotowane grupy wolontariuszy w najbardziej, że tak powiem  narażonych na powódź miejscach w Małopolsce. Przećwiczonych niestety od 97 roku, którzy mogą tę pomoc humanitarną na miejscu wspólnie ze sztabem zarządzania kryzysowego zorganizować. Na ten cel pozyskujemy oczywiście środki organizując zbiórki publiczne czy pozyskując no właśnie pieniądze z Grantów czy przede wszystkim szkoląc ludzi do organizacji tej pomocy w przypadku takiego kataklizmu. Mamy przygotowanych również wolontariuszy, którzy w razie potrzeby mogą z pomocą humanitarną wyjechać poza granicę kraju. Z resztą takie transporty organizowaliśmy jak była potrzeba. Mamy również grupy ratownictwa medycznego. Na terenie Małopolski są ich 4. To są ludzie, którzy mają ukończone 18 lat i są przeszkoleni w zakresie udzielania pierwszej pomocy przed medycznej, mają ku temu uprawnienia, są po prostu przygotowani do, dyspozycyjni w każdej chwili mogą wyjechać gdyby nie daj Boże coś się podziało. Mieliśmy przecież takie sytuacje w różnych okresach. Zabezpieczają te grupy również imprezy masowe jeśli jest taka potrzeba, ktoś się do nas zwróci. To jest jedna właśnie z form działalności gospodarczej pozyskiwania środków na wyposażenie tych grup. Grupy są rzeczywiście wyposażone w sprzęt specjalistyczny, mają do dyspozycji samochód. Tak to wygląda  
  
A: Yhy.  
  
R: To były katastrofy, prawo humanitarne promujemy w zasadzie od gimnazjum poprzez szkoły średnie. Od 5 lat działa u nas komisja prawa humanitarnego i zaprosiliśmy młodych ludzi do konkursu żeby wykazali się swoją wiedzą i swoją wizją właśnie na temat znajomości prawa humanitarnego. Proszę sobie wyobrazić mamy broszurkę pierwszą z resztą, z pierwszej edycji tego konkursu kiedy uczniowie pisali eseje na temat właśnie skuteczności prawa humanitarnego czyli Konwencji Weneskiej, protokołów dodatkowych protokołów i innych aktów prawnych, które gdyby były przestrzegane to na świecie byłoby dobrze. Dla ciekawości powiem, ze mnie osobiście zafascynował taki esej gimnazjalista go napisał, prawo Kaina czy prawo Abla. Czyli problem prawa humanitarnego i pomocy humanitarnej jak widać funkcjonuje już od zarania dziejów, a nie zrodził się 90 czy tam 150 lat temu, jak powstał Międzynarodowy Czerwony Krzyż. Były dywagacje, które prawo Abla czy Kaina. Albo na przykład eutanazja czy opieka pejoratywna. Ten zakres humanitaryzmu jest bardzo szerokim pojęciem jak widać i dla nas jest właściwie taką jaskółką fakt, ze młodzież z gimnazjów, ze szkół średnich ma wiedzę na ten temat i ten temat nie jest dla nich obcy. Wypowiadają się bardzo swobodnie, bardzo konkretnie, prawda.   
  
A: Ja mam tutaj pytanie, czyli po prostu tą wiedzę rozprowadzacie poprzez takie konkursy, poprzez organizowanie czy prowadzicie też jakąś działalność informacyjną?  
  
R: Informacje tak, tak też. Materiały no w tej chwili w dobie internetu to jest dostępne wszystko wszystkim, prawda w związku z czym robimy np spotkania z oficerami, którzy byli na misjach, to się nazywa pokojowych, prawda. Czy na służbach w Afganistanie czy w Iraku, prawda gdzie jakby naoczni, ci którzy tą pomoc tam nieśli mówią młodemu pokoleniu jak to faktycznie wygląda. Współpracujemy z wolontariuszami Niemieckimi, jest taki bardzo w moim odczuciu chyba najlepszy i najbardziej efektywny program "Budować mosty, ponosić odpowiedzialność". Wolontariusze Niemieccy przyjeżdżają tutaj do nas w ramach (28.00) socjalnego i sprawują opiekę nad byłymi więźniami obozu koncentracyjnego. Wydawało by się rzecz nie do pomyślenia, prawda. Jak obierają to ludzie, którzy przeżyli piekło w Auschwitz czy innych obozów, kiedy do nich przychodzi młody człowiek Niemiec i chce im pomóc. Z kolei Niemcy młodzi są właściwie no jakby, brakuje mi słowa, widzą ten dramat wymyślony przez Hitlera, prawda. To pokolenie nie jest winne II wojnie, prawda. Nie mniej jednak widzimy, ze młodzi ludzie mają zupełnie inne myślenie. Chcą szanować te zasady Międzynarodowe i są absolutnie przekonani o tym, ze tylko humanitaryzmem, dobrą wolą, dobrocią można żyć, budować swoją przyszłość, prawda. Unikając konfliktów różnych nieporozumień, prawda. I to jest taki program właściwie chyba jedyny w kraju u nas. Mogliśmy to zrobić tylko dlatego, ze  w momencie kiedy był pierwszy konsul generalny Niemiec i jego żona pani Elizabeth  H lscher-Langner bardzo zaangażowała się w ten projekt. Zaczęło się od tego, ze najpierw rozwoziliśmy obiady na kołach tak się to nazywało właśnie do byłych więźniów obozów koncentracyjnych, potem to się tak rozwinęło, trwa to 15 lat już prawie. Ten program jest współfinansowany przez Znaki Nadziei to jest organizacja, stowarzyszenie po stronie Niemieckiej. Wolontariusze początkowo byli (29.52) to jest chrześcijańska organizacja w Dreźnie chrześcijaństwo dla europy, prowadzone przez Jezuitów. No i nasi wolontariusze. To był 3 obszar  którym mówiłam  
  
A: Tak  
  
R: No i oczywiście sprawujemy codzienną opiekę nad chorymi w domu, czyli pozyskujemy środki finansowe na pomoc rodziną wielodzietnym, rodzinom m.in niezaradnym życiowo, osobom samotnym. To jest działka, która jest taką stałą codzienną, zwykłą szarą pracą. Robimy to poprzez punkty opieki nad chorymi w domu. Pozyskujemy pieniądze i rzeczy materialne na paczki świąteczne i inną pomoc. W tym celu powstał Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej na zasadzie kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia, gdzie osoby które, u których już zakończono leczenie przyczynowe przechodzą na drugą stronę w godziwych warunkach bez względu na to czy mają 10 tys dochodu czy mają 500zł, one są przyjmowane do naszego zakładu, oczywiście ten zakład prowadzi również działalność komercyjną, to mówiłam o działalności gospodarczej. Z takich ciekawszych programów to jest program (oktanowy) grosz, który zrodził się 10 lat temu w ramach, którego dzieci które uległy wypadkom komunikacyjnym mogą wyjeżdżać na wypoczynek letni. Tu jest barierą i problemem ustawa o ochronie danych osobowych, bo trudno do tych osób dotrzeć. Prowadzimy od 2 lat program spokojny zakątek on z kolei obejmuje rodziny, w których jest osoba chora na nowotwora, onkologiczne przypadki. 2 etapy są takie, jeden etap to jest kiedy organizujemy możliwość wypoczynku dla dzieci z tych rodzin, gdzie jest chory tato, mama, brat, siostra, prawda żeby choć na 2 tygodnie od tej traumy się oderwały. 2 część tego programu to jest dla dzieci chorych onkologicznie, razem ze swoim opiekunem mogą wyjechać na 7 dni. Ten program jest realizowany w ośrodku, naszym ośrodku PCK w Mszanie dolnej. Oczywiście zatrudniamy na takim turnusie i psychologów i pedagogów i jest lekarz i wychowawcy, pielęgniarki, bo daje to 2 efekty. Jeden efekt, że rodzice czy opiekunowie tych dzieci mają możliwość wymienienia ze sobą doświadczeń, poglądów, wspierać się wzajemnie nie na korytarzu przed gabinetem czy na oddziale ale w miejscu, które jest właśnie spokojne takie przyjazne, stąd nazwa. Jednocześnie dzieci mają opiekę medyczną, to wszystko jest oczywiście pod i we współpracy z instytutem pediatrii panią docent (Blebiarzową), która się.. ordynatorem w instytucie. No i mamy osoby aczkolwiek też ustawa o pomocy yyy o ochronie danych osobowych trochę nam utrudnia życie, no bo lekarz nam nie może wskazać, prawda. Te osoby muszą się same do nas zgłosić. No tu mamy genialne właśnie pociągnięcia w ustawach naszych wielkich ale ja ciągle mówię, że muszą być bariery żeby je pokonywać. To był ten 2 program. No mamy jeszcze program rodzina rodzinie. Czyli pomagamy, tworzymy taki pomost między tymi którzy chcą pomagać bezpośrednio innym i którzy takiej pomocy oczekują. Czyli jest, np. rodzina bardzo zamożna, która ma powiedzmy jedynaka albo 2 dzieci i chciałaby pomóc rodzinie, która ma 4, pięcioro, czy 6 dzieci. I oni się deklarują, że powiedzmy jak jest dziecko małe to zabezpieczają w pampersy, potem jak jest starsze to tam finansują obiady. W ramach, mamy jeszcze program Dzieci, gdzie pomagamy w szczególnych, indywidualnych sytuacjach rodzinom, np głównie były to poparzenia dzieci, a te poparzenia wymagają dość dużych nakładów finansowych w związku z czym staramy się tym rodzinom pomóc pozyskując środki finansowe, to wychodzi.   
  
A: Dobrze to teraz bym przeszła do struktur organizacji. Pierwsze pytanie organizacja ma osobowość prawną, tak? To jest stowarzyszenie?  
  
R: Polski Czerwony Krzyż ma osobowość prawną, działa tak jak powiedziałam na podstawie ustawy o Polskim Czerwonym Krzyżu, statutu. I jest wpisany do KRS jako organizacja pożytku publicznego w 2004 roku.  
  
A: Od 2004r, tak?  
  
R: Czyli od momentu kiedy powstał pożytek?  
  
A: Acha wtedy jak był ten 1%?  
  
R: Nie no najpierw powstała ustawa o pożytku publicznym, prawda i w ramach tej ustawy potem były wpisywane stowarzyszenie do KRS.  
  
A: A co o tym zadecydowało, ze przyjął właśnie, że stał się organizacją pożytku  
  
R: Dwie sprawy, po pierwsze wiele jednostek samorządu terytorialnego ogłaszając konkurs na zadania zlecone stawiają pytanie, bądź dodatkowe punkty uzyskuje się jeżeli jest to organizacja pożytku publicznego. Po drugie możliwość uzyskania 1% z podatku. W zasadzie tyle.  
  
A: A czy coś się zmieniło w działalności organizacji poprzez przyjęcie  
  
R: Nie  
  
A: Nic się nie zmieniło  
  
R: Nie  
  
A: A osobowość prawną  
  
R: Posiada Polski Czerwony Krzyż  
  
A: Od samego początku?  
  
R: Tak  
  
A: A czy Polski Czerwony Krzyż, czy zarząd tutaj Małopolski jest członkiem koalicji/federacji organizacji pozarządowych?  
  
R: Nie  
  
A: Nie należy  
  
R: Nie  Aczkolwiek współpracujemy ze wszystkimi organizacjami, ale nie jesteśmy, nie, nie jesteśmy w organizacjach (36:52)  
  
A: Yhy, a jaka jest obecna liczba członków tutaj Małopolskiego Zarządu?  
  
R: (.2).hhh dobre pytanie, muszę sięgnąć do, myślę że to jest ponad 15tys ale nie chcę się pomylić przepraszam  
  
A: Dobrze, dobrze  
  
R: Przesadziłam około 8tys członków, a 15 tys wzięło mi się, zapamiętałam bo tylu mamy honorowych dawców krwi zrzeszonych aktywnych, także nie ominęłam się z prawdą tylko nie z tą grupą. Około 8 tys członków  
  
A: A ilu jest pracowników etatowych?  
  
R: W całym województwie? około 60 aha zaraz  pracowników etatowych jeśli chodzi o administrację, o czystą administrację w całym województwie jest około 48, około 38 przepraszam. Natomiast w ogóle mamy 154 etatowych pracowników ponieważ w tym są opiekunki PCK zatrudnione na etatach  
  
A: Acha, czyli po prostu administracja i opiekuni?  
  
R: Tak, to jest około 158  
  
A: A jak domyślam się korzystacie z pomocy wolontariuszy, prawda?  
  
R: Tak  
  
A: I, i dużo posiadacie takich wolontariuszy?  
  
R: Wolontariuszy jest dużo przy czym takich stałych wolontariuszy to jest około, myślę tak 120 do 200 bo to są ratownicy zrzeszeni w grupach ratowników. To są wolontariusze, mówię tutaj wyłącznie, czyli nie tacy którzy płacą składkę tylko z samej własnej a nie przymuszonej, bo oni przychodzą. Ale jedno zastrzeżenie to są wolontariusze, którzy przychodzą na pewnego rodzaju akcje i z nimi nie mamy podpisanych umów wynikających z ustawy o wolontariacie, czyli tak stricte jeśli mówimy o tego rodzaju wolontariuszach gdzie jest podpisana umowa wolontariacka zgodnie z ustawą o wolontariacie to możemy mówić o około 50 osobach. Natomiast jeśli mówimy o wolontariacie spontanicznym   
  
A: To jest dużo więcej?  
  
R: To jest, no gdzieś tak około 200 osób  
  
A: I od jak dawna działa wolontariat  
  
R: W zasadzie o9d początku bo właściwie Czerwony Krzyż dzielił się na tych, którzy są członkami opłacają składki i na tych którzy przychodzą. Kiedyś to się nie nazywał wolontariusz tylko sympatyk, dzisiaj się nazywa wolontariusz więc tylko tyle się zmieniło  
  
A: A jak się zmienia liczba, czy to zaangażowanie rośnie czy  
  
R: Jeżeli są, np  nie daj Boże katastrofy czy klęski mamy ich zdecydowanie dużo więcej. Natomiast np akcje świąteczne wtedy też wolontariuszy jest dużo. Jeżeli np organizujemy mamy takie klasyczne programy o np Gorączka Złota gdzie zbieramy te grosiki, prawda potem je pożytkujemy na różne cele, też jest dużo wolontariuszy chętnie przychodzą, na zbiórki, kwesty publiczne też. Ale mówimy o tym wolontariacie spontanicznym bez umów  
  
A: Tak  
  
R: Nie takim jakim stanowi ustawa o wolontariacie  
  
A: A jeszcze tutaj pytanie do wolontariuszy, jakie jest ich w ogóle zaangażowanie w tą działalność?  
  
R: Duże robią to po prostu z przekonaniem to widać, no. Mamy wolontariuszy, którzy przychodzą np na oddział pomagać przy właśnie opiece ale to już ustaleni.  
  
A: A jak wygląda struktura organizacji jeżeli chodzi o organy organizacji, jakie występują?  
  
R: A to już wymieniłam na początku ale powtórzę  
  
A: Ale tutaj w obrębie  
  
R: Małopolski?  
  
A: Yhy  
  
R: Zarząd okręgowy, znaczy jeszcze raz struktura organizacyjna?  
  
A: Tak, organy organizacji czyli   
  
R: Organy. Najwyższą władzą, mówimy o Małopolsce?  
  
A: Tak  
  
R: Najwyższą władzą w Małopolsce jest zjazd który, na który wybierani są delegaci od dolnie, tak jak powiedziałam czyli zjazd stanowią delegaci wybrani przez, w trakcie kampanii sprawozdawczo wyborczej. Zjazd jest organem uchwałodawczym, który podejmuje właśnie uchwały dotyczące programu działania, potrzeb  i to jest najwyższa władza. Zjazd wybiera okręgową radę reprezentantów, która funkcjonuje między zjazdami ponieważ zjazd jest powoływany co 4 lata, chyba że jest potrzeba nadzwyczajnego zjazdu. Ale między zjazdami funkcjonuje okręgowa rada reprezentantów to jest maksymalnie, tzn. u nas jest akurat 17 osób, 17 osób stanowi tę radę i to jest też organ uchwałodawczy. Rada zbiera się średnio 2 razy w ciągu roku, przyjmuje sprawozdania, zatwierdza plany na najbliższy rok, podejmuje uchwały dotyczące spraw organizacyjnych i rozlicza zarząd okresowy, który ta rada wybiera też na 4 lata. Zarząd okręgowy jest organem uchwałodawczym i wykonawczym, uchwałodawczym dla biura i jednostek podległych czyli rejonów, a wykonawczym dla realizacji uchwał zjazdu o okręgowej rady reprezentantów. Biuro zarządu okręgowego jest strukturą, która jest administracją i tutaj zgodnie ze statutem mogą pracować, mogą być zatrudnieni pracownicy etatowi. I takie same biura są w rejonach i teraz w rejonie jest dokładnie to samo. Najwyższą władzą dla regionu jest zjazd rejonowy raz na 4 lata on podejmuje uchwały, jest rejonowa rada reprezentantów, zarząd rejonowy i biuro. Najniższą jednostką i strukturą jest koło, klub lub grupa, która ma swojego prezesa może mieć komisję rewizyjną, nie musi. A bo w tym wszystkim jeszcze zapomniałam o komisjach rewizyjnych, na każdym  
  
A: Poziomie  
  
R: Poziomie, tak. Tak to wygląda.   
  
A: Yhy, a jak wygląda sposób podejmowania decyzji?  
  
R: Wnioskowane są , znaczy wnioski przedstawiane są zarządowi okręgowemu, mówimy znaczy w jednostkach podstawowych decyduje o tym zarząd koła, klubu, grupy  
  
A: I sam decyduje?  
  
R: Tak, ma o swojej działalności  
  
A: Tak, ale czy konsultuje np z innymi członkami czy nie?  
  
R: Ma upoważnienie  
  
A: Yhy  
  
R: Zarząd jednostki podstawowej, jednostka podstawowa żeby mogła być powołana musi mieć minimum 9 członków. Zarząd rejonowy podejmuje decyzje przedstawione na wniosek swoich członków albo biura i tak idzie do góry.   
  
A: Dobrze, to teraz skończmy już o tej strukturze rozmowy i porozmawiamy na temat współpracy. Czy tutaj Zarząd Małopolski Zarząd Okręgowy PCK kontaktuje się z innymi organizacjami czy macie kontakt z innymi?  
  
R: Tak, współpracujemy z Caritasem, Fundacją Błogosławionej Salawy z ze stowarzyszeniem Osób stwardnienie rozsiane, z towarzystwem przyjaciół dzieci, polskim komitetem pomocy społecznej innymi organizacjami, no trudno mi jest wymienić je wszystkie. Stowarzyszeniem Wiosna np.   
  
A: To jeszcze o tym będziemy mówić, a teraz chciałabym chwilkę porozmawiać o pomocy czy państwa organizacja otrzymała kiedykolwiek pomoc od innej organizacji?  
  
R: Szczególnie od, w okresie stanu wojennego otrzymywaliśmy pomoc i potem w kryzysie od stowarzyszeń krajowych Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca z różnych krajów, była to bardzo znacząca pomoc. Otrzymywaliśmy, współpracujemy np z Bankiem Żywności i od nich otrzymujemy żywność dla osób które są jakby pod skrzydłami PCK  
  
A: A kto w ogóle zainicjował taką pomoc, czy wy poprosiliście Bank Żywności o tą pomoc czy Bank  
  
R: To akurat Bank Żywności informował i to oni podawali taką informację, centralnie to idzie od górnie i my złożyliśmy swoją potrzebę. No współpracowaliśmy kiedyś z sekcją charytatywną Kurii Metropolitalnej jak nie było Caritasu, no a teraz współpracujemy z Caritasem, prawda. Po prostu są sytuacje kiedy mamy np nadmiar czegoś i dzielimy się wymieniamy się  
  
A: Pomagacie wtedy też innym  
  
R: Tak.   
  
A: A jakieś jeszcze konkretne przykłady, a np jak macie nadmiar tego wszystkiego i dzielicie się z innymi to sami wychodzicie?  
  
R: Tak, dzwonimy pytamy czy ktoś potrzebuje, prawda. Czasami np bardzo często organizacje organizując swoje imprezy proszą nas o udział naszych grup ratowniczych w zabezpieczeniu przed medycznym. No a taka ewidentna współpraca z organizacjami czy ZHP, Caritas, Służba Maltańska i my kiedy zabezpieczaliśmy wspólnie wizytę ojca Świętego czy inne pielgrzymki teraz na błoniach Krakowskich.   
  
A: Yhy, to jeszcze do tego przejdziemy, a jak w ogóle pani rozumie współpracę, co pani rozumie przez współpracę  
  
R: Wspólne działanie w celu pomocy czy rozwiązania problemu jakiegoś  
  
A: Yhy, a jak obecnie jest z tą współpracą tutaj w powiecie, regionie?  
  
R: Nie ma powodów żebyśmy narzekali. Jak ktoś chce z nami współpracować my jesteśmy otwarci. Ilekroć zwracamy się z prośbą do jakiejś organizacji, współpracy nie było odmowy, różne, różne, w zależności od sytuacji jakie są, prawda.   
  
A: Czyli co jest takim kluczem do takiej współpracy?  
  
R: Potrzeba  
  
A: Potrzeba, yhy. Dobrze to teraz chciałbym porozmawiać właśnie o współpracy Państwa z innymi organizacjami, ja tu będę sobie zapisywać. Z jakimi organizacjami państwo współpracują pozarządowymi?  
  
R:  Tak jak mówiłam Caritas, Fundacja bł. Salawy, Polski Komitet Pomocy Społecznej PKPS, ZHP, Bank Żywności, Wiosna, Stowarzyszenie Wiosna, Stowarzyszenie Romskie Kobiet Romskich o przepraszam, Kobiet Romskich  
  
A: To może chwilkę porozmawiajmy o tych, a później jeszcze przejdziemy dalej. Na czym w ogóle polega ta współpraca z tymi poszczególnymi organizacjami, jaki jest charakter współpracy  
  
R: Na przykład z Caritasem organizowaliśmy wspólnie pomoc międzynarodową w przypadku trzęsienia ziemi i konfliktów zbrojnych.   
  
A: Tutaj mam taki przykładowy charakter  Czyli z Caritasem to będzie  prowadzenie wspólnych inicjatyw, tak to można  
  
R: Tak, wymiana informacji tak. To głównie na tym polega.  
  
A: A kto zainicjował współpracę?  
  
R: Sama wyszła  Trudno mówić, bardzo często z dyrektorem Caritasu spotykamy się na różnych spotkaniach czy, czy to w mediach czy jednostkach samorządu, tu nie ma tego kto inicjuje, jest potrzeba to po prostu dzwonimy do siebie no i tyle.   
  
A: A od kiedy zaczęła się taka współpraca?  
  
R: Od samego początku jak Caritas powstał ponieważ wcześniej współpracowaliśmy z sekcją charytatywną Kurii Metropolitańskiej, to były lata 80  
  
A: W latach 80 powstał Caritas  
  
R: Ale to wtedy nie było Caritasu żeby był jasność  
  
A: To wtedy jeszcze z tamtym wcześniejszym a od kiedy Caritas   
  
R: Odkąd powstał Caritas, nie wiem czy to był  
  
A: To ja sprawdzę.   
  
R: To się jakby tak samoistnie zaczęło kontynuować.  
  
A: A ,mniej więcej jak często współpracujecie, jaka to jest współpraca?  
  
R: No trudno tutaj mówić o częstości, jak potrzeba no.   
  
A: Jak potrzeba  
  
R: Tak.  
  
A: Ale czy to jest, można nazwać to stałą współpracą?  
  
R: Ja raczej powiedziałabym, ze tak. Nie wiem czy Caritas tak to odbiera, ale myślę że bo Caritas ma trochę inną strukturę, oni mają te koła parafialne, inne. Prawda, są bardziej zdecentralizowani, prawda. Nam jak potrzeba to po prostu dzwonimy i robimy razem co należy.   
  
A: I taki przykład konkretny jakiejś wspólnej inicjatywy?  
  
R: No to mówię była to pomoc, wspólna pomoc Boże nie pamiętam przy trzęsieniu ziemi, boże w Albanii, tak, w czasie konfliktu w Albanii, np. Znaczy pomoc dla Albanii w czasie kiedy była sprawa Jugosławii, prawda. To była również pomoc dla uchodźców z Kosowa w 99 roku. No w tej chwili to współpracowaliśmy również przy pielgrzym yyy ostatnich zabezpieczeniach na Błoniach, kiedy oni też dawali swoich wolontariuszy, no i tak to wygląda.   
  
A: No a przy tej pomocy co wy robiliście, wasza organizacja a czym zajmował się Caritas?  
  
R: To znaczy zbiórkę organizowaliśmy wszyscy, natomiast myśmy wtedy mieli organizację całego transportu , do którego Caritas dołączył swoje zebrane rzeczy.   
  
A: I dlaczego akurat z Caritasem?  
  
R: Bo akurat oni wtedy robili podobne przedsięwzięcia jak my.   
  
A: Acha czyli  
  
R: Już było nam po drodze  
  
A: Yhy, dobrze a Fundacja Bł. Salawy 
  
 R: Realizujemy zadanie pomocy osobom chorym w domu, opiekę nad chorym w domu. Współpracujemy przygotowując nasze wspólne oferty do miejskiego ośrodka pomocy społecznej, dla przykładu. Rozeznając potrzeby może w ten sposób.   
  
A: Czyli też bardziej prowadzenie wspólnych inicjatyw, pod taką współpracę można to  
  
R: Tak, tak  
  
A: I tak samo sama wyszła ta współpraca czy ktoś wyszedł z inicjatywą, któraś ze stron?  
  
R: Razem doszliśmy do tego, ze że jest takie zadanie i trzeba po prostu mierzyć siły na zamiary i wspólnie żeśmy do tego dzieła podeszli.   
  
A: I od kiedy zaczęła się ta współpraca?  
  
R: 2003  
  
A: I też można nazwać to stałą współpracą?  
  
R: Tak  
  
A: Yhy, a Polski Komitet Pomocy Społecznej?  
  
R: On podobnie w sytuacjach, znaczy głownie dotyczyło to np zbiórek odzieży, oni zbierali, myśmy zbierali, trzeba było im potrzeba, nam potrzeba tośmy sobie w tym momencie tutaj, a dalej to samo w zakresie opieki nad chorym w domu no to właściwie odkąd oni istnieją i my istniejemy zawsze ta współpraca była.   
  
A: A tak mniej więcej od kiedy?  
  
R: No powiedzmy 50 lat  
  
A: Acha, również stała współpraca?  
  
R: Tak  
  
A: I też razem wyszło  
  
R: Tak  
  
A: A ZHP  
  
R: To już wspominałam, ze tradycje wojenne harcerskiej poczty PCK były  
  
A: No tak  
  
R: Wówczas i tak to zostało  
  
A: Tak już zostało  
  
R: Tak już zostało, tak  
  
A: Yhy, a co razem, w jaki sposób współpracujecie?  
  
R: No korzystaliśmy, harcerze chętnie włączają się w akcje pomocowe, np zbiórki, znaczy organizacje różnych zbiórek, wtedy kiedy była powódź, prawda no łatwiej nam było razem prawda to robić i chętnie się w to włączali. No ta współpraca jest, np jeśli są jakieś wspólne rocznice my mamy na pani zauważyła na budynku tablicę no właśnie tych harcerzy, którzy polegli pomagali, więc tutaj się odbywają takie spotkania, prawda i tak to wygląda.   
  
A: I tak samo jest stała współpraca?  
  
R: Powiedziałabym okresowa, nie codziennie, nie spotykamy się, jak jest potrzeba to się kontaktujemy  
  
A: Bank Żywności  
  
R: Głównie w zapotrzebowanie w żywność, my po prostu dajemy informację jakiego rodzaju, dla ilu osób jest nam potrzeba i wtedy oni nam po prostu ten asortyment dają.  
  
A: Czyli udzielają pomocy, na tej zasadzie  
  
R: Tak  
  
A: I od kiedy  
  
R: Od jakiś 5 lat, od 5 lat  
  
A: I jak to się odbywa, czy to się odbywa regularnie czy  
  
R: Znaczy akurat jeśli chodzi o Małopolskę w tej chwili my nie robimy zapotrzebowania do banku żywności ponieważ nie mamy magazynów żeby móc tę żywność przechowywać. Natomiast jeżeli była by potrzeba i zwrócilibyśmy się o pomoc, ze potrzebujemy np produkty sypkie, które przekażemy że tak powiem natychmiast no to zawsze otrzymujemy od nich pomoc, nigdy nie było, ze się nie da czy coś tam. Ale ze względu na bazę magazynową nie, nie robimy tego systematycznie.  
  
A: Yhy, a stowarzyszenie Wiosna?  
  
R: Tutaj oni korzystają z naszego ośrodka w Mszanie Dolnej, i kontaktują się w wolontariuszami  
  
A: I od kiedy to się zaczęło?  
  
R: 4 lata temu  
  
A: I często odbywa się  
  
R: Raz w roku, raz dwa razy w roku  
  
A: A kto wyszedł z inicjatywą. to oni  
  
R: Oni  
  
A: Yhy, a dlaczego państwo współpracują z tą organizacją?  
  
R: Ten sam cel, no oni robią paczki świąteczne pod tytułem Paczka, my robimy podobną działalność dla naszych osób. Tak są młodzi ludzie u nas są młodzi ludzie, więc jakoś tak nam po drodze, nie.  
  
A: Czyli oprócz tego, że korzystają z państwa tej siedzimy w Mszanie Dolnej to jeszcze razem organizujecie  R: Nie każdy oddzielnie, ale, ale ich wolontariusze i nasi wolontariusze chętnie ze sobą rozmawiają, przebywają. Jakiejś konkretnej, wie pani to tak trudno rozdzielić no. Ksiądz Stryczek spotykamy się, np u pana Marszałka na spotkaniu, no to się wymieniamy doświadczeniami, prawda. To samo się dzieje z młodymi ludźmi. Akurat tak się złożyło, że my mamy ośrodek oni nie mają, no to żeśmy się tutaj dogadali i byliśmy dla nich partnerami bo gdzie indziej byłoby prawda zorganizowanie przez nich jakiegoś szkolenia czy wypoczynku mało możliwe. Ze względu na koszty.  
  
A: A stowarzyszenie Kobiet Romskich? 
  
R: Tutaj szczególnie przy wypoczynku letnim oni korzystają z naszych możliwości i przy no pomoc rzeczową im również dajemy. (dzwoni telefon, respondentka rozmawia).   
  
A: To jeszcze  o tym stowarzyszeniu Kobiet Romskich, czyli udzielacie pomocy  
  
R: Tak, pomocy żywieniowej, rzeczowej generalnie, tudzież ewentualnie dzieci na kolonie zabieramy  
  
A: yhy, i kto wyszedł z inicjatywą, to wy wyszliście czy stowarzyszenie Kobiet Romskich poprosiło  
  
R: Stowarzyszenie Kobiet Romskich  
  
A: I od kiedy  
  
R: Od jakiś 10 lat, 8/10 lat.  
  
A: I wygląda, jak często odbywa się taka współpraca?  
  
R: Bywało, że kilka razy w roku, ostatnio jakby troszeczkę osłabły te ich potrzeby w stosunku do nas.  
  
A: Jeszcze jakieś stowarzyszenia, organizacje?  
  
R: No jest ich wiele, czasu właściwie by nam brakło na ich wyliczanie. To mogę ewentualnie, jak mi pani zostawi namiary to bo dzisiaj akurat nie ma Pani na sekretariacie, wyciągnąć to co dajemy do sprawozdawczości i przesłać mailem  
  
A: Acha, dobrze  
  
R: To wtedy jest taka lista elegancka  
  
A: Dobrze to ja zostawię, to jeszcze na sam koniec z tymi organizacjami bym poprosiła, żeby pani uszeregowała jakby z kim najczęściej współpracujecie, a z kim najrzadziej tak mniej więcej, tutaj mamy Caritas, Fundację, może po kolei. 
  
R: Na pewno bezpośrednio na co dzień to jest współpraca Fundacja i PKPS. Można by powiedzieć również o Banku Żywności bo jednak jak jest potrzeba to zawsze  
  
A: Czyli Fundacja   
  
R: Salawy, PKPS  
  
A: To, to na 1 miejscu, bo to jest na co dzień?  
  
R: Równolegle  
  
A: Równolegle, i Bank Żywności  
  
R: Bank Żywności. A pozostałe jak potrzeba  
  
A: Acha, czyli też równolegle?  
  
R: Równolegle to nie można powiedzieć , że ktoś jest częściej a ktoś jest  
  
A: No a większości powiedziała pani, że to jest raczej stała współpraca, raczej z większością współpracujecie na stałe, tak?  
  
R: Tak  
  
A: Czy z niektórymi tak przypadkowo?  
  
R: Są takie przypadkowe, ale nie przychodzą mi w tej chwili do głowy, to musiałabym zerknąć na sprawozdanie bo tam. Jak jest dużo to się można pomylić.  
  
A: A co zadecydowało o tym, że jest to stała współpraca  
  
R: Potrzeba, ktoś coś potrzebował, my od nich albo oni od nas  
  
A: Czyli stale potrzebujecie od tych samych  
  
R: No różne są przyczyny, np w przypadku Salawy i PKPS łączą nas usługi opiekuńcze, prawda. W przypadku Caritasu zawarliśmy dawno takie nie pisane porozumienie żeby nas nie wykorzystywali ludzie, którzy są bardzo sprytni, prawda. Pójdą do Caritasu i do nas, prawda i będą mieli z dwóch źródeł. W zawiązku z czym żeby zapobiec takim sytuacjom i żeby móc wszystkim pomóc staramy się wymieniać wiadomości między sobą od nośnie udzielanej pomocy, no to jest skuteczniejsze. Nie chodzi o to żeby komuś zabrać tylko dać tym co potrzebują a nie sprytniejszym.  
  
A: Czyli dobrze rozumiem, ze jakby to samo pole działalności też zadecydowało właśnie, że to jest stała  
  
R: Tak.   
  
A: Też ma na to wpływ. 
  
A czy są jakieś zewnętrzne przeszkody dla takiej stałej współpracy?  
  
R: Ja nie odczuwam  
  
A: Nie odczuwa pani, dobrze a czy potrafiłaby mi pani podać teraz pozytywny przykład współpracy stałej, czyli np z kimś współpracowaliście i to się skończyło efektywnie, skutecznie.  
  
R: No na przykład z Fundacją Bł. Salawy, występowaliśmy w poprzednim zanim zaczęliśmy współpracować, każda z organizacji występowała bez informowania czy bez porozumienia w konkursie na usługi opiekuńcze. I z tego tworzyła się pewnego rodzaju konkurencja i potem skutek był taki, że np PCK miał 3 dzielnice w Krakowie, Fundacja miała 1. Mieliśmy, zaczęliśmy mieć problemy z pozyskaniem odpowiednich ludzi do pracy i w końcu żeśmy usiedli przy jednym stole i powiedzieliśmy sobie, dobrze mamy jeden cel taki żeby podopieczni, znaczy osoby potrzebujące z miasta Krakowa miały zabezpieczone usługi opiekuńcze, nie będzie my konkurować z sobą jeśli chodzi o cenę kto będzie miał niżej a kto będzie miał więcej dlatego, ze stracą na tym osoby wykonujące usługi opiekuńcze, prawda. Albo u nas będą miały mało a u nich dużo albo odwrotnie. W związku z czym wspólnie ustaliliśmy, że będziemy realizować to zadanie równym frontem. Priorytetem dla nas jest dobro podopiecznego i wykwalifikowane osoby spełniające te usługi i się udało i jest.   
  
A: A czy to wyszło z jednej strony, czy to była  
  
R: Wspólnie doszliśmy do takiego wniosku  
  
A: A w takim razie czy potrafi pani podać przykład takiej współpracy stałej, w której właśnie się skończyło nie efektywnie, nie skutecznie, czy była taka sytuacja?  
  
R: Tak, znaczy był taki przykład kiedy no, w pewnym momencie był przerost formy nad treścią, to znaczy fundacja wolałabym nie wymieniać no bo po co  
  
A: Yhy  
  
R: Miała, zrobiliśmy pewne uzgodnienia okazało się, że nie wywiązali się z umowy i jakby spowodowali, ze nasza organizacja konsekwencje poniosła, pewnego rodzaju straty no. No taką nie efektywną współpracą dla mnie osobiście jest choćby promocja honorowego krwiodawstwa z Krewniakami, prawda. Tutaj nie ma porozumienia z Fundacją Krewniacy, dlaczego ponieważ Krewniacy, którzy są stowarzyszeniem nowym, młodym celem ich jest, było przynajmniej tak mnie jest wiadomo pozyskanie środków finansowych na utworzenie ambulansu do poboru krwi i promocja honorowego krwiodawstwa. Nagle niszczą organizację, która funkcjonuje i robi to od 50 lat, mówiąc o swojej świetności, wielkości, dając gadżety i różne inne rzeczy nie mówiąc prawdy do końca no. To wkurza no krótko powiem no. Bo przyciągają tych wolontariuszy i tych dawców którzy oddawali krew przez powiedzmy 30 lat pod szyldem Czerwonego Krzyża. Czerwony Krzyż im w pewien sposób zrekomp.., znaczy być wdzięcznym w imieniu tych dla których oni krew oddawali, czyli starał się o oznaczenia, odznaki różne, podziękowania prawda i nagle występują krewniacy, którzy dadzą pana Pazure na obraz, on podpisuje książki mówi ładne rzeczy. Ludzie są ludzie, prawda. No chcą czegoś nowego, prawda. I to jest nieuczciwe. Ta konkurencja jest nie uczciwa. I na przykład w tej chwili nie wiem jak to się skończy bo podjęliśmy się wspólnego, znaczy organizujemy kolejny rok promocję honorowego krwiodawstwa w czasie pielgrzymki honorowych dawców krwi do sanktuarium Bożego Miłosierdzia. I wspólnie z RCKiK uznaliśmy, że na plakacie pielgrzymki nie będzie naszych   
  
A: Logo  
  
R: Logo, ponieważ my robimy tylko tą część dotyczącą promocji krwiodawstwa, prawda. RCKiK bo pobiera, jest to zawodowe działanie, PCK bo promuje jest to też pewnego rodzaju jakby zawodowe działanie, prawda. Natomiast honorowi dawcy krwi jeśli zechcą to pójdą na pielgrzymkę bo to jest nadrzędny ich cel. A więc nie robimy sobie tutaj żadnej konkurencji, naszym celem i sanktuarium Bożego Miłosierdzia i RCKiK i Czerwonego Krzyża jest dać ludziom szansę, prawda, a chorym krew, prawda. Nagle w pewnym momencie krewniacy na plakacie dają swój ambulans. I ja proszę księdza żeby oni byli uprzejmi skontaktować się mailowo ze mną, z Czerwonym Krzyżem. Przy czym oni maila wysyłają na adres Sanktuarium do Czerwonego Krzyża. A pan (1:12:35) prezes tej organizacji pisze petycję do prezesa Zarządu Głównego, że on bardzo by chciał pracować z Czerwonym Krzyżem jeżeli Czerwony Krzyż da mu znak na autobus na krewniaków. No POMYLENIE POJĘĆ NO. No ale wie pani ja mogę na to przymrużyć oko, pomyśleć sobie pan Bóg jest osobą świętą z koro ma takich lokatorów a on to wytrzymuje i tyle no. ((śmiech)).  Więc nie jest to w porządku po prostu.  
  
A: Ale to była jakaś jedyna taka  
  
R: Nie, to jest co rusz. Z Krewniakami jest co rusz.  
  
A: Znaczy nie, mi chodzi czy po prostu występowaliście z nimi, do nich z inicjatywą współpracy albo o ni do was poza tym właśnie.  
  
R: nie no oni występują koniecznie o to żeby im dać znak Czerwonego Krzyża  
  
A: I tylko tyle i nic poza tym?  
  
R: No, ale nie o to idzie, no nie o to idzie, no na miłość boską no przesz my nie mamy sobie wyrywać krwiodawców bo nam na prawdę nie o to idzie prawda. Natomiast to samo z resztą z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy, był okres kiedy współpracowaliśmy z panem, znaczy ja mówię generalnie o organizacji, ja nie miałam nigdy kontaktów bezpośrednich z Orkiestrą Świątecznej Pomocy, ponieważ no była kwestia kursów pierwszej pomocy. Polski Czerwony Krzyż już od 90 lat uczył i nagle Owsiak, który miał większe przebicie wziął to pod swój szyld. No dobrze no każdy kto będzie uczył Pierwszej pomocy jest niezbędny i potrzebny w tym kraju, na prawdę. Żeby przede wszystkim pokonać barierę psychiczną czy psychologiczną osób, które boją się podejść do wypadku. Ale nie koniecznie należy niszczyć to co ileś lat temu już się działo, nie. ((śmiech)). No po co? No po co? Jest wiele nowych organizacji pozarządowych, które kiedyś (1:14:43) potem pani, pani Ochojska. No kobieta Europy jest kobietą Europy i wiadomo, ze media na nią patrzą ale jej akcje będą promowane. Przecież ja mało ze śmiechu nie pękłam jak przy okazji tej katastrofy, to był komiczny śmiech oczywiście, w Kamieniu Pomorskim, prawda nasi ratownicy z Olsztyna i ze Szczecinka byli już na miejscu a pani Ochojska prezentowała się w telewizorni mówiąc o pomocy. No przesz to jest śmieszne, poza tym mnie, teraz już działam na emocjach, ale mnie szlak trafia jeżeli ja słyszę, że ktoś spłaca, pomaga komuś bo spłaca dług wdzięczności. Przepraszam dług jest sprawą honorową, jeśli go zaciągłam to mam go spłacić i nie koniecznie musze o tym mówić (pro publico) prawda. No. Ja pamiętam akcję powodzi tutaj na Szewskiej mieli wtedy swoją siedzibę jak koce wysyłali na samolotem, chore. Ile to kosztowało, czy ktoś o tym wie, nie wie. Ale trzeba było zrobić promocję. Ja się tego nie boję i to nie jest to, ze ja ją krytykuję tylko nie koniecznie robimy dobrą metodą, prawda. Po co? Z Owsiakiem bardzo dobrze nam wychodzi, np, to jest jakby przeciwwaga, wspólna wspólne działanie na przystanku, przystanku Woodstock?  
  
A: Woodstock  
  
R: I ratownicy Czerwonego Krzyża i stacje RCKiK różne pobierają, rożne, prawda. Można prawda. Tylko trzeba wiedzieć w którym momencie trzeba stanąć a nie dawać krok do przodu, bo i po co? Przesz to o to chodzi żeby chwalić się swoimi sukcesami? Nie i wiele takich przypadków jest, ale ja myślę, że to młode pokolenie musi dojrzeć do tego żeby dalej kontynuować pomoc humanitarną główną metodą, głównym środkiem prawda. Nikt nie zmusi osoby czy babci, która ma 60 lat i zawsze chodziła do kościoła żeby przyszła po pomoc do PCK bo ona pójdzie do proboszcza. Ale jak proboszcz nie ma to nie ma problemu żebyśmy mu pomogli i dali nie mówiąc o tym, że to daje Czerwony Krzyż, bo po co. Jest potrzeba pomożemy prawda, ile razy my z parafii mamy informacje, że są rodziny, które mają potrzebę wysłania dzieci na kolonie a parafia nie organizuje Oazy czy czegoś, no to jadą z nami. I na tym to polega, prawda. I nie koniecznie trzeba dać szyld: dziecko pojechało z Czerwonym Krzyżem. Nie. Ono pojechało na wypoczynek, tyle.   
  
A: Dobrze to jeszcze wróciłabym do tej współpracy  
  
R: Dużo mamy jeszcze  
  
A: Znaczy nie, już tak jesteśmy za połową  
  
R: Za połową, dobrze, ja się będę streszczać tak.   
  
A: Co spowodowała współpraca, czy zaszły jakieś zmiany u państwa  
  
R: Ale jaka współpraca, z czym?  
  
A: Z tymi organizacjami o których mówiłyśmy wcześniej, czy dzięki tym organizacjom coś się zmieniło  
  
R: Nie. Nic się nie zmieniło bo ni miało się co zmienić  
  
A: A czy to wpłynęło na stosunki z tymi organizacjami, czy te stosunki dzięki współpracy są lepsze  
  
R: Ale nigdy nie były złe, więc nie ma co tutaj zmieniać  (weszła pracowniczka PCK, pyta się o coś Respondentki)  
  
A: Czyli od początku z tymi organizacjami było dobrze, nawet po współpracy jest   
  
R: Nie ma powodu żeby, jeżeli były jakieś nieporozumienia czy tak jak mówiłam o Salawie prawda, to się siada i się rozmawia, idzie się do przodu no.   
  
A: A jak wygląda charakter tej współpracy czy ona jest oparta o relacje formalne bardziej czy  
  
R: Nie, nie ma żadnych umów, nie.   
  
A: Czyli takie osobiste relacje?  
  
R: Jeśli o tym mówimy to nie ma żądnych umów partnerskich tutaj nie podpisujemy.   
  
A: I jak pani uważa czy taki właśnie charakter relacjo osobistych jest lepiej  
  
R: W moim odczuciu tak ponieważ takie relacje są budowane na zaufaniu, a to jest najważniejsze.   
  
A: Czyli to pomaga, ułatwia?  
  
R: Oczywiście, że tak, na papierze możesz sobie napisać wszystko, prawda. A potem znaleźć przyczyny obiektywne, dla których się czegoś nie zrobiło. A jeżeli my siadamy mówimy sobei razem robimy to i to, to robimy to razem i już.   
  
A: Dobrze a jeszcze chciałabym chwilę porozmawiać o konkurencji. Już rozmawiałyśmy o tej Salawie, że to się zaczęło od tej konkurencji ale wyszło na dobre, taki przykład  
  
R: Tak.  
  
A: No a czy jest jeszcze jakaś konkurencja tutaj, no jeszcze mówiłyśmy o Krewniakach.   
  
R: No nie zdrowa konkurencja jest czasami ale ona wynika albo z przeświadczenia, że się jest lepszym, nie wiem to jest moje osobiste subiektywne odbiór. Konkurencja jako taka jest no, ale myślę, że jeżeli ta konkurencja buduje i motywuje to jest to skuteczne. Dlatego, ze np my mamy konkurencję jako Czerwony Krzyż w innych Niepublicznych Zakładach Opieki Zdrowotnej, prowadzących zakłady opiekuńczo lecznicze. Nas to motywuje do tego, żeby nasz zakład, nasz ośrodek był prowadzony na bardzo wysokim poziomie przy niskich kosztach, prawda. Więc jest to dobra konkurencja. No gorzej jest jeżeli są ceny dabingowane w konkursach różnych na usługi czy na zadania zlecone, to, to jest źle.  
  
A: A dzieje się tak?  
  
R: Dzieje się tak. dzieje się tak bo też, np komuś bardzo zależy na tym żeby realizować zadanie określone, prawda no i zdabinguje cenę bardzo nisko potem jest problem, no ale to myślę, że do każdej działalności takie sytuacje można by było mieć.   
  
A: A jak pani sądzi co można zrobić żeby pozbyć się tego?  
  
R: To nie da się tego ponieważ to jest w charakterze ludzkim  
  
A: No a jeśli chodzi o tą pozytywną stronę  
  
R: Konkurencji?  
  
A: Yhy  
  
R: To już powiedziałam  
  
A: Yhy, a co można zrobić żeby właśnie wzmocnić tą konkurencję, która powoduje pozytywne skutki?  
  
R: Wzmocnić konkurencję? Nie bardzo rozumiem.  
  
A: Tak, żeby pomiędzy organizacjami, żeby wywołać tą konkurencję, co można zrobić?  
  
R: Nie umiem na to pytanie odpowiedzieć, nie rozumiem tego po prostu.  
  
A: Yhy, dobrze to może omińmy to pytanie. No a jeszcze jeśli chodzi o tą negatywną z tymi krewniakami, to właśnie na polu oddawania krwi, krwiodawstwa, a czy jeszcze jakieś przykłady takiej negatywnej konkurencji? Z państwa doświadczenia?  
  
R: Z krewniakami nie,   
  
A: Poza Krewniakami, czy był jeszcze taki jakiś przykład? Tutaj w regionie? 
  
R: To raczej dotyczy innego, innego konkurenta, bo my mówimy w tej chwili o organizacjach pozarządowych i tej konkurencji, konkurencja jest w podmiotach, które prowadzą działalność gospodarczą i w tych podmiotach, które przystępują do przetargów i konkursów wyłącznie dla zysku. I to jest nie dobre, bo tu występuje właśnie to zjawisko dabingu, zjawisko nierzetelności w realizacji, znaczy w składaniu swoich ofert i to jest nie dobre. Ale tu raczej mówimy o podmiotach działalności gospodarczej, nie organizacjach pożytku publicznego ale organizacjach, które prowadzą działalność gospodarczą dla zysku.  
  
A: A czy wy mieliście taką styczność właśnie z taką negatywną konkurencją jeszcze taki przykład?  
  
R: Znaczy tutaj w Małopolsce jeszcze nie, natomiast spodziewamy się, że jeżeli będzie konkurs, jeżeli zmienią formę konkursów na przetargi to mogą być, bo jest taka firma, jak ona się nazywa, która specjalizuje się właśnie w udziale w konkursach na usługi opiekuńcze ogólnopolskim, znaczy w każdym właściwie no bo można to robić, warto. I oni wygrywają konkursy w (cuglach) dlatego, ze obniżają koszty z prostego powodu, no złe doświadczenie konkurencji tutaj w Małopolsce oczywiście, że mieliśmy to był 93 rok kiedy został ogłoszony przetarg na usługi opiekuńcze, potworzyły się nowe podmioty, zdabingowały cenę usługi poniżej możliwości i wygrały ten konkurs i usługi wtedy padły. Problem był prosty, organizacja Czerwony Krzyż zatrudniała opiekunki, siostry PCK na etacie, w związku z czym były to określone koszty. Jeżeli teraz nowa fundacja powstała czy nowa firma miała nowych pracowników, mogła im dać niższe wynagrodzenie niż Czerwony Krzyż. Wobec tego prosty mechanizm był, Czerwony Krzyż przegrał konkurs, osoby zatrudnione musiały odejść z pracy. No to szukały każdej następnej za niższe pieniądze i to było to co było koszmarem. No ale już mamy poza sobą, myślę że już więcej to nie wróci.   
  
A: A teraz czy konkurujecie z jakimiś organizacjami w tej chwili?  
  
R: Nie, nie no jak mamy konkurować to raczej nie przystępujemy do przetargu. Bo my chcemy robić nasze zadania rzetelnie. O np w ostatnim roku był ogłoszony konkurs na prowadzenie noclegowni ponieważ kończyła się nam umowa. Myśmy prowadzili od 92 roku na zlecenie miejskiego ośrodka pomocy społecznej, noclegowni dla bezdomnych mężczyzn. I skończyła się umowa, MOPS zgodnie z procedurami ogłosił następny konkurs i dał kwotę taką za , którą my nie byliśmy w stanie zrealizować tego zadania, żeby ono było zrealizowane zgodnie ze sztuką. Zaproponowaliśmy 80tys. więcej, odpadliśmy z konkursu, bo miasto nie ma na tyle pieniędzy, w związku z czym samo prowadziło noclegownię do tego momentu, teraz ogłosiło nowy konkurs prawdopodobnie inne organizacje przystąpią do tego. Jeżeli im się uda, jeżeli oczywiście wygrają, my na pewno za te pieniądze  
  
A: To teraz ogłosili znowu konkurs?  
  
R: Tak  
  
A: I też takie małe pieniądze?  
  
R: Tak i jeżeli przekalkulujemy ja nie wiem jakie bo jeszcze nie widziałam oferty, ale jeżeli przekalkulujemy, że za te pieniądze nie da się tego prowadzić to na pewno nie przystąpimy do tego konkursu. I tak było z kilkoma zadaniami, np na usługi opiekuńcze, prawda. Ktoś potrafi to robić za mniejsze pieniądze życzymy zdrowia, szczęścia pomyślności, prawda. To samo jest z kursami Pierwszej pomocy. My daliśmy ofertę i organizujemy kurs pierwszej pomocy za 140zł od osoby. Inne podmioty organizują za 50, 60, 80. Ale my nie zejdziemy z ceny ponieważ nasz kurs jest prowadzony po pierwsze przez profesjonalistów, którym trzeba za to zapłacić. Po drugie mamy sprzęt, który się zużywa i my nie pozwolimy sobie na taki luksus jak inne stowarzyszenia, że dają starego fantoma, no leży sobie po to żeby go wytłuc do końca. Nie. Nasz fantom musi być po pierwsze naprawdę sprawny, po drugie musi każdy uczestnik mieć możliwość, gwarancję bezpieczeństwa, że jak będzie robił to sztuczne oddychanie to ten ustnik będzie nowy i czysty. Dostaje od nas rękawiczki, dostaje sprzęt. Prawda, czyli gwarantujemy na prawdę wysoką jakość. No i nieraz były dyskusje to zejdźcie z tego, my byśmy wzięli od was ale jak byście dali po 100zł. Nie damy, bo będziemy to robić źle. A nie o to nam idzie. Ktoś kto dostaje zaświadczenie o ukończeniu kursu PCK to ma być rzeczywiście kurs PCK i on ma umieć. I on rzeczywiście wykorzysta te 4 minuty żeby uratować życie. Taka jest zasada, nie ma innej możliwości. 
  
  A: Dobrze, to teraz mówiłyśmy o współpracy pomiędzy organizacjami, a jak wygląda współpraca państwa organizacji między samorządem, z władzami lokalnymi?  
  
R: Bardzo różnie, mamy bardzo dobre, bardzo dobrą współpracę z większością jednostek samorządu terytorialnego, są przypadki kiedy tej, ta współpraca jest trudna, ale to zwykle kiedy nas jednostki samorządu terytorialnego nie chcą brać pod uwagę, no to my grzecznie dziękujemy i dlatego w kilku powiatach nie ma Zarządów rejonowych i jednostek pośrednich PCK. Ponieważ my uważamy, że jeżeli nie jesteśmy potrzebni no to nie ma powodu żebyśmy tam byli.   
  
A: A jakie wspólne działania podejmowaliście z samorządem lokalnym?  
  
R: Głównie w zakresie pomocy osobom starszym, samotnym, chorym. W organizacji, jakby przygotowaniu się do sytuacji w przypadku klęsk żywiołowych, to jest w 9 gminach województwa Małopolskiego mamy już nasze grupy pomocy humanitarnej, współpracujemy z nimi, że w razie czego to wszyscy wiemy co mamy robić. Bardzo dobrze mamy tutaj możliwości, kontakty na poziomie wojewódzkim z Urzędem Marszałkowskim, gdzie dzięki wspólnym działaniom wykształciliśmy wolontariuszy profesjonalnie, że mamy, mieliśmy możliwość również w szkołach stworzyć szkolne patrole pierwszej pomocy, tam gdzie brakuje higienistek, to też wspólne działanie samorządów terytorialnych i wojewódzkiego samorządu z naszą organizacją. Tu mamy bardzo pozytywne doświadczenia w wielu przypadkach. Natomiast tak jak mówię są gminy, jednostki gdzie nie chcą bo nie muszą. Jak sobie radzą sami no to tylko się cieszyć.   
  
A: No a gdyby miała pani podać, z jaką organizacja najczęściej tutaj współpracuje samorząd?  
  
R: Nie wiem  
  
A: Nie wie pani tego  A jak, jak w ogóle tak ogólnie pani rozumie współpracę z samorządem? Jak taka współpraca powinna wyglądać?  
  
R: Organizacja pozarządowa powinna uzupełniać te działania samorządu, których nie mogą realizować struktury samorządowe czy rządowe. I to rzeczywiście powinny realizować jednostki, znaczy organizacje pozarządowe konkretnie. Ustawa o pomocy społecznej jasno określa, do którego momentu MOPSy i GOPSy i PCPR mogą udzielić świadczenia socjalnego yyy pieniężnego, finansowego czy socjalnego danej osobie, prawda. Sztywna rama i nic. A jeśli teraz ta osoba przekroczy o te 2zł, 3 zł to już się nie da. W związku z czym te zadania mogą realizować organizacje pozarządowe, prawda, pozyskując na to środki własne. I wtedy jest to idealne uzupełnienie, no właśnie działań pomocy. Podobnie w przypadku, np nieprzewidzianych klęsk żywiołowych, prawda podobnie, np tworzenie jakiegoś ośrodka dla osób różnych, czy cudzoziemców czy mniejszości narodowej.   
  
A: No powiedziała Pani jak powinno być, a jak jest?  
  
R: Różnie, w większości jest dobrze  
  
A: W większości jest dobrze?  
  
R: Tak.   
  
A: A co jest kluczem do takiej współpracy?  
  
R: Dobra wola obu stron.   
  
A: A w takim razie w tej mniejszości brakuje tej dobrej woli ze strony  
  
R: Eee, tak, tak, są władze, które czy osoby, które sobie wymyślą jedną organizację i będą ją wspierać, koniec no i  się tego nie zmieni. Tak chcą i taka jest ich wola. Wiele zależy od radnych od tych niezależnych organów, prawda. Ale jakich radnych sobie wybierzemy takich mamy. ((śmiech))  
  
A: No tak. Ale jednak są takie sytuacje. Zdarzają się.  
  
R: Tak.   
  
A: A tutaj?  
  
R: W Małopolsce też  
  
A: No a jakie są zasady, formy dotyczące formy współpracy, czy są jakieś zasady tutaj obowiązujące?  
  
R: Głównie reguluje to ustawa o samorządzie terytorialnym, to tego najczęściej się trzymamy i taką zasadą jest strategia rozwoju danej gminy, danej, danego powiatu. Rolą, jedn znaczy stowarzyszeń pozarządowych jest umiejętność wpisania się w sprawy i z drugiej strony rola jednostek samorządu terytorialnego, czyli nie tylko wójta, burmistrza, prezydenta ale przede wszystkim radnych, czyli opcji politycznej się umówmy i nazwijmy rzeczy po imieniu, która będzie albo wybierała Caritas albo PCK albo Salawe albo jeszcze co innego, do realizacji różnych zadań. Albo będzie realizowała przez własną służbę. Tak to wygląda.  
  
A: A jak wygląda tutaj funkcjonowanie programów współpracy między organizacjami a samorządem lokalnym?  
  
R: No różnie, bardzo różnie, w niektórych powiatach tak jak powiedziałam nie ma Czerwonego Krzyża i nie będzie, tylko będą nie które wycinki naszej działalności. No jednym z powiatów, np wygląda na to, ze nie będzie naszej placówki bo nie będzie takiej potrzeby, nie ma woli ze strony samorządu, co nie znaczy, ze my tam np nie pomagamy jako organizacja. Dając rentę, renty dwóm dziewczynkom, których ojciec zginął w wypadku w hali w Chorzowie. Zostały dwie sieroty, społeczeństwo Małopolskie dało pieniądze na pomoc ofiarom. To Czerwony Krzyż realizuje dla dwóch dziewczynek renty z naszego województwa z tych środków jeszcze przez najbliższe 15 lat.   
  
A: A jeśli chodzi o konkursy, co pani sądzi o konkursach ogłaszanych dla organizacji przez  
  
R: Mam swoje zdanie na ten temat ponieważ, (zawsze) będzie tutaj duża konkurencja różnych organizacji, czy ona jest dobra czy zła, jaka opcja panuje w danym mieście  w danej gminie, takie będzie rozstrzygnięcie konkursu.  
  
A: A jak to wygląda tutaj?  
  
R: Tutaj to znaczy gdzie?  

A: W mieście w Krakowie?  
  
R: Ja myślę, że nie mamy co narzekać, bywało gorzej  
  
A: No a jak by pani nazwała taką współpracę   tutaj z samorządem, samorządami lokalnymi, jako stałą, przypadkową?  
  
R: Że stałą i w sumie dobra, bo nawet jeżeli mamy odmienne jakieś priorytety to potrafimy wspólnie je ustalić  
  
A: A co o tym zadecydowało, że jest stała współpraca?  
  
R: Ja myślę, że zaufanie do organizacji. Jakoś nigdy nie daliśmy powodu do tego żeby coś było nie tak, tzn. jeżeli podejmowaliśmy się zadania, to je realizowaliśmy, że tak powiem do (spotu). Dobrze od początku do końca, nie było żadnych z naszej strony potknięć wielkich, nie ma żadnych afer, rozliczenia są jasne, klarowne, czyste. Kontrole mogą przyjść w każdej chwili, patrzeć na to co robimy.   
  
A: A na jakich polach wspólnie działacie?  
  
R: No głównie pomocy społecznej, promocji honorowego krwiodawstwa, właściwie to są dwa takie główne priorytety, szkolenia w zakresie pierwszej pomocy  
  
A: A kto zainicjował taką współpracę, czy to samorząd wyszedł   
  
R: Różnie, bo niekiedy my składamy oferty niekiedy samorząd zwraca się do nas, np jeżeli chodzi o zabezpieczenie imprez masowych jeżeli mówimy o Krakowie no to już jakby standardowo biuro festiwalowe wie, że może się do nas zwrócić, my nie odmówimy prawda. To samo, np o tutaj nie wspomniałam jeszcze o stowarzyszeniach sportowych, prawda gdzie zabezpieczamy mecze przez nasze grupy ratownicze. No ale to można mówić 2 godziny, przepraszam ja już się już patrzę na zegar, bo ja musze (1:38:21)  
  
A: Już zbliżamy się do końca, a czy są jakieś zewnętrzne przeszkody dla takiej stałej współpracy z samorządami?  
  
R: Zewnętrzne, no na pewno nie ułatwiają nam życia ustawy, które dają różnego rodzaju ograniczenia choćby ustawa o pomocy społecznej yyyy o ochronie danych osobowych, prawda ustawa o wolontariacie, która powiedzmy obliguje nas do ubezpieczenia wolontariuszy, prawda, bo to, że zawieramy umowę to dobrze, ale jeżeli my teraz mamy płacić ubezpieczenie na które nie wiadomo skąd pozyskać środki, tego nie wiadomo. Barierą jest np również ustawa o pożytku publicznym, która dzieli działalność na odpłatną, nieodpłatną, gospodarczą. I np jest potężny problem stąd pozyskać środki na utrzymanie biura, płace pracowników, bo wiadomo nie można tegoż robić z działalności nieodpłatnej, prawda nie można tego zrobić z 1% i nie można tego zrobić z darowizn (1:39:45). Czyli jedyna możliwość jest tutaj działalność gospodarcza albo pisanie programów, gdzie po kolei jakby dzielimy te pieniądze, znaczy pozyskujemy pieniądze na stalą pensję dla pracownika, a jednak jest takie doświadczenie, że przy naszej działalności tak bardzo szerokiej, przynajmniej ten pion ekonomiczny musi być etatowy. Bo każdy inny może ale personalny, ekonomiczny musi być etatowy. A w dzisiejszych czasach no nie ma chętnych na pracę za 200 czy 300zł przy takiej odpowiedzialności.   
  
A: Dobrze a taki przykład efektywnej współpracy z samorządem, który zakończył się efektywnie, skutecznie, taki 1 konkretny przykład.  
  
R: Usługi opiekuńcze, które realizujemy i przynoszą efekt  

A: A czy był  
  
R: Powstanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej kontrakt z NFZ.   
  
A: A czy był jakiś, czy jakaś współpraca z samorządem skończyła się nieefektywnie?  
  
R: Noclegownia o której mówiłam  
  
A: A czy widzi pani jakieś jeszcze inne pola współpracy, na których moglibyście współpracować z samorządem?  
  
R: Tak, szczególnie widzę tutaj w zakresie jakby (.9) przepraszam to już trochę zmęczenie materiału. Marzy mi się żebyśmy zrobili wspólną akcję i żebyśmy mogli realizować to co było powiedzmy 50 lat, przez Czerwony Krzyż takie bardzo skuteczne, to zabrzmi trochę trywialnie "Tydzień Życzliwości". Ale my mamy teraz taki program, jeden z zarządów realizuje miejski konkretnie Podziel się życzliwością. Bardzo mi się marzy żebyśmy mogli właśnie w naszym województwie zrobić tak jak się robiło kiedyś. Co wygląda jak paradoks. Właśnie taki tydzień albo miesiąc wzajemnej życzliwości. Myśmy zrobili taki 1 dzień Uśmiechnij się z PCK, kiedy przez cały dzień trzeba się było śmiać. To było 4 lata temu, to ogólnopolska akcja była. Ja myślę, że gdyby zrobić takie 3 dni, 2 dni zwykłej ludzkiej życzliwości, uprzejmości jeszcze pod kamerami mediów, to dopiero wtedy byśmy zobaczyli ile oszczędzamy na zdrowiu, ilu problemów unikamy i jak wiele nam do tego potrzeba, jak nie wiele nam do tego potrzeba żeby była miłość, żeby było dobrze. I na koniec powiem tak wszyscy się zachwycają, wszyscy, większość z nas, znaczna większość ma na ustach Jana Pawła papieża, tylko o realizację jego nauki jakoś tak ciężko. A to nic innego nie było, tylko życzliwość i miłość, no pewien slogan prawda. I no to jest tak szczególnie dla ludzi starych, szczególnie dla ludzi którzy są (1:43:34) i to mi się marzy, o.   
  
A: A czy widzi pani jakieś takie pola, na których nie jest możliwa w ogóle współpraca z samorządem?  
  
R: Na pewno na jakiś polach politycznych, to absolutnie to odpada. Robienie kampanii różnym osobom to jest nie możliwe.   
  
A: A co się zmieniło dzięki współpracy z samorządem?  
  
R: Ja myślę, że znaczy przekonana jestem, że na pewno łatwiej dotrzeć do osób potrzebujących. Bo jednak struktury samorządu Mopsy, Gopsy i inne mają ten bezpośredni kontakt i mają te wiedze, która jest potrzebna.   
  
A: Jeszcze jeśli chodzi o charakter współpracy, mrowiłyśmy, że pomiędzy organizacjami to są bardziej relacje osobiste, a jak to wygląda pomiędzy organizacją a samorządem?  
  
R: Jak to wygląda, znaczy myślę, że tutaj też pewien wizerunek organizacji ma wpływ na współprace bo albo jest to organizacja znana, budząca zaufanie i łatwiej jest wtedy jakby czy pozyskać zadania czy wpisać się w strategię rozwoju czy inne i a nowe organizacje muszą ją sobie po prostu wypracować. Tyle.  
  
A: Teraz już ostatni temat, ostatni wątek, jak by pani powiedziała jaka jest pani zdaniem siła, pozycja tutaj Małopolskiego Zarządu Okręgowego PCK?  
  
R: Jaka siła jest?  
  
A: Tak.  
  
R: Ja myślę, że, ja nie myślę, ja jestem przekonana, ze jesteśmy w zasadzie organizacją która jest postrzegana jako nowoczesna, znaczy stara-nowa. Czyli z doświadczeniem (1:46:09), z pewnym bagażem doświadczeń. Jednocześnie nowoczesna i nowocześnie zarządzana, szybka w działaniu, skuteczna w swoim działaniu, jeżeli myślę, że dowody na to dość duże. Ludzie, jesteśmy organizacją rozpoznawalną, świadczą o tym ilości osób, które przychodzą do nas z zapytaniem o pomoc. Ja tu nie powiedziałam o bardzo istotnej rzeczy, mianowicie o tym, ze nieustająco prowadzimy jeszcze poszukiwania osób z okresu II wojny światowej, czyli całe biuro informacji, poszukiwań, i jesteśmy przy wszystkich ekshumacjach grobów i mogił nieznanych. Tudzież w trakcie robót przy autostradzie okazuje się, że jest jakaś mogiła i wtedy nasi przedstawiciele są przy ekshumacjach. I myślę, że to zaufanie do organizacji jest u wielu, nie tylko u starych pokoleń ale u tego młodszego pokolenia, nie mam co do tego wątpliwości odbierając ileś meili, robiąc pocztę co dziennie mam takie sterty i ja się z tego osobiście bardzo cieszę, że tak jest. Obudowujemy swoje powiedzmy stracone wizerunki kiedy to nam niektórzy posłowie interpelacje składali w (1:47:33) w latach 50 o zmianę barwy bo się kojarzy. Ten okres mamy już za sobą, no ale mieli powiedzmy prawo bo są tylko ludźmi, mają prawo mieć takie odczucia. Czerwone Wierchy też chcieli zmienić na inny kolor więc. Pani pokolenie i pokolenie moich wnucząt już tego okresu nie będzie pamiętać, no  
  
A: No tak. Czyli siłą organizacji tutaj w rejonie jest duża, tak by pani powiedziała?  
  
R: No jestem o tym przekonana.   
  
A: A siła oddziaływania?  
  
R: Top zabrzmi jak egoizm i chwalenie się ((śmiech)) ale powiem, ze jeśli zwracamy się z prośbą, konkretną prośbą do społeczności, do samorządów to raczej nie ma odmowy.   
  
A: A co decyduje o pozycji organizacji?  
  
R: Wiarygodność  
  
A: Wiarygodność? Tylko to?  
  
R: Myślę, że tak  
  
A: A jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd, czy w ogóle  
  
R: Nie zastanawiałam się nad tym  
  
A: A czy w ogóle jakieś decyzje, czy są jakieś decyzje które samorząd konsultuje z organizacjami pozarządowymi?  
  
R: Nie doświadczyłam tego żeby ktoś, żeby samorządy konsultowały coś z nami.   
  
A: Czyli z państwa organizacją jeszcze nie, nie konsultowały, nic nie było takiego doświadczenia?  
  
R: Nie on, samorząd daje możliwość sobie i organizacją ogłaszając różnego rodzaju konkursy na dotacje czy na granty, myślę, ze to jest tak.   
  
A: Rozmawiałyśmy o sytuacji obecnej a teraz chciałabym żeby sobie pani wyobraziła, że ma pani wyłonić reprezentanta, który będzie reprezentował interesy wszystkich tutaj w Małopolsce, albo nie wiem tutaj najbliższym jakimś regionie interesy innych organizacji pozarządowych. I kto to by był, czy to by była osoba czy organizacja? Która by też reprezentowała państwa interesy.  
  
R: To jest trudne pytanie, dlatego, ze ja jestem przeciwna organizacjom parasolowym, takim które, np funkcjonują w Niemczech czy to u nas próbowano, stworzono (1:50:23). Z prostego powodu, musiałby to być osoba reprezentująca czy organizacja reprezentująca wszystkie organizacje, musiałby się wyzbyć wszelkich, wszelkich cech, musiałby być idealnie obiektywna, a to jest nie możliwe. To jest po prostu nie możliwe, i to se trzeba, że tak powiem na wyjściu powiedzieć. Zawsze będzie tak, że owszem będę, będziemy mówili o tym, że na pewno to trzeba zrobić ale na ten tychmiast przypiszemy to tej organizacji która nam jest bliższa, niekoniecznie swojej. I to jest to ogromne niebezpieczeństwo. Organizacja parasolowa z jaką ja się zetknęłam w Turyngii, zrzeszająca wszystkie organizacje. Tam jest skuteczna, ale tam jest trochę inna mentalność niż u nas. Trudno takie mam zdanie.   
  
A: Tzn., że po prostu u nas nie byliby ci ludzie obiektywni?  
  
R: Nie, to musiałby być, interesy organizacji skutecznie może przedstawiać, reprezentować osoba, która nie jest związana z żadną organizacją. Albo kilka osób, które potrafiłyby jasno, rzetelnie ocenić, znałyby organizacje wszystkie albo te wiodące, i potrafiłyby ocenić, która z tych organizacji będzie poprzez swoje doświadczenie i swoich wolontariuszy czy ludzi najbardziej skutecznie realizowała jakąś formę działalności.   
  
A: A na chwilę obecną widzi pani takiego reprezentanta czy  
  
R: Myślę, że tak i to wbrew pozorom nie jest aż takie trudne aż. Natomiast taki rzecznik organizacji pozarządowych i takie osoby na pewno są. I na pewno zyskały by duży, duże poparcie. Tylko jest pytanie czy organizacje tak zechcą zrobić, czy zechcą to uznać.   
  
A: Czyli takie rzecznik  
  
R: No teraz w Małopolsce tworzy się Rada Pożytku Publicznego, nawiasem mówiąc miałam ochotę również zgłosić swoją kandydaturę. Zrezygnowałam na rzecz kogoś innego ponieważ uważałam, że ta osoba jeżeli przejdzie to ona będzie bardziej skuteczna niż ja. Na pewno jest to potrzebny organ. Ale różne wątpliwości mam tutaj, mając, z tym, że wie pani to może też być nie do końca obiektywne, bo moje pokolenie miało różne doświadczenia na przestrzeni ostatnich 25 lat. I we mnie cały czas pomimo wszytko obserwując co się dzieje na scenie politycznej sejmu czy rady miasta czy np innych powiatów, no nie napawa optymizmem.   
  
A: Czyli pani tak nieufnie podchodzi   
  
R: Natomiast młode pokolenie, pokolenie powiedzmy moich wnuków czy mojej najmłodszej córki, która ma teraz jest właśnie maturzystką to widzę, ze ona patrzy jednak trochę inaczej, już nie ma tego balastu i obciążenia. Jak ją coś denerwuje wyłącza telewizor, prawda i to jest skuteczne, to myślenie jest raczej takie budujące swoją przyszłość i wspólnie z jakimś przyjaznym otoczeniem, nie patrzenie, potrafi to pokolenie już jakby wyselekcjonować, oddzielić dobro od zła. To może być lepiej, natomiast ja mam niestety smutne doświadczenia, obserwując to co się dzieje w tej chwili na zewnątrz, stąd ten tydzień życzliwości. Ja bym zaczęła od posłów i radnych. ((śmiech)) Bardzo bym chciała tego dokonać, myślę, że jak stworzę teraz mam 2 takie programy, które bardzo chciałabym dokończyć do końca tego roku, i one są trochę takie czasochłonne dla mnie, ale jeżeli, mamy jeszcze kampanie sprawozdawczo wyborczą w tym roku, ale jeżeli ja mówię mój szef czyli Pan, Bozia pozwoli mi dożyć następnego roku to na głowię stanę, wykorzystując rok, ze będzie to kampania sprawozdawczo wyborcza do samorządów zrobić taki tydzień, taki (1:55:42) życzliwości. Pokazać tych ludzi przed wyborami jacy mogą być a jacy to na prawdę są. Bardzo mi się to marzy.   
  
A: Dobrze to w takim razie przeszliśmy do końca, czy jeszcze chciałaby pani coś dodać do naszej rozmowy?  
  
R: Przede wszystkim przeprosić, że tak długo gadałam i o wszystkim, bo to ja z zawodu kiedyś byłam nauczycielem, ten zawód, to powołanie we mnie zostało dlatego gadam dużo. Przepraszam jak zanudziłam natomiast nie wiem czemu to ma służyć, ale jak już ma to chciałbym żeby było skuteczne.