Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Dorota Grzegorczyk 
Wywiad: A_KRA018_161011.3_M22 
Czas nagrania: ok. 2 godz. 
Ankieter: Ewa Świder 

Ankieter: Dzień dobry. Tak jak mówiłam nazywam się Ewa Świder. Przyszłam z Panem porozmawiać o Pana organizacji. Tak jak zapytałam Pan się zgodził na nagrywanie wywiadu, jednocześnie rozmawialiśmy o tym, że nie ma dobrych odpowiedzi, to o czym będziemy rozmawiać to tak naprawdę są Pana spostrzeżenia, opinie… może Pan powiedzieć co Pan chce. 
Dzwoni telefon. 
A: Proszę odebrać. 
 Respondent rozmawia przez telefon. 
A: Dobrze, możemy kontynuować, tak? Proszę mi opowiedzieć coś o swojej organizacji, w kilku słowach, historię. 
R: ZHP to jest jedna z najstarszych organizacji pozarządowych w tym momencie na terenie Polski, w przyszłym roku będziemy obchodzić równo setną rocznicę powstania… jako chorągiew krakowska funkcjonuje od samego początku, z małymi przerwami na okresy wojenne. Po 2007 roku nastąpiła reforma organizacji, jesteśmy teraz jedną osobą prawną, to znaczy jesteśmy jedną osobą prawną z podwójną osobowością tak jakby, czyli chorągiew krakowska ma własny REGON i tu się rozlicza. To co nas łączy z całym ZHP to jest wspólny statut i wspólna władza. 
A: Mhm, co do osobowości prawnej proszę mi powiedzieć jakie były przyczyny przyjęcia osobowości prawnej. 
R: Znaczy przede wszystkim ułatwiło to w jakiś sposób podział majątku, łatwiejsze zdobywanie funduszy zarówno miejskich, gminnych, wojewódzkich, jak i też tych  strukturalnych, europejskich. Niektóre oddziały miały kłopoty finansowe i to powodowało, że wystarczyło, że jedna mała jednostka miała zadłużenie wobec ZUSu czy Urzędu Skarbowego i skutkowało to tym, że żadna  z nich w Polsce nie mogła złożyć, ze względu na to, że to było jedno zaświadczenie z Urzędu Skarbowego czy z ZUSu o zaleganiu. To było jedną z przyczyn i oczywiście doprowadzenie do takiego jakiegoś sprawnego przepływu dokumentów, bardziej przejrzysty bilans, bo to wtedy rozbite jest na 16 chorągwi… także argumentów było sporo. 
A: Mhm, a coś jeszcze? 
R: W zasadzie tyle. 
A: I od którego roku jest osobowość? 
R: W 2007 roku… znaczy uchwała głównej kwatery była o podziale i zgodę na osobowość prawną chorągwi w 2006 roku. I różnie to następowało, bo wiadomo, że każdy sąd w każdym województwie do tego podchodził w różnym stopniu. Jedne chorągwie dostawały organizacje pożytku publicznego od razu , tak jakby kontynuacją, niektóre tak na przykład my musieliśmy się borykać 5 miesięcy bez organizacji pożytku publicznego, żeby potem proceduralnie  po 4 miesiącach można złożyć, dostaliśmy później. Ale udało się przejść całą tą procedurę, nie jest to łatwe przy takiej dużej organizacji i takich zawiłych przepisach. 
A: Pan mówił o dobrych stronach tego, że ZHP ma osobowość prawną. Czy są jakieś złe strony tego? 
R: Na pewno większa odpowiedzialność dla zarządu, bo w tym momencie jak byliśmy jedną osoba prawną to wszystko, za wszystkie, za wszystko odpowiadał zarząd w Warszawie w osobie naczelnika i rady naczelnej. W tym momencie odpowiedzialność za losy organizacji na terenie województwa spoczywa już bezpośrednio na zarządzie chorągwi krakowskiej, czyli komendantach, skarbnikach i pozostałych osobach. 
A: Jakieś jeszcze wady? 
R: No na pewno bardzo duża, zwiększyła się… eee.. zwiększyła się, zwiększyła się ilość dokumentów, bo pewne obowiązki które spoczywały na głównej kwaterze spoczywają teraz na nas, czyli złożenie do sądu bilansu, złożenie sprawozdania z organizacji pożytku publicznego czy do urzędu skarbowego tych deklaracji spoczywają już bezpośrednio na nas. Kiedyś to było robione centralnie. 
A: Mhm, jeszcze jakieś plusy? 
R: Plusy takie, że jest nam na pewno dużo łatwiej pozyskać środki, bo jesteśmy traktowani bardziej poważnie, jednak należy to do samorządu terytorialnego, jest to organizacja z Krakowa, nie pisze tam, że jest to ZHP Warszawa Chorągiew Krakowska, tylko pisze ZHP Chorągiew krakowska w Krakowie. I na pewno dla samorządów i dla gmin jesteśmy lepszym partnerem w tym momencie, nawet jako organizacja użytku publicznego jesteśmy traktowani jako regionalna tutaj na terenie Małopolski, a nie centralnie, gdzie przy tym wszystkim nie ujmowano nas we wszystkich regionalnych spisach organizacji pożytku publicznego, bo stwierdzono, że jesteśmy  centrala i to powinno być ujęte tylko w Warszawie, to też żeśmy na tym sporo tracili. 
A: Czyli z tego co rozumiem generalnie osiągnęli Państwo większą samodzielność, co ma takie plusy, ze są troszeczkę bardziej poważnie traktowani i łatwiej zdobywać środki? 
R: Znaczy na pewno jest dużo łatwiej i łatwiej organizacyjnie, to znaczy… minusy są takie, że na pewno to, że mamy pewne przywileje wymaga również pewnych obowiązków. 
A: Rozumiem. Mówił Pan, że ZHP jest organizacją pożytku publicznego, proszę mi powiedzieć jak długo, co o tym zdecydowało, jak ta cała procedura.. 
R: To znaczy organizacja pożytku publicznego… nie pamiętam dokładnie, kiedy została ona zarejestrowana, ale w momencie kiedy weszła ustawa o pożytku publicznym to była jedna z pierwszych organizacji koło PCK. PCK było chyba pierwsze, my byliśmy drugą ,która uzyskała status organizacji pożytku publicznego. W momencie kiedy były prace prowadzone nad ustawą o organizacjach pożytku publicznego troszeczkę inne było założenie tej ustawy o organizacjach pożytku publicznego. To dostawać miały organizacje, które rzeczywiście są te pierwsze w państwie i które miały być w jakiś sposób wyróżnione. Teraz organizacją użytku publicznego może zostać każdy i uzyskać status, zrobiło się to tak powszechne jak normalna organizacja pozarządowa i  w zasadzie tyle się to tylko różni od  normalnej organizacji, że pożytek publiczny ma prawo odpisywać sobie z jednego procenta odpisy… no ale z tego wynika jedyny obowiązek, że ma pisać sprawozdanie do sądu i do urzędu skarbowego z tego właśnie tytułu. Ale tak naprawdę wiele się ta organizacja pożytku publicznego od zwykłej organizacji nie różni. 
A: A co zadecydowało w takim razie o przyjęciu takiego statutu? 
R: No przede wszystkim to, że właśnie między innymi tylko organizacje pożytku publicznego miały prawo zdobywać pieniądze z tytułu jednego procenta, to było główną przyczyną. 
A: Mhm, a jakieś jeszcze? 
R: W zasadzie to chyba… no na początku wydawało się, że te organizacje, które ten statut będą miały będą traktowane rzeczywiście w jakiś sposób priorytetowy i powiedzmy będą tymi przodującymi organizacjami w Polsce, ale stało się to jak rozdawnictwo i powszechne, że w zasadzie poza ta jedyną zaletą, że można zdobywać pieniądze  z jednego procenta chyba wielkiej różnicy nie ma żadnej. 
A: Czy coś się zmieniło w działalności organizacji przez to przyjęcie takiego statusu? 
R: Nic się nie zmieniło, bo statut który mieliśmy w posiadaniu w zasadzie był opracowywany w taki sposób, ze zamykał się praktycznie wszystkimi punktami z którymi zostawał później w organizacji pożytku publicznego, wielkich zmian nie musieliśmy dokonywać, żeby ten status utrzymać. 
A: Czy taka sytuacja ma jakieś plusy i minusy, posiadania tego statutu? 
R: To znaczy plusy na pewno są tego typu, że przy składaniu wniosku są pytania, czy to jest organizacja pożytku publicznego, czy ma status organizacji pożytku publicznego. W zasadzie to są dwie różne rzeczy, status organizacji pożytku publicznego posiadają wszyscy, wszystkie organizacje. Tak są budowane statuty organizacji, ze one podchodzą zawsze pod jakiś tam punkt z organizacji pożytku publicznego , a kolei jak się jest organizacją pożytku publicznego to jest tak, że niektóre organizacje pożytku publicznego mogą składać wnioski w gminach, nie te co mają status, ale wyłącznie. Jest niewiele takich instytucji, które wymagają tego ale są, zdarzają się. 
A: A minusy jakieś? 
R: No minusy, minusów nie ma żadnych, poza tym, ze trzeba skrupulatnie wypełniać dokumentację związaną między innymi z jednym procentem, trzeba sporządzać co roku na 30 marca sprawozdanie z pożytku publicznego. To są te obowiązki, które są, no i oczywiście być przygotowanym na kontrolę w każdej chwili, czy wypełniamy ten statut organizacji pożytku publicznego. A to są głównie te profity, to co chciałem powiedzieć. 
A: Proszę mi powiedzieć, czy ZHP jest członkiem jakiejś koalicji, federacji organizacji pozarządowych? 
R: W znaczy na terenie Małopolski byliśmy stowarzyszeni, stowarzyszeni, w stowarzyszeniu Wiosna. To było stowarzyszenie podpisane jeszcze przed, to jest takie stowarzyszenie przed zmiana organizacji pożytku publicznego, przed osobowością prawną, kiedy występowaliśmy jako ZHP Warszawa Chorągiew Krakowska z siedzibą w Krakowie i po zmianie osobowości prawnej nie była kontrolowana ta współpraca. A jeśli chodzi o może nie federację, ale bardziej o współpracę z innymi organizacjami, to polegają one na podpisaniu umowy, a nie jakimś takim partnerstwie. Oczywiście jeśli jest potrzeba pozyskania środków stosuje się takie konkretne umowy na podpisanie jednorazowego wniosku..taka jedna umowa powoduje wiele może nie nadużyć, ale o pewnych rzeczach nie wiemy jako duża organizacja i nami się ktoś podpiera, powołuje się na naszą współpracę, a my o niczym nie wiemy a chyba nie na tym ma polegać współpraca. 
A: Mhm, za chwileczkę głębiej o tym porozmawiamy, ale proszę mi jeszcze więcej powiedzieć o tym stowarzyszeniu Wiosna, co to było, kiedy to było? 
R: Znaczy ja się akurat zbytnio nie zagłębiałem we współpracę ze stowarzyszeniem, tam było stowarzyszone kilka organizacji, między innymi Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej, yyyy. Pomysłodawcą był chyba ksiądz yyy Zalewski, także taka osoba znana. To stowarzyszenie Wiosna działa w dalszym ciągu, całkiem prężnie i dobrze sobie radzi. Pomysł był taki, ze mieliśmy zbudować taką platformę trochę większą organizacji pozarządowych z pożytkiem publicznym, tam było 4 albo 5 organizacji, teraz nie pamiętam, które miały właśnie pozyskiwać i występować wspólnie do marszałka i do Unii Europejskiej o wspólne związki, wspólne przedsięwzięcia. Niestety to wyglądało tak, że ta organizacja tylko pokazywała, ze współpracuje,  ale żadnych działań nie było. 
A: A kiedy to było? 
R: To było… znaczy na pewno porozumienie z Wiosną jest od 2005 roku, tylko nie zostało już powielone i tak jakby powinno być, bo naprawdę tamta umowa wygasła w momencie, kiedy zmieniła się ta organizacja… te trzy lata kiedyśmy współpracowali ta współpraca polegała tylko na tym ,że …my jesteśmy od pokazywania się jako partnerzy, a tak naprawdę nic w tym kierunku nie było z nami robione. 
A: Czy cokolwiek Państwo tam robili? 
R: Wspólnie nie. 
A: Nic się tam nie działo, dobrze. Jeszcze tak ogólnie porozmawiajmy o ZHP. Jakie są ogólne cele, założenia na początku powstania organizacji, czy one są kontynuowane? 
R: Znaczy tak, jeśli chodzi o cele to wyznaczamy je sobie stale ( wyciąga statut i czyta)…to jest przede wszystkim organizacja młodzieżowa. My przy każdym praktycznie wniosku zapisujemy takie najważniejsze cele i głównym założeniem jest tworzenie warunków (.) społecznego, duchowego i emocjonalnego i fizycznego rozwoju dziecka, nieskrępowane kształtowanie osobowości dziecka, przy poszanowaniu jego prawa do wolności i godności, w tym wolności do wszelkich (.) i upowszechnienie poszanowania w społeczeństwie przywiązania do wartości prawdy, sprawiedliwości, demokracji, samorządności, równouprawnienia, tolerancji i przyjaźni. Także to jest szeroko pojęte, w tych trzech akapitach czym się zajmujemy , cała ustawa o pożytku publicznym. Ale oczywiście tych celów jest dużo więcej, to są te główne, podstawowe, związane przede wszystkim z (.). 
A: A proszę mi powiedzieć, od początku są takie cele, prawda? 
R: Tak. 
A:  I czy one były modyfikowane? 
R: One były modyfikowane w latach 90tych, kiedy takie słynne się stworzył program profilaktyki antyalkoholowej, i te pieniądze które były pozyskiwane  z tego jak to się brzydko mów: ile Polacy wypili więcej tyle było więcej pieniędzy w tym funduszu. I między innymi statuty wielu organizacji zostały poszerzone o to słowo związane  z profilaktyką, bo nie można było przez to, jak się nie miało tego sformułowania nie można było zdobywać tych pieniędzy i tutaj w naszym statucie taka wzmianka się pokazała, aczkolwiek nie do końca była potrzebna, bo nasze przyrzeczenie harcerskie na końcu 10. Punkt mówi, prawda, że harcerz nie pije i nie pali jest jednoznaczne z tym punktem, z tym programem antyalkoholowym i nie do końca była taka potrzeba, żeby uwzględnić taki zapis, bo przecież  problem picia jest ujęty w statucie jako jeden z punktów późniejszych, przecież to prawo jest już od prawie 100 lat, modyfikacja tak duża nie była aż tak potrzebna. 
A: Mówił Pan, że te cele funkcjonują od początku. Czy według Pana one naprawdę funkcjonują, czy są realizowane? Czy były i czy są? 
R: Może jest różnie z tym w każdej organizacji, cele są po to, aby do nich dążyć i one są postawione, one są modyfikowane jeśli chodzi o słownictwo, jeśli chodzi o działanie ponadczasowe to ono się zbytnio nie różni, natomiast są realizowane i idzie chyba w dobrym kierunku, były takie czasy, kiedy one się zmieniały i w latach 90tych na początku, kiedy nastąpiły zmiany podział organizacji, ale wydaje mi się, że mimo że są różne organizacje one się w zasadzie odwołują do tego podstawowego (.) wiele się nie różni ten statut od statutów innych organizacji skautowskich, jakby ktoś przeczytał to mógłby myśleć, że rozmawiamy o tych samych rzeczach. 
A: To w takim razie może Pan podać jakieś przykłady realizowania tych celów? 
R: Znaczy na pewno… przykłady realizowania, w jaki sposób są one realizowane? 
A: Tak. 
R: Jest to tak. Mamy to podzielone na działalność odpłatną i nieodpłatną. W działalności nieodpłatnej prowadzi się działalność oświatowo- wychowawczą posługują się charakterystycznymi  dla ZHP metodami pracy, czyli praca z małymi grupami. Małe grupy, zastępowi (.) drużynowych , wiele przedsięwzięć związanych z ochrona środowiska, to się odnosi do tego, co było wcześniej i tam między innymi działalność w zakresie kultury, kultury fizycznej, sportu (.), tradycji narodowej , postawy patriotyczne, postawy patriotyczne, przy wszystkich imprezach patriotycznych harcerze zawsze są obecni, także ten punkt na pewno jest realizowany,  na rzecz dobra (.) i bezpieczeństwa narodowego. 
W ZHP działają różne komórki, między innymi współpracujące z wojskiem, z policją, są to referaty o specjalności obronnej, z naszej chorągwi nawet są takie dwa, także też na pewno te cele są wykonywane. Wypowiada się w sprawach dzieci i młodzieży, mamy swojego przedstawiciela w rzecznikach praw dzieci, w rzecznikach yyy wiceszefową organizacji, wiceszefową yyyyyy komisji, jakby tego zespołu pracującego przy ministerstwie pożytku publicznego jest właśnie między innymi (.) z ZHP, panie Teresa (.), czyli cały czas w sprawach młodzieży gdzieś tam występuje. 
Istnieją programy profilaktyczne, antyalkoholowe, dotyczące uzależnienia, podejmuje działania w zakresie pomocy społecznej, pomoc starszym, różnego rodzaju, przy różnego rodzaju Wigiliach czy różnego rodzaju opłatkach, w donoszeniu prezentów, przywożeniu osób na głosowania, bo też taką współpracę niejednokrotnie prowadzimy, czy z urzędami, czy z urzędem marszałkowskim czy z urzędem gminy przy okazji różnego rodzaju wyborów, także na pewno cos takiego istnieje. Prowadzi rehabilitację dzieci niepełnosprawnych. Mamy tutaj w Krakowie jedną z najbardziej licznych drużyn nieprzetartego szlaku, powstała 50 lat temu dokładnie, w zeszłym roku obchodziliśmy jubileusz tego powstania tej drużyny. Oni się zajmują właśnie dziećmi z upośledzeniem ruchu, z upośledzeniem umysłowym  i to są drużyny, które działają między innymi przy instytucjach pediatrii u księdza Lucjana między innymi, przy ośrodku na Tynieckiej, w Rabce, Nowym Sączu, Mszanie, także  jest tych drużyn trochę, którzy się tymi niepełnosprawnymi zajmują. 
Kadra instruktorska, czyli szkolenie, to się odbywa na bieżąco i to jest najczęściej w oparciu o jakiś program wolontariacki, szkolenie organizacyjne, szkolenie kadry na kursach, drużynowych, którzy mają uprawnienia państwowe, także to się na pewno w to wpisuje, łącznie z powstaniem ustawicznego zakładu doskonalenia nauczycielskiego, czyli też jest to wpisane w niepubliczną szkołę, która powstała przy chorągwi krakowskiej, jest na razie w etapie organizacyjnym, ale już jako jednostka funkcjonuje.  Prowadzi działalność międzynarodową, działalność na rzecz integracji europejskiej, akurat w tym momencie jesteśmy zrzeszeni w największej organizacji światowej- organizacji skautów i harcerzy i SGFU czyli tych old skautów, można powiedzieć czyli osób starszych. Tam na tej płaszczyźnie najwięcej tej współpracy międzynarodowej jest. Jest wymiana młodzieży z możliwością uzyskiwania dotacji z programu młodzieży, działaniu różnych programów ministerialnych, wymiana na wschód, wymiana Polska- Francja, Polska- Niemcy.  Mamy centralę Polska- Francja, Polska- Niemcy. Tutaj jest możliwość, my współpracujemy z Niemcami, tutaj składane są wnioski, ktoś kto współpracuje na płaszczyźnie już na terenie całej Polski z tymi skautami ma możliwość uzyskania pomocy nawet dość dużej finansowej, zgłasza się do nas, my występujemy do organizacji Polska- Francja i te pieniądze zawsze są uzyskiwane na taką współpracę. 
A: Widzę, że tego jest sporo. Może takie konkretne przykłady na przykład w ciągu ostatnich miesięcy? 
R: Ostatnie kilka miesięcy, na pewno wypoczynek dzieci i młodzieży organizowane na pewno podczas Akcji Lato. Przykładowo na przykład u nas, w Chorągwi krakowskiej jesteśmy po rozliczeniu akcji Zima i w niej wzięło udział ponad 700 dzieci, nie tylko są to harcerze, ale również spoza organizacji, to są dzieci które wzięły udział w  całym województwie w tego rodzaju akcjach wyjazdowych i akcja która odbywała się w różnych województwach, czyli Akcja Zima… 
Respondent rozmawia przez telefon. 
R:  I w sumie w zimie w mieście to jest około 400 dzieci wzięło udział, na bieżąco w tym momencie realizujemy program, złożyliśmy do PFRONu program o  drużynie przetartego szlaku, dużo kontrowersji wokół tego się w tym momencie zrodziło, nawet z tego względu, że procedury PFRONu są dość nie do przyjęcia i wiele organizacji miało problem.  Z przyczyn naprawdę błahych wnioski były odrzucane. Jesteśmy teraz na etapie realizacji programów branżowych , które były złożone w mieście, między innymi profilaktyka, są bezpośrednio zrealizowane przez różnego rodzaju szkolenia, wyjazdy. Taki bezpieczny powrót prowadzimy program yyy Azymut Trzeźwości, który jest jakby poszerzeniem, harcówki mają taki program , że one są oprócz tego, że odbywają się w harcówkach normalne zajęcia żeby nie stały one w ciągu tygodnia zupełnie puste w tych miejscach odbywają się również zajęcia profilaktyczne, niekoniecznie tylko dla harcerzy, ale takie dla dzieci i poszerzało działanie świetlicy w normalnej szkole. 
A: A czy te wszystkie akcje, o których teraz Pan mówił, są na bieżąco realizowane, czy są jakieś problemy związane  zrealizowaniem ich? 
R: Najczęstszy problem to jest brak pieniędzy, bo ci harcerze są akurat przyzwyczajeni, że wiele rzeczy robią nie mając zbyt dużo pieniędzy, ale są takie przeszkody, nawet zupełnie proste, związane z przemieszczaniem się, pieniądze na wyżywienie, zakwaterowanie, to wszystko muszą pokryć rodzice samych harcerzy. Wiadomo, że złożenie środowiska jest coraz większe i akurat nie wszyscy harcerze należą do jakiejś elity, która ma dużo pieniędzy, chociaż różnie z tym bywa, to akurat zależy od tego, Kraków jest na przykład takim miejscem, ja sam jestem komendantem szczepu w (.), środowisko które liczy ponad 200 osób i z tego znam wiele ludzi, którzy są w miarę na tyle bogaci, to tez jest kwestia programu, bo realizujemy ten program dość mocno zróżnicowany, sporo współpracy zagranicznej, wyjazdów, nawet na morzu otwartym tych młodych ludzi. To jest jednak chyba tylko kwestia programu, to jest żeby się więcej ludzi pojawiło w danej jednostce, ale gorsza sytuacja jest w terenach wiejskich, gdzie rzeczywiście ta dysproporcja pod względem zubożenia środowiska wygląda. 
A: Jakie są jeszcze przeszkody? 
R: Przeszkody związane z potężną biurokracją, bo żeby cokolwiek zrobić musimy mieć na wszystko zezwolenia. Duże problemy podczas letniej akcji czy zimowej z kuratorium oświaty, gdzie przepisy są zaostrzane z roku na rok. Częściowo wiem, że musza być przepisy, ale są zasady, które no przeczą naszej idei, na przykład organizacja biwaków, dla harcerzy biwak to jest zabranie ze sobą namiotu, wzięcie na plecy, na 10 osób jedna osoba ponarzeka, zgodnie z przepisami zawsze tak było. Teraz żeby wyjechać na biwak w czasie wakacji trzeba mieć kartę kwalifikacji obiektu, co jest absurdem. Żeby mieć oficjalną zgodę, bo państwo nas uczy w tym momencie oszukiwania, bo wiadomo, że  tam pójdzie i tak te 10 osób z plecakiem na pole namiotowe i wiadomo że nikt tego nie zgłosi, ale jak się coś stanie  to jest wielka afera. Tylko że przecież do tej pory nikomu to nie przeszkadzało, że grupa 100osobowa pod opieką pełnoletniej osoby sobie szła, nocowała na polu kempingowym, bo to było zgodne z zasadami normalnymi. A teraz żeby iść na taki biwak, żeby zgłosić go zgodnie z prawem w kuratorium, żeby rodzic mógł dostać informację, że taka i taka placówka, nawet trzydniowa jest zorganizowana, żeby mieć pismo i ten numer o zorganizowanym w placówce trzeba wszystkie procedury spełnić, tak jakby się jechało na 2 czy 3 tygodnie do budynku z pełnym wyposażeniem, łazienkami i wszystkim. To nam bardzo utrudnia, bo powoduje, że tych biwaków, tych takich form mniej zorganizowanych czy nawet lata w mieście, bo to tez pewne rzeczy, zwykła wycieczka turystyczna, gdzie na przykład zahaczy o jeden nocleg i też musi mieć kartę kwalifikacyjną. My uważamy, że skoro jedziemy do budynku, który ma atest, gdzie jest SANEPID, gdzie przecież ci ludzie, którzy prowadza placówki muszą mieć zgody i zezwolenia to ich problem powinien być, nie nasz, czy on ma kartę kwalifikacyjną czy nie. Tylko w momencie kontroli, gdy do niego ktoś przyjeżdża to on powinien mieć problem, jeśli tej karty nie ma. Nas to powinno w ogóle nie interesować. Tak jest na zachodzie, gdzie jedzie się i w momencie gdy ktoś przyjdzie kontrola i  sprawdzi właściciela, że nie ma takiej karty kwalifikacyjnej to nie ma i tylko właściciel ma problem. A ja następnym razem nie pojadę do niego, bo wiadomo, że będą kłopoty z tego tytułu, jeśli on karty kwalifikacyjnej nie zatwierdzi. A w Polsce jest zupełnie odwrotnie. To naszym problemem jest, żeby właściciel budynku miał kartę. No chore, dla mnie to jest chore, bo wydaje mi się, że jeżeli ktoś ma dopuszczony obiekt do tego, że może w nim młodzież przebywać, to powinien to mieć automatycznie, jeśli tego nie ma, to nie powinien być otwarty, nie powinno być dyskusji. 
A: Czyli są to bariery finansowe… 
R: ..organizacyjne, troszkę biurokratyczne. To są młodzi ludzie, przede wszystkim no na pewno problemy związane z …no… z życiem codziennym. Nie mamy młodzieży, która pracuje na jakichkolwiek etatach, wszyscy poświęcają czas kiedy mają już wolny. Odpowiedzialność tych ludzi jest potężna, tak naprawdę  w zmian my nic nie możemy tym ludziom zaoferować, nawet wyjazdy na obozy czy zimowiska jest tak, że ta młodsza kadra musi ponieść jakąś odpłatność, nie stać nas na to, żeby zimowisko zostało w pełni zorganizowane bez żadnych problemów finansowych. Oczywiście jak się uda zdobyć dotację, to jest świetnie, ale to rzadko. 
A: Mhm, coś jeszcze?..o zimowiskach, a na przykład akcje typu uczestnictwo w jakieś wigilii 
R: ..nie ma większych problemów, bo tutaj akurat współpraca z parafiami, z urzędem miasta, z jakimiś organizacjami patriotycznymi bardzo dobrze się układa i zazwyczaj jest to tak, że my pomagamy w tego typu imprezach, najczęściej organizatorzy zapewniają, jeśli to robi urząd miasta to urząd miasta ma środki na to i nas nie interesuje cała otoczka związana z przygotowaniem tego wszystkiego. My docieramy do tych starszych ludzi, mamy możliwość wręczyć im różnego rodzaju upominki albo spotykamy się z nimi, takich organizowanych imprez z mieście jest bardzo dużo, różne instytucje i różne fundacje. Sami tez robimy coś takiego dla swoich seniorów, bo mamy tu też seniorów harcerskich. 
A: Coś jeszcze..? 
R: Problemy się czasem pojawiają natury takiej lokalowej, bo może troszkę mniej teraz, teraz już współpraca ze szkołami , z instytucjami, które udostępniają nam lokale się poprawiła. Ale to chyba w związku z tym, że powstała uchwała rady miasta o współpracy organizacji harcerskiej z kuratorium i to porozumienie jest podpisane między nami a kuratorium. I nawet wręcz przeciwnie; szkoła która posiada harcerstwo jest pokazywana na zewnątrz i jest chełpiona. Był moment, kiedy harcerzy się wyrzucało z harcówek i te harcówki przeznaczano na siłownie, na różnego rodzaju takie działalności, które przynoszą jakieś zyski, ale ale na szczęście ten czas minął, nawet do takiego stopnia, że jest współpraca w gminach poszła do przodu, ze na przykład miasto Kraków co roku daje kwotę 10 albo 20 tyś. Złotych na remonty tych harcówek. Oczywiście my nie dostajemy tych pieniędzy fizycznie, ale składamy projekty, ekipa budowlana i finansowa się tym zajmuje. To jest fantastyczna sprawa, bo można przyjść się pochwalić w tym kierunku , nie tylko są nie likwidowane, ale pojawiają się nowe i remontowane są. 
A: Czyli jak rozumiem współpraca miedzy związkiem a szkołami jest… 
R: …w Małopolsce na wysokim poziomie. Jest to spowodowane tym, że mamy podpisane porozumienie, nawet mógłbym pokazać takie porozumienie… 
A: Nie potrzebuję… 
R: Jest takie porozumienie, zarówno z kuratorem oświaty mamy takie porozumienie, z policją, strażą pożarną, strażą miejską, z instytucjami, które niejednokrotnie współpracują, na przykład  z okazji przyjazdu Ojca Świętego, jakiś maraton czy inne imprezy, na które też jesteśmy zapraszani. Także zazwyczaj gdy się coś dzieje to są harcerze potrzebni. No niestety jak my cos potrzebujemy to różnie działa w druga stronę, tutaj nigdy nie ma czasu, nie ma pieniędzy, no ale niestety tak czasami bywa. 
A: A proszę mi jeszcze powiedzieć troszeczkę o strukturze , jak wygląda struktura? 
R: (.)struktura zaczynając od zastępu, czyli są zastępy, które tworzą drużyny i te drużyny w przypadku ZHP najczęściej wchodzą w szczepy i później jest to hufiec, hufiec tworzy chorągiew zrzesza się już w ramach głównej kwatery, czyli  całego związku. Tak wygląda to najczęściej w mieście, jeśli chodzi o struktury organizacyjne. W mniejszych miejscowościach i wsiach ten poziom szczepów często gęsto nie dociera już do szczepu, tylko są drużyny i bezpośrednio hufiec. Zresztą szczepy to jest taka kultura typowo krakowska, pierwsze szczepy powstawały właśnie w Krakowie i czasami właśnie niektórzy mylą szczepy z hufcami, bo mają podobną strukturę, aczkolwiek ja sam prowadzę szczep i uważam, że jest to fantastyczna forma wyodrębnienia jakiejś tam grupy, bo szczepy są zazwyczaj w ramach jednej, dwóch szkól, tworzą jakąś małą wspólnotę. Hufiec jest to placówka z całego regionu i trudno z 20 czy 30 drużyn stworzyć jakiś wspólny nurt i wspólne jakieś tam współzawodnictwo. Nikt się nie zna. Między dużym szczepem a hufcem jest bardzo to mocne, organizują się i cała działalność opiera się właśnie na szczepach i właśnie w sytuacji wiejskiej i mniejszych miast to opiera się na hufcach. 
A: A kto podejmuje decyzje? Jak to wygląda? 
R: W tym momencie, jeśli mamy osobowość prawną co jest związane z programami, finansami i cała organizacją, która podejmuje decyzje w ramach chorągwi jest zjazd chorągwi i jest dokonywany wybór. Delegaci są wybierani na zbiórkach tych hufców i w ramach hufców (.) taką jednostka organizacyjną jest hufiec, komendant hufca jest mianowany przez (.) po wyborze następuje (.) komendanta hufca i to spośród dwóch instruktorów hufca, komendant hufca dostaje pełnomocnictwo od komendanta chorągwi i w związku (.) w statucie jest odpowiedzialność dwuosobowa, czyli zawsze komendant hufca musi odpowiadać z drugą osobą, czyli w przypadku chorągwi jest to komendant i skarbnik, czyli tak jak ja i komendant plus (.) a  w hufcach najczęściej wygląda to podobnie, że w większości hufców komendant i skarbnik są osobami decyzyjnymi i oni mają te uprawnienia, że mogą składać w ramach organizacji zobowiązania. Oczywiście tam są obwarowania do jakich kwot,  są pewne granice, do których można w ramach hufca dokonać pewnych prac pewnych nawet prac czy jakiegoś majątku zakupić, to musi być wszystko przez kwaterę czy ewentualnie przez nas asygnowane. 
A: A jak układa się współpraca z innymi organizacjami? Kto taka współprace podejmuje? 
R: Członkowie chorągwi zakładają miedzy nami współpracę z organizacjami, między komendą 6osobową, ta współpraca najczęściej jest taka, że robimy jakiś duży projekt wtedy spotykamy się z inną organizacją, która niekoniecznie musi być jakiś organizacja pozarządowa, mogą w tym uczestniczyć na przykład szkoły. My jako organizacja jesteśmy dużym kąskiem do wszystkich organizacji jako współpracy, posiadamy dość duży budżet, bo około 10 mln, budżet to jest coś, co można się pochwalić w ramach programów europejskich. To my zazwyczaj jesteśmy kąskami, nie mamy z tym problemu, gdy chcemy z kimś współpracować. 
A: Ale decyzje podejmowane są tutaj, tak? 
R: Przez komendę chorągwi. 
A: Czy takie decyzje są… 
R: …to znaczy w zależności od projektu, jeśli jest to projekt lokalny, gdzie hufiec sam współpracuje my nigdy nie wnikamy, z kim współpracuje. Jedynie duże przedsięwzięcie, które musi być asygnowane przez nas, na przykład duże projekty unijne, bo oczywiście hufiec ma prawo napisać coś takiego ale żeby złożyć akces to musi przejść przez nas tutaj. Hufiec nie ma zdolności prawnej, ma ją chorągiew krakowska. Wnioski mogą być pisane, współpraca może być nawiązywana, ale ostateczny podpis należy do komendanta i skarbnika. 
A: A  czy decyzje odnośnie współpracy są konsultowane z członkami… 
R: Zasadniczo to są spontaniczne te decyzje, nigdy się nie zdarzyło tak, żeby ktoś powiedział, że nie będzie współpracował z nami albo że w druga stronę, że ktoś przychodzi do nas i mówi, że chce współpracować, a my mówimy nie. Jeżeli ktoś ma dobry pomysł, fajny jakiś projekt, chce cos fajnego zrobić to oczywiście jak najbardziej w to wchodzimy i nie ma z tym jakiś większych problemów. Ale staramy się nie podpisywać dużych współpracy platformowych, bo mamy taką niezbyt sympatyczną przeszłość związaną z tym, że taka ustawa która powstała miała promować nas wszystkich, a tylko jedna organizacja korzystała z tego. 
A: Rozumiem. Rozmawialiśmy teraz ogólnie o historii organizacji, o celach, o strukturze. Czy coś do tej części chciałby Pan dodać? Teraz będziemy rozmawiali o konkretnych przykładach współpracy z innymi organizacjami, ale tak jeżeli chodzi o historię, o strukturę… 
R: To w zasadzie chyba wszystko. 
A: To może się pojawić jeszcze. Już się pojawił w trakcie naszej rozmowy ten temat: Państwo współpracują z innymi organizacjami pozarządowymi i nie tylko pozarządowymi? 
R: Nie tylko. Współpracujemy z różnymi instytucjami, organizacjami pozarządowymi, na przykład klubami sportowymi, mamy takie duże porozumienie podpisane, to jest konkretnie takie porozumienie ogólne, ale dające nam możliwość pozyskiwania środków.  Współpracujemy na przykład z Wisłą Kraków, z organizacjami kościelnymi, ze szkołami, bo przecież na terenie szkól pracują różnego  rodzaju kluby sportowe, z samorządami szkolnymi, z samorządami rodziców. Instytucje, które bardzo silnie z nami współpracują to jest na pewno kuratorium, to już gmina Kraków, policja czy straż pożarna, straż miejska, to jest głównie związane  z dużymi przedsięwzięciami, gdzie jesteśmy dla nich partnerem dość dużym i bez nas tej pomocy by nie było. 
A: Dobrze, czyli rozumiem, że to Państwo są kąskiem, a to inne organizacje chcą współpracować ? 
R: Najczęściej tak jest, wynika to ze specyfiki naszego działania i wolontariatu. 
A: Dobrze, proszę mi powiedzieć, jakby Pan zdefiniował współpracę. Mam rozmawiać o współpracy z Panem, a chciałabym się dowiedzieć, co dla Pana i dla organizacji oznacza współpraca. 
R: Współpraca? Nie wiem, to jest przedsięwzięcie, robimy coś wspólnie, wspólnie pozyskujemy środki, wspólnie z tym bierzemy udział i wspólnie to rozliczamy. Nie mamy jakiejś, jakiegoś pola w naszej organizacji, w którym kierujemy się do innych, czegoś u nas brakuje więc zwracamy się do innych i odwrotnie. Myślę, że na tym polega współpraca. 
A: A jak wygląda obecnie współpraca zarówno na terenie Krakowa, jak i całego regionu? 
R: Tak jak mówię w przypadku hufca jak się dzieje nie wiem i nawet nie muszę wiedzieć. Mamy zupełną suwerenność i współpracę  z innymi organizacjami. Na terenie Małopolski jest bardzo dużo fundacji, stowarzyszeń, trudno mi tu wymieniać z nazwy jakąkolwiek instytucję, która tutaj na terenie Krakowa z nami współpracuje. Tak jak mówię to są kluby sportowe, nie mówię, które konkretnie, bo to w różnych etapach są różne współprace. Na pewno w województwie jest tego jeszcze więcej, aczkolwiek w większości tam gdzie działa ZHP jest tam tą wiodącą organizacją i zawsze współpraca polega na kierowaniu pytania do nas. 
A: A proszę mi powiedzieć, jak według Pana wygląda ogólnie ta współpraca tutaj w regionie między organizacjami międzyrządowymi? 
R: Tutaj ja myślę, że jej nie ma. W większości to jest konkurencja pod względem zdobywania tylko środków i nic więcej. 
A: Czy może pan podać jakieś przykłady? 
R: Każda z organizacji żeby przetrwać musi zdobyć pieniądze. I tak naprawdę ja byłem członkiem komisji przez 4 lata w urzędzie miasta Krakowa,  wyglądało to zazwyczaj , że każda z organizacji patrzyła, o ile więcej dostanie od pozostałych i kiedy inna dostawała więcej była raczej przeciwnikiem niż było to pole do współpracy. 
A: A jaka to komisja, o której mówimy? 
R: Komisja Grantowa urzędu miasta Krakowa. 
A: Według Pana jest tylko konkurencja, a jednak współpracują Państwo, tak? W jakimś stopniu. 
R: To znaczy dlatego mówię, że jest duża konkurencja bo środków jest naprawdę niewiele, skupiamy się na tym, do czego nie jesteśmy powołani. My jesteśmy organizacją młodzieżową i powinniśmy się zajmować głównie wychowywaniem dzieci i młodzieży, a borykamy się, żeby przetrwać, biegamy za pieniędzmi. Coś co powinno być dla nas dodatkiem i zupełnie naturalną rzeczą, bo kiedyś tak było, ze państwo w jakiś sposób strukturalnie finansowało, teraz my jako organizacja nie dostajemy ani grosza na działanie strukturalne, czyli na funkcjonowanie biura, na funkcjonowanie harcówek i hufców, przecież płace, księgowość ktoś musi wykonywać, te biura ktoś musi prowadzić , nikt tego wolontariatu nie będzie robił i na to nie dostajemy ani grosza. To są wszystko pieniądze, które wypracowują hufce w ramach działalności statutowej, co powinno tak naprawdę iść na szkolenie i na działanie typowo programowe, ale musimy sobie jakoś radzić. To jest takie trochę łatanie dziury. Wydaje mi się, że jesteśmy chyba jedynym państwem skautowym w Europie, gdzie państwo nie finansuje strukturalnie harcerzy i skautów, czy nawet innych organizacji pozarządowych, bo to się poszerza nie tylko na samych harcerzy. Nawet Rumunia, która jest od nas biedniejsza, jakiś tam procent Państwo wprowadza na działanie organizacji dużych. To co ja wcześniej mówiłem- myślałem, że skoro będziemy organizacja pożytku publicznego to strukturalnie będziemy jakoś wspierani, tak jak PCK, tak jak OHP- to są takie większe, jak kluby sportowe, które ostatnio potężną pomoc dostają,  ochotnicza straż pożarna. ZHP, które jest największą organizacją pozarządową w Polsce… 
A:..a ile liczy ZHP? 
R: W tym momencie liczy… chorągiew krakowska to jest około 7 tyś, ale w skali związku to jest około 100 tyś. Naprawdę armia ludzi, w tym momencie chyba nie ma większej organizacji poza nami, a my musimy sobie radzić. Z jednej strony wyciąga się do nas cały czas rękę, żeby pomóc, a z drugiej strony ze strony państwa brakuje takiego bezpośredniego (.).  Tak nie powinno być, zupełnie nie tędy droga. My powinniśmy mieć zapewnione jakieś takie przynajmniej podstawowe dofinansowanie, myślę, ze na barkach gmin powinno spoczywać, czy organizacja ma zapewniony lokal. To jest lokal od miasta, my za niego płacimy tyle pieniędzy, co każda inna, nie tylko pozarządowa, ale normalna, konkurencyjna firma, to nie jest za darmo. Może trochę mniej, bo zawsze się nam udaje jakieś ulgi przez radę miasta Krakowa, ale jest to dużym bólem, bo oczywiście stawia się prawo ponad wszystko i prawo nie pozwala żadnych takich zmniejszeń wobec takich i takich dokonać, także na pewno nie ma łatwo w tym kierunku. Choć są organizacje, które takie pieniądze dostają. 
A: Mówimy o organizacjach pozarządowych , tak? i konkurencji między nimi. Z czego to wynika, że jedne dostają, a inne nie? 
R: Na przykład Siemacha. To jest organizacja, która pracuje w podobnym stylu, jak nasz, powstała w latach 90tych, tylko to przełożenie spowodowało, że ma większe możliwości finansowe niż my. 
A: Dlaczego? Nie rozumiem tego… 
R: Ksiądz Lutosławski był przecież pełnomocnikiem prezydenta, to stąd między innymi pieniądze popłynęły z miasta na pusto stojące w tym momencie świetlice socjoterapeutyczne, wystarczy się przejechać na Mogilską, zobaczyć. Tam się nic nie dzieje, wystarczy pojechać na (.) i tam się nic nie dzieje. Sam jestem świadkiem tego typu zdarzeń, a tam pieniądze  pompowane na wychowawców, na świetlicę poszły z miasta. 
A: A czy zna Pan jeszcze jakieś przykłady sytuacji z miasta, kiedy jedne organizacje są finansowane, a inne nie? 
R: Strukturalnych? Bo w tym przypadku to są strukturalne… 
A: Tak. 
R: To znaczy mi jest trudno wytykać, dlaczego oni mają więcej, a my mamy mniej. Tak jak mówię wszystko przedkładało się w pewnym czasie na pewne przełożenie, związane z jakimiś znajomościami albo jakimś pokazaniem się. U Siemachy to jest taka organizacja, która nagle urosła i pojawiła z niczego, ale skądś to musiało powstać, jakby nie było pieniędzy to by w życiu nie powstało. Najpierw powstały świetlice socjoterapeutyczne, które tak naprawdę mogły robić domy kultury, nie musiały się zmieniać, wystarczyło dołożyć tylko trochę pieniędzy tym, którzy się tym powinni powoływać, bo od tego są instytucje. To jest po prostu troszeczkę łatanie dziur, wykonywanie zadania miasta przez organizacje, która tak naprawdę dopiero się pewnych rzeczy uczyło … My mamy tradycję stuletnia, jeśli chodzi o dzieci i młodzież, a później nagle powstawały nowe organizacje, pompowało się pieniądze i nagle po kilku latach okazuje się, że nic takiego nie zrobiły w ramach swojej działalności. Owszem tych świetlic związanych z Siemachą kilka jest, one działają, bo trudno tak naprawdę generalizować, tak naprawdę tak jak powinny funkcjonować i te pieniądze są w dobrym kierunku, bo ja znam takie (.) które fantastycznie funkcjonują. To wszystko zależy od ludzi, którzy to prowadzą, a są takie gdzie po prostu jest dewastacja, ludzie którzy tam siedzą to najczęściej selekcjonowaliby te dzieci, ten jest taki nie taki i najlepiej by było, gdyby przyszło powiedzmy 20 takich, gdzie ja sobie mogę poradzić, a młodzież gorsza niech sobie idzie, niech sobie inni z tym radzą. Tak niestety jest.  Oni po prostu w tym kierunku idą. 
A: Mówi pan o konkurencji na polu finansowym. A czy na jakimś innym jeszcze? 
R: Myślę, że organizacyjnym również, bo to jest kwestia tak naprawdę promocji. ZHP ma tak od lat, że się nie promuje. My robimy swoją robotę i my nie mamy na to czasu, żeby pokazywać… I tracimy na tym bardzo dużo, bo nawet organizacja Anny Dymnej, podejrzewam, że nie różni się wiele od nas, bo my wykonujemy czasem większą robotę niż jej organizacja . Skala tego, co my robimy w całej Polsce z dziećmi niepełnosprawnymi jest większa, niż to co ona robi, tylko tam jest wokół tego szum medialny. Ma mnóstwo prawników, którzy pracują nad tym, żeby te pieniądze pozyskać no i się to udaje. 
A: A jakaś inna konkurencja oprócz finansowej i organizacyjnej? 
R: Myślę, że był taki pomysł… 
Respondent rozmawia z osoba, która weszła do biura. Po chwili kontynuuje. 
R: Był taki moment, że próbowano w pewnym momencie zrobić zamach na organizacje młodzieżowe, próbując wprowadzić opodatkowanie do wypoczynku letniego. Był to pomysł biur turystycznych, bo my jesteśmy za bardzo konkurencyjni dla biur turystycznych. Wiadomo, ze nasz wyjazd dla dzieciaków to są tylko koszty związane z ich pobytem, z zakwaterowaniem, z wyżywieniem, z programem, ubezpieczeniem. Niejednokrotnie osoby, które są zatrudnione na obozach to jest tylko pielęgniarka, tylko ratownik, bo trudno, żeby te osoby jechały za darmo, to są osoby spoza organizacji. A cala kadra wychowawcza jest wolontariacka, także koszty tego obozu musza być niższe, nie ma cudów, bo gdyby te koszty nie były niskie pewnie ZHP już dawno by padło. Tym się ratujemy, ze jesteśmy konkurencyjni bardzo w stosunku do nawet biur turystycznych, które prowadziły mocne lobby za tym, aby opodatkować ZHP, opodatkować wypoczynek. Między innymi wprowadzili sankcje związane  z tym, kto może korzystać z darmowego  wypoczynku. Na szczęście to nie przeszło i chyba dalej będziemy w tym kierunku bardzo konkurencyjni. 
A: Czyli przedmiotem konkurencji są jakieś środki finansowe, co jeszcze by Pan uznał za przedmiot konkurencji? 
R: Wydaje mi się, że duża konkurencja polega na sposobie przebicia się, czyli promocja. Tu przegrywamy i to bardzo, ale jeśli o te działania to wydaje mi się, ze jesteśmy jedną z organizacji, która naprawdę nie ma się czego wstydzić, tylko nie mamy jak tego sprzedać. 
A: Czy w Pana oczach inne organizacje konkurują działaniem? 
R: Ja nie chciałbym konkurować z żadna organizacją, która wykonuje dobrą robotę. Dla mnie jeżeli nawet jest organizacja, która liczy 30 osób, a robi cos fantastycznego to chwała za to i powinno się to pokazywać. Jest gro takich malutkich  organizacji, które wykonują swoją czarna robotę, nikt o nich nie mówi, a oni po prostu ciężko pracują. Jest gro takich organizacji, które są organizacjami pomostowymi, które tylko pozyskują środki, przerabiają, szkolą i nic nie robią poza takimi pomostowymi działaniami, nie ma bezpośredniej pracy i one są pokazywane w jakiś sposób tak, jako przykłady organizacji dobrze działających. One mają potężne wsparcie finansowe, mają prawników, którzy się tym zajmują. ZHP jest organizacja głównie młodzieżową, głównie nastawioną na wypoczynek, ma wychowanie dzieci i młodzieży i niejednokrotnie w wielu przypadkach to, ze nie pracujemy zawodowo tracimy. Ale nie stać nas na to, aby utrzymać instruktorów zawodowo. Takie osoby, które pracują zawodowo są trzy na nasza chorągiew. To jest kropla w morzu na organizację ośmiotysięczną. My musimy obrobić finanse warte 10 mln. 
A: Mówimy o tym konkurowaniu. Jakieś jeszcze sfery? 
R: Duża konkurencja jest jeszcze między nami a organizacjami skautowymi, na przykład ZHR, ale to bardziej jest konkurencja programowa. Zawsze jedni lub drudzy chcieli być bardziej pokazani, jako ci, którzy robią coś lepiej, ale niejednokrotnie robimy wiele rzeczy wspólnie, bo nawet teraz współpracujemy w ramach powstania muzeum harcerstwa na terenie Krakowa. Zasiadamy we wspólnych komisjach rangowych, ofertowych, także ta konkurencja bardziej się przewija teraz na współpracę i zdrową konkurencję. 
A: No to właśnie są plusy konkurencji, prawda? Jakieś inne plusy konkurencji z organizacjami? 
R: No plusy na pewno są tego typu, że chcielibyśmy się pokazać jako lepsza organizacja. Czyli taka rywalizacja, takie współzawodnictwo… 
A:… motywuje? 
R: Motywuje do działania i zawsze to jest tak, że kiedy są dni organizacji pozarządowych, teraz będą w maju organizowane przez urząd miasta to na tych stoiskach czy gdziekolwiek promując się jako organizacja chcielibyśmy się pokazać wiadomo jak najlepiej. To nie wystarczy, to nie są takie czasy, że ktoś wie, ze harcerze są dobrzy i działają, tylko trzeba to pokazać. Nawet samo działanie tak jakoś przekładając na życie codzienne dyrektor szkoły niejednokrotnie nie wie, co robi drużynowy na terenie jego szkoły, a jest tak na przykład w takiej szkole, że harcerze są wyróżniani i na przykład dwóch jedzie na taki wyjazd międzynarodowy do Stanów Zjednoczonych opłacany przez Amerykanów w nagrodę za swoją działalność wolontariacką. Są takie szczyty, gdzie nagle jak jest 8 wspaniałych pojawia się dwóch czy trzech laureatów tych 8 wspaniałych a tego też dyrektor na przykład nie wie. To jest też kwestia informacji, nie wiedzą nawet same placówki, jaką młodzież posiadają, którzy są niejednokrotnie przeciętnymi uczniami, a okazuje się, że potrafią się na płaszczyźnie wolontariatu nieźle zaangażować. 
A: A plusy konkurencji między organizacjami, była mowa o motywowaniu, pokazywaniu się… Coś jeszcze, jakieś pozytywne? Jak nie to negatywne. 
R: Negatywne są związane akurat z konkurencją finansową, to to chyba nie jest związane z tym, że organizacja się nastawia negatywnie. Cały system jest stworzony źle i gdyby było tak normalnie i te organizacje działałyby prawidłowo bez chwytania tych pieniędzy i nie byłoby tego całego zapatrywania się, że inni dostają więcej pieniędzy, a my mniej, bo każdy wtedy robiłby swoją robotę. A teraz tak niestety jest, że część cieszy się, gdy do innej organizacji nie wpłynie bo wtedy my dostajemy więcej. 
A: Cos jeszcze z negatywnych? 
R: W zasadzie nie wiem, nie zdarzyło nam się, żeby ktoś w jakiś sposób wytykał naszą działalność, że cos robimy źle czy coś w tym rodzaju, jakaś konkurencja negatywna czy promocja negatywna. 
A: Wspominał Pan, że współpracujecie z ZHRem, tak? 
R: To znaczy tak, współpracujemy z ZHRem, to jest taka bardzo trudna współpraca, bo nie ukrywam, jest troszkę wymuszona. Miasto Kraków, włodarze tego miasta powiedzieli, że wy rozmawiajcie wspólnym językiem albo będziemy was traktować osobno, ale na niekorzyść jednej lub drugiej organizacji. Dla miasta jesteśmy harcerzami i nie ma znaczenia, czy jesteśmy z ZHRu czy ZHP. Oczywiście mamy własne struktury i własne służby, które składają wnioski, ale jeśli chodzi o uczestnictwo w pracach czy konkursach, czy opracowywaniu gminnego programu to uczestniczymy wspólnie, jako jedna z większych organizacji. Jak już się pojawia jedna z organizacji to pojawia się też druga. To jest czasami źle postrzegane przez inne organizacje pozarządowe, twierdzą, że harcerze nie powinni być reprezentowani zarówno przez jedną i drugą organizację, ale miasto twierdzi, że powinni, ze względu nawet na to, że są to też harcerze i jeśli będą wyróżniać jedną organizację to na niekorzyść drugiej. 
A: Proszę mi powiedzieć, jaki ma charakter ta współpraca? 
R: Sam uczestniczyłem w tworzeniu programu gminnego z organizacjami pozarządowymi w ramach konkursu ofert. To jest taki program, który funkcjonuje w urzędzie miasta Krakowa. Uczestniczy też w ramach tego programu wspólnych harcówek i remontu tych harcówek, to też jest wspólna komisja, gdzie zasiada ZHR i my i teraz duże przedsięwzięcie związane z powstaniem wspólnego muzeum harcerstwa, ruch harcerski na terenie miasta Krakowa obejmujący cała Polskę i tam zasiadają w zasadzie wszystkie organizacje harcerskie i skautowe, jest to związane  z uchwałą rady miasta, to patronaci nad (.) obchodów 100lecia harcerstwa polskiego właśnie na terenach tutaj Krakowa, bo tutaj w przyszłym roku będzie potężny na 10 tyś. Uczestników na Błoniach, także będzie potężne przedsięwzięcie medialne. 
A: Kto zainicjował współpracę? Bo Pan powiedział, że miasto, ale czy któraś ze stron była bardziej za? 
R: Powiem tak: Byłem członkiem ZHRu, a teraz  jestem ZHP i ta współpraca zawsze wydawała mi się naturalna. Wydaje mi się, że ta współpraca wyszła tutaj bezpośrednio z ZHP, bym powiedział. Może dlatego, że jestem osobą, która zna te dwa związki (.). 
A: Współpracują Państwo ze względu na miasto, tak? 
R: Ze względu na miasto, na duże imprezy masowe, bo tam się stykamy i przecież mamy te same mundury, tą samą stylistykę, tak samo pracujemy z młodzieżą, także jak gdzieś robimy coś wspólnie to nie widać, kto jest skąd. 
A: Od kiedy Państwo współpracują ze sobą? Jak to długo trwa? 
R: Taka silna współpraca ostatnie 2, 3 lata, tylko jest to nasze forum tylko tutaj lokalne, bo ZHP i  ZHR niezbyt dobrze współpracują z Warszawą.. 
A: Ale mówimy to lokalnie. Czyli to był 2006- 2007 rok, tak? 
R: My postrzegani jesteśmy jako dywersanci ze strony ZHP, ale to już taka inna sytuacja. 
A: To może być jakaś bariera we współpracy, czy nie? 
R: Jest to bariera na pewno ze strony ograniczenia nam możliwości współpracy, jeżeli się czasem wprost zarzuca współpracę, jeżeli chcemy coś wspólnie zrobić. Ale my się tym nie przejmujemy, robimy swoje, bo nie główna kwatera nam daje pieniądze tylko miasto. 
A: Proszę mi powiedzieć, to będzie gdzieś 2007 rok, tak mniej więcej? 
R: To znaczy w komisji grantowej zasiadam już od 2004 roku z innymi organizacjami. 
A: Jak często Państwo współpracują? 
R: Teraz się spotykamy co miesiąc. 
A: Czyli to jest regularne? 
R: Regularne i pod patronatem prezydenta miasta. To jest taka dość poważna instytucja, w której zasiadają wszyscy przedstawiciele dużych muzeów w Krakowie, rektorzy uniwersytetów, więc takie poważne osobistości, często jeszcze władza kościelna, (ksiądz kardynał). 
A: Proszę mi powiedzieć jakieś inne jeszcze organizacje, z którymi Państwo współpracują. 
R: Nasza chorągiew bardzo silnie współpracuje z Klubem Sportowym Wisła Kraków, mamy wspólne przedsięwzięcia wyjazdowe, imprezy robimy u nich, oni u nas, także to jest w zasadzie takie partnerstwo. My jesteśmy lepsi w zorganizowaniu wypoczynku i im pomagamy, oni nam za to pomagają w wynajęciu sali, tego typu współpraca. 
A: kto tutaj zainicjował? 
R: Też ja. 
A: A powody podjęcia tej współpracy? 
R: Mój dziadek był trenerem Wisły. 
A: (śmieje się) Aha, rozumiem. A od kiedy Państwo współpracują? 
R: Od 2003 roku. 
A: I jak często? 
R: To jest kilka dni w ciągu roku. 
A: Czyli od czasu do czasu i dosyć często, tak? 
R: Tak. 
A: Jakieś inne organizacje pozarządowe? 
R: Nie pamiętam jak ona się nazywa… organizacja Pani Chrząścik. To jest organizacja, która się zajmuje dziećmi niepełnosprawnymi  i wspólnie z nimi robimy  dwa razy w roku pikniki, piknik wiosenny i jesienny, który jest organizowany w Korzkwi. My wynajmujemy nasz teren i wolontariuszy, a oni przygotowują cala imprezę. Bardzo fajna sprawa, bardzo często w mediach się pojawia to. Tylko nie pamiętam nazwy… nasz dom to jest stowarzyszenie… zapytam. 
Respondent wychodzi do pokoju obok. 
R: Organizacja Bądźcie z nami. Jest szereg jeszcze organizacji, które z nami nawet w ramach konkursów grantowych współpracują, bo w komisji grantowej trzeba mieć 20 rekomendacji i żeby być w tej komisji ja muszę mieć poparcie 20 komisji pozarządowych. 
A: Czyli jeśli jakiś projekt jest robiony to jest robiony z 20 innymi organizacjami? 
R: Żeby znaleźć się w komisji konkursu grantowego reprezentowałem nie tylko ZHP, ale i 20 innych organizacji pozarządowych. 
A: Czyli jest Pan jakby przedstawicielem? 
R: Tak, oni udzielają mi rekomendacji, ja pilnuję ich interesów w tej komisji. 
A: A jeżeli mówimy o organizacjach pozarządowych na terenie Krakowa to takim liderem kto może być? Kto najczęściej występuje jako przedstawiciel? 
R: Najczęściej 2 organizacje: ZHP i ZHR. Najczęściej to my jesteśmy, bo w ramach komisji mogą się znaleźć tylko trzy organizacje pozarządowe. Od kilku lat byłem to ja, ktoś z ZHRu i jeszcze ktoś z osób niepełnosprawnych, w sumie trzy osoby w ramach Krakowa reprezentowały w ramach komisji organizacje. Oczywiście uczestniczyliśmy w ocenie nie tylko naszych, ale wszystkich. Budżet miasta w ramach konkursu jest duży, tu jest o co walczyć. W komisji zasiadają zarówno organizacje pozarządowe, radni, przedstawiciele różnych jednostek związanych z problemami alkoholowymi, z pomocy społeczne, z ochrony środowiska. Wszystko zależy w jakim obszarze, temacie były granty, ale generalnie mamy duże uprawnienia. 
A: A jak są konsultowane takie decyzje? 
R: Jest tworzony ranking, jest tworzony regulamin, bardzo ścisły. 
A: A kto tworzy ten ranking i ten regulamin? 
R:Same organizacje dogadują się, to jest taki jakby konkurs, która … 
Respondent rozmawia przez telefon. 
A: Dobrze, mówiliśmy  o tym liderze. 
R: Wybieramy go w taki sposób, że był konkurs i są jakieś kryteria i w kwestii organizacji było, żeby zebrać 20 rekomendacji, czyli można było powiedzieć, że jakieś tam sojusze musiały się zawiązać. Ja nigdy nie miałem z tym problemu, dużo organizacji udało mi się namówić na współpracę. Polega to na tym, że jest bardzo dużo organizacji małych, które nie widziałyby jakiejś możliwości, szansy , żeby wystartować i mieć tego przedstawiciela. Ja akurat współpracuję z wieloma organizacjami pozarządowymi i udało mi się te rekomendacje tych osób uzyskać. To są nawet duże organizacje, typu Caritas, między innymi tez stowarzyszenia sportowe: Wisła, Cracovia, Hutnik, pani Chrząścik organizacja, gro takich małych (.) też Sportowy Borek, parafie, także tych stowarzyszeń było naprawdę mnóstwo. To nie jest tez łatwe zebrać taką rekomendację, bo trzeba ją mieć, organizacja musi przedstawić swój KRS, żeby nie było jakiś fikcji, bo są takie organizacje malutkie, które są w jakiś sposób wygaszone, nie działają i aby uniknąć takiej sytuacji były również wymagane aktualne KRSy. Także wcale tak łatwo nie było dostać się do takiej komisji. 
A: Gratuluję w takim razie. Wróćmy na chwilę do Bądźcie z nami, tak? To jest organizacja, z która Państwo współpracują.  Z czyjej inicjatywy? 
R: Działa szczep (.) na terenie Kurdwanowa i oni z nimi ciągle współpracują, zajmują się tymi dziećmi, ale takim dużym przedsięwzięciem, w którym uczestniczy cała chorągiew są te dwa pikniki integracyjne. 
A: A od którego Państwo współpracują? 
R: Długo, od lat 90tych. 
A: A kto zainicjował tą współpracę? 
R: Pani chyba Chrząścik i to środowisko, które tam działało. 
A: A z jakiego powodu podjęta została ta współpraca? Jeżeli chodzi o Państwa. 
R: To jest organizacja, która zajmuje się dziećmi niepełnosprawnymi w podobny sposób jak my, ale nie są w stanie zrobić pewnych rzeczy sami. Wiadomo, że pewne zajęcia muszą prowadzić inne osoby, w związku z tym, że my mamy sporo wolontariuszy i niejednokrotnie wpisuje się to w nasza działalność dlatego ta współpraca jest. Zresztą zawsze pamiętam, że zarówno ze strony naszej, jak i tamtej podziękowania w tym kierunku szły.  Młodzi ludzie, którzy pracują z tymi dzieciakami też mogą się wykazać. Oprócz tego my mamy te drużyny przetartego szlaku, współpracują cały czas z takimi dziećmi, ale jeśli jest taka organizacja, która nie ma na tyle wolontariuszy, którzy pomogą przy organizowaniu dużego przedsięwzięcia to rzeczywiście my wtedy jesteśmy potrzebni. 
A:  Wspomniał Pan też o takiej organizacji Proedukation/ Proeducation, 
R: To jest taka organizacja, która działa na terenie szkoły na Ruczaju. Organizacja, która powstała stricte przy szkole, zajmuje się ekologią, zajęciami dla dzieci, profilaktyką i też udaje nam się współpracować z ta organizacją. Wynikła taka współpraca właśnie przy rekomendacji.. 
A: A ta organizacja jest organizacją pozarządową? 
R: Tak, ale nie mają statusu organizacji pożytku publicznego. 
A: I kto tutaj zainicjował współpracę? 
R: Przy podpisywaniu rekomendacji, mnie skierowano do tej organizacji przez Radę Dzielnicy, gdzie pokazano, że ta organizacja bardzo fajnie współpracuje i stwierdzono, że ja pomogę pisać wnioski, bo to tez jest związane z pisaniem wniosków, wskazanie jakiś tam trendów w tym momencie, priorytetów przez jakąś instytucję, która ogłasza konkurs i ja byłem między innymi po to, aby te 20 organizacji, które mnie popierało byłem zobligowany, żeby im pomóc. Podpowiedzieć, jak napisać wniosek, bo to nie jest żadna tajemnica, że członek komisji, który później będzie w komisji pomaga w jakiś sposób też tym małym organizacjom, żeby napisały wnioski. I tak to wyglądało, że najczęściej zanim te wnioski trafiły do komisji i zostały złożone to jeszcze wcześniej przechodziły przez moje ręce, żeby jeszcze jakieś niedociągnięcia, poprawki, zawsze jakieś błędy mogą się pojawić.  To jest akurat ta pozytywna konkurencja, gdzie my będą w komicji pozyskujemy pieniądze i możemy je pozyskać dla innych. 
A: czyli tu współpraca ma charakter z Państwa strony współpracy, a jaki jeszcze? 
R: Szkolę tych ludzi jeszcze, szkolimy ich, by mogli te środki pozyskać. 
A: A tak ogólnie na poziomie organizacyjnym? 
R: Na poziomie organizacyjnym w wielu przypadkach to była współpraca bezpośrednio z młodzieżą, jakieś wspólne wyjazdy, wspólne imprezy, wspólne przedsięwzięcia, jakieś zawody, kiermasze niejednokrotnie. Tego jest naprawdę dużo, nie mam tego sprawozdania komendanta, ale tam jest ładnie pokazana współpraca, co dla kogo robimy. Każdy hufiec sporządza swoje sprawozdanie, które wchodzi w skład sprawozdania całościowego. 
A: Jeszcze jeśli mówimy o tym Proedukation to skąd ten pomysł współpracy, dlaczego ona została podjęta? 
R: Tak jak mówię była ona inicjowana przez Radę dzielnicy, ze taka organizacja działa na terenie dzielnicy o ile się nie mylę to IX, IX i X to jest chyba na granicy i skierowano mnie do tej szkoły, gdzie ta organizacja działa. Zapytałem czy udzielą mi rekomendacji do takiej komisji. Oni nie pozyskiwali zbyt dużo środków, dla nich moja propozycja, że mogę im pomóc przy pisaniu wniosku była dużą propozycją i tak się zaczęło i w zasadzie nawet w tym roku była taka możliwość, z tej organizacji pojechały z nami dzieci do Francji, także taka korzyść obopólna. 
A: Od kiedy tak Państwo współpracują? 
R: To jest młoda organizacja, oni powstali chyba jakieś 4 lata temu. 
A: A Państwo współpracują z nią od początku? 
R: Tak, to chyba było tak, że ona nie była jeszcze nawet w pełni powołana kiedy wskazano na mnie jako na taką osobę, po części jako ekspert w sprawach związanych z organizacjami pozarządowymi, żeby w taki sposób pomóc wypromować taką organizację. A że jest to w jakiś sposób blisko mojego miejsca zamieszkania było mi łatwiej. 
A: I jak często Państwo jakieś wspólne inicjatywy prowadzą? 
R: W ciągu roku między innymi współpracujemy w ramach jednego procenta, bo to jest organizacja, która nie ma statusu organizacji pożytku publicznego, oni nie mogą otrzymać tego jednego procenta, to jest tak, że jakby te pieniążki przechodzą od nich do naszego stowarzyszenia, a potem robimy wspólne przedsięwzięcia. My ogłaszamy konkursy, oni mogą w nich startować. 
A: Czyli to oznacza, że to jest częsta współpraca? 
R: To jest stała współpraca. Na pewno czas współpracy przypada na ten czas w roku, kiedy wnioski są składane, w ciągu roku dwa razy wtedy zawsze jest ta pomoc z naszej strony i tak jak mówię, jeśli są jakieś środki które możemy wspólnie pozyskać. To jest organizacja, która ma, to są głównie nauczyciele ze szkoły, którzy głównie zajmują się ekologią. Naprawdę fajne programy robią i my z tych programów możemy też skorzystać. To są programy ogólno krakowskie, bo oni składają (.) funduszu ochrony środowiska i między innymi  w tych programach uczestniczą nasi harcerze. Tam jakieś dni Ziemi, oprócz tego, co robimy sami opieramy się na ich możliwościach, bo ich możliwości są bardziej poparte badaniami naukowymi, bo jeden z tych założycieli tej organizacji też pisze po prostu pracę na temat ekologii, także jest to (.) na pewno. 
A: Fajnie, a jeszcze jakieś inne organizacje pozarządowe, z którymi Państwo współpracują? 
R: Dużo współpracujemy z klubami sportowymi, może wynika to z tego, że na terenach naszych szkół, gdzie działają harcerze są również tak jakby te dzieci są bezpośrednio przypisane do tych klubów, poza Wisłą, gdzie była troszkę inna geneza tej współpracy to jest klub sportowy Skotniki, klub sportowy Borek, Almatura, Nadwiślan klub sportowy również, Hutnik Kraków, także w zasadzie organizacje znaczące i znane. 
A: A jakieś jeszcze inne organizacje? 
R: Nie przypominam sobie w tej chwili… 
A: A organizacje rządowe i samorządowe, z którymi Państwo współpracują? 
R: Organizacje samorządowe to na pewno wszystkie te, które są przy urzędzie miasta Krakowa, przy marszałku, przy wojewodzie, czyli między innymi też kuratorium no i przykościelne różnego rodzaju organizacje też. 
A: A jakieś konkretne nazwy? 
R: Samorządowe to są szkoły przecież, to chyba jest największa współpraca. Podstawówki są finansowane przez gminę, szkoły średnie przez kuratoria, także to jest podział taki trochę sztuczny, bo nasze drużyny harcerskie działają niejednokrotnie w szkole, zarówno podstawowej, gimnazjum i średniej, czyli ta współpraca musi być zarówno z organami gminy, jak i województwa, czyli z kuratorium. My, jak wcześniej mówiłem, bardzo dużo pracujemy z policją, łącznie z prowadzeniem wspólnych prelekcji, związanych z prewencją wobec młodzieży, o używkach, o narkotykach. Robimy wspólne szkolenia, mamy referat, który ma uprawnienia nadane przez policję do prowadzenia szkoleń na kartę rowerową, czyli możemy tez wręczać kartę rowerową, pod okiem policjanta. Mamy też taki referat, w którym śledczy pracuje, policja ze strażą miejską i mamy jeszcze taki referat ratownictwa, który ściśle współpracuje z pogotowiem ratunkowym, ze strażą pożarną. 
A: Jeszcze jakieś? Może zapytam o jakieś, z którymi ściśle regularnie Państwo pracują, a z którymi od czasu do czasu? 
R: To co teraz mówiłem to są współprace ścisłe. 
A: A czy są jakieś takie przypadkowe współprace? 
R: Być może są, tak jak mówię, my jako centrala mamy na pewno dużo mniejsze przełożenie na współpracę z organizacjami bezpośrednio, bo (.) sie nie zajmujemy, jesteśmy bardziej powołani do tworzenia prawnej otoczki wokół tych działań, tylko tyle, ze w ramach własnych (.) co piszemy ta współpraca musi być. A tak bardziej żebyśmy mogli dotrzeć do tych, którzy bezpośrednio współpracują i z imienia nazwiska wymienić tych, co współpracują to tak jak mówię, są hufce, szczepy, to ta współpraca musi tam być. 
A: Mówiliśmy o tej stałej współpracy, skąd wynika taka potrzeba? Między innymi są to te kwestie wspólnego finansowania. 
R: Kwestie organizacyjne , to jest taka naturalna kolej rzeczy, trudno mi odpowiedzieć, skąd to konkretnie wynika, jest taka potrzeba i się współpracuje. 
A: Czyli podał Pan takie przykłady współpracy, kiedy była taka potrzeba i współpraca zachodziła, to było skuteczne, często jest kontynuowana taka praca, tak? A czy zna Pan jakieś negatywne przypadku, kiedy Państwo chcieli jakąś współpracę zawiązać i się nie udało? 
R: Generalnie jest tak, że jeżeli występujemy w ramach jakiegoś wspólnego wniosku i jeżeli ten wniosek nie przejdzie to ta współpraca się nie układa, czyli można powiedzieć, że niestety wspólny interes powoduje w niektórych przypadkach koniec współpracy. Trudno jest mi podać jakąś negatywną stronę współpracy. 
A: A czy wydarzyło się cos kiedyś takiego, że planowali Państwo   współpracę, była potrzeba jakiejś współpracy i nie doszła ona do skutku? 
R: Takich sytuacji było na pewno bardzo dużo różnych, gdy próbujemy cos przeforsować w ramach jakiejś instytucji i nie wychodzi, nie zawsze się spotyka z aprobatą, ale tak trudno mi teraz powiedzieć. To nawet w ramach projektu, jeśli projekt jest skierowany w konkretną rzecz, toczy się dobrze współpraca do momentu, kiedy nie są potrzebne pieniądze, jak są potrzebne pieniądze na zrealizowanie tego projektu i nie ma ich to po prostu pomysł upada. Wiadomo, że nie jest się w stanie dużych pieniędzy przeskoczyć. 
A: Czyli finanse są taką barierą, co jeszcze? 
R: Nie wiem, wydaje mi się, że głównie finanse i może jeszcze taka niemoc organizacyjna, że chcielibyśmy czasem dużo pomóc, a nie podejmujemy takiej współpracy, bo w tym czasie nasi instruktorzy nie są w stanie zorganizować takich zajęć, bo są takie sytuacje, że ktoś się do nas zgłasza z prośbą o pomoc, o zorganizowanie czegoś wspólnie i kończy się to na tym, że niestety nie dochodzi do współpracy, bo czasowo nie byliśmy w stanie tego zrobić. Teraz ostatnio mieliśmy taką dość fajną współpracę zainicjowaną przez Urząd Wojewódzki, wspólnie z Urzędem przeprowadziliśmy taka akcję i w przyszłym roku będzie kontynuowana na temat uświadamiania starszych osób na temat korzystania z piecyków gazowych w związku z różnymi zatruciami, które miały miejsce. Całe szkolenia przeprowadzi Urząd Wojewódzki, on ma tych instruktorów, ustaliliśmy pewien plan działania, to taki pozytywny aspekt współpracy, gdzie nie trzeba było wielkich nakładów, żeby to przeprowadzić. 
A: Czyli generalnie główną barierą są finanse, tak? 
R: W takich większych przedsięwzięciach myślę, że tak. 
A: A w takich mniejszych, lokalnych? 
R: Czasami nie ma warunków, wszystko zależy od warunków w danym momencie, kiedy jest to organizowane, wiadomo, że  mamy szereg swoich statutowych działań, drużyny mają swoje programy, które są zatwierdzane i je realizują. Jeśli w danym momencie robią swoje jakiś program to trudno żeby na rzecz organizacji innej przerwali swoje działania żeby  im pomóc. Raczej z tego bardziej wynika. 
A: Proszę mi powiedzieć czy uważa pan, że jeszcze są gdzieś ścieżki współpracy, które są niewykorzystane? 
R: Myślę, że na pewno są duże takie ścieżki. My jesteśmy organizacją dość zamkniętą, to wynika raczej z naszego programu i w ramach naszej organizacji operujemy ogromną płaszczyzną, od wypoczynku począwszy kończąc na sporcie, jest profilaktyka, ochrona zdrowia, jest ekologia, także może to spowodowało, że my zbyt wiele nie potrzebujemy pomocy innych organizacji, które są skierowane stricte na przykład typowo ekologicznie, zajmujące się typowo wychowaniem. Ta płaszczyzna naszej działalności jest duża i dlatego to jest trochę rozdrobnione na różne działania, stąd może nie potrzebujemy zbytnio z zewnątrz wsparcia. Największego wsparcia z zewnątrz potrzebujemy organizacyjnego i myślę, że też finansowego, bo trudno dotrzeć  z tym do odbiorców wszystkich programów. 
A: A kto mógłby dać takie wsparcie, czy są jakieś organizacje, które mogłyby dać takie wsparcie organizacyjne i finansowe? 
R: Organizacyjne bardziej wydaje mi się, że jesteśmy samowystarczalni, jesteśmy w stanie zrobić dużo i tak jak wcześniej powiedziałem to idzie w drugą stronę, to nas proszą, żebyśmy pomogli organizacyjnie. Tylko wydaje mi się, że przeszkoda jest właśnie niejednokrotnie w szkoleniu młodych ludzi, bo wiadomo, że jak nie ma kadry to się nie będzie rozwijać i żeby szkolenia się mogły odbywać to ja muszę mieć na to pieniądze i kółko się zamyka. Gdy ja mam instruktora, który musi sobie sam zapłacić za swoje warsztaty, on później jedzie na obóz i niejednokrotnie jedzie za darmo albo sam musi w tym kierunku wpłacić jakieś pieniążki, a ma swoje życie i swoja odpowiedzialność, to trudno niejednokrotnie takiego człowieka utrzymać.  Idzie w tym kierunku, gdzie będzie miał coś za darmo, gdzie ktoś będzie mu oferował coś więcej niż tylko samą ideologiczną pracę z dziećmi. Nasza organizacja ma jeszcze taką przewagę nad innymi, że ma jeszcze pewna ideologię i coś co wydaje się dla innych śmieszne czasami, że nasi harcerze biegają w krótkich spodenkach po lesie, ale  coś w tym jest, że jednak tych ludzi tam ciągnie niezależnie od tego, ile mają lat i niezależnie od tego, ile do tego interesu dołożą, bo takich też jest dużo, którzy żeby jechać niejednokrotnie sami pieniądze wyciągają. To są często zapaleńcy, to nie na tym do końca ma się opierać, powinny być jakieś zdrowe zasady współfinansowania. 
A: Czy według Pana są jakieś sytuacje, w których nie podjęliby Państwo współpracy? 
R: Jeżeli by to było niezgodne  z naszym działaniem statutowym to na pewno. 
A: A oprócz tego? 
R: Coś, co nie służyłoby naszej organizacji, nie wiem, trudno mi powiedzieć, zależy od specyfiki w danym momencie, co ktoś ma do zaproponowania. 
A: Mówił Pan o tych organizacjach, z którymi Pan współpracował. Co się zmieniło dzięki tej współpracy? 
R: (.) 
A: Ale mówimy już teraz w skali ogólnopolskiej? 
R: Tak. Lokalnie to jest tak, że sztaby są organizowane  też przez ZHP, są organizowane 3 albo 4 w ciągu roku w samym Krakowie. 
A: A proszę mi powiedzieć, jak długo z organizacją Owsiaka współpracujecie? 
R: Od początku. 
A: I skąd wyszła inicjatywa? 
R: Z naszej strony, myślę, że to był odzew na propozycję, jaką złożył Owsiak. 
A: Jak wygląda ta współpraca? 
R: To jest tak, przed finałami Wielkiej Orkiestry już powiedzmy wrzesień październik ludzie tworzą te sztaby, wyjeżdżają do Warszawy na kolejne szkolenia, tam jest przygotowywana koncepcja tego wydarzenia no i plany bezpośredniej organizacji spoczywają bezpośrednio na sztabach, tu już Owsiak nie wnika, w jaki sposób to organizujemy. Tylko mamy certyfikat działania, tak to wygląda. Potem przysyłamy pieniądze, oczywiście jest podziękowanie, jakies tam spotkania, w tym kierunku. Ale myślę, że nie tylko nasza organizacja tak działa. 
A: A skąd taka inicjatywa i pomysł współpracy? 
R: Wyszła bezpośrednio ze strony samych harcerzy. 
A: Rozumiem. Wróćmy jeszcze do tych współpracy ogólnie  z tymi instytucjami, z tymi organizacjami. One były oparte na relacjach formalnych czy osobistych? Tzn. czy to były jakieś dokumenty podpisywane, czy kontakt… 
R: Nie, jest to najczęściej jakiś dokument. Jeśli robimy jakąś imprezę dużą i jest porozumienie spisywane, w jakiś sposób jedna strona coś daje, druga strona też coś gwarantuje. Przy wszystkich tego typu większych akcjach jest podpisywana umowa, między na przykład gminą, między pogotowiem ratunkowym, między sztabem kryzysowym a organizacją. 
A: A na przykład współpraca z panią Chrząścik, jak są te relacje ułożone? 
R: To jest bardziej spontaniczna współpraca. Jest akcja- robimy, współpracujemy. 
A: I jak ocenia Pan te dwa sposoby, kontaktu osobistego między ludźmi i sposób formalny? 
R: To znaczy to jest zupełnie inna relacja, To jest mniejsza organizacja, bardziej lokalnie z nami współpracująca, ale dająca potężną satysfakcję ze współpracy, dla samych instruktorów i tych, którzy ją stworzą. To jest współpraca związana z wykonaniem konkretnego zadania, gdzie podchodzimy do tego bardziej jako służba. To nie daje tak naprawdę wymiernych korzyści majątkowych nikomu, to jest przygotowane dla ludzi i traktujemy to tak naprawdę jako nasz obowiązek. 
A: Co według Pana ułatwia, stymuluje współpracę między organizacjami? Mówimy o lokalnej współpracy. 
R: Nie wiem, nie ma wspólnego forum organizacji pozarządowych tutaj na terenie Krakowa, jest duże rozdrobnienie organizacji, zacierają się pewne granice, nie ma takich liderów organizacyjnych, organizacji na terenie miasta Krakowa jest bardzo dużo. 90%  jest nieznanych i chyba nawet nie potrafimy ich z nazwy wymienić. Zajmują się czasem tym samym, czym zajmują się inne organizacje, więc wydaje mi się, że to poszło w takim złym kierunku. Według mnie jakaś selekcja tych organizacji powinna być, takich które rzeczywiście pracują, a nie jest stworzona organizacja po to, by zapewnić komuś stanowisko. 
A: A kto to powinien robić, kto powinien selekcjonować? 
R: Życie powinno selekcjonować, zdrowy rozsądek i zdrowa konkurencja. 
A: A mówił Pan, że nie ma współpracy między organizacjami. 
R: Jest niewielka. 
A: A co można by ewentualnie zrobić żeby ona się pogłębiła? 
R: Trudno mi w tym momencie powiedzieć, czy… miała w Krakowie powstać miejska rada pożytku publicznego, bo wojewódzka powstała rada pożytku publicznego i ta rada pożytku publicznego miała między innymi na celu koordynować pewne działania… sam miałem wejść w skład tej rady, przewodniczącą jest chyba pani Dymna w tej organizacji i powiem szczerze, że jestem przedstawicielem największej organizacji pozarządowej i ja szczerze mówiąc nie dostałem od dwóch lat informacji na temat współpracy. 
Problem jest w tym, że ci, którzy zasiadają w tej radzie pożytku publicznego mieli w pewien sposób stymulować współpracę między tymi urzędami i organizacjami, skupili się na współpracy z tymi organizacjami, które weszły w skład rady, czyli można powiedzieć brzydko prywatny interes. 
A: Czyli Pana zdaniem ta współpraca, jeśli już jest czym jest uwarunkowana, z czego wynika? 
R: Tylko wtedy, kiedy jest potrzeba czegoś zrobić wspólnie, tak jak w Polsce pospolite ruszenie, kiedy jest coś źle, to trzeba cos zaplanować, ale jakoś bieżące działanie to nie(.) 
A: A jak Pan to ocenia w ogóle, jak Pan do tego podchodzi i czy szuka Pan jakichś rozwiązań? 
R: My jako ZHP jesteśmy dużą organizacją, musimy się skupić przede wszystkim na tym, że musimy zagwarantować działanie organizacji, która nie skupia się w jednej siedzibie czy w dwóch , tylko na przykład w 16 hufcach, tam jest jeszcze ze 30 harcówek, czyli łącznie  tych jednostek organizacyjnych na terenie województwa są dziesiątki albo setki i przez to musimy zadbać o własny interes. Współpraca z innymi tylko wtedy jest nam potrzebna, kiedy zachodzi potrzeba takich sytuacji. To wynika w danym momencie, w danym terenie, to nie jest tak, że cos jest narzucone, to nie jest taka decyzja odgórna, decyzja odgórna jest związana z podpisaniem jakiejś współpracy w jednej organizacji czy drugiej i kończą się tym, że to tylko jest papier i nic więcej. Najlepsze inicjatywy są takie oddolne, gdzie szczepowy, komendant hufca współpracuje z poszczególnymi organizacjami w ramach już własnych pełnomocnictw, własnych zobowiązań, bo my jako centrala możemy współpracować tylko z dużymi organizacjami, tylko z dużymi instytucjami, bo do tego jesteśmy powołani. 
A: Rozumiem. Czy do tej części- rozmawialiśmy o organizacjach pozarządowych, z którymi współpracują Państwo, coś chciałby Pan dodać? 
R: Myślę, że to wszystko. 
A: Teraz chciałabym jeszcze porozmawiać o współpracy ZHP z władzami lokalnymi tutaj, na terenie miasta. 
R: Bardzo dobrze się układa. 
A: A czy może Pan podać jakieś przykłady czy wspólne działania? 
R: Chodzi nie tylko o Kraków, ale też o inne miasta, ta współpraca jest bardzo dobra. Przykładem jest Trzebinia, gdzie miasto przekazało, podobnie jak Kraków Siemacha miasto przekazało swoje świetlice do realizacji przez harcerzy.  Współpracujemy też w ramach wypoczynku, własną bazę miasta wyposażoną i tam wyjeżdżają dzieci z MOPSu i obsługiwane są też przez na przykład ZHP i jest to obopólna korzyść. W mieście ta współpraca jest we wszystkiego rodzaju imprezach masowych, to co robi miasto, Miasto często robi jakieś tam wigilie dla bezdomnych, organizacji pozarządowych, prowadzą razem szkolenia, imprezy dla dzieci, związane z mikołajkami czy imprezami dla dzieci i tutaj najczęściej ZHP jako ta główna organizacja, jedna z niewielu która bierze udział we wszystkich organizacjach uczestniczy, ale i pomaga urzędowi miasta w realizacji tego działania. Też przy wyborach samorządowych, przy wyborach parlamentarnych,  plus ten program związany z tymi piecykami gazowymi, jest tego sporo, trudno mi teraz wymienić. W zasadzie współpracuje z wydziałem kultury, z ochroną środowiska, z  wydziałem promocji miasta, z komisją rozwiązywania problemów alkoholowych. Jest też to, co mówiłem wcześniej, jeśli chodzi o policję, bo to też jest przecież instytucja, związane z wychowaniem dzieci, jakieś szkolenia związane też z tym, bezpośrednie działania związane z organizowaniem jakiś tam konkursów czy nawet kursów na kartą rowerową. 
A: A jak inne organizacje pozarządowe współpracują? 
R: Przy tych dużych imprezach rzadko ich widzimy, nie wiem czym to jest spowodowane, czy miasto występuje do nich z chęcią o pomoc czy te organizacje nie włączają się. Jednym dużym takim przedsięwzięciem gdzie wszystkie te organizacje są widoczne są to te dni organizacji pozarządowych. To jest dobry pomysł, bo to rzeczywiście promuje organizacje pozarządowe, my jako organizacja pozarządowa widzimy organizację, której w życiu żeśmy na oczy nie wiedzieli i to jest jedyny dzień w roku, kiedy możemy zobaczyć, że jest jeszcze jakaś inna organizacja, bo to że jest na papierze napisane o organizacji nic nam nie mówi. Tam się starają te organizacje sprzedać, nawet te niewielkie, jeśli tylko robią swoją robotę,  nie są figurantem, który tylko stara się pozyskać środki i nic więcej to właśnie po to są organizacje pozarządowe powołane przez miasto, żeby zachęcały do tego, by to wykonywać. To jest chyba taki pozytywny aspekt, jeśli chodzi o te inne organizacje pozarządowe. Ale w dużych przedsięwzięciach ich nie widać, poza np. wizytami Ojca Świętego, gdzie współpracują w zasadzie wszystkie instytucje w Krakowie i wszystkie organizacje, to my jesteśmy może najbardziej widoczni, bo zakładamy mundur, ale tych co tam pomagają jest dużo, dużo jest. 
A: A z którą organizacją pozarządową samorząd podejmuje Pana zdaniem najczęściej kontakty? 
R: Nie wiem… ale wydaje mi się, że częste kontakty są z Siemachą, o tym się słyszy i widzi. Z ZHP jest na pewno duża współpraca, ale to jest związane z tym, że nas jest dużo, jak jest potrzeba obsługi jakiejś imprezy to harcerzy jest dużo, Siemacha tego nie zrobi, bo z kim to zrobi? Co ludzie ze świetlicy przyjdą? 
A: No tak, Siemacha ma te świetlice, a na czym polegają w takim razie kontakty między samorządem a Siemachą? Bo ja rozumiem, że tutaj… 
R: (.) 
A: A co Siemacha daje? 
R: Teoretycznie ma wyciągać te dzieciaki z bagna, czyli te świetlice socjoterapeutyczne powstają po to, żeby ta młodzież która jest na osiedlach mogła w ramach swojego wolnego czasu zamiast być na ławkach, czysta profilaktyka. Nawet ostatnio słyszałem, że Siamacha zajął się również narkomanami. Z całym szacunkiem były organizacje, które są do tego powołane, MONAR który fantastycznie funkcjonował, nie wiem dlaczego poszło miasto w kierunku finansowania specjalistów u Siemachy w ramach narkomanii. To jest po prostu pompowanie w nowe szkolenie, w nowych ludzi, gdzie coś już jest zrobione i coś jest dobre, coś się sprawdziło, a teraz nagle jest niedobre i trzeba nowe organizacje. Dla mnie pewne posunięcia są niezrozumiałe. Tak samo super, że powstała Siemacha, tylko funkcja Siamachy się nie do końca spełniła, bo powstała instytucja, która powielała inne, bo przecież tak jak mówię domy kultury mogły robić to samo, świetlice w szkołach, które stoją puste- nie trzeba było budować. Można było wykorzystać te, które się już ma, które miasto zresztą i tak finansuje, bo przecież miasto finansuje w tej chwili świetlice, wystarczyło dać pieniądze dla pani świetliczanki żeby posiedziała  wieczorem z tymi dziećmi, robiłaby dokładnie taką samą robotę, co powstała poprzez Siemachę. To jest takie powielanie pewnych zadań, które wynikają z zadań miasta i jak gdyby niezrozumiałe dla mnie, bo to jest według mnie nieekonomiczne, jeśli są pewne instytucje, które działają i nie poszerza się tylko ich możliwości tylko wręcz przeciwnie im się zabiera i daje się drugim to jest dla mnie niezrozumiałe. 
A: A dlaczego w takim razie miasto najczęściej współpracuje z Siemachą, a nie z innymi organizacjami? 
R: Przełożenie? Nie wiem, może ja kogoś krzywdzę w tym przypadku, ale zasiadam w wielu komisjach, zasiadałem w komisji 8 wspaniałych, to jest zespół ludzi, który wybiera ósemkę dzieci, młodzieży w wieku od 15 do 19 lat, którzy najbardziej pokazują się ze strony pracy wolontariackiej i to jest bardzo szeroki zakres. I jeżeli pojawiają się wolontariusze, którzy mają być traktowani jako fajni ludzie , z tą pracą wolontariacką zasługują na to, żeby się znaleźć w tej ósemce i pojawiają się między innymi z tych grup od Siemachy, gdzie mają przygotowane papiery przez księdza i przez osoby, które z nimi pracują, to są wykwalifikowani nauczyciele , którzy niejednokrotnie, nie chodzi o to, żeby ta młodzież była wypromowana, tylko im to jest potrzebne do awansu zawodowego, bo on się wykaże, że ten młody człowiek, który był u mnie wolontariuszem zrobił coś dla innych, a niejednokrotnie są to gotowe te prace, do których te dzieci przyjdą i niejednokrotnie nie potrafią dobrze powiedzieć, co tak naprawdę robią, a przychodzą na świetlicę ci liderzy i mają przygotowany program, mają przygotowane finanse, mają przygotowane wszystko, siedzą z tymi dziećmi i to już jest powód do tego, żeby młodych ludzi kreować. A to jest nic innego jak tylko zwykły wolontariat. Wypełniając obowiązki ludzi, którzy biorą za to pieniądze. 
A: Ale ogólnie jeśli chodzi o współpracę z samorządem mimo, że to nie Państwo są tu główną organizacją… 
R: To znaczy w przypadku roboty to my jesteśmy główną organizacją, w przypadku branych pieniędzy to nie. 
A: Rozumiem, czyli generalnie… 
R: …to znaczy nie, źle bym powiedział o ZHP. W ramach gminy dostaje chyba największe pieniądze, tylko to jest spowodowane nie tymi działaniami takimi strukturalnymi, tylko działaniami na programy, czyli na wypoczynek, na profilaktykę, tylko nie jest to w takiej skali, gdzie ktoś niestety…Siemacha jest traktowana strukturalnie i nie występuje w programach tylko idą pieniądze z budżetu miasta bezpośrednio, tak nie powinno być. To jest w jakiś sposób wyróżnianie, oczywiście mówi się, że to jest struktura miasta, no jest to struktura miasta, ale zarządza nią organizacja pozarządowa. 
A: Dobrze, a proszę mi powiedzieć, jak rozumie Pan współpracę między organizacjami pozarządowymi a samorządem? 
R: Z punktu widzenia nas jest ona dobra… 
A: …tak, ale jakby ją Pan zdefiniował. 
R: W większości współpraca z organizacjami rządowymi jest, z gminami polega na tym, że większość programów które są oparte na dofinansowaniu i żeby coś zrobić występuje się do danej instytucji, żeby dostać na to pieniążki. Kiedy są te pieniążki to współpraca jest, kiedy nie ma  to współpracy nie ma. Tak to funkcjonuje. 
A: Dobrze, to współpraca ze strony miasta czy władz lokalnych to jest finansowanie, a te władze dostają od organizacji ..? 
R: To znaczy zgodnie z ustawą o wolontariacie, o pożytku publicznym wszystkie organizacje pozarządowe mają w jakiś sposób wypełniać zadania danych instytucji, czyli powinny wypełniać te dziury, gdzie instytucje na przykład nie są  w stanie zapełnić czy to w dziedzinie profilaktyki, czy to w dziedzinie ochrony środowiska. Te, które nie są w jakiś sposób zinstytucjonalizowane te organizacje mają wypełniać te dziury. Jak to wygląda w rzeczywistości- tak jak mówię, są takie organizacje, które świetnie działają i wypełniają te dziury na pewno nie oglądając się na pieniądze, jakoś tam sobie radzą, a są takie, które głównie powstają po to, aby czerpać korzyści finansowe i nic więcej. 
A: A jak wyglądać powinny zasady współpracy, forma współpracy? 
R: Powinny być określone rejony związane z jakimś tam przydzieleniem poszczególnych zadań do poszczególnych organizacji, żeby tak jak mówię nie powielać pewnych zadań, bo od tych zadań jest instytucja, a nie organizacja pozarządowa.  Bo dochodzimy do takiej paranoi, że o środki finansowe występują organizacje pozarządowe, które nie mają do tego ludzi przeszkolonych, o środki związane z pomocą narkomanom występują organizacje, które mają owszem wpisaną profilaktykę w statucie, ale nie mają osoby, która się tym zajmuje. Dla mnie  to jest szkodzenie tym ludziom, a nie pomaganie, bo organizacja która nie zajmuje się tym na co dzień może pisać wniosek o finanse na leczenie narkomana- dla mnie to jest paranoja. Tak jak ja bym napisał, że będę leczyć ludzi w ramach organizacji ZHP, co będzie oczywiście bzdurą. Ja mogę owszem pomóc niepełnosprawnym, w zasadzie nie wiem,  w zakresie zwykłej takiej profilaktyki ruchowej, bo do tego mamy terapeutów, ale nie mogę napisać, że będę ich leczył, bo to są dwie różne rzeczy A takie niestety sytuacje następują. Jeżeli miasto ogłasza konkurs na wypoczynek to nagle wypoczynek robi organizacja, która powinna się zajmować czymś zupełnie innym, a nie wypoczynkiem. Do profilaktyki występuje organizacja, która na co dzień zajmuje się… no nie wiem, trudno mi akurat teraz przykład jakiś podać, ale gro organizacji występuje o środki do gmin i o współpracę w ramach jakichś tam działań, które nie mają do tego nawet przeszkolonych ludzi. 
A: A właśnie powiedział Pan o tych konkursach, co Pan o nich sądzi i jak to wygląda tutaj w regionie, w mieście? 
R: Uważam, że niektóre środki są bardzo pochopnie wydawane, (.) w komisji uważam, że rozdaje się… to znaczy nie tak. Wydaje mi się, że instytucje mają małe możliwości organizacyjne, żeby to wszystko usprawnić, żeby przeprowadzić konkurs. Myślę, że gdyby w ślad za przekazywanymi środkami szły kontrole, to pewnie by się ukróciło jakiś proceder w związku z tym, ze te środki nie są odpowiednio dobrze wykorzystywane i pewnie to by spowodowało, że w ciągu 2, 3 lat dostawałyby rzeczywiście te instytucje, te organizacje pozarządowe, które rzetelnie wykonują swoje zadania i pewnie pula pieniędzy byłaby taka sama, tylko skala jaką by dostali na tą pomoc byłaby zupełnie inna. Bo wtedy wykruszyłyby się te wszystkie malutkie organizacje, które próbują załatać dziurę finansową działaniami, do których nie są zupełnie powołane. I tu jest problem, że się mówi, a to parafia albo dzieci działające w parafii- wszystkie dzieci są nasze no i to trzeba dać. Ale jaka to jest pomoc finansowa, jak ktoś organizuje 100osobowy wyjazd i dostanie 3 tyś., przepraszam co to jest za pomoc finansowa? To lepiej żeby te 3 tyś. zostały zabrane z wszystkich tych małych i żeby dostał te pieniądze ktoś większy i te kilka tysięcy naprawdę pomoże tym dzieciom, bo za te 3 tyś. nie są w stanie zrobić dla tych dzieciaków wyjazd. Niech ktoś takich bzdur nie opowiada, bo jeszcze się potem okazuje, że w danej instytucji dzieciaki płacą 100% za wyjazd bez dofinansowania, bo to jest jakieś nieporozumienie. Ale to nie wynika z tego, że ta organizacja chciała oszukać miasto i instytucję, tylko z braku kontroli, braku możliwości egzekwowania tego. Jeżeli byłby stworzony taki mechanizm egzekwowania tego…może kontrola to jest takie brzydkie słowo, ale monitoring wykonania tego zadania, to pewnie nawet by się okazało, że z tych 3 tyś. By się dało coś zrobić, nie poszłyby powiedzmy na płace czy na jakieś inne finansowanie organizacji, która chciałaby gdzieś podreperować budżet i zorganizować wyjazd dla dzieci i okazuje się że to nie było 100 dzieci, ale 10 dzieci i że nie były to dzieci organizacji, ale były to z dzieci zarządu na przykład. Takie sytuacje już były bo miałem okazję wizytować. 
A: Czyli konkursy wiążą się teraz z brakiem kontroli, z czym jeszcze? 
R: Wydaje mi się, że z brakiem większego monitoringu, bo sposób rozliczenia jest bardzo trudny, ale można się go nauczyć i tak naprawdę jak ktoś będzie chciał w sposób nieuczciwy rozliczyć te pieniądze to mu się to uda… jedyne to może to wykluczyć to lepszy monitoring. Nawet nie monitoring samego działania, ale też monitoring organizacji, bo tak jak mówię jest niby stworzony bardzo szczegółowy formularz oceny, bo ja znam ten formularz, ale papier nie oddaje tego, co się w rzeczywistości dzieje z tymi organizacjami. Są fantastyczne zresztą organizacje, które nie umią pisać wniosków, a wykonują tak fajną robotę, że aż żal, że to decyduje o tym, że tych pieniędzy nie dostaną. A są takie, że trudno im udowodnić, że nic nie robią, a nie robią, a piszą wspaniałe wnioski. Tylko monitoring bieżący może spowodować, że możemy takie sytuacje wykluczyć. Ale miasto nie jest nawet powołane do tego, czy  jakichkolwiek instytucjach marszałkowskie czy wojewody żeby monitorować, do tego jest NIK, który się zajmuje tysiącami innych, poważniejszych spraw, niż zajmowanie się organizacjami pozarządowymi. 
A: Proszę mi powiedzieć jakieś przykłady współpracy konkretne, na przykład z ostatnich 3 miesięcy, pół roku z samorządem. 
R: Z samorządem to jest teraz głównie na przykład wypoczynek letni i wypoczynek zimowy, to jest taki bardzo konkretny przykład. Pracowaliśmy z miastem i zabieramy też dzieci z MOPSu, to nie jest tak, że MOPS nam za te dzieci płaci, tylko w ramach własnych finansów pokrywamy pobyt, czasami nawet90- 100% tych dzieci, dzieciaki nawet prawie za darmo z nami jeżdżą. No i teraz ruszają programy grantowe, gdzie w ramach współpracy z innymi z miastem ruszają różnego rodzaju szkolenia profilaktyczne, szkolenia z ochrony środowiska i konkretne programy, bo w większości tych grantów to nie są związane ze szkoleniami, ale po szkoleniach odbywają się jakies cykle zajęć konkretnychi na te zajęcia są zaproszone instytucje i uczestniczą w tym. Dla nas to jest jakaś forma (.) dzięki temu możemy liczyć na to, że jesteśmy traktowani jako poważna firma. 
A: Czy współpracę z samorządem określiłby Pan jako regularną, stałą? 
R: Jako stałą. 
A: Co decyduje o tym, że jest to stała współpraca? 
R: Jest wspólna z tym działaniem, pozyskiwaniem środków, praca w różnych komisjach, w zespołach konsultacyjnych, opracowywanie programów, także bardzo szerokie pole współpracy. 
A: A kto zainicjował współpracę na tych wielu polach? 
R: Mamy wielu przyjaciół po stronie radnych, po stronie urzędników i sami uważamy, ze ta współpraca musi być, żeby móc coś więcej zrobić. 
A: Czyli ta współpraca wynikała bardziej z kontaktów osobistych, tak? To znaczy nieformalnych. 
R: Między ludźmi to na pewno, ale potem się to w jakiś sposób formalizuje. Inne konkursy są sformalizowane, ale najpierw zaczęło się od takich bardziej osobistych kontaktów. 
A: Skąd potrzeba stałej współpracy? 
R: Współpraca jest całoroczne, odbywa się cały rok, nie da się tej współpracy tak oddzielić, dzisiaj robimy jutro nie robimy. Są pewne stałe punkty programu, które robimy od lat, 4 czy 5 takich imprez w ciągu roku , to jest tak, że czekamy na telefon i nawet nie ma dyskusji. Jest tez część takich, gdzie nagle pojawia się sytuacja, kiedy coś musimy zrobić spontanicznie , tak jak od marszałka wyszło, niektóre zupełnie spontanicznie. 
A: A są jakieś przeszkody, jakieś bariery? 
R: W urzędem raczej nie, urząd ma pieniądze na działanie swoich operacji i w momencie,  kiedy zaprasza nas do współpracy my nie borykamy się z problemem finansów, bo z naszej strony wygląda to tylko tak, że my pomagamy  zrobić coś, oni zabezpieczają finansowo. I tutaj problem- bariera finansowa zupełnie znika. 
A: Czyli generalnie według Pana ta współpraca jest dobra, jest regularna, a jeśli chodzi ogólnie o organizacje pozarządowe to ona mogłaby być usprawniona dzięki skonkretyzowaniu pól działania, tak? 
R: Myślę, że tak. Zakreślenie działania, nadanie mu terytorium, do którego każda powinna być powołana. Wiadomo, że nie możemy robić żadnej cenzury działania , nawet 3 osoby mogą robić coś dobrego, ale żeby to było usystematyzowane, a nie takie rozproszenie tych organizacji tutaj. Nawet nie ma tak naprawdę takiego, wiem, że (.) Małopolski starają się w jakiś sposób usystematyzować te organizacje , chodzi o wpisy w rejestr, ale tych, którzy współpracują w ramach pokazania się na jakiś większych płaszczyznach jest niewiele. Może jest ich dużo, ale to jest tak, jak wrzucimy sobie organizacje .w wyszukiwarkę jest ich bardzo dużo, ale tak naprawdę jak przeczytamy sobie nazwy to nic nam nie mówią, także tak to wygląda. Jest to rozproszenie organizacji, które nie są jakoś tak usystematyzowane, każda zajmuje się wszystkim, zamiast czymś konkretnym, a jeżeli zajmuje się tym to powinna w tym kierunku działać. My mamy może trudniej, bo mamy szeroki ten płaszcz, ale są tacy, którzy mają w statucie ściśle określone swoje działania, a wychylają się poza te swoje działania i ani nie wykonują swoich podstawowych obowiązków dobrze, ani też dodatkowych działań. 
A: Proszę mi powiedzieć… 
R: Dużo jeszcze tego jest? 
A: Jeszcze chwileczkę, 15 minut. Proszę mi powiedzieć, czy zdarzyło się, że chcieli Państwo nawiązać współpracę z samorządem i się nie udało? Czy kojarzy Pan taką sytuację? 
R: Raczej nie… 
A: A czy są jakieś okoliczności, które spowodowałyby niemożność współpracy z Państwa strony? 
R: Jeśli nie będą wynikały z naszego statutu i z naszych założeń i takich które będą w jakimś stopniu komercyjne,  działaniem przynoszącym korzyści prywatnym osobom to jest wykluczone. I też politycznych, staramy się od takich jak najbardziej odcinać. 
A: Co zmieniło się dzięki współpracy Państwa z samorządem, czy te relacje jakoś się zmieniły, bo tak jak powiedzieliśmy to były najpierw relacje osobiste, które przeszły w bardziej formalne, zgadza się? 
R: Co się zmieniło? W tym momencie jest to bardziej usystematyzowane, jedna i druga strona wie, co może od kogoś oczekiwać. Z naszej strony nigdy nie było negatywnej odpowiedzi na współpracę, która była potrzebna ze strony miasta i chyba z drugiej strony również, jeśli się to oczywiście jakoś wpisywało w strategię miasta. 
A: A jak Pan ocenia te relacje osobiste..? 
R: Plusy są… to znaczy trudno mi mówić… ciągle mówimy o tym samym, tak? Takie masło maślane. 
A: No dobrze, to przejdźmy dalej. Co według Pana stymuluje współpracę z samorządem i perspektywy Pana organizacji i wszystkich organizacji pozarządowych? 
R: Co mam rozumieć przez „stymuluję”? 
A: Co ułatwia? Co jakby inicjuje tą współpracę? Co ułatwia nawiązanie jej? 
R: Wspólne działania, wspólne przedsięwzięcia. 
A: Chciałabym jeszcze zapytać o to, Pan powiedział, że brak jest współpracy między organizacjami, a mógłby się wytworzyć lider. Coś takiego Pan powiedział. 
R: Nie do końca jest tak, że … 
Ktoś wchodzi do pokoju i przerywa rozmowę. 
A: Czy uważa Pan, że mogłaby być taka organizacja, która mogłaby reprezentować wszystkie organizacje czy większość organizacji pozarządowych w kontaktach z samorządami? 
R: Może jedna to nie, ale wydaje mi się kilka tak. To co pojawiło się w ramach konkursu grantowego, gdzie pomysł był, żeby… tylko to było zbyt małe, wydaje mi się, że trzy osoby reprezentujące duże organizacje pozarządowe wydaje mi się, że to jest mało. Takich liderów powinno być z 6, 7 albo 8, którzy by współpracowali z tymi mniejszymi organizacjami i reprezentowali ich interesy. Nawet dobrze by było, żeby zrzeszały te 8 organizacji, które byłyby liderami 20 mniejszych organizacji na płaszczyźnie przynajmniej organizacyjnej, informacyjnej i szkoleniowej. W ramach tego mogłyby powstawać właśnie wspólne projekty unijne i na pewno  łatwiej byłoby zarządzać takim wspólnym projektem, bo byłby to duży budżet i stalibyśmy się większym partnerem dla województwa czy dla Unii Europejskiej. 
A: A kto mógłby być tutaj w regonie taką organizacją? 
R: Wszyscy ci, którzy są duzi, nie? Pod względem wielkości na pewno nas jest więcej, ale żebym wskazał jakieś inne organizację… Na pewno fundacja Anny Dymnej jest prężna pod względem promocji, ale czy ona działa tak prężnie w ramach własnej organizacji trudno mi powiedzieć, mnie nie interesuje, nie wnikam, wiem tylko tyle, ze na pewno pani Anna Dymna (nie? Bardzo niewyraźnie) sprawdziła się jako przewodnicząca zespołu organizacji pożytku publicznego w ramach województwa. Jeżeli ona się już tutaj nie sprawdziła to trudno, żebym ja ją forował  jako osobę, która będzie liderować. Tu jest liderem i ja ja nie oczekuję tutaj wiele od tego zespołu, który powstał przy marszałku, ale oczekiwałby przynajmniej jakiś informacji, co ten zespół robi, jesteśmy najwięksi pod względem liczebności, a takiej informacji nie mamy. 
A: A co zdaniem pana decyduje o pozycji danej organizacji w regionie? 
R: Promocja i zespół prawników. 
A: To znaczy? 
A: Że potrafią walczyć o interesy organizacji. 
A: Proszę mi powiedzieć co by było ważne przy wyborze takiego lidera dla Pana? 
R: Żeby to był lider, który ma poparcie społeczne i poparcie organizacji, która ma zaplecze finansowe, zaplecze organizacyjne i szkoleniowe. 
A: Czy Pana zdaniem samorząd liczy się z organizacjami pozarządowymi przy podejmowaniu decyzji? 
R: Myślę, że zbyt mało. 
A: A co można by zrobić, żeby więcej..? 
R: Lobbować. 
A: Mógłby Pan podać przykłady, kiedy samorząd liczył się z taką decyzją i to było pozytywne i kiedy się nie liczył i było to negatywne? 
R: W przypadku naszej organizacji jest nam łatwiej jesteśmy duzi, mamy dużo przyjaciół i jeśli nawet ustawę udało nam się przeforsować ustawę o harcerstwie w urzędzie miasta Krakowa to wynika nie z tego, że mamy przełożenie w radnych , instytucjach czy urzędnikach. Powinno wynikać przede wszystkim z tego, że jesteśmy organizacją, która ma tradycje stuletnie i wypełnia swoje normalne obowiązki i działania, ale niestety … 
A: Rozumiem. Czy coś ma Pan jeszcze do dodania w tej części? 
R: Chyba wszystko. 
A: Dobrze w takim razie już nie przeszkadzam, chciałabym jeszcze wrócić do jednej sprawy. Chodzi mi o jedna z organizacji pozarządowych, o których rozmawialiśmy, z którymi Państwo współpracują. Wymienił Pan ZHR, Bądźcie z nami, Proedukation. Z którą z nich najczęściej Państwo współpracują? 
R:  Już mówiłem. 
A: Z ZHRem, prawda? Chciałam się upewnić. Potem Proedukation czy Bądźcie z nami, jeśli chodzi o częstość? 
R: Bądźcie z nami raczej, ale często tez z Wisłą Kraków.  Nie ma wśród nich lidera pod względem częstości. 
A: Z moje strony to wszystko, dziękuję bardzo.