Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_SIE143_161011.38_M25-a oraz A_SIE143_161011.38_M25-b 
Czas nagrania: 1 godz 22 m 57 s 
            Ankieter: Paweł Hess 
  
M: Najpierw bym poprosił, żeby pani mi opowiedziała o tym, czym się pani fundacja Szkoła Dialogu zajmuje, jakie działania prowadzi, kiedy powstała, do czego się sprowadza tak w praktyce działanie tej organizacji.  
R: Powstała w jesieni 2005 roku. A czy opowiedzieć ci z jakiego powodu powstała?  
M: Mhm.  
R: Też dlatego, że dominikanie nie byli gotowi kontynuować współpracy w ramach Dominikańskiego Ośrodka Wspierania Rodziny. I osoby, które były związane z prowadzeniem szkoleń dla rodziców i takiego ośrodka pomocy chciały utworzyć jakąś instytucję, która byłaby jakimś podmiotem prawnym. I trzy osoby, tzn. ja, psycholożka Jadwiga Prokop i Agata Pasieczny, która z nami współpracowała, po prostu utworzyłyśmy taką fundację. I ta fundacja zajmuje się przede wszystkim prowadzeniem szkoleń dla rodziców, takich zwiększających kompetencje wychowawcze rodziców, pomocą psychologiczną i szkoleniem profesjonalistów do pracy z rodzicami, takich już uprawnionych do szkolenia. W tym momencie tyle.  
M: Czyli po prostu znały się panie w trzy wcześniej z prowadzenia tych warsztatów w ramach ośrodka Dominikanów?  
R: To znaczy znałyśmy się ponad 10 lat i współpracowałyśmy najpierw w Centrum Formacji i Kultury Chrześcijańskiej w Krakowie. To była taka instytucja przy stowarzyszeniu. Współpraca była właśnie z tą organizacją przez kilka lat. Potem też na skutek tego, że tamta organizacja została... oni wynajmowali po prostu pomieszczenia w klasztorze sióstr Klarysek przy Grodzkiej. Potem się okazało, że nie są w stanie wynajmować tych pomieszczeń. Myśmy się zwrócili do ojców Dominikanów, wtedy jeszcze za przeorstwa ojca Jakuba Kruczka, znalazł dla nas taki niewielki lokal, który mogliśmy użytkować po południu. Pomogliśmy bardzo znacznie w urządzeniu tego lokalu. I tam przez dobrych kilka lat w takiej współpracy z klasztorem prowadziliśmy tą działalność. Tak bardzo intensywnie. Potem ta współpraca zaczęła się bardzo psuć. I jakby efektem tego było założenie tej naszej fundacji, żeby nie zostać bez niczego. Prawda była taka, że to ja w grupą współpracowników założyłam i wymyśliłam cały ten Miejski Ośrodek Wspierania Rodziny. Ale przyszedł taki moment, też na pewno to było związane ze zmianą przeora, ale też generalnie z niechęcią Dominikanów do takiej działalności.  
M: A czy wtedy, kiedy powstawała fundacja to pani była liderem tego pomysłu na to, żeby właśnie założyć własną tak naprawdę fundację o osobowości prawnej osobną?  
R: To znaczy myśmy się właściwie poczuły zmuszone to zrobić. Bo wiedziałyśmy, że jako osoby prywatne jakby nic nie znaczymy wobec instytucji państwowych, prawda? Jesteśmy nikim.   
M: Czyli po prostu przy tych ośrodkach różnych kilkanaście lat wstecz zebrała się grupa kilku osób po prostu działających razem.  
R: Ponad dwadzieścia, co najmniej ponad dwadzieścia osób i środowisko takie obejmujące myślę, że ponad sto osób, które wpierało nas znacząco, ale też uczestniczyło w tzw. grupach wsparcia, bo to był cały taki system pomocy. I nazwaliśmy to sobie Dialogowy Ośrodek Wspierania Rodziny. Nie ma takiej formuły, prawda? No i to przestało istnieć i to nas zmusiło do założenia fundacji.  
M: Czy dobrze rozumiem, że generalnie priorytet, cele działania się nie zmieniły przez cały ten czas?  
R: Nie, nie zmieniły się. Może teraz jesteśmy na szereg projektów bardziej otwarte niż byłyśmy przedtem, bo przedtem  to było dobrze zorganizowane, pomyślane to wszystko, też bardzo dobrze się toczyło do przodu. I głównie zajmowałyśmy się szkoleniem rodziców, wychowawców, czasem też osób z opieki społecznej, katechetów. Takie szkolenia komunikacyjne, z psychologii albo z kompetencji wychowawczych. Takie rzeczy, ale nie tylko to. Bo też pomoc psychologiczna, grupy wsparcia, czasem konsultacje. Różnego rodzaju.  
M: Co jest teraz taką główną formą działalności? Wszystkie te rzeczy, o których pani powiedziała teraz?  
R: Te wszystkie szkolenia, o których mówię plus to się przesuwa też w kierunku szkoleń dla profesjonalistów, takich, które uprawniają do pracy z rodzicami, z nauczycielami. Teraz też myślimy o wejściu w większe projekty. Tylko problem jest taki, że po śmierci Agaty... znaczy właściwie są dwa problemy. Jeden taki formalny duży. Po śmierci Agaty z różnych powodów sprawy spadkowe po niej nie do końca zostały uporządkowane, dopiero w tym momencie pewne rzeczy przez rodzinę zostają dokończone. W związku z tym też nie mogłyśmy unormować wszystkich formalnych spraw związanych...  
M: Ma pani na myśli panią współfundatorkę.  
R: Tak, jest fundatorką, była w zarządzie fundacji. I też mamy w fundacji taki zapis dotyczący dziedziczenia praw fundatora. Więc bez tego postępowania spadkowego nie można zmienić danych dotyczących fundacji w KRSie. To już trzy lata mija. A to też nam uniemożliwiało wypłynięcie na szerokie wody. To jeden powód. Zmniejszone możliwości brania udziału w dużych projektach. A drugi powód to taki, że kiedy nie mogliśmy, przestaliśmy korzystać z tego lokalu dominikańskiego, to jest wielki problem z szukaniem miejsca.  
M: Zabrakło miejsca dla organizacji, lokalu fundacji.  
R: To znaczy znajdowaliśmy, ale to jest ogromy wysiłek znajdowania lokalu na każde spotkanie. A kolejna sprawa jest taka, że występując np. o dofinansowania, o granty do miasta, występowaliśmy zawsze jako dominikański ośrodek. Z tym się wiążą jak gdyby wszystkie zasługi osób, które przygotowywały – znaczy osób, osoby, czyli mnie [śmiech] – które przygotowywały te projekty i dostawały przez wiele lat, 7 czy 8 lat dofinansowania, to one były związane z tą nazwą, a nie z osobami. W związku z tym fundacja startowała od czystej, całkowicie czystej, białej karty. Także np. wiadomo, że zawsze się jakimiś tam osiągnięciami trzeba pochwalić.  
M: A czy fundacja w takim stanie zawieszenia teraz istnieje?  
R: Istnieje, istnieje cały czas.  
M: Czy to jest jednak operowanie tylko na mniejszych obrotach?  
R: Nie zawieszenie, ale na o wiele mniejszych obrotach. Bo mając takie niejasności w tym zapisie KRSu trudno brać udział w jakichś dużych przedsięwzięciach.  
M: Czyli obecnie to jak państwa działanie wygląda? Czy to są jakieś warsztaty cykliczne, raz na czas?  
R: To znaczy my przede wszystkim mamy w statucie możliwość prowadzenia odpłatnej działalności statutowej i po prostu w dużej mierze z tego korzystamy. To jest taka działalność bez zysku, po kosztach. I w zeszłym roku zrobiliśmy kilka, 2 albo 3 takie 40-godzinne szkolenia dla profesjonalistów w programie "Szkoła dla Rodziców i Wychowawców" w pierwszej, drugiej i trzeciej części. Oprócz tego jeszcze na zlecenie Ministerstwa Edukacji uczestniczyliśmy w programie "Bezpieczna i Przyjazna Szkoła". I też robiliśmy szkolenia w ramach tego programu, jakieś tam niewielkie szkolenia dla rodziców i też dla profesjonalistów.   
M: A co by pani uznała za takie największe osiągnięcie fundacji? Już po tym, jak się przekształciła, wyodrębniła od...  
R: To, że w ogóle żyje. Że w ogóle jest w stanie, że w ogóle żyje. Że jeszcze nie zdecydowałyśmy się zawiesić działalności.  
M: Czyli od 2005 roku fundacja ma osobowość prawną. Nie jest organizacją pożytku publicznego, prawda?  
R: No nie jest, bo też trzeba mieć całkowicie wyczyszczony ten zapis w KRSie. Myśmy bardzo myślały o tym.  
M: A czy te zapisy to jest jakiś wymóg właśnie związany z ustawą o fundacjach, czy jest to państwa zapis, który trudno było przewidzieć, skąd te problemy wynikają teraz z tym postępowaniem spadkowym?  
R: To znaczy wiesz co, myśmy się wzorowały na statucie jakiejś tam innej fundacji wtedy kiedy zakładałyśmy. Wydawało nam się, że ten zapis o dziedziczeniu praw fundatorów, to jest dobry zapis. Zresztą zakładałyśmy ją w takim obliczu spodziewanej śmierci tej naszej koleżanki. Też miała świadomość, że jest bardzo chora i to nie była jakaś nagła śmierć, tylko była spodziewana. I też nam się wszystkim wydawało i teraz też tak jest, że będzie dobrze, kiedy jej rodzina będzie miała wpływ na to, co się dzieje i nasze kroki też idą w tym kierunku, ale to jest jakby jedna rzecz. A druga rzecz, że rodzinie jest trudno się pozbierać, skonfrontować z pewnym formalnym procesem, ale to nie jest takie łatwe. Tego żeśmy nie przewidziały. Nie przewidziałyśmy też do końca tego, bo to dopiero się nieco później stało, że w taki sposób bardzo też związany z dużym konfliktem rozstaniemy się z Dominikanami. Tylko że to też było związane z pisaniem listów do prowincjała, z takim dużym formalnym postępowaniem. Tego nie przewidywałyśmy.  
M: A czy fundacja jest członkiem jakiejś koalicji, federacji czy jakiegoś zrzeszenia organizacji pozarządowych?  
R: W tym momencie żeśmy się troszkę tutaj zaangażowały w taki miejscowy, no ale to w tym momencie nie jest jakaś koalicja, tylko taki luźny zbiór tych organizacji pozarządowych tutaj w powiatu myślenickiego.  
M: I ma to nieformalny charakter?  
R: Trudno, bo formalnie na pewno nie, a nieformalnie to też nie jest dobrze powiedziane. Dlatego, że któraś z tych nieco większych organizacji myślenickich dostała jakiś grant na to, żeby zintegrować okoliczne organizacje. No i jakieś tam drobne działania w tym kierunku robi. Nie jest to na pewno z ich strony pewnie sformalizowany układ między nimi a nami, na pewno nie.  
M: Ma pani jakieś plany związane z tą współpracą? Właśnie na tym polu.  
R: Na tym terenie na razie nam zależy na tym tylko, żeby nas znali, żeby się pokazać. My jako osoby takie niezależne pracowałyśmy np. dla urzędu miasta i gminy w Niepołomicach. Burmistrz tam finansował szkoły dla rodziców i właściwie większość tam nauczycieli...  
M: Co pani miała na myśli mówiąc "jako osoby niezależne"? Że poza fundacją, czy w ramach fundacji?  
R: To znaczy jeszcze zanim założyłyśmy fundację, jako osoby fizyczne. I tak samo dla burmistrza Dobczyc. Ja też w ramach "Bezpiecznej i Przyjaznej Szkoły" w kolei tutaj w Sieprawiu prowadziłam takie kursy. Zależy nam po prostu na tym, żeby nas rozpoznawali na tym etapie, na którym jesteśmy.  
M: A jeśli chodzi jeszcze o tą rozwijającą się współpracę tutaj w tym powiatowym kontekście, to kto to zainicjował? Czy tamta organizacja, która grant dostała?  
R: Tak, tak. Tamte organizacje wyszukały wszystkie pomniejsze organizacje, które gdzieś tutaj są zarejestrowane, czy mają adresy w powiecie myślenickim.  
M: A orientuje się pani czego oni oczekują, co oni chcą osiągnąć właśnie w ten sposób współpracując? Jakiego rodzaju plany mają?  
R: Myślę, że oni sami nie do końca jeszcze wiedzą. Że po prostu coś próbują robić, ale że to jest naprawdę na bardzo początkowym etapie.  
M: Jak na razie rozpoznanie terenu.  
R: Tak.  
M: Proszę mi jeszcze powiedzieć trochę o fundacji. Bo powiedziała pani, że wcześniej właśnie było kilkudziesięciu członków tej grupy zanim jeszcze fundacja powstała.  
R: To znaczy nie, nie członków. Tylko to była grupa kilkudziesięciu osób, które wspólnie z jednej strony uczestniczyły z szkoleniach, a potem też robiły, czy w swoich szkołach, czy organizowałyśmy np. konferencje dla dyrektorów szkół, przedszkoli, dla osób zajmujących ważne stanowiska publiczne, dla rodziców tak samo. Wychodziłyśmy z tym do szerszej publiczności.  
M: I jak to teraz wygląda? Czy właśnie jesteście panie we dwie w fundacji z trzech fundatorek, które zostały?  
R: W tym momencie w zarządzie i w tej radzie fundatorów tak, jesteśmy w dwie. Byłyśmy trzy, prawda? Bo nie wiem, czy wiesz, czym się różni formalnie stowarzyszenie od fundacji.  
M: No nie znam wszystkich meandrów, może w ten sposób.  
R: Członkiem fundacji się nie bywa. Natomiast można być członkiem stowarzyszenia. Z fundacją można być związanym, można pracować w fundacji, można być zatrudnionym na stałe, albo można być zatrudnionym na jakieś tam umowy czasowe.  
M: I państwo zatrudniacie kogoś? Czy to tylko pani działalność jest?  
R: Nie, nie, nie. W tym momencie całą tą administracyjną pracę wykonuję przede wszystkim ja i też w pewnej mierze moja koleżanka. Jeżeli chodzi o prowadzenie kursów czy udział w konferencjach, bo w zeszłym roku właśnie jeszcze zapomniałam powiedzieć o tych konferencjach, było seminarium dla realizatorów programu i o takiej regionalnej konferencji w Tarnowie, ale to wtedy zatrudniamy na umowy o dzieło, albo umowy zlecenie.  
M: Często się zdarzały takie potrzeby zatrudnienia jakiegoś?  
R: To w zależności od tego, ile prowadzimy kursów albo ile robimy konferencji, seminariów, takich rzeczy. Wtedy zawsze opłacamy pracę, pracę administracyjną niekoniecznie, znaczy zwykle nie, bo po co. Natomiast tą pracę merytoryczną zawsze opłacamy.  
M: Ale to rozumiem tak na co dzień działalności fundacji, to panie we dwie pracują i raz na czas zdarza się, że z kimś podejmujecie panie współpracę.  
R: Tak, mniej więcej to tak wygląda w tym momencie.  
M: A poza tymi powiatowymi pomysłami tutaj z Myślenic czy pani fundacja ma jeszcze jakiś kontakt z innymi organizacjami tutaj w regionie?  
R: To znaczy tak. Myśmy też składały, uczestniczyłyśmy w takim konkursie organizowanym przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie na prowadzenie takiego ośrodka pomocy psychologicznej i tam jesteśmy też w kontakcie z dyrekcją tego ośrodka. Bo wydaje nam się, że niesiemy taką bardzo interesującą propozycję dla nich, oni zresztą też tak uważają. [śmiech] Więc tak. No i też przede wszystkim myślimy o staraniu się o fundusze europejskie na taki ośrodek, który już jest dawno wymyślony i działał w swoim czasie przy Dominikanach, zaprzestał działalności. Ja myślę, że gdzieś tak w zależności od tych terminów, ale projekt mamy bardzo zaawansowany.  
M: Ma pani na myśli terminy tych konkursów czy skończenia sprawy związanej z...  
R: Te dwie rzeczy jakby muszą się zbiec. Ponieważ właściwie już w tym momencie mam skompletowane te papiery spadkowe. Te dwie rzeczy, znaczy zarejestrowanie tych zmian w KRSie musi być pierwsze. W KRSie musimy sobie pozmieniać.  
M: No tak, zanim się zacznie ubiegać o fundusze, to lepiej to mieć wszystko wyjaśnione.  
R: Taki mamy plan.  
M: A czy pani fundacja kiedyś otrzymała jakąś pomoc od innej organizacji? Jakiegoś rodzaju?  
R: Od innej organizacji pozarządowej? Nie.  
M: A sama fundacja udzielała kiedyś pomocy jakiejś innej organizacji?  
R: Też nie.  
M: Co ogólnie rozumie pani przez współpracę pomiędzy organizacjami pozarządowymi?  
R: Realizowanie wspólnych przedsięwzięć, udział w jakichś wspólnych projektach, wspieranie się, też wiedzą, pomysłami, też kontaktami.  
M: Realizuje pani zdaniem tutaj środowisko lokalne tego rodzaju współpracę?  
R: Mnie się wydaje, że tutaj w tym momencie środowisko lokalne jest na takim bardzo początkowym etapie rozwoju tych organizacji. To jest jedna sprawa. Druga sprawa jest taka, że to dotyczy nie tylko tego środowiska, nie tylko tego powiatu, ale też mam na myśli Kraków, w którym ubiegałam się o wsparcie organizacji rządowych, jakby z tej strony, ze strony administracji rządowej. I myślę, że jest bardzo mizerne zrozumienie potrzeb organizacji pozarządowych i bardzo mizerne kompetencje.  
M: Co pani ma na myśli dokładnie mówiąc "mizerne"?  
R: To znaczy niewielkie, to znaczy zwykle są to osoby oddelegowane do współpracy z organizacjami pozarządowymi nieznające istoty, sposobu działania, też nie mają za bardzo motywacji do tego, żeby poznawać to. To po prostu jest jakoś tam w zakresie ich obowiązków.  
M: Traktują to po macoszemu wszystko.  
R: Nie mają wystarczających kompetencji. Był jeszcze w bardzo dawnych czasach, za prezydentury Lasoty był taki pełnomocnik prezydenta do spraw organizacji pozarządowych Piotr Wierzchosławski, który wywodził się z tego środowiska i rzeczywiście to była osoba kompetentna, z którą można było rozmawiać na temat potrzeb organizacji, współpracy, który dokładnie wiedział o czym mówi, co mówi, dlaczego mówi, i z którym się można było umawiać. Natomiast on bardzo szybko przestał być tym pełnomocnikiem i potem już nigdy nie było wystarczająco kompetentnej osoby, byli niewystarczająco kompetentni urzędnicy. Mówię od strony administracji rządowej albo samorządowej, bo to dotyczy i urzędów wojewódzkich, bo oni też się tym zajmują, ogłaszają konkursy grantowe, ale tutaj też gminy jakieś maleńkie.  
M: I ma pani na myśli właśnie problem na etapie właśnie konkursów czy takiej codziennej współpracy, jakichś kontaktów takich o bardziej regularnym charakterze? Co jest utrudnione bardziej?  
R: Na tym etapie działania fundacji my takich codziennych kontaktów nie mamy. Jak je mieliśmy, to przede wszystkim ze względu na udział w konkursach o dotacje.  
M: I to wtedy takie wrażenie pani odniosła?  
R: No tak, tak, przede wszystkim braku kompetencji. W dużej mierze wynikające z tego, że nikt nie wymaga od tych osób znajomości środowiska, specyfiki, po prostu traktują nas bardzo często jak jakichś natrętów, którzy chcą wyciągnąć pieniądze. Najczęściej tak to wygląda.  
M: Czyli po prostu wyobrażam sobie, że to była taka sytuacja, kiedy panie właśnie jakoś konsultowały te dokumenty składane do konkursu, coś chciały uściślić, tak? I wtedy był problem.  
R: Bo możemy mówić o dwóch rzeczach. To znaczy możemy mówić albo o dokumentach do konkursu, które składałyśmy jako fundacja. Tych dokumentów trochę składałyśmy i z różną... A, zapomniałam, bo ty się pytałeś o pomoc od innych organizacji pozarządowych czy otrzymywałyśmy. Nie otrzymywałyśmy, ale mogę powiedzieć, że składałyśmy do fundacji, w którymś momencie sobie przypomnę nazwę, duża warszawska fundacja, która się zajmuje prawami dzieci. I z tamtej strony rzeczywiście z takim dużym poziomem kompetencji, czyli składałyśmy program, oni chcieli pewne rzeczy uściślić, w ogóle jakiś dialog się pojawił. Ale o czym mówiłam? Mówiłam o tym, że jako fundacja. A druga rzecz jest taka, że ja mam pewne doświadczenia sporządzenia dokumentów jako dominikański ośrodek. Tam też spotykałam się nie tylko na etapie jak je przyjmowałam dokumenty, bo były też te wygrane w konkursach, kiedy trzeba było sprawozdać działalność albo przychodziły jakieś tam kontrole. A te papiery nic oprócz dokumentów nie sprawdzają. Papiery oczywiście powinny być w porządku, ale to są tylko świadectwa czegoś a nie istota.  
M: Czyli tak naprawdę więcej doświadczenia miała pani działając kiedy jeszcze ośrodek działał przy Dominikanach niż teraz jako fundacja?  
R: No tak.  
M: Ale jakoś myślę, że się nic nie zmieniło przez tych parę lat.  
R: To znaczy o tyle, że tam miałam przede wszystkim do czynienia z jednej strony z władzami samorządowymi, ale też żeśmy do urzędu wojewódzkiego składały papiery. Nie mogę powiedzieć żebyśmy się z jakąś kompetencją u tych ludzi spotkały. No a teraz troszeczkę miałyśmy do czynienia tutaj z tymi okolicznymi gminami. No ale w dużo mniejszym stopniu.  
M: Ale w sumie niekompetencja wygląda podobnie jak w Krakowie i tu poza.  
R: Tak, tak.  
M: A proszę mi powiedzieć co w takim razie rozumie pani przez współpracę pomiędzy organizacją pozarządową a samorządem lokalnym?  
R: Przede wszystkim nawiązanie dialogu, czyli rozmowy o potrzebach jednej i drugiej strony. I też poruszania się z pewną swobodą w obowiązujących przepisach, ale przez obie strony, a nie tylko przez jedną stronę. Także dialog i rodzaj takiego równego traktowania się, użyję takiego słowa, którego nie mówię, ale partnerstwo. Partnerstwo, kompetencje.  
M: I co jest kluczem do tego rodzaju współpracy?  
R: Dobra wola. Znaczy ja mogę powiedzieć, że ze strony mojej, jako przedstawicielki organizacji pozarządowej jest dobra wola, ale też oczekuję otwartości i dobrej woli z drugiej strony. Chęci podjęcia dialogu, zrozumienia, rozumienia specyfiki na czym polegają organizacje pozarządowe, traktowania nie jako czegoś uprzykrzonego albo przy poczuciu wyższości. Jakoś to jest niezrozumiałe też dlaczego tak jest, skoro te organizacje robią dużo dobrego dla tutaj mieszkających ludzi, wypełniają dokładnie te luki w ogóle niezauważone przez administrację, albo takie rzeczy robią, którym administracja nie jest w stanie podołać.  
M: Czyli brakuje tego dialogu, dostrzeżenia takiego uzupełniania się i fakt jest taki, że jest to niedostrzegane przez samorządy i traktowane po macoszemu, tak?  
R: Ale też brakuje jak gdyby takiego zrozumienia specyfiki. Także bardzo często do współpracy z organizacjami są oddelegowane osoby, które w ogóle nie mają pojęcia o tej działce, całkowicie nie mają pojęcia. Nie szuka się osób, które miałyby jakieś pojęcie o działaniu organizacji pozarządowej, wiedziałyby na czym to polega i o co w tym wszystkim chodzi.  
M: A to rzeczywiście potrzeba osoby właśnie, która ma takie doświadczenie? Jest to na tyle specyficzne i trudne?  
R: Moje doświadczenia właśnie z tym Piotrem Wierzchosławskim, właśnie znacząca różnica we współpracy z nim, jako przedstawicielem ówczesnego wtedy prezydenta miasta, a kimkolwiek innym to to nie jest to. To była osoba naprawdę porządnie zanurzona w jednej z organizacji pozarządowych.  
M: Czyli w takim razie czy dobrze rozumiem, że działalność samorządów jeżeli chodzi o trzeci sektor sprowadza się do organizowania raz na czas konkursów i przyznawania tych pieniędzy, chociaż z takim podejściem, że jest to tak naprawdę naciąganie ze strony właśnie stowarzyszeń, fundacji?  
R: Najkrócej na tym etapie tak można by było powiedzieć. Przy czym trzeba powiedzieć, że są to maleńkie pieniądze jeżeli chodzi o gminę na przykład, naprawdę maleńkie. Maleńkie to mam na myśli 5 tysięcy na rok za prowadzenie działalności.   
M: Pani zdaniem właśnie jeśli byłyby osoby kompetentne na tych stanowiskach, osoby z doświadczeniem w tym sektorze by się coś zmieniło?  
R: Moim zdaniem raczej tak. Byłaby szansa w ogóle, byłaby przede wszystkim szansa rozmowy takiej czy innej.  
M: Tak podsumowując jeszcze, bo nie wiem czy dobrze zrozumiałem. Bo wspomniała pani, że próbowały się panie właśnie w ramach fundacji kontaktować tutaj z lokalnym samorządem i z Krakowem. Natomiast z tych konkursów, czy z tych projektów nic nie wyszło, tak?  
R: To znaczy wyszły rozmowy jakieś. Zresztą akurat np. startując do tego konkursu rozpisywanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej takie było nasze założenie, że startujemy po to, żebyśmy też miały okazję do rozmowy a niekoniecznie do... Nawet nie brałyśmy pod uwagę wygrania tego konkursu.  
M: Dlaczego?  
R: Warunki tego konkursu były po prostu bardzo szczegółowe i były napisane ze względu na jedną organizację, która zwykle brała jako jedyna udział w tych konkursach. No i myśmy tutaj były zupełnie niespodziewaną organizacją, drugą. Niezwykle szczegółowy i związany bardzo mocno z działalnością tamtej organizacji, to jest chyba stowarzyszenie. To już jest taka szczegółowa sprawa. Po prostu pomoc psychologiczna od strony takiej teoretycznej nie ma charakteru jednolitego, to znaczy nie obowiązuje jeden paradygmat, można w różnych pracować, na różne sposoby, wiążąc się z jedną teorią albo z drugą. Jeśli się wiążemy np. z teorią A, to mamy takie, takie i takie narzędzia, takie sposoby. Ale nikt nie powiedział, że teoria A jest jedyna obowiązująca i jedyna skuteczna.   
M: Rozumiem, że taki stopień szczegółowości był w tym projekcie, tak?  
R: Tak, dokładnie tak. No więc tutaj też myśmy sobie jakichś nadziei specjalnych nie robiły.  
M: Ale rozumiem, że efekt był taki, że kontakt pozostał.  
R: Ale nawiązałyśmy kontakt, jesteśmy po rozmowie z dyrekcją. Także wydaje mi się, że interesujący i otwierający jakieś tam perspektywy. A też nam dający taką orientację na ile ta współpraca dla nas byłaby i tak interesująca, jak nam się wydawało na początku. Wydaje nam się, że jest mniej interesująca niż założyłyśmy. [śmiech]  
M: Niż mogłaby być.  
R: Niż my sądziłyśmy.  
M: Jeśli chodzi jeszcze o tutaj tą fundację, znaczy przepraszam, nie powiedziała pani, że to jest fundacja a organizacja tutaj myślenicka. Pamięta pani jak ona się nazywa?  
R: Mogłabym pójść i papiery odpowiednie wyciągnąć.  
M: Domyślam się, że skoro pani nie kojarzy teraz tej nazwy, to też współpraca zupełnie nie istnieje.  
R: Nie, to jest taka zupełnie, znaczy, to jest wzięcie udziału w jakimś takim pikniku integracyjnym organizacji pozarządowych. Nie wiem, czy ty kiedyś w takich rzeczach brałeś udział.  
M: Nie, bo mnie to raczej nie interesowało, bo się spodziewałem jak to wygląda.  
R: No nie, to nie wygląda po prostu. Natomiast samo spotkanie takie wstępne, to powiedzmy, że było o wiele bardziej interesujące niż ten nieszczęsny piknik. Dlatego, że te 10 czy ileś organizacji mogło krótko o sobie powiedzieć i to było interesujące. I gdybyśmy na tym poprzestali i na drugim takim spotkaniu, to z tego by mogło o wiele więcej rzeczy wyniknąć niż jakiś idiotyczny piknik pod gołym niebem, wśród przechadzających się na Zarabiu ludzi. Nie obchodziło ich to kompletnie i też nie ma potrzeby, żeby ich to na tym etapie obchodziło.  
M: Widzi pani jakiś potencjał dla takiej współpracy tutaj w powiecie, czy w gminie?  
R: Jasne, że widzimy. My zawsze widzimy potencjał współpracy. Zawsze się jakoś tam staramy.  
M: Na jakim polu?  
R: To znaczy tak. Ta idea podnoszenia kompetencji wychowawczych rodziców i nauczycieli, która nas zajmuje naprawdę 15 lat i gdzie na samym początku tego wszystkiego, może zaprzyjaźniłyśmy się to jest duże słowo, ale w bardzo dużej mierze i to zarówno finansowo, jak i nie tylko finansowo wsparł nas burmistrz Niepołomic, pan Kracik. I samo nawiązanie kontaktu z burmistrzami, znajomość i to, że jemu zależy i on od tych 15 lat nas wspiera, znaczy nie tyle nas wpiera ile to, co robiłyśmy. Czyli w istocie mogłyśmy prowadzić więcej tych szkoleń, które nie były pełnopłatne dla rodziców. To bardzo dużo znaczy. I potem on opłacał te szkolenia, już postarał się, żeby wykształciła się taka grupka osób, która na terenie tej jego gminy prowadziła te szkolenia. A jeżeli się szkoli systematycznie przez dobrych kilka czy kilkanaście lat z jednej strony nauczycieli w metodach dobrego porozumiewania się z dzieciakami, a z drugiej strony rodziców, to po tych kilkunastu latach to naprawdę w istotny sposób wpływa na to jak gmina funkcjonuje, ale też jak funkcjonuje edukacja w gminie. A funkcjonuje nieźle jakby porównywać z tym, co było. No i powiedzmy, że dalej w takim początkowym etapie takiej współpracy jesteśmy z burmistrzem Dobczyc, gdzie tam w mniejszym zakresie, ale też takie rzeczy są przez niego wspierane, w mniejszym zakresie.  
M: Jak wyglądały kontakty z tymi burmistrzami? Czy to też były konkursy jakieś rozpisane przez nich?  
R: W dużej mierze to też polega na kształtowaniu takich osobistych kontaktów, wykorzystywaniu okazji. Ten piknik to może był okazją do porozmawiania z burmistrzem Dobczyc. [śmiech] Dla nas to była dobra rzecz. Ale to był też ten jedyny burmistrz, który był w tym dniu na tym pikniku. Lepiej byłoby gdyby np. byli ci okoliczni wójtowie i burmistrzowie, to na pewno byłaby okazja do porozmawiania. Ale nie było ich.  
M: Czyli ten osobisty kontakt jest skuteczny, a takie formalne właśnie procedury, kiedy ma się do czynienia z osobami niekompetentnymi raczej pozostawiają wiele do życzenia, tak? Dobrze rozumiem?  
R: Osobisty kontakt jest bardzo pomocny. Też warto się dać poznać, nie?  
M: A czy pani zdaniem organizacje pozarządowe konkurują z innymi organizacjami? Czy istnieje na jakimś polu konkurencja?  
R: No oczywiście że tak. Oczywiście, bo sama idea konkursów grantowych – jest określona liczba środków. I to jest tak, że jeżeli dostanie jedna organizacja więcej, to druga mniej, albo jeżeli jedna wszystko, to druga wcale. To też jest często.  
M: Czyli konkurencja o finanse, tak?  
R: Tak. Właśnie się zastanawiam czy też o jakość pracy. To są rzeczy, które trudno nazwać i jednoznacznie określić. To jest też tak, że my np. jesteśmy właściwie jedyną organizacją na tym terenie, która robi coś takiego, co można by uznać za szalone. My szkolimy konkurencję dla siebie.  
M: No tak, jak właściwie nauczycieli itd.  
R: Znaczy chodzi mi o co innego. Że szkolimy profesjonalistów, którzy potem prowadzą takie kursy, które my też prowadzimy dla rodziców. Mam tu na myśli np. jedną z bardzo fajnych fundacji krakowskich, która robi rzeczy bardzo podobne do tych, które robiliśmy w Dominikańskim Ośrodku Wspierania Rodziny. Fajna fundacja, dobrą robotę robi. Jedyne co mogłabym zarzucić im, ale też to bardzo dobrze rozumiem, że nie zatrudniają wystarczająco kompetentnych osób. Wiem dlaczego nie zatrudniają wystarczająco kompetentnych osób. Po prostu dlatego, że nie mają zapewnionych stałych źródeł finansowania. I te wystarczająco kompetentne osoby jeżeli mają do wyboru jakieś stałe źródło, stałe zatrudnienie i takie czasowe zatrudnienie u nich, to wiadomo, że wybiorą stałe. Żadnej stałej współpracy nie mogą im zaproponować. Ale z drugiej strony to jest też tak, że zwrócili się też do nas o to, żeby przeszkolić ludzi, którzy dla nich prowadzą szkolenia. No i szkolimy ich, bo uważamy, że ważniejsze jest to, żeby ludzie się nauczyli ze sobą dobrze rozmawiać, żeby tych trenerów komunikacji było dużo.  
M: Czyli jest też konkurencja na polu działalności organizacji, na polu powiedzmy zainteresowań.  
R: Ale to też otwiera przy dobrej woli, jakiejś tam wielkoduszności, to też otwiera niespodziewane obszary współpracy. A przynajmniej nie wiem czy otwiera, ale może otworzyć.  
M: Jakiego rodzaju obszary?  
R: Nie wiem, prób podejmowania wspólnej szerszej działalności.  
M: A pani fundacja z kimś konkuruje?  
R: W tym momencie mam wrażenie, że nie. Konkurencja tak naprawdę w tym momencie myślę że nie. Jeszcze na jakiś czas. Myślę, że mamy zapewniony monopol na kształcenie profesjonalistów. [śmiech] Ale to niedługo, ale jeszcze.  
M: A jakie są negatywne konsekwencje konkurencji między organizacjami pozarządowymi?  
R: Na tym poziomie na jakim my konkurujemy, to znaczy naprawdę takiej powiedziałabym w tym momencie niewielkiej działalności, to oprócz takich może nieprzyjemnych, emocjonalnych doświadczeń, to na razie tego nie doświadczamy. Z moich też osobistych doświadczeń.  
M: Czyli raczej jest ona pozytywna, daje potencjał do rozwoju jakichś tam celów i organizacji, jak tu w państwa przypadku jest po prostu bardziej wykształconych specjalistów, rodziców, większego dialogu i zrozumienia, tak? Wspólne założenia, wspólne cele tak naprawdę nie powodują walki na polu, tylko rozwój.  
R: Tak jak mówię, na razie nie. Natomiast tak naprawdę to wyobrażam sobie, że w momencie, w którym konkurujemy o jakieś naprawdę spore środki, to wtedy pewnie tak. Jakieś organizacje odpadają mimo że mają spory potencjał. Odpadają organizacje, ale co za tym idzie ludzie z nimi związani.  
M: A wygrywają ci lepsi?  
R: Myślę, że nie zawsze. Ja mam też doświadczenia, które gdzieś tam się ciągle przebijają, bo ja jestem tak samo ekspertem ministerstwa pracy do oceny merytorycznej wniosków z Funduszu Inicjatyw Obywatelskich. Dlatego mam bardzo duży przegląd coroczny kilkudziesięciu wniosków organizacji pozarządowych i nie mogę powiedzieć, wiem jak oceniam te wnioski i wiek które przechodzą. U nas akurat w tym obszarze ta ocena jest obiektywna. I to nie jest tak, że zawsze przechodzą najlepsze wnioski. Natomiast zakładając, że nie wchodzą w to żadne inne elementy, to bardzo często te najsprawniej napisane, zgodnie z wytycznymi, wcale nie znaczy najlepsze, najsensowniejsze i takie, które będą najlepiej służyły w środowisku. Są takie wnioski, do których się w ogóle nie możesz przyczepić, a jako całość widzisz, że nie ma to sensu.  
M: A czy coś poza tą taką powiedzmy zdolnością formalną tutaj jeszcze gra rolę? Poza sprawnie napisanym wnioskiem? Dlaczego jeszcze przechodzą, czy to jest jedyny powód?  
R: Ja innych mechanizmów nie znam.   
M: A sugeruje pani, że są jeszcze tam jakieś uwikłane rzeczy, ogólnie patologie?  
R: Myślę, że mogą być. To znaczy zależy o jakich konkursach mówimy. Ja mogę powiedzieć o tym konkursie organizowanym przez Ministerstwo Pracy i patologie są tam, ale wydaje mi się, że nie na poziomie merytorycznym, tej oceny merytorycznej wniosków. Mogłabym o tym różne rzeczy opowiadać. Ale na poziomie tej merytorycznej wydaje mi się, że nie ma tego. A mimo to przechodzą wnioski, które są bardzo sprawnie napisane, a przynoszą nie taki duży pożytek społeczny. [śmiech] Są robione sztuka dla sztuki, albo po to, żeby przemielić jakąś ilość publicznych pieniędzy.  
M: Rozumiem. Idąc dalej, jak pani ocenia pozycję pani fundacji tutaj w regionie powiedzmy?  
R: Nie wiem w jaki sposób mam ocenić. To znaczy jeżeli miałabym oceniać na skali, to ona jest bardzo niziutko. Po prostu istnieje. Tyle bym powiedziała. I wydaje mi się, że ma potencjał, który mam nadzieję, że nam się przynajmniej uda odtworzyć to, co żeśmy w poprzednich latach doszły. Teraz to tyle, że oddycha, że w ogóle jeszcze żyje, jeszcze istnieje.  
M: A co decyduje o pozycji organizacji pozarządowej?  
R: Kompetentni, zaangażowani ludzie, którzy wiedzą, czego oczekują, czego chcą. Dostęp do środków czy do uzyskania sobie statusu organizacji pożytku publicznego, czy to umiejętność znajdowania się w konkursach grantowych różnego rodzaju. Też wiedza, jaką dysponuje, orientacja w tym to, też jest wiedza z danego obszaru.  
M: Czyli realizacja projektów właśnie, dostęp do funduszy, które je pozwalają realizować i kompetentne osoby.   
R: Nie. Najpierw powiedziałam kompetentne, wiedzące czego chcą i dobrze zmotywowane osoby, to jest pierwsze. Ludzie a potem te wszystkie inne rzeczy. Też oczywiście dostęp do mediów, nagłośnienie.  
M: W sensie promocja, jakiegoś PRu tak zwanego.  
R: Tak, tak. Tutaj mówię o wielkich organizacjach. A my też nie mamy w ogóle ambicji ani marzeń stawania się wielką organizacją, tylko ambicje i marzenia dotyczące takiej skutecznej działalności w województwie małopolskim. I przede wszystkim odtworzenia takiego ośrodka wspierania rodziny funkcjonującego na takich zasadach dialogowych, tak jak on funkcjonował.  
M: Jaki pani zdaniem udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd lokalny? Czy są w ogóle jakieś decyzje, które są konsultowane?  
R: Jeżeli mówimy o poziomie gminy, to minimalny.  
M: Nie ma w gminie.  
R: Jak mówię minimalny, to nie mówię, że nie ma. Minimalny.  
M: Minimalny, przesłyszałem się. Jeśli minimalny, to jakiego rodzaju te decyzje są, które są jednak konsultowane?  
R: To też zależy od aktywności organizacji pozarządowych. Bo można się domagać wpływy i wtedy z racji ustawy muszą się do tego ustosunkować. Przynajmniej w naszej gminie, która uważam, że naprawdę bardzo dobrze funkcjonuje. Złego słowa nie powiem na to. Ale tu w gminie nie ma zwyczaju np. zapraszania organizacji pozarządowych, żeby się wypowiedziały w jakiejś tam sprawie. Przynajmniej ja tego nie doświadczyłam. Ale ja też ze względu na ten etap, na którym jesteśmy, jakiejś specjalnej inicjatywy nie przejawiam.  
M: Czyli samorząd tak naprawdę sam z tą inicjatywą nie wychodzi, dlatego, że nie widzi...  
R: Z inicjatywą…? 
M: Konsultacji jakichś właśnie decyzji?  
R: Nasz nie. A mam też do czynienia z innym samorządem, to też nie.  
M: Uważa pani, że to powinno wyglądać inaczej?  
R: Uważam, że otwarcie się na organizacje i też poparcie jakichś inicjatyw ze strony samorządu mogłoby po prostu zwiększyć społeczną skuteczność w działaniach samorządu, gdyby oni też wyszli z inicjatywą. Jasne że tak.  
M: Czy uważa pani, że potrzebuje pani fundacja reprezentanta?  
R: Czego potrzebuje?  
M: Reprezentanta interesów i reprezentanta stanowiska, jakiejś osoby tudzież organizacji, która by właśnie reprezentowała pani fundację.  
R: Nie byłoby źle żeby fundacje miały jakieś takie forum, gdzie mogłyby się spotykać. Tylko w jakichś określonych terminach, nie za często [śmiech], raz na pół roku, czy raz na rok to byłoby według mnie zupełnie wystarczające. To powinno być dobrze zorganizowane, dobrze przemyślane. Ja bym powiedziała, że na tym etapie, na którym jestem, to niekoniecznie potrzebne, ale też nie mówię nie.  
M: Na czym poza takim forum miałaby polegać taka działalność czy reprezentacja właśnie?  
R: Fundacje też mają swoje jakieś tam interesy, chciałyby się przebić i do tego potrzebne jest jakieś większe forum. Bo jeśli się występuje tylko pojedynczo, jako organizacja, to ma się małą siłę przebicia.  
M: A w jakim kontekście „przebicia”?  
R: Z mojego punktu widzenia np. przekonywania o tym, że warto jest robić warsztaty dla rodziców, czy dla nauczycieli. Ja jako przedstawicielka jednej jedynej takiej fundacji w powiecie, to ten głos słabo słychać.  
M: Czyli w samorządzie, czy właśnie u rodziców, czy też w szkołach trzeba by się przebić?  
R: To samorząd tak naprawdę decyduje o różnych rzeczach, które będą w szkole. Także bardzo ważny jest taki kontakt z samorządem.  
M: I tutaj właśnie taka szersza organizacja poprzez współpracę z innymi organizacjami mogłaby pomóc?  
R: Mogłaby pomóc. Znaczy dlaczego nie jestem entuzjastą. Z jednej strony mówię "tak", a z drugiej strony nie jestem entuzjastycznie do tego nastawiona, bo jest cała masa takich fasadowych działań, które są takimi zupełnie swobodnymi działaniami. Jakieś mnóstwo nieskoordynowanych, np. uczestniczę w kolejnym takim badaniu potrzeb organizacji pozarządowych w ciągu trzech miesięcy, w trzecim albo w czwartym. Są całkowicie z sobą niepowiązane, nieskoordynowane, a wszystkie są skądś czerpane jakieś pieniądze. A nie ma pieniędzy, które by faktyczną działalność organizacji mogły wspierać. Minęło chwalić Boga od '89 roku 20 lat, a wydaje się, że cały czas wszystko raczkuje. Wszystko raczkuje. Myśmy zaczynały w '96 roku od współpracy z samorządem miasta Krakowa i szczerze powiedziawszy wtedy ta współpraca była najbardziej kompetentna z tym przedstawicielem i taka najbardziej owocna. Od '96 roku minęło 13 lat i wydaje się, jakby wszystko stawało się coraz mniej wyraziste i coraz mniej kompetentne. No to też mam dystans do tego. I tworzenia ciągle reprezentacji, forum czegoś. Czegoś co się cały czas miesza, a tak naprawdę realnego wpływu na to, co się dzieje nie ma.  
M: Czyli ogólnie rzecz biorąc współpraca z samorządem nie jest skuteczna dlatego, że osoby, które tam pracują, są niekompetentne, niezaangażowane. I z drugiej strony te procedury formalne też są...  
R: No w każdym razie nie są też tak naprawdę porządnie zainteresowane organizacjami pozarządowymi i też się to wszystko nieustannie zmienia. I my najpierw jako grupa osób, która robiła tą samą działalność istnieje 15 lat, a jakby się przypatrzeć osobom odpowiedzialnym za współpracę z organizacjami pozarządowymi w urzędzie miasta, to po prostu zmienia się na okrągło, cały czas ta załoga jest wymieniana na okrągło. Elementem stałym są organizacje pozarządowe [śmiech], zmiennym jest administracja, to jest śmieszne po prostu. Też, tak jak mówię, tutaj nie wykazałam wystarczającej inicjatywy ze swojej strony jeżeli chodzi o współpracę tutaj w gminie, z tymi samorządami. Ale oni też nie pokazują, że chcą ze swojej strony.  
M: A jeśli chodzi o organizacje pozarządowe, tak ogólnie rzecz biorąc, to właśnie wygląda to na zasadzie, że jeśli powstają jakieś inicjatywy takie szersze, to są one nienamacalne, tak? Dobrze zrozumiałem? Że to po prostu jakieś fora, które nie wiadomo co mają osiągnąć.  
R: Tak, nie wiadomo co mają. Jak są jakieś tam środki, to te forma są, potem znikają. Nie ma żadnego jakiegoś takiego mocnego zakotwiczenia, kogoś, ludzi, którym naprawdę by na tym zależało i by też zdarzyło się coś takiego, że albo ci ludzie, albo jakieś stanowisko jest elementem stałym, który integruje wokół siebie środowisko. Ktoś się zbiera z jakiejś okazji, zwykle z takiej okazji, że pojawiają się w przedziwny sposób fundusze, te fundusze zostają na krótki czas skonsumowane, bardzo niewiele z nich wynika, potem niczego nie ma, potem znowu się jak mgławica coś takiego pojawia. Natomiast takiej stałości, trwałości, stabilności w tych sprawach po prostu nie ma. Wygląda na to, że nie ma też kogoś, komu by naprawdę na tym zależało.  
M: A co by się musiało zmienić, żeby to działało jak należy?  
R: Administracja.  
M: Pani ma na myśli to, żeby zaistniało coś skutecznego, jakieś forum stałej współpracy, musiałaby się zmienić administracja samorządowa? Tudzież rządowa?  
R: No rządowa to już na pewno. [śmiech] To już całą pewnością musiałoby się zmienić.  
M: Bo jednak z naszej rozmowy wynika, że samorząd ma niewielki wpływ na organizacje pozarządowe.  
R: Znaczy w niewielkim stopniu jest przygotowany. Poza tym zależy na jakim poziomie ogólności rozmawiamy. Jeżeli byśmy rozmawiali o tutaj gminie Siepraw, to ja jestem w stanie każdy ich brak decyzji usprawiedliwić. Dlatego, że działają skutecznie i w taki stabilny sposób na różnych innych polach. Jestem w stanie usprawiedliwić i wytłumaczyć wszystko. Natomiast gdybyśmy rozmawiali o władzach samorządowych w Krakowie, no to już nie. Ale to też pewnie wynika ze skali. Cały czas próbuję rozmawiać tutaj na poziomie tych osobistych doświadczeń. Jeżeli chodzi dalej o administrację rządową, to mam całą masę doświadczeń ogromnej niekompetencji, kompletnego braku stabilności, zależności politycznej. Też na tym poziomie, na którym pracuje nie jako prezes, ale też ja dlatego tam jestem tym ekspertem, bo jestem związana z tym sektorem. Tam dopiero jest brak stabilności, niekompetencja, upolitycznienie na poziomie formalnym. Skandalicznie. Im wyżej, tym gorzej. Pracownicy tego niższego szczebla są bardzo kompetentni, a ich dyrektorzy nie. No i to jest dramat. I jeżeli tutaj nie doprowadzimy do poważnych zmian, to będzie coraz gorzej.  
M: I skąd te problemy, znów z niepoważnego traktowania trzeciego sektora? Tak jak na tym bardziej lokalnym...  
R: Nie no, tutaj w całkiem inną już działkę byśmy musieli wejść. Całkowicie inną i to prawdopodobnie byłaby działka polityczna i to w ogóle inne sprawy.  
M: Ale rozumiem, że pani zdaniem tutaj na małopolskim poletku, tudzież krakowskim, tudzież sieprawskim trzeci sektor jest raczej pomijany przez administrację.  
R: Jeszcze nie dostrzegany, ale też trzeba powiedzieć, że to też wynika z niewystarczającej aktywności i inicjatywności organizacji pozarządowych.  
M: Tak?  
R: No tak, oczywiście, że tak. Tak mi się wydaje, że jakbym cały czas łaziła i molestowała naszego wójta i większą ze swojej strony inicjatywę przejawiała, to myślę, że bym się spotkała z odpowiedziami z jego strony. O to ja się akurat nie martwię. Myślę, że jak jest dobrze funkcjonujący samorząd, na takim poziomie, na którym tu funkcjonuje gmina, to jest do ogarnięcia. Taki samorząd przynajmniej dla mnie jest do ogarnięcia. To myślę, że te organizacje byłyby dostrzegane. Tak jak nie wiem na jakiej zasadzie działa tutaj, ale działa niezwykle prężnie klub sportowy. Przynajmniej na razie się nie kontaktuję z tymi ludźmi, którzy rządzą tym klubem sportowym. Działa świetnie. Im zależy na tym, żeby być dostrzeganym. I wójt ich dostrzega. I dostają odpowiednie fundusze też z urzędu na działalność, mają pomoc.  
M: Czyli organizacje pozarządowe są za mało ambitne?  
R: Za mało może też inicjatywne. Bardziej w tą stronę. Ambitne są, ale może mało jest inicjatywy ze strony organizacji.  
M: Trochę już pani powiedziała, ale może by pani rozwinęła jeszcze czy widzi pani jakieś pole współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi tutaj w gminie czy w powiecie i szerzej, w regionie?  
R: Dużo więcej niż tam między słowami powiedziałam, to już nie dodam. Z racji tego, że się zajmujemy tym, czym się zajmujemy, to możemy pracować tutaj. I robimy to. W powiecie po tamtych spotkaniach z przedstawicielami wydaje mi się, że to było interesujące to robocze spotkanie. No i co możemy robić z jakimś innym stowarzyszeniem szkół, które np. mają imię Jana Pawła II, takie jest obecnie, albo z jakimiś innymi. Ale to wszystko jest w fazie początkowej.  
M: Czyli generalnie pań fundacja tak naprawdę musi rozwiązać sytuację formalno-prawną.  
R: Musimy sobie dać radę ze swoimi formalno-prawnymi sprawami, żeby móc działać bardziej intensywnie. Nie na tej zasadzie, żeby przeżyć.   
M: I tak w kontekście przyszłości, to po prostu trzeba budować pozycję tego ośrodka, który był przy Dominikanach wtedy, tak, kiedy było to rozpoznawalne?  
R: To znaczy nie tyle budować pozycję, tylko od nowa założyć taki ośrodek. W tym momencie akurat współpracujemy nie z organizacją pozarządową, tylko ze spółką, czyli z firmą.  
M: To znaczy? Tu ma pani na myśli obecnie jakąś współpracę?  
R: Tak, tak. To znaczy z taką spółką, która prowadzi ośrodek psychologiczny, ma lokal i jesteśmy tym zainteresowani, żeby wspólnie fundacja założyła czy prowadziła taki ośrodek. Też mamy lokal w tym momencie jakiś tam udostępniony na… [urwane nagranie] 
M: Jakie możliwości daje współpraca z firmami w takim razie?  
R: W tym momencie firma, z którą współpracujemy jest gotowa udostępnić swój lokal. Takie środki mają. Dla restauracji tego ośrodka, który prowadziłyśmy, to kluczową sprawą jest lokal. Po prostu trzeba to mieć gdzie robić. Musi to być stały adres. Bo prowadzimy lotnie grupy, ale działalność takiego ośrodka nie polega tylko na lotnej działalności, ale też na działaniach stałych. My nie jesteśmy jako fundacja na tym etapie, nie jesteśmy w stanie wynająć na normalnych rynkowych zasadach lokalu w Krakowie.  
M: To nie lepiej założyć firmę niż fundację?  
R: Firma prowadząca taką działalność nie jest w stanie się utrzymać. My nie chcemy świadczyć usług dla ludności tylko tej, którą stać na takie przedsięwzięcie. I tutaj jest pies pogrzebany. Poza tym to nie jest prawa tylko tych pojedynczych osób, ale to jest sprawa takiej wagi społecznej. Bo to, żeby ludzie z miarę uczciwie się ze sobą dogadywali, to nie jest tylko ich osobista sprawa. To nie jest tylko ich interes czysto rozumiany. To jest powiedziałabym też sprawa wagi społecznej. To nie ma powodu, dla którego państwo nie miałoby uczestniczyć w dofinansowywaniu takiej działalności. To jest sprawa też kondycji rodziny. To jest też takie przekonanie, na którym ja się niestety ogromnie zawiodłam, bo byłam przekonana, że kościołowi jako instytucji też zależy na rodzinie, że jest gotowy ponieść jakiś ciężar tego. No a okazuje się, że nie, że nie jest gotowy ponieść ciężaru. I takie są fakty.  
M: Czy jest jeszcze coś, co chciałaby pani dodać na temat, któregoś z tych wątków, które poruszyliśmy?  
R: Nie. Mam nadzieję, że nam uda załatwić te wszystkie formalności, zamknąć i że za rok już będziemy po. Jak uda nam się, bo przygotowanie projektu do dużych funduszy, to jest ważniejsze nawet niż otrzymanie tych funduszy. Jak przygotujemy dobry projekt, to będziemy się mogli zwracać do różnych ludzi jeżeli otrzymamy odmowę.  
M: A to przygotowanie projektu np. nie jest takim potencjalnym obszarem współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi?  
R: Mogłoby być. Jeżeli się szuka pola do współpracy.  
M: Ale tylko takim partner do realizacji, tak? To pani ma na myśli?  
R: Partner do realizacji, też partner na etapie przygotowywania. Tylko że to jest tak, że jak się ma w miarę jasną wizję czegoś, co się ma stworzyć, a nawet się już jakby stworzyło i wie się, że to dobrze działa, jakie są konieczne warunki do tego.   
M: To jest się to w stanie samemu zrobić?  
R: To szukasz partnerów takich, którzy wypełniają luki, te puste miejsca. Tyle. Oczywiście, że można by, może się pojawią jakieś takie możliwości. Ale to, że się widzi np. że można by było z kimś współpracować, tak jak myśmy widziały, że my byśmy spokojnie mogły z tą organizacją, która dostaje dofinansowanie z MOPSu, wypełnić pewną lukę, w którą oni w ogóle nie wchodzą, kompletnie nie wchodzą w coś takiego, co my robimy. No ale się okazuje, że albo nie ma takiej woli, albo nie ma zrozumienia, albo nie ma doświadczenia i nikt nie chce nawet o takich rzeczach mówić, z którymi nie ma jeszcze doświadczenia. Dostaje jedna organizacja przez 5 lat na pewnych określonych zasadach, to dalej to się kręci i dalej dostaje to dofinansowanie. Nie widzą też tego, że nie ma w ogóle zewnętrznej ewaluacji, w ogóle nie rozumieją co to jest zewnętrzna ewaluacja. Nikomu nie przyjdzie do głowy, że skuteczność powinno się badać i powinni badać zewnętrzni badacze, a nie ci, którzy realizują ten program. No ale co możesz zrobić, jeżeli komuś, kto rozdaje pieniądze usiłujesz powiedzieć jakie są standardy, a on mówi, że przecież tamci badają to. Ci którzy robią, to badają i świetnie im wychodzi. Bardzo trudno jest się przebić przez coś takiego. Oczywiście ja widzę sposoby, w które można by to zrobić, tylko niekoniecznie na tym etapie, na którym jestem, mogę z nich skorzystać.  
M: A to wtedy tej współpracy, czy uzupełniania się na tych różnych polach niechętna była ta organizacja czy ten MOPS?  
R: Nie, MOPS, oczywiście, że MOPS, bo MOPS rządzi tymi środkami. Po prostu musieliby o wiele więcej włożyć w to wysiłku, żeby np. tamtym dać odrobinę mniej a nam troszeczkę, żeby tylko wypełnić tą lukę, na której tamci w ogóle nie pracują. Nie pracują, bo nie mają takiego zwyczaju ani nie umieją. Natomiast bardzo trudno jest w tej administracji zarówno rządowej jak i samorządowej o jakiekolwiek elastyczne podejście, czy próbę, czy szukanie jakichś rozwiązań, to jest bardzo trudne.  
M: Z czego to wynika? Z tej niekompetencji, o której pani powiedziała?  
R: Nie tylko. Tylko oni po prostu z tego nic nie mają. Oni jeżeli się zachowają w sposób standardowy, albo nie podejmą decyzji, to dalej będą mieć taką pensję, jaką mają, mniej roboty. I bardzo dobre wyniki na papierze, bo jeżeli ocenia swoją działalność ktoś, kto to robi, to zawsze ta ocena z definicji będzie dobra. Bo jeżeli oceni ją źle, to przestanie mieć pracę. Ale przecież to jest nieporozumienie, żeby swoją pracę oceniali ci, którzy ją wykonują. Ale póki nie będzie takich przepisów, żeby zatrudniać zewnętrznych ewaluatorów, to oni oczywiście, że nie będą na to pieniędzy wydawać.  
M: Z tego co słyszałem, to pod koniec 2008 w końcu na to wpadli, żeby właśnie ewaluacja była zewnętrzna przy projektach finansowanych z Unii Europejskiej przynajmniej. Zobaczymy jak to będzie.  
R: No właśnie. I też to wszystko zależy od poziomu tej ewaluacji, od tego jak ona jest przygotowana, na ile ci zewnętrzni są w stanie przygotować dobry projekt tej ewaluacji zewnętrznej, odpowiedni do tego działania, tego co zrobiono.  
M: Dobrze. To dziękuję.