Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Ewelina Hołownia 
Wywiad: A_KRA098_161011.25_M17 
Czas nagrania: 42 min 19 sek.[przerwane nagranie] 
Ankieter: Agnieszka Otręba 

A: I też mówiłam, chciałam porozmawiać o Towarzystwie Ogrodniczym, w którym pan działa. Czy mógłby mi pan, tak po krótce, opowiedzieć historię, mniej wiecej, Towarzystwa? 
R: Towarzystwo Ogrodnicze zostało założone w 1893 roku przez profesora (Janczewskiego) Edwarda Glinkę, profesora UJ-tu. W pierwszą... W ogóle założeniem Towarzystwa, znaczy celem Towarzystwa było niesienie szeroko pojętej oświaty ogrodniczej na terenie ówczesnej Galicji. Takie było pierwotne założenie, statuty takie, tak to określały. Oczywiście również i  wspieranie nauk ogrodniczych i to, i to właśnie było celem. To, bym powiedział,  była taka praca organiczna od podstaw, bo, znaczy przekładała się, przekładała się na praktyczne wdrożenie w ówczesnym, ówczesnej Galicji upraw sadowniczych i warzywnych. Jak to się odbywało praktycznie? Towarzystwo w 1896 roku nabyło na przedmieściach Krakowa już pierwsze gospodarstwo, które ówcześnie miało 14 i 3/4 morli austriackich, to jest około 8,5 hektara, i równocześnie, ponieważ pan profesor Janczewski był profesorem UJ-tu, w tym samym czasie były na tym, po sąsiedzku, były gospodarstwo, które UJ prowadził, gospodarstwo ogrodnicze. Te gospodarstwa właściwie były razem, aż do II wojny światowej praktycznie. I po nabyciu tego gospodarstwa w 1896 roku przez Towarzystwo, zaczęto szerzyć tą kulturę rol.. ogrodniczą, nie rolną, ogrodniczą na terenach właśnie, bo taki, taki był cel statutu. Przez co to, to się jak to się przekładało na praktykę, to było, pierwsze to były szkółki, czyli sady, produkcja materiału szkółkarskiego drzew owocowych i to produkowali właśnie w tych, w tym gospodarstwie. I produkcja warzyw, warzyw, w tym czasie, które zarówno jeżeli chodzi o produkcje szkółkarską jak i warzyw, to nie była rozpowszechniona. I praktycznie tylko ten, jeżeli chodzi o ilość warzyw , które wtedy spożywano (i spektrum) to nie było wielkie i tych gatunków nie było dużo. Natomiast... Bo jeszcze to gospodarstwo równocześnie służyło ówczesnej, ówczesnym po prostu celom doświadczalnym też. To była, to nie była katedra, to był wydział, to był chyba wydział ogrodniczy, rolniczy, bo nie było... bo w 1870 roku powstał wydział ogrodniczy na UJ-ocie, i to było jak gdyby doświadczalne gospodarstwo z tym, że to równocześnie było jak gdyby, no ponieważ, jednym i drugim była jedna osoba, łączyła osoba dwa gospodarstwa, dwa cele można powiedzieć, cel Towarzystwa i cel UJ-tu, który realizował swoje doświadczenia w zakresie ogrodnictwa tam na tych terenach, tym gospodarstwie, na tych terenach były, to było przekazane przez Austriaków. Jeżeli chodzi o Towarzystwo, to realizowało się to przez to, że produkowało się w tym gospodarstwie drzewka owocowe i zakładano sady włościańskie, na terenie Galicji, do tych sadów włościańskich były przekazywane drzewka, drzew to były kilku, kilkudziesięcio – arowe sady. W różnych miejscach przyznam, że czytałem trochę o tych sadach, ale to nie, nie całą historię, bo to z różnych okresów. I to było, to było właśnie jak gdyby trochę podstawą, znaczy krzewieniem kultury ogrodniczej i w tym momencie spożywaniem też owoców, no bo jak sad był założony, ktoś był, był, był ktoś, kto nadzorował ten sad. I ci włościanie jak gdyby, tak to dokładnie się włościańskim sadem nazywało, no oni jakby poszerzyli ta kulturę ogrodniczą. O, tutaj jest takie zdjęcie, ze szkółki, to jest zdjęcie z 1910 roku, jest to szczepienie, no bo obecnie szczepi się (okulizuje) się bardzo nisko, to jest szczepienie wysokie. Dziewczyny tam jakieś właśnie uczą się szczepić, dokładnie w szkółce w 1910 roku z gospodarstwa właśnie Towarzystwa Ogrodniczego na Prądniku w tej, czyli gospodarstwa właśnie tego pierwszego. Następnie oprócz tego były kursy dla nauczycieli szkół, ówczesnych nauczycieli szkół (ludowych). Byli wytypowywani, przyjeżdżali i zapoznawali się z metodą, z odmianami, z doborem odmian i pracy w tej szkółce. I później po prostu dostawali możliwości, bo znaczy prawdopodobnie, bo tego nie doczytałem, otrzymywali drzewka, bo i mogli to rozprzestrzeniać, to był właśnie teren ówczesnego działania, do pierwszej wojny światowej to była Galicja. Były jeszcze takie ciekawe kursy, o których się doczytałem, kursy dla liderek wiejskich, czyli dla kobiet, które, dziewczyn szczególnie, bo tam widać... I takie zdjęcia, które znalazłem, to są zdjęcia młodych kobiet, które były jakieś aktywne, wykonywały jakąś aktywność, były te kobiety po prostu... I te dziewczyny, kobiety były zapraszane do Krakowa, i w tym momencie w gospodarstwie uczyły się uprawiać warzywa i później stosować w kuchni. Na czym to polegało, że to były dwa, trzy zjazdy, czy cztery, uczyły się uprawiać, później stosować te warzywa w kuchni powiedzmy, a równocześnie dostawały nasiona, znając technikę uprawy, nasiona mając, no to mogły już w swoich gdzieś tam wioskach, czy miasteczkach to rozpowszechniać. I to można powiedzieć właściwie praca organiczna to trwała do wojny, I wojny, z tym, że było wiele wystaw, wiele, wiele, można powiedzieć, w którym towarzystwo uczestniczyło z tą, dokumenty na ten, z tego okresu, z resztą sporo tych dokumentów jest. No jednym jeszcze z ciekawszych rzeczy, której jest, które towarzystwo ma to jest medal towarzystwa ogrodniczego, który został właśnie też zaprojektowany w tysiąc osiemset albo dziewięćdziesiątym piątym albo dziewięćdziesiątym szóstym roku, w trzech kategoriach: złoty srebrny i brązowy, był dawany za wybitne osiągnięcia. I tradycją towarzystwa było, że towarzystwo się zbierało w każdą, miało swoją bibliotekę, miało swoje pomieszczenia gdzie, gdzie się spotykali, spotykali członkowie. Tradycją było, że na tych spotkaniach wygłaszali jakieś doniesienia, referaty odnośnie swoich pobytów za granicą, w kraju, zapraszali się na wystawy, na jakieś kier...kiermasz to się tak nie nazywało, ale, ale na takie rzeczy się zapraszali do jakichś ogrodów, zwiedzali. Jest taka wzmianka na przykład o wyjechali sobie do Krzeszowic, do, do gdzie hrabina Potocka ich zaprosiła na jakiś ten, takie wzmianki są. I zawsze taka była, że te posiedzenia i do dzisiejszego dnia ta tradycja jest utrzymana, że te posie... spotkania były w środy, w środy po południu najczęściej i tak ta tradycja do dzisiejszego dnia jest utrzymana, że spotykamy się zawsze w środy, dyżury wszystkie i tak to jest jeżeli chodzi o Towarzystwo. No uczestniczyło tam w tych wystawach to, widziałem są medale, są z różnych... organizowało różne można powiedzieć spotkania. Jest, są tutaj, jakaś była wystawa. Nie pamiętam, z którego roku, w Parku Bernackiego, obecnym tutaj niedaleko, gdzie też widziałem, są zdjęcia, towarzystwo uczestniczyło w tych, w tych, po prostu spotkaniach i było organizatorem. I tak minęło, minęła okres do I wojny, po pierwszej wojnie światowej troszeczkę się zmieniło, trochę spustoszenia było, trochę towarzystwo miało kłopoty finansowe, ponieważ produkcja była duża, wojna przyszła, niesprzedane drzewka w związku z czym, ale to i tak nie było nic, bo Towarzystwo i tak się rozwijało, bo jeszcze w 1906 czy siódmym roku kupiło następne gospodarstwo pod Krakowem, które obecnie jest to gospodarstwo, w którym Uniwersytet Rolniczy (zawiaduje). I tam tez zaczęło produkcję mat... drzewek na potrzeby właśnie tych sadów karłowych. Czyli były dwa gospodarstwa, jedno tu w Krakowie, na Prądniku Białym, a drugi już pod Krakowem. I tak to trwało do lat, do I Wojny światowej. I po I wojnie światowej dalej, te same właściwie cele były realizowane, z tym, że Towarzystwo miało pieniądze, bo znowu dokupiło następny kawałek w Bibicach w ’35 roku. I tu się realizowało właśnie wystawy, ta praca organiczna, bo wtedy tak było, wspieranie nauki, wspieranie jakichś poczynań po prostu ogrodniczych, czyli tam, powiedzmy byli tam dość ludzie, którzy w okolicy tutaj w małopolsce zaczęli, jak pan Marek, który założył Tymbark i tam tą całą spółdzielczość ogrodniczą, czy inni, którzy tutaj po prostu działali, z tym, że już wtedy był wydział rolniczy i, i właściwie Towarzystwo miało siedzibę w tym czasie na Kollegium Gorleckiego, czyli obecny stary gmach Uniwersytetu Rolniczego przy Mickiewicza 21. No ale tak, ale głównie to tak po prostu tutaj się, realizowali w tych samych kierunkach, tylko może na szerszą skalę bym powiedział. Tak to trwało do następnej wojny. W czasie wojny Niemcy przejęli majątki Towarzystwa i po wojnie, po II wojnie światowej zostały dekretem PKWN, no, upaństwowione bym powiedział, odebrane w jakiś sposób, bo taki dekret był. I ten majątek został przekazany, przekazany dla uczel..., na początku były jakieś zasób ziemi, to się chyba razem nazywało, później UJ to miała w ’53 roku jak powstała Wyższa Szkoła Rolnicza, zostało to przekazane jako stacja doświadczalna, czy jako majątek, na którym towarzystwo, znaczy uczelnia miała po prostu kontynuować jakieś swoje prace badawcze. Natomiast majątek, który był w, tutaj w Krakowie został częściowo najpierw decyzją, częściowo zabrany, a w ’65 roku, do końca został całkowicie zabrany, także Towarzystwo nie posiada żadnych majątków, nieruchomości. Żyje ze składek i właściwie no cienko można powiedzieć, nie jest najlepiej, no ale radzimy sobie, jesteśmy optymistami i myślę sobie poradzimy dalej. Po wojnie, po wojnie, po II wojnie Towarzystwo istniało do ’65 roku w takim, oczywiście były to pewne zmiany statutowe i tak dalej, ale w takim można powiedzieć, w takim, w takich założeniach w ’65 roku, ponieważ jeszcze Towarzystwo miało jeszcze trochę własności. W wyniku decyzji Urzędu wewnętrznego wojew... i Urzędu Wewnętrznego i Wojewódzkiej Rady Narodowej, już nie będę mówił o różnych knowaniach, bo tam były takie pewne niesnaski doprowadzono do likwidacji Towarzystwa decyzją tego właśnie, tej decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych, Wojewódzkiej Rady Narodowej ówczesnej i powołano równocześnie drugie Towa...znaczy Towarzystwo Ogrodnicze. Praktycznie to było, to co się odbyło w obrębie, w obrębie zarządu, także członkowie nawet nie zauważyli zmian, bo Towarzystwo Ogrodnicze i Towarzystwo Ogrodnicze w Krakowie, wiec, jeżeli się adres zmieni to już w Krakowie (13.38) tego nikt nie zauważył. I tak trwano do lat ’90 – tych w tej nieświadomości, obchodzono jubileusze, kolejne, 75 lat istnienia Towarzystwa i tak dalej, i tak dalej. Ale już po wojnie Towarzystwo jak gdyby bardzo współpracowało ze spółdzielczością, pracowało na spółdzielniach w związku z tym było, w tym czasie dużo kursów, spotkań, wycieczek, organizowało. Ponieważ no było to wsparcie ze spółdzielczości ogrodniczej i były pieniądze. W latach ’90 – tych, kiedy członkowie ocknęli się, że kiedyś było przed wojną, przepraszam bardzo, były jakieś tam nieruchomości w związku z tym wystąpiono do sądu o zwrot, okazało się, że w tym momencie dopiero otwarły im się oczy, po wyroku sądowym, że Towarzystwo, to obecne, ówczesne nie jest tożsame  z tym założonym w 1893 roku. I tak to się stało. Sprawa z tym, w związku z tym zgodnie z ustawą o stowarzyszeniach wystąpili o reaktywację, no niestety, znaczy, no przepraszam stety,to znaczy znalazła się odpowiednia ilość członków, którzy należeli przed ’65 rokiem do Towarzystwa. I w wyniku procesów dość skomplikowanych i żmudnych administracyjnych Towarzystwo zostało przywrócone w 2002 roku do, reaktywowane, i do życia. I z prawem jak gdyby używania tego, z całej spuścizny dotychczasowej, tak przynajmniej ja uważam. I to, i działamy na dzień dzisiejszy w takich strukturach jak, jak, przynajmniej chcemy kontynuować to dzieło poprzedników, ale to już wiadomo nie ten czas i nie to miejsce, w związku z tym na dzień dzisiejszy Towarzystwo liczy, na dzień dzisiejszy dokładnie liczy 104 członków, ma 3 kluby ponieważ dawniej można by powiedzieć ogrodnictwo, można by powiedzieć nie było, nie było tak specjalistyczne, nie było tylu kierunków specjalizacyjnych, a na dzień dzisiejszy jest, no, taka wysoka specjalizacja, że trudno, żeby każdy zajmował się ogrodnik zajmował się szeroko pojętym ogrodnictwem. I w związku z tym są pewne specjalizacje i na pewno zrzeszamy amatorów, profesjonalistów, którzy chcą. I jak się to odbywa, że są 3 kluby na dzień dzisiejszy jak już wspomniałem. Jest klub florystyczny, który, w którym realizują się panie, właśnie w większości panie, nie pamiętam, żeby tam był jakiś pan. Są to kwieciarki, są to właściciele kwieciarń, właścicielki kwieciarń, które po prostu robią jakieś założenia florystyczne, jakieś prace florystyczne. Te prace są eksponowane na wystawach, ostatnio była taka wystawa na przykład masek, co prawda... o! Na przykład tutaj mam taki afisz na przykład z... 
A: A to rzeczywiście widziałam taki na państwa stronie. 
R: To panie się zrealizowały w ten sposób jakieś, jakieś, jakieś te ludowe takie stare po prostu wspomnienia, czyli jakieś takie pająki, jakieś tam słomiane, słomiane rzeczy. To jest takie ostatnie. Natomiast drugi klub to jest klub, no, pozytywnie zakręconych na punkcie orchidei, no to tak też jest około trzydziestu kilku osób i trzeci klub to jest dom i ogród. To jest klub, który jest taki troszeczkę bardziej klub seniora, bym powiedział, ale też takich ludzi, którzy są żądni i wiedzy, czegoś więcej, jakiś takich, o szerszych horyzontach, to znaczy im chodzi... oni się realizują poprzez zwiedzanie ogrodów, założeń ogrodowych, organizują sobie wycieczki, spotkania. Byliśmy na przykład, ja na przykład ostatnio uczestniczyłem na, u pana Pędereckiego, byliśmy tam w jego, w jego po prostu tam włościach i to jest właśnie takie, takie spotkania organizują sobie w tym momencie. Czyli można powiedzieć jest około 100 osób, jak pani to rozdzieliłem, to prawie jest aktywnych, no plus zarząd, plus jakieś ten. Co jest dodatkowo jeszcze, czym się możemy pochwalić. No, od lat Towarzystwo Ogrodnicze, właściwie od pierwszej wizyty papieskiej uczestniczyło w dekoracji papieskich, miejsc pobytu papieża, bo zarówno ołtarzy, jak i kościołów i tak dalej. Wtedy to były wielkie akcje typu listów do ogrodników, zbierania kwiatów, sortowania, później i tego ubierania i tak dalej i tak dalej. Ja uczestniczyłem ostatnio tylko, no bo już wcześniej nie, jak był Benedykt XVI kilka lat temu, to uczestniczyłem, to potężny ołtarz robiliśmy na Błoniach. No bo to jest takie praktyczne, oczywiście robimy to za darmo, jeśli chodzi o swoją pracę, no bo trudno, materiał trzeba kupić, na który na razie nas nie stać, bo (łączymy) się tylko ze składek. Natomiast cóż ciekawego jeszcze, takiego, takiego... Uczestniczymy dwa razy w roku w wystawach w Krakowie, są to wystawy na (19.16) wystawa ogrodnicza wiosenna, jesienna i tam mamy trzy stoiska, właśnie florystyczno, florystyczne, orchidee i swoje jako Towarzystwa. No co by jeszcze takiego... Dokąd mieliśmy siedzibę na uczelni, bo taka była przedtem wola, ale od grudnia nie mamy, bo uczelnia nas... ponieważ wystąpiliśmy o zwrot swoich nieruchomości, a na dzień dzisiejszy są we władaniu uczelni, w związku z tym uczelnia po prostu uważała nas, że działamy na szkodę no i (19.56) nie jest osobą, ale no po prostu, ale w ten sposób, że nie jesteśmy pożądaną i mile widzianą instytucją na terenie uczelni, w związku z czym wypowiedziano i od grudnia mamy siedzibę gdzie indziej, na ulicy Dobrego Pasterza w Polsadzie, użycza nam po prostu swoich skromnych pomieszczeń. Ale dokąd nie byliśmy, trochę mieliśmy inicjatyw, chcieliśmy takie inicjatywy robić jak spotkania z pracownikami gmin odpowiedzialnych za kształtowanie zieleni w gminach. Zrobiliśmy, myśleliśmy, że to wejdzie, chcieliśmy to dwa razy do roku robić przy okazji wystaw, zapraszać, zapraszaliśmy ich, żeby takie seminarium było, chcieliśmy zapraszać wybitne osoby, które w tym zakresie mają coś do powiedzenia. No, okazało się to troszeczkę niewypałem, bo wypalić wypaliło, tylko z małym zainteresowaniem. Na pierwszym przyszło 18 czy 19 osób z gmin, a wszystkim gmin w małopolskim jest 182 gminy, więc wysłaliśmy zaproszenie, przyjechało około 18 czy 19 osób, na drugą edycję chyba 12, a na trzecią 7. Tak zauważyłem, że traktują, bośmy troszeczkę pozyskali sponsorów, materiały i myślę, że, że te osoby traktowały to jako, jako bardziej przyjazd do Krakowa, wycieczkę z gminy niż jako, jako po prostu czegoś, co można by było skorzystać z tego. A można było, bo to co się dzieje w, w można by powiedzieć krajobrazie naszym, w naszym otoczeniu, co się dzieje z zielenią, to woła po prostu o pomstę do nieba. Są domorośli ludzie, wariaci z piłą, wariaci z sekatorami, latają, tną, przycinają, nie mając żadnego pojęcia o możliwościach tej rośliny, czy danej rośliny, danego drzewa, robią betonowe pustynie. Przykładowo, niedaleko od Krakowa po prostu miejscowość niby ładna, piękna, a zrobili sobie betonową pustynię na środku, wybrukowali wszystko, najlepiej by murkiem otoczyli. Piękny był ryneczek, ale zrobili betonową pustynię. Może ktoś kocha beton, ktoś tego, ale ludzie raczej żyli zawsze w otoczeniu roślin i te rośliny kształtowały ich, zresztą korzystali z tych roślin, zresztą z roślin w zależności albo jako cos co jest ozdobą albo jest praktycznym po prostu do wykorzystania. I tutaj rzeczywiście ten można powiedzieć otoczenie, ten krajobraz, ten, ten, to jest dewastowany i w jaki sposób. Proszę zobaczyć co się dzieje się z drzewami, (ogławia się) je. Ja rozumiem, że są gatunki, które znoszą tą, powiedzmy topole, chociażby wierzby, które też nawet piękna rosochata wierzba jest ładniejsza niż taka, jak gdyby rosła tradycyjnie, bo całkiem inaczej ma pokrój (23.09) ale jeśli ktoś ogłowi jakby ten lipy, która ma 70 czy 80 lat czy tu niedaleko w Krakowie, nie wskazując, już nie chciałbym po prostu wskazywać na konkretną osobę, ażeby to jest właściciel duży, jeden z najbogatszych Polaków przy swojej fabryce właściwie ogłowił brzozy na wys... brzozy, które są na wysokość, ja wiem, 15 – 18 – 20 lat, ogłowił je na wysokości 7 – 8 metrów. Wszystko by było równo, nie wiem co było intencją tego człowieka, który tak to zlecił, czy co. A obok wie pani po prostu na przykład topole włoskie, które są w wieku właściwie już zamierania i nikt i, w zależności od egzemplarza zaschnięte mniej lub bardziej i tworzą jakieś niebezpieczeństwo. Zaschnięte mogą nawet odłamać i kogoś uszkodzić. A tam żadnej po prostu jakiejś, można powiedzieć pracy i przy tych drzewach nie wykonuje, tylko zostawiło się tak i ten. I to było, to było to założenie, niestety nie wypaliło, może i szczytne, później drugie takie spotkania robiliśmy takie spotkania w klubie Arka z ludźmi, którzy chcieliby po prostu, i to było na różne tematy. Były comiesięczne, założyliśmy taki cykl miesięcznych spotkań na różne tematy nawet, nawet, zaprosiliśmy na spotkanie nawet księdza z tych, od Benedyktynów z Tyńca, który się specjalizuje na przykład w dekoracji kościołów, no to też jest, każdy by coś znalazł. Oczywiście oprócz tego, że jakiś wspo... jakiś po prostu jakiś informacji z wycieczek, czy jakiś ogrodów, czy jakiś założeń zieleni, czy powiedzmy stosowania zieleni, to po prostu był ten cykl, niestety no teraz nie mamy możliwości, ale myślę,  że rysuję się ją bardzo, bardzo, bardzo, bardzo korzystne perspektywy i my się wrócimy do tego i od nowego roku, znaczy myślę o tym ponieważ, no Towarzystwo żyje cyklem akademickim, roku akademickiego, roku szkolnego bardziej, chyba to tak było od zawsze, ponieważ no to nadali naukowcy. Także żyjemy, mamy tą przerwę wakacyjną i potem od nowego roku, czyli od września, prawdopodobnie, wrócimy, bo po ostatnich rozmowach rysuje się... po porstu znaleźliśmy osoby, które, znaczy osoby, osoby i instytucje, które użyczą nam miejsca i myślę, że to się da te spotkania z ciekawymi ludźmi w zakresie kształtowania ogrodów, ludzi, którzy badają, znaczy w ogóle parają się ogrodnictwem, bo to i praktycznym, teoretycznym, naukowym, będą mogły być kontynuowane. 
A: Właśnie, a pan powiedział miedzy innymi, że celem Towarzystwa obecnie jest, z tego co zrozumiałam miedzy innymi krzewienie wiedzy właśnie na temat ogrodnictwa, stąd organizowanie tych spotkań i również współpraca z gminami, która ma na celu również i uprawa terenów miejskich zieleni. I właśnie jeszcze państwo się starają pozyskać te właśnie gospodarstwa, które wcześniej były w państwa posiadaniu i teraz były przejęte przez Akademię Rolniczą... 
R: Uniwersytet obecnie 
A: Tak. 
R: Uniwersytet Rolniczy od tego roku. 
A: Właśnie nie mogę się przyzwyczaić... 
R: Trudno jest się przyzwyczaić, że tyle się zrodziło uniwersytetów w Krakowie 
A: Tak. 
R: Był jeden. 
A: Mhm. Co jeszcze jest celem działania Towarzystwa? Jakby jeszcze pan mógł tak podsumować. 
R: hmhmhm [myśli] trudno mi tak, wie pani, może jakiś wątek pominąłem, bo, bo... Myślę, że na razie, na dzień dzisiejszy chyba wszystko co jest, bo nie możemy za bardzo iść, ponieważ musimy swoje możliwości odnieść do, do, do, znaczy swoje plany do możliwości jakie mamy, po prostu jest tak a nie inaczej. Jest to tylko i wyłącznie społeczna działalność, nie mamy żadnych dotacji, nie mamy nic i w związku z tym, każdy z nas ma określony czas, momen... możliwości, i to stąd tylko tyle możemy zrealizować co możemy. Spotykamy się co środę, cos tam zawsze nowego jest, coś wpadnie i staramy się realizować, oczywiście są plany, są jakieś, mówiłem wcześniej długofalowe, one teraz uległy pewnemu zawieszeniu w realizacji, ale myślę, że one są istotne z tym, że wszyscy mówią, wszyscy piszą, przyznam, że nieraz są ciekawe publikacje na temat zieleni, na temat kształtowania zieleni, stosowania zieleni na mniejszą, szerszą iii można powiedzieć jakąś skalę iii wielkoobszarową, ale wszyscy, tak jak u nas sobie ponarzekają i na tym się kończy, i jak mu drzewo przeszkadza, to nie patrzy czy ten, tylko bierze piłę i wycina, a później się reflektuje, że no on powinien za to drzewo później zapłacić no. Ale zmowa milczenia jest najczęściej wtedy na terenach takich i przechodzi to bezkarnie, i usuwanie drzew w większości, to, że teraz tu na przykład się mówi o alei 3 maja, która, nagle się larum podniosło, to jest wyjątek, no bo to miasto duża po prostu, duża ilość drzew, ale pojedyncze drzewa giną i nikt nie zwraca uwagi, solidarność danych społeczności, po prostu uniemożliwia wręcz wyegzekwowanie, bo gdyby jeden drugi zapłacił za wycięcie drzewa odpowiednio, za zniszczenie powiedzmy jakiegoś założenia ogrodowego, czy założenia jakiegoś parkowego, które jeszcze istnieją to by było, ale tu po prostu sam jestem świadkiem i dość często (tego doznaje, że) pojedyncze drzewa giną, albo systematycznie się wycina, co jakiś czas, systematycznie, pojedynczo, a później ginie cała jakaś, zagajnik cały ten. I ponieważ w interesie wszystkich pojęte jest, że dobrze jest no bo, no bo przestało istnieć, więc sąsiad na sąsiada najczęściej nie doniesie, nie tego. I tak to się dzieje, że mamy, to co mamy, dookoła siebie, i przyznam, że to jest coraz gorzej, bym powiedział coraz gorzej. No i proszę zobaczyć, tutaj kiedyś było o wiele więcej drzew, są piękne biurowce, a przecież między nimi mogły sobie rosnąć drzewa śmiało, no ale niestety, ja wiem, że pod spodem są częściowo, częściowo pod spodem są parkingi, ale to jeszcze zmieściłoby się tyle ziemi, że one mogłyby sobie rosnąć. No ale to się robi, firmy, które są, które robią, przesadzają drzewa, to też po prostu, wiele, wiele by o nich mówić, dlatego chcieliśmy to po prostu naświetlać. Myślę, że wczoraj właśnie czekaliśmy, bo wczoraj było spotkanie nowe jak zwykle w środę i, i myślę, że mamy ciekawe pomysły i jak to zrobić, na ile to się rozprzestrzeni i jak, ale nie wiem, przynajmniej u nas, co prawda Towarzystwo ma zasięg ogólnopolski, ale ograniczamy się dalej do Krakowa, pewnie rozszerzenie byłoby problemem, oddziałów, to są zawsze problemy organizacyjne. Ale są ciekawe inicjatywy, bo na przykład ostatnio przeczytałem o inicjatywie we Wrocławiu, gdzie powstała przy prezydencie Rada Specjalistów do spraw kształtowania zieleni we Wrocławiu. Myślę, że tam są wybitni specjaliści, między innymi Dyrektor Ogrodu Botanicznego pan profesor Nowak, tam też (co prawda nie moja) rodzina, ale tam też jest i to też myślę, że tego, u nas też pewno byłoby w Krakowie trudniej, ale no po prostu można powiedzieć ludzie w mieście troszeczkę inaczej odbierają zieleń, troszeczkę inaczej odbierają można powiedzieć poza miastem i można powiedzieć, że są mało uwrażliwieni na zieleń, niestety no. Jak się ktoś urodził w otoczeniu zieleni, to wtedy wszystko jest zielone i nieważne czy to jest drzewo i jak mu przeszkadza, to trzeba usunąć, a zboże odrośnie, a drzewo, żeby powiedzmy osiągnąć powiedzmy rozmiary, żeby miało, żeby było kształtne, ładne, to musi być kilkadziesiąt lat. Czyli ta osoba, jak go wycięła już później nie doczeka takiego samego drzewa nigdy, no bo jesteśmy patriarchami, którzy żyją po 90 lat jak Noe. 
A: W takim wypadku chciałam porozmawiać troszeczkę o strukturze towarzystwa, wspomniał pan, że działają kluby i między innymi władze stowarzyszenia, jak to wygląda tak formalnie? 
R: Jeszcze raz, jeszcze raz, jak? 
A: Chciałam troszeczkę porozmawiać o strukturze organizacji, czyli... 
R: No to tu ja pani powiedziałem, że są 3 kluby 
A: Tak, trzy kluby. Ale interesują mnie jeszcze władze stowarzyszenia. 
R: Władze są, jest zarząd, komisja rewizyjna i sąd koleżeński, z tym, że zgodnie z ustawa o stowarzyszeniach władzami jest zarząd i komisja rewizyjna. Zarząd liczy 7 osób, komisja rewizyjna do 5, ale na dzień dzisiejszy liczy 4. 
A: A czy mógłby mi pan jeszcze powiedzieć czy stowarzyszenie jest organizacją, czy posiada osobowość prawną? 
R: Oczywiście. Osobowość prawną, jest zarejestrowane, posiada KRS, NIP, REGON, nie prowadzi, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest to stowrzyszenie pożytku publicznego. Nie jest instytucja pożytku publicznego. 
A: A czy nie myśleliście państwo kiedyś, żeby się ubiegać o status organizacji pożytku publicznego? Bo wtedy wiadomo, że są jakieś konsekwencje finansowe czy jakieś... 
R: To znaczy ten status, wiadomo co za tym stoi, stoi, że powinniśmy się dokładnie rozliczać i ze wszystkich poczynań. Natomiast mnie się wydaje, że w sferze działania Towarzystwa, jest tak szeroka sfera, że trudno byłoby znaleźć, żeby było, znaleźć tego, żeby ten, znaleźć się jako, żeby pozyskać ten status i po prostu instytucji pożytku publicznego, tego stowarzyszenia, znaczy po prostu, pożytku publicznego, nie widzę na razie, ja przynajmniej, nie widzę takiego, takiej, takiej, takiego zakresu żebyśmy musieli się o to starać, ponieważ w moim mniemaniu po prostu pożytek publiczny to znaczy, przyniesienie dla jakiejś grupy społecznej i po prostu można powiedzieć korzyści i w postaci rozwoju, doradztwa i tak dalej. Nie wiem czy akurat, akurat ten zakres by się zmieścił w statucie. Na dzień dzisiejszy nie rozważajmy tego, ponieważ wiązałoby się to z dość dużym obciążeniem, a praktycznie jak mówię, żyjemy tylko, prawdopodobnie, trzeba by było i księgowość dodatkowa i księgować. Nie wiem, nie rozważałem tego. Nie rozważaliśmy. My żyjemy ze składek, ja już, te składki są niewielki i to w większości sprawy są (wykonywane) społecznie, co powoduje, że, że po prostu nie widzimy, na razie, nie widzieliśmy takiej potrzeby, nie przyjęliśmy. Nie rozważaliśmy nawet. I co by tu jeszcze? 
A: Chciałam się jeszcze dowiedzieć, a raczej upewnić, czy dobrze myślę, że nie są państwo na przykład w jakiejś koalicji czy federacji ogólnopolskiej? 
R: To znaczy w żadnej federacji nie jesteśmy, tylko byliśmy, zgłoszeni jesteśmy do Urzędu Marszałkowskiego jako organizacja po prostu działająca jako, nie sfera, [mamrotanie] pozarządowe o. W tym rejestrze zgłosiliśmy i od czasu do czasu jak jest jakieś spotkanie to uczestniczymy. Z tym, że bez jakiś takich, jak kiedyś to było chyba na Rynku Głównym, było takie spotkanie i każdy promował prezentował, my po prostu ni mamy pieniędzy, myśmy się nie prezentowali, nie promowali, ale jesteśmy tam zgłoszeni u marszałka. 
A: Rozumiem. A czy często się odbywają spotkania właśnie władz statutowych czyli... 
R: No zgodnie ze statutem. To znaczy... zgodnie ze statutem zarząd powinien się zbierać raz na kwartał i takoż się zbiera, natomiast jest ta tradycja dyżurów i co środę, w każdą środę są dyżury i na dzień dzisiejszy to są: telefon, no bo nie mamy, mamy tam miejsca, bo tam jest ktoś, natomiast, bo było kiedyś tradycją, że to państwo udzielało porad, można powiedzieć, w zakresie ogrodniczym, to bym powiedział najczęściej to się sprowadzało do porad rośl...do, do, właśnie porażenia roślin przez jakieś szkodniki i przyniesienie szkodnika, określenie, no można było tylko takiej porady otrzymać, oglądnąć, jeśli to się sprowadzało do badań jakiś laboratoryjnych, to już trudno cokolwiek poradzić, bez wyniku badania laboratoryjnego. Natomiast rzeczywiście to było i tradycją było i ta tradycja została, że w każdą środę, praktycznie w każdą środę  spotykamy się i zarząd w mniejszym, bądź większym składzie się spotyka. Ale, ale zgodnie z przepisami, no bo to po prostu jest wymóg statutowy raz, raz na kwartał cały zarząd się spotyka i zapraszamy jeszcze ewentualnie osoby, które są zainteresowane takim spotkaniem no i zawsze jakaś dyskusja jest w jakimś kierunku. 
A: A czego te spotkania na przykład dotyczą, spotkania zarządu, które się odbywają co kwartał? 
R: Proszę? jeszcze raz. 
A: Czego dotyczą te spotkania, które się odbywają... 
R: Czego dotyczą... Najczęściej, ponieważ uczestniczymy w wystawach, no to już najczęściej są, dotyczące jak zorganizować, kogo pozyskać, jakiego sponsora, z kim porozmawiać. Jeżeli panie na przykład, jak ostatnio, florystki, no to przyszły zgłosiły się, no tak, ale trzeba trochę, trochę jakby to zrobić, więc w związku z tym rozmowy, ta rozmowa była w Wilii Decjusza, więc też rozmowy, aby zobaczyć, z tymi paniami porozmawiać więc to najczęściej dotyczą spraw organizacyjnych i działalności po prostu to jest to, no. Oczywiście zawsze są jakieś pomysły, ktoś ma pomysły, bo zawsze się coś zrodzi. Czy ktoś się cos o czymś dowie powiedzmy, no to się koryguje plany, które są, no bo wiadomo, każdy klub zakłada sobie plany, czy spotkania, jeżdżą na wystawy, na przykład kółka florystyczne, teraz wiosna są zawsze takie wystawy w Dreźnie orchidei, które uczestniczą bo są zainteresowani, więc jeżdżą. Wymieniają później, a organizacja na przykład na takiej wystawy wymaga po prostu już wcześniejszego się zorganizowania, już trzeba powiadomić. To nie jest kilka dni, to są nieraz miesiące, bo niektórzy jeżdżą, że by przywieźć rośliny, żeby one kwitły w tym czasie i tak dalej, to, to jest problem, mówiąc takie, no na dzień dzisiejszy skupiamy się raczej na tym, co możemy zrobić. Ograniczyliśmy swą działalność, dlatego, że możliwości lokalowe i finansowe nas ograniczają. 
A: Rozumiem wszystko. A czy są może jakieś takie decyzje, które są podejmowane przez zarząd i które na przykład wymagają konsultacji z członkami lub poszczególnymi klubami? 
R: To znaczy, ponieważ najczęściej w posiedzeniach zarządu uczestniczą kierownicy klubów, czy można powiedzieć szefowie klubów to raczej nie, bo już się po prostu uzgadnia z nimi i oni, oni są inicjatorami ewentualnie, bo oni wcześniej... na przykład klub... Kluby spotykają się na swoich spotkaniach raz w miesiącu najczęściej i one, one uczestniczą, jeżeli są jakieś inicjatywy istnieć, to najczęściej są wnioski o wsparcie w jakieś inicjatywie, najczęściej finansowej i to się rozważa po prostu. 
A: To teraz skończyliśmy rozmawiać o organizacji jako takiej. I chciałabym wyjść poza , taki szerszy kontekst działania organizacji, czyli skupić się na przykład na kontaktach Towarzystwa z innymi organizacjami pozarządowymi. Czy podejmujecie państwo jakieś kontakty właśnie z organizacjami? 
R: Tak. Podejmujemy. Są takie kontakty, z tym, że są bardzo ubogie bym powiedział, nie są za duże, te kontakty. Powiedziałbym, że bardziej kierunkowe są. Bo tak, jeżeli klub florystyczny to podejmuje w tym zakresie z tym, że wie pani, dla mnie jest kontrowersyjne jeśli na przykład inni i nie będę w ogóle podejmował i uważam, że te panie moje też właściwie też postępują, że jeżeli ja widzę, że jakaś firma w ramach, w ramach likwidacji bezrobocia organizuje kursy dla florystów i co miesiąc nam wypuszcza powiedzmy 30 florystów, bo miesięczne kursy i 30 tego, no... Nie chciałbym się wyrażać o możliwościach, ale ktoś po prostu zbija interes. Jest to może po prostu na, nośny temat. No będzie... 
[przerwane nagranie]