Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_MSZ084_7021.1_M09 
Czas nagrania: 1 godz. 08 m 14 s 
            Ankieter: Agnieszka Feliks 
  
M: Proszę, opowiedz mi na początek o historii powstania stowarzyszenia, tutaj konkretnie tego oddziału. Jakie były okoliczności, że powstało, kto założył, jak to w ogóle powstało?  
R: Oddział powstał w 1998 roku. Powstał z inicjatywy jednego akurat tutaj był taki proboszcz Pawlita. On właśnie jakby wzorem takich innych oddziałów, które istniały już w Myślenicach, zarząd w Krakowie istniał. On chciał żeby tutaj powstał taki oddział, takie stowarzyszenie. I zorganizował grupkę młodzieży, ta młodzież została przeszkolona z pierwszej pomocy, uczestniczyła w kursie, akurat wtedy ten kurs był organizowany w Myślenicach. I w momencie kiedy przeszli ten kurs utworzyli to stowarzyszenie. To stowarzyszenie wtedy jeszcze nie miało takiej formy prawnej, to była taka grupka ludzi, taki wolontariat. Osoby takiej głównej prowadzącej jeszcze wtedy nie było, bo nie było takiej struktury, żeby był zarząd, tylko była jedna osoba, która kontaktowała się z resztą. 
M: Z resztą, czyli? 
R: Z tą grupą ludzi. Ona po prostu jak gdyby była tą osobą kontaktową. Te osoby głównie uczestniczyły w różnych uroczystościach kościelnych, zabezpieczały przedmedycznie te uroczystości. Pierwszą taką większą imprezą powiedzmy to była pielgrzymka do Częstochowy. Akurat oni obstawiali nasz człon i to w sumie dzieje się do dzisiaj. Także na początku była to niewielka grupa, potem z czasem powiększała się o nowe osoby. Tutaj też odbywały się kursy pierwszej pomocy, bo jedna z tych osób została instruktorem pierwszej pomocy. I z czasem przybywało tych akcji, były i kościelne i były świeckie imprezy obstawiane. I tam bodajże w 2000 roku, czy w 2002 roku zostało dopiero to wszystko uregulowane prawnie i wtedy zostaliśmy stowarzyszeniem.  
M: Zostało to zarejestrowane w KRSie, tak? 
R: Tak.  
M: A mówiłaś, że z inicjatywy księdza tutaj powstało to wszystko. Czy grupa ludzi, która została zaproszona do udziału w tym stowarzyszeniu wcześniej w jakiś sposób działała razem, czy te osoby dopiero spotkały się wtedy po raz pierwszy?  
R: Szczerze mówiąc nie umiem odpowiedzieć na to pytanie, bo mnie akurat wtedy nie było w tej grupie ludzi. Ja to wiem tylko z opowieści tych starszych maltańczyków, niestety oni już nie działają w Malcie. Także nie jestem pewna, wiem, że ci ludzie chodzili razem do jednego liceum. Także możliwe, że oni już wcześniej działali, może nie w tym polu, ale na pewno coś tam było wcześniej.  
M: A Ty już jak długo jesteś w stowarzyszeniu?  
R: Ja jestem już 6 lat. A oddział jest 11 lat, także jestem jakby w połowie. [śmiech]  
M: A czy tylko ksiądz był inicjatorem powstania stowarzyszenia, czy oprócz niego były jeszcze jakieś osoby, które chciały żeby to powstało? Czy to była jakaś jedna osoba czy to była jakaś grupa?  
R: Podejrzewam, że to mogły być dwie osoby, które akurat wtedy były właśnie tymi osobami kontaktowymi, takimi powiedzmy szefami tej grupy. Była to jedna dziewczyna i jeden chłopak.   
M: Jeszcze poza księdzem?  
R: Tak. Wiem, że oni byli bardzo aktywni w ogóle w parafii. Nie wiem, co oni wcześniej robili, jak oni działali w tej parafii, ale wiem, że po prostu to były takie najaktywniejsze osoby, które były znane po prostu w naszym środowisku parafialnym. Także podejrzewam, że dwie osoby, ale nie mogę powiedzieć na pewno, nie mam po prostu takich pewnych informacji o powstaniu tutaj tego oddziału. Wszystko to co zostało mi kiedyś powiedziane.  
M: A jakie były początkowe cele stowarzyszenia?  
R: Na pewno na początku to tylko było zabezpieczenie przedmedyczne tych zgromadzeń kościelnych. Bo akurat podczas uroczystości np. takich już w czerwcu, czy w okresie wakacyjnym jest ciepło. Msze, te uroczystości nieraz bardzo długo trwają i po prostu ludzie przez słońce, przez to ciepło mdleją. I właśnie chodziło o to, żeby była taka grupa ludzi, która odpowiednio zareaguje w momencie, kiedy ktoś mdleje na uroczystości i tej osobie udzieli pomocy. Bo wiadomo jak to bywa, jeżeli nie ma np. takich osób to ktoś tam pomoże, ktoś sie wstydzi, ktoś nie podejdzie, albo tylko rodzina pomaga tej osobie a chodziło o to, żeby jakaś taka fachowa pomoc była na tych uroczystościach. Także na pewno głównie były to uroczystości kościelne, żeby właśnie to obstawiać, no i prowadzenie kursów pierwszej pomocy, żeby ludzi tutaj dokształcać z tego zakresu.  
M: I do kogo te kursy są skierowane? Bo dalej są prowadzone? 
R: Tak. Praktycznie one są do wszystkich, tylko że jest taki warunek, że osoba która do nas przyjdzie na kurs musi mieć ukończone 16 lat. Więc to już są osoby ostatnia klasa gimnazjum, liceum i wzwyż. Mogą to też być osoby starsze. Po prostu materiał jest skierowany w sumie do wszystkich, nie jest dzielony osobno dla osób młodych, osobno dla osób starszych, tylko jest jeden materiał dla wszystkich. On jest dość obszerny, bo u nas kurs trwa 16 godzin, także to jest po 8 godzin w jeden dzień, bo kursy zazwyczaj odbywają się w sobotę i niedzielę. Więc te osiem godzin to jest dużo i naprawdę dużo materiału można w tym czasie przerobić z kursantami. To jest praktycznie cała pierwsza pomoc. Nie ma tam nic z ratownictwa medycznego, tylko sama pierwsza pomoc.  
M: I rzeczywiście jest dużo ludzi chętnych na takie kursy?  
R: Są, wiadomo że głównie to są licealiści, którzy już tą pierwszą pomoc mieli w liceach i chcą coś jeszcze więcej albo chcą mieć jakiś tam dokument na to, że oni umieją udzielać.  
M: Acha, czyli wystawiacie jakiś dokument po tym kursie.  
R: Tak. Wystawiamy dyplomy, one są wystawiane przez zarząd główny, przez naszego szefa szkoleń. W momencie kiedy ta osoba przeszła kurs, ten 16-togodzinny, zdaje egzamin. Jeżeli zda egzamin dostaje dyplom. On potwierdza jakby te umiejętności, które zdobyła na kursie. Także głównie to są licealiści, którzy właśnie chcą mieć dokument na to, że oni to umieją udzielić tej pierwszej pomocy. Zresztą to ich jakoś podbudowuje taki dyplom. Są też osoby starsze. Zdarzyło nam się, że mieliśmy panią koło 50-tki, bo ona chciała wiedzieć jak zareagować w kościele właśnie. Bo była taka powiedzmy, że chętna do pomocy jakby coś się komuś działo. No i są też ludzie w średnim wieku, są też instruktorzy prawa jazdy, którzy też chcą sami coś od siebie powiedzieć swoim kursantom o pierwszej pomocy. Także przeróżni ludzie przychodzą i jest zainteresowanie tymi kursami. Tym bardziej, że nasze kursy akurat nie są drogie i są właśnie bogate w te informacje i też dzielimy się swoimi wiadomościami. Wśród maltańczyków są też ratownicy medyczni, więc oni umieją coś powiedzieć z praktycznego punktu widzenia, jak np. coś wygląda. Także dość ciekawie te kursy u nas wychodzą.  
M: A czy cele tego stowarzyszenia od początku jego istnienia zmieniły się w jakiś sposób?  
R: Cele zostały te same, tylko zostało dołożone może w miarę rozwijania się całego stowarzyszenia w Polsce, to doszło tam np. nauczanie dzieci w szkołach, takie grupy, takie...  
M: Pierwszej pomocy, tak?  
R: Tak. To akurat u nas się nazywa "Korpusy Kadetów", to jest młodzież taka gimnazjalna. I tej młodzieży poświęcamy czas i uczymy ich pierwszej pomocy. Też wiem, że doszła praca z osobami niepełnosprawnymi. To już u nas np. wyglądało to tak, że pomagaliśmy zorganizować imprezę dla osób niepełnosprawnych taką plenerową, żeby oni mogli wyjść z domów. Mszana jeszcze jest takim małym miastem, że osoba niepełnosprawna szokuje powiedzmy. Interesuje ludzi ale w takim niekoniecznie dobrym kierunku. Także zaczęło to nowe stowarzyszenie działać i my im pomagamy, żeby ci ludzie wyszli, pokazali się że są i trzeba im pomagać.  
M: I to zostało dołączone do celów?  
R: Tak, tak.  
M: Czy jeszcze coś, jakieś cele się zmieniły, czy to wszystko?  
R: Myślę, że to wszystko.   
M: A teraz chciałabym, żebyś mi opowiedziała o strukturze organizacji, tej formalnej.  
R: Jak wygląda?  
M: Tak. Czy jest zarząd, jakie są organy, jak one funkcjonują?   
R: No właśnie od tego momentu jak zostaliśmy wpisani w KRS...  
M: Czyli 2000 rok.  
R: 2000, szczerze mówiąc chyba 2004, to by było sześć lat temu, tak? 5-6 lat temu. 2003 czy 2004 wtedy zostaliśmy wpisani i wtedy został napisany status i regulamin stowarzyszenia. I wtedy zostało ustalone, że w oddziale musi być komendant oddziału, zastępca komendanta, sekretarz, skarbnik, kwatermistrz, czyli osoba odpowiedzialna za magazyn, za sprzęt, który jest w oddziale. I też mogą zostać utworzone grupy pokazowe i ten opiekun grupy kadetów. Także mamy takie stanowiska.  
M: I jest coś takiego jak np. zarząd?  
R: Tak. To jest właśnie zarząd. Te osoby właśnie tworzą zarząd.  
M: A czy od momentu zarejestrowania działalność stowarzyszenia jakoś się zmieniła? Czy samo to, że dostało tą osobowość prawną, czy wpłynęło na funkcjonowanie stowarzyszenia?  
R: Tak, to na pewno jakoś wpłynęło, bo w tym momencie wszystko zostało tak uregulowane prawnie. Pewne takie aspekty są teraz bardziej osiągalne, np. jak dotacje. Bo przedtem jak nie było tej formalnej strony, to nie można było się ubiegać o dotacje. Teraz już można w urzędach, czy np. w ogóle w firmach, bo firmy teraz wymagają, żeby pokazać statut, regulamin, że faktycznie to działa. Na pewno też lepsza jest organizacja w ogóle w oddziale. Bo zostały wtedy wprowadzone różne dokumenty np. sprawozdania z każdej akcji, później sprawozdania roczne, także to wszystko zostało uregulowane jakby. Wszystko jest teraz robione na bieżąco i każdy oddział może sobie potem policzyć te godziny, może sobie sprawdzić ile godzin faktycznie pracował w ciągu roku. Może to porównać też z innymi oddziałami i zobaczyć jak to wygląda na tle całej Polski.  
M: A czy są jakieś minusy tej formy prawnej?  
R: Znaczy może tak: niektórzy uważają, że są minusy właśnie tego, że jest dużo papierkowej roboty, możemy to tak nazwać. Że jest dużo wypełniania tych dokumentów. Niektórzy uważają, że jest to niepotrzebne, że to po prostu bez potrzeby skraca nam jakby, nie skraca nam czas tylko musimy poświęcić trochę czasu, a niektórzy uważają, że powinniśmy raczej poświęcać się samej tej pomocy ludziom, a już tą formę papierkową zostawić w spokoju. Ale osobiście twierdzę, że to jest dobre, bo jeżeli oddział czy stowarzyszenie chce dobrze działać to musi być też ta dokumentacja  
M: Udokumentować działalność.  
R: Tak. Tym bardziej ,że widzę że jak tej dokumentacji nie było wcześniej przed tym 2004, to my nie wiemy jak faktycznie tamci ludzie, którzy wtedy działali, co oni robili w tym czasie, jak dużo oni pracowali w ciągu roku. Po prostu nie mamy jakby tej takiej historii zawartej chociażby w tych dokumentach.  
M: I tylko tyle wiecie co pamiętacie, tak?  
R: Tak, tyle wiemy co pamiętamy, co się dowiedzieliśmy, a nie ma tego właśnie nigdzie zapisane. O tyle właśnie to jest dobre. 
M: A czy stowarzyszenie ma status organizacji pożytku publicznego.   
R: Ma, ma status. O ten status się starał nasz zarząd główny. Bo my jako oddział nie mamy osobowości prawnej. Także to wszystko zarząd główny już tam składał dokumenty, także wiem, że na pewno mamy ten statut.  
M: A wy jako ten oddział w Mszanie możecie przyjmować 1% podatku?  
R: Tak, możemy się starać o ten jeden procent podatku, tylko że jest ta możliwość, że się wpisuje w PIT od razu dane. Tylko że to wygląda tak, że wpisuje się jakby dane KRS wpisuje się całego stowarzyszenia, czyli ten który został nam wszystkim przyznany, a w odpowiedniej rubryce dopisuje się że to jest 1% dla oddziału Mszana Dolna. I w momencie kiedy te pieniądze wpływają jakby w sumie na konto zarządu głównego, to tam jest sprawdzane która jest część dla nas, która dla innego oddziału i one są po prostu rozdzielane tak jak faktycznie ta osoba, ten podatnik chciał przekazać. Czyli po prostu musi podatnik dopisać. 
M: Czyli wy bezpośrednio nie dostajecie, tylko jest wam przekazywane.  
R: Nie mamy własnego konta na które te pieniądze mogłyby spływać. Jest konto zarządu głównego, które jest udostępniane też nam.  
M: A powiedziałaś, że macie osobowość prawną a teraz powiedziałaś, że nie macie osobowości prawnej.   
R: My jako oddział nie mamy osobowości prawnej, więc np. wszystko gdzie są wypisywane rachunki, czy faktury one są wypisywane na zarząd główny. Zarząd główny zajmuje się też księgowością, my tylko piszemy raporty kasowe. Także wszystko jest jakby na zarząd główny, ale jest podpisywane, że to idzie od naszego oddziału.  
M: I od samego początku od kiedy oddział stowarzyszenia powstał podlega do zarządu głównego tak?  
R: Tak.  
M: A czy poza tym, że podlegacie pod ten zarząd główny wasze stowarzyszenie należy do jakiejś konfederacji organizacji pozarządowych, jakiejś koalicji?  
R: Szczerze mówiąc nie wiem. Założycielem jest Kraków, zarząd główny nasz, znaczy całe stowarzyszenie jest pod patronatem Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Ale tylko jest pod patronatem, działamy jakby w myśl też tych idei zakonu maltańskiego. Też mamy herb zaczerpnięty z ich krzyża maltańskiego. Po prostu już nad naszym zarządem głównym nie ma nikogo poza tym Zakonem Maltańskim, który jest patronatem.  
M: A ten patronat na czym polega? Czy w jakiś sposób wpływa na decyzje zarządu głównego? 
R: Wiem, że w zarządzie głównym naszego stowarzyszenia musi być kilku członków Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. To znaczy musi być w zarządzie kilku kawalerów maltańskich, o, nazwijmy to tak. Bo w Związku Polskich Kawalerów Maltańskich są kawalerowie i damy maltańskie. To są osoby zasłużone dla zakonu, dla medycyny. I u nas w zarządzie głównym są takie osoby. Czyli np. komendant zarządu głównego jest kawalerem maltańskim, szef szkoleń tez jest kawalerem maltańskim, a pozostałe osoby mogą nie być związane ze związkiem ale są też w zarządzie. I też decyzje nie muszą, znaczy wiadomo, że jak już zarząd główny podejmuje jakieś decyzje to podejmuje razem z tym zakonem.  
M: Ale nie można powiedzieć , że zakon jest w jakiś sposób wyżej w takiej hierarchii, tylko to jest na zasadzie partnerstwa.  
R: Tak.  
M: A czy stowarzyszenie tutaj, ten oddział zatrudnia jakiś pracowników etatowych?  
R: Nie. W ogóle nasze stowarzyszenie nie może zatrudniać osób. Także my działamy charytatywnie, nie dostajemy za to w ogóle wynagrodzenia. Żadna osoba z nas, z oddziału.   
M: A jak wygląda w takim razie wolontariat, czy członkowie tutaj stowarzyszenia mają podpisaną jakąś umowę?  
R: To właśnie nie jest typowy wolontariat w którym się właśnie podpisuje umowę, tylko u nas osoba która przejdzie kurs pierwszej pomocy, zda egzamin, dostanie dyplom, ona składa deklarację wstąpienia do stowarzyszenia. I w sumie to jest tylko tyle, że ona złożyła deklarację, my ją wpisujemy w skład członków i może ta osoba działać. Także wiem, że są prace nad tym żeby to wyglądało bardziej jak wolontariat, ale to jeszcze nie jest tak. To jest jeszcze na troszkę innej zasadzie.   
M: I warunkiem żeby dostać się do stowarzyszenia to jest zdanie tego kursu pierwszej pomocy.  
R: Mhm, dokładnie.  
M: Ale potem w jakiś sposób członkowie są zobligowani do aktywnego działania? Czy można się zapisać i po prostu być?  
R: To zależy też od komendanta oddziału, jak on sobie ustali. W regulaminie naszym jest zapisane, że maltańczyk musi być aktywny. Np. gdyby maltańczyka przez pół roku nie było na żadnej akcji lub nie wpłacał składek członkowskich, bo wpłacamy co miesiąc po 1 złotówce, także to nie jest dużo, i 5 zł jest wpisowego, to wtedy taka osoba, która przez pół roku nie widać jej w dokumentacji, że była, że działała, to wtedy możemy tą osobę skreślić z listy maltańczyków. Ale szczerze mówiąc rzadko się zdarza tak, żeby faktycznie ktoś tylko się wpisał i już potem nie działał. Jeżeli tak się dzieje no to automatycznie tą osobę wykreślamy z listy członków i to nie ma żadnych skutków ani dla tej osoby ani dla nas. Po prostu ta osoba nie chciała działać, to trudno. A jeżeli działają no to wtedy wpisujemy to wszystko.  
M: A jak wygląda podejmowanie decyzji tutaj w stowarzyszeniu?  
R: Tylko chodzi o, nie wiem, o...  
M: Czy one są podejmowane jednoosobowo, czy w głosowaniu, czy przez większość, czy jednomyślnie? Jak jest jakaś ważna decyzja do podjęcia to jak to wygląda?  
R: Jak jest jakaś ważna decyzja do podjęcia to zazwyczaj spotykamy się całym zarządem oddziału tutaj i to dyskutujemy. Nieraz są pisane protokoły, nieraz nie ma potrzeby pisania takiego protokołu z posiedzenia zarządu oddziału. Zresztą u nas to się rzadko zdarza, żeby coś trzeba było zapisać. Nie ma akurat takich decyzji, takich spraw żeby trzeba bardzo ważne decyzje podejmować. Tym bardziej, że jak byłaby faktycznie taka sprawa, to już nie od nas zależy tylko np. od zarządu głównego. 
M: Acha i wy musicie to po prostu przyjąć. 
R: Tak. My np. poddajemy jakiś pomysł, czy rozwiązanie jakiegoś problemu, a zarząd główny nam to zatwierdza. A takie inne, mniejsze sprawy to wszystko jest omawiane w zarządzie albo razem ze wszystkimi członkami.   
M: Acha, czyli są też konsultowane sprawy ze wszystkimi członkami. A czy np. jakaś osoba z zewnątrz spoza stowarzyszenia może mieć jakiś wpływ na decyzje jakie będą podjęte?  
R: Z zewnątrz nie. 
M: Z zewnątrz nie. Teraz przejdźmy do trochę innego tematu. Do kontaktu stowarzyszenia tego oddziału z innymi organizacjami pozarządowymi tutaj w terenie. Czy kontaktujecie się z jakimiś innymi organizacjami? Zacznijmy od tego czy w ogóle jest jakiś kontakt?  
R: Kontaktujemy się oczywiście z organizacjami które działają na terenie Mszany. Ostatnio właśnie zapomniałam powiedzieć, że kontaktujemy się ze stowarzyszeniem LAMA tj. Lokalna Akcja Mszańskich Aktywistów. Tworzą ją młodzi ludzie. To akurat są moi osobiści znajomi, więc w sumie bardziej to wygląda na koleżeńskich bardziej i coś potem z tego wychodzi. Też z tym stowarzyszeniem, które działa na rzecz osób niepełnosprawnych, to akurat też działa tam moja znajoma, też w sumie przez tą znajomą jest kontakt. Też oczywiście z Panią prezes się znamy. I co tam jeszcze? Jest ten wolontariat w szkołach. Także kontakt zaczyna się od tego, że po prostu znamy się z tymi osobami, które tam działają a później ewentualnie próbujemy coś razem działać.   
M: A czy zdarzyło się tak, że oddział stowarzyszenia otrzymał pomoc od jakiejś innej organizacji pozarządowej? Jakąkolwiek.  
R: Nie.  
M: A czy udzielił pomocy?  
R: Znaczy pomoc jako taką finansową czy rzeczową to nie. Ale np. razem ze stowarzyszeniem LAMA organizowaliśmy imprezę plenerową. W sumie głównie to my byliśmy organizatorem a stowarzyszenie LAMA było odpowiedzialne za różne takie konkurencje dla dzieci. Czyli w sumie pomogli nam w takiej innej dziedzinie niż my.  
M: Acha, to oni trochę pomogli, tak?   
R: Mhm.   
M: A czy wy udzieliliście pomocy jakiejś organizacji?  
R: Nie wiem właśnie jak to nazwać. Bo często dzieje się tak, że jakaś organizacja organizuje jakąś imprezę w plenerze to zaprasza nas, żebyśmy my byli, żebyśmy zorganizowali np. pokaz pierwszej pomocy, czy tam zorganizowali taki punkt w którym ludzie będą mogli sobie przećwiczyć resuscytację krążeniowo-oddechową na fantomie, czy tam zobaczyć jak działa defibrylator AED. To wtedy my jedziemy i po prostu nie oczekujemy żadnej zapłaty od nich, tylko my im w ten sposób pomagamy, żeby rozpromować tę imprezę, a my mamy możliwość wtedy się pokazać. Także właśnie może na tej zasadzie my pomagamy innym.   
M: Czy to w takim razie to jest pomoc, czy można to nazwać bardziej współdziałaniem?  
R: No może być współdziałanie, może to być pomoc. Nie wiem jak to nazwać...  
M: Trudno nazwać.  
R: Tak, dokładnie.  
M: A jak Twoim zdaniem powinna wyglądać współpraca między organizacjami pozarządowymi? Na czym powinna polegać? Czy właśnie takie udzielanie pomocy nazwałabyś już współpracą, czy to jest tylko udzielanie pomocy?  
R: Mnie się wydaje, że współpraca to raczej mi się kojarzy z czymś długotrwałym. Że faktycznie spotykamy się co jakiś czas, planujemy coś razem i to organizujemy. A na razie było tak, że po prostu pojedynczo. Znaczy jeżeli ktoś nas zaprasza przyjeżdżamy, ale jeszcze nam się nie zdarzyło żeby było tak, że później utrzymujemy kontakty i faktycznie coś razem działamy.  
M: Czyli póki co to były takie jednorazowe sytuacje?  
R: Mhm, dokładnie. Ze stowarzyszeniem LAMA mieliśmy nadzieję, że tam będziemy właśnie więcej współpracować, było też podpisywane takie porozumienie o współpracy, ale właśnie tyczyło się tej jednej imprezy. Nie było takiej współpracy zaplanowanej na cały rok.  
M: Czyli umowa była tylko na jedną imprezę?  
R: Tak, tylko na jedną imprezę.  
M: Ale była jednak sformalizowana w jakiś sposób ta współpraca?  
R: No tak, w sumie było pomiędzy mną a Panią prezes stowarzyszenia LAMA była podpisana taka współpraca.  
M: A teraz chciałabym żebyśmy, tu mam taka tabelę do uzupełnienia dotyczącą właśnie współpracy, tylko chciałabym żeby współpracę zdefiniować w taki sposób jak jest tutaj. Ja tutaj wpiszę te organizacje, LAMA i drugie to Stowarzyszenie na Rzecz Osób Upośledzonych Umysłowo.  
R: I to jest w skrócie: PSOU, wolontariat, może Klub Wolontariatu przy stowarzyszenie Sursum Corda. Bo władze stowarzyszenia są w Nowym Sączu a tutaj większość rzeczy działają.   
M: I jeszcze jakieś organizacje, z którymi współpracujecie w jakiś sposób?  
R: Tyle by było.  
M: To w taki razie chciałabym żebyś powiedziała mi na czym polega współpraca z poszczególnymi organizacjami?   
R: Według tego, tak? [pokazuje na kartkę]  
M: Tak, tak, według tego próbując zakwalifikować.  
R: To uzgadnianie wzajemnych przedsięwzięć to na pewno z LAMĄ. W sumie z każdym stowarzyszeniem było uzgadniane na jakiej zasadzie moglibyśmy współpracować ze sobą. I też było planowane coś. A to już zależało od tego czy nam to wyszło czy nie wyszło. Myślę, że to nieważne. Prowadzenie wspólnej inicjatywy na pewno z LAMĄ, z tym Stowarzyszeniem na Rzecz Osób Niepełnosprawnych i z wolontariatem nam się jeszcze nie udało. Wymiana informacji to z każdym stowarzyszeniem. A udzielanie pomocy finansowej to z żadnym. A takie no nie rzeczowe, czyli no faktycznie taka pomoc wolontariuszy naszych innym stowarzyszeniom, to tak. Ale to tylko było np. pomoc w wypełnianiu tych różnych wniosków o dotacje, czy przy organizacji imprez, ale nie wiem jak nazwać tą pomoc.  
M: A to z którymi stowarzyszeniami?  
R: Z LAMĄ i z tym ostatnim, z wolontariatem.  
M: I to była pomoc w pisaniu wniosków?  
R: Tak.  
M: I tu i tu?  
R: Mhm.  
M: A kto zainicjował współpracę z LAMĄ? Czy to oni się do was zwrócili, czy wy do nich?  
R: Raczej LAMA do nas, bo jak LAMA powstała, oni od niedawna działają, to oni wyszli z inicjatywą pierwszą do nas, żebyśmy nawiązali współpracę. A już od nas wyszło jak byśmy mogli współpracować ze sobą.  
M: A w którym to było roku?  
R: To było w tamtym roku, czyli 2008.  
M: A jakie były powody podjęcia współpracy z LAMĄ?  
R: Powody to głównie takie, by zorganizować wspólnie coś dla mieszkańców Mszany, jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie.  
M: I to była pojedyncza sytuacja?  
R: Znaczy do tej pory tylko ta jedna impreza.  
M: A kto zainicjował współpracę ze Stowarzyszeniem na Rzecz Osób Upośledzonych Umysłowo? Czy oni do was się zwrócili czy wy do nich?  
R: Akurat z tym Stowarzyszeniem to my zainicjowaliśmy. To akurat ja skontaktowałam się, bo byłam w kontakcie z Panią, która do tego stowarzyszenia należała, bo to stowarzyszenie utworzyli rodzice osób niepełnosprawnych i oni tam mają swój zarząd. Także wyszła inicjatywa od nas. A od nich wyszła zaś inicjatywa jak możemy współpracować i wtedy pomogliśmy im w sumie już dwa razy przy organizacji Dnia Godności Osób Niepełnosprawnych.  
M: Czyli tutaj było odwrotnie z tą inicjatywą niż przy LAMIE.   
R: Tak.   
M: A w którym roku rozpoczęła się ta współpraca?  
R: Wydaje mi się, że w 2007 już było.  
M: Jakbyś określiła, jak częsta jest ta współpraca, bo to już nie jest jednorazowe?  
R: Przynajmniej raz w roku coś działamy razem.  
M: Czyli od czasu do czasu, tak może być?  
R: Może być.  
M: A kto zainicjował współpracę z Klubem Wolontariatu?  
R: My zainicjowaliśmy.   
M: I jakie były powody podjęcia tej współpracy?  
R: Głównie zależało nam żeby wolontariuszy, którzy w tamtym stowarzyszeniu zaczęli działać, żeby przeszkolić z pierwszej pomocy. Bo te osoby chciały mieć dyżury przy osobach chorych, przy osobach niepełnosprawnych i oni chcieli się nauczyć tej pierwszej pomocy. Mieli różne szkolenia i między innymi chcieli też z tego.  
M: Czyli to oni chcieli, tak?  
R: Znaczy, ja zaproponowałam im, że jest taka możliwość zrobienia sobie u nas kursu pierwszej pomocy, no a oni się na to zgodzili.  
M: I w którym roku to było, w którym roku się zaczęła współpraca?  
R: Chyba też 2007.  
M: I czy ona dalej trwa, czy to była jednorazowa sytuacja?  
R: Jednorazowa była akurat wtedy.   
M: A jakbyś miała uszeregować te organizacje a punktu widzenia ważności współpracy z nimi, jakbyś powiedziała, które jest najważniejsze dla was? 
R: LAMA myślę na początku, Klub Wolontariatu, a później te.  
M: A jeszcze mam takie pytanie, czy wszystkie te stowarzyszenia mają siedzibę w Mszanie?  
R: Tak. LAMA jest utworzona w Mszanie przez osoby z Mszany, tak samo to stowarzyszenie dla osób niepełnosprawnych, a to koło, ono jest utworzone w Mszanie przez osoby z Mszany, ale mają tak jak u nas, zarząd główny jest w Nowym Sączu.  
M: Ale oni tutaj sami działają, są autonomiczni w swoich działaniach?  
R: Oni są klubem, ale to tak, jakby to był oddział tego stowarzyszenia.  
M: Czyli podobnie jak wy?  
R: Dokładnie.  
M: A czy była taka sytuacja, że chcieliście współpracować z jakąś organizacją, ale z jakiś powodów nie było to możliwe, albo się nie udało?  
R: Myślę, że nie było takiej sytuacji.  
M: A taka sytuacja, że współpracowaliście z kimś, ale nie byliście zadowoleni z tej współpracy, coś tam nie grało?  
R: Też nie było takiej sytuacji.  
M: Czy planujecie podjąć jakąś stałą współpracę z inną organizacją pozarządową? Bo w tym momencie nie ma takiej stałej współpracy.  
R: Tak, nie ma takiej współpracy. Obecnie to nie planujemy nic takiego ale chciałabym żebyśmy stałą współpracę ze Stowarzyszeniem LAMA podjęli.  
M: Czyli są takie plany?  
R: Mhm.  
M: A jakie powody byłyby takiej stałej współpracy, jakie korzyści byście odnieśli?  
R: Znaczy na pewno razem jest lepiej cokolwiek uzyskać, w tym momencie jest wtedy więcej ludzi do pracy czy do pomocy przy organizacji czegokolwiek. Też akurat stowarzyszenie LAMA jest bardziej doświadczone w pisaniu wniosków o dotacje i mają jakby lepsze możliwości do tego, by składać te wnioski i w sumie to by nam pomogło jakby też jakoś skorzystać z tych dotacji.  
M: A czy planujecie podjąć współpracę jeszcze z jaką inną organizacją pozarządową, z innym stowarzyszeniem, albo czy byłaby w ogóle możliwa taka współpraca, jeżeli tak to na jakim polu?   
R: Aktualnie my nie planujemy z jakimś innym stowarzyszeniem, nie było żadnych takich pomysłów ani z innego stowarzyszenia ani od nas. Nie wiem, jakbyśmy mieli współpracować w ogóle z kimś, to myślę, że na tej zasadzie, że ktoś się stara żeby zorganizować jakąś imprezę a my na tej imprezie jesteśmy jako ta grupa pokazowa, czy właśnie ten namiocik rozkładamy i jesteśmy jako kolejny punkt, jakaś atrakcja imprezy.  
M: Czyli na tej zasadzie mogłoby to wyglądać. Stowarzyszenie istnieje dużo dłużej niż...  
R: Niż oddział.  
M: Znaczy nie, chodzi mi o moment podjęcia współpracy z innymi organizacjami, bo jeżeli został założony w 1998 roku, tak? Jeszcze nie miał struktury prawnej, dopiero w 2006 podjął jakąś współpracę, to czy coś się zmieniło w wyniku tej współpracy?  
R: Bo współpraca została podjęta tak późno dlatego, że w Mszanie nie było innych takich organizacji, które by działały po prostu na tym polu, że organizują jakieś imprezy, jakieś zabawy dla ludzi. Przedtem czegoś takiego nie było w Mszanie. Nie było też, z tego co wiem, programu współpracy z organizacjami pozarządowymi w Urzędzie Miasta, więc UM jako tako twierdził, że takich organizacji nie ma z którymi byłoby warto współpracować. Także te organizacje dopiero tak w 2008-2007 one dopiero powstały, powstały jako stowarzyszenia, więc zaczęły działać na różnych polach i starać się o dotacje, starać się o to, żeby ludzie w ogóle poznali i żeby w ogóle coś w tej Mszanie się działo.  
M: Acha, i dlatego dopiero wtedy to się rozwinęło?  
R: Tak, dokładnie. Bo wcześniej szczerze mówiąc nie było właśnie z kim współpracować. Wiem, że są koła, są stowarzyszenia działające na rzecz promocji Zagórzan, czyli tutaj tej grupy etnicznej. Ale oni nie wychodzili jakby poza te swoje struktury, żeby tak faktycznie coś działać w Mszanie, żeby ich było widać. To były takie organizacje, w których się ludzie spotykali, ale nie wszyscy o tym wiedzieli, że takie stowarzyszenia są.  
M: Tacy bardziej dla siebie byli, tak?  
R: Tak. Po prostu nie było o nich nigdzie informacji. Dopiero właśnie od tych dwóch lat też urząd miasta sam się postarał, żeby była ta informacja na stronie internetowej, żeby ludzie, którzy po prostu chcą działać wiedzieli, jaki mają wybór w stowarzyszeniach.  
M: A czy coś się zmieniło poprzez tą współpracę podjętą w działalności stowarzyszenia?  
R: Na pewno jesteśmy lepiej rozpoznawalni, nie tylko w Mszanie, tylko też w innych miejscowościach.  
M: Czyli promocja, tak?  
R: Dokładnie.  
M: Czy coś jeszcze się zmieniło? Czy ta współpraca jakoś wpłynęła na funkcjonowanie stowarzyszenia?  
R: Na pewno jesteśmy bogatsi w nowe doświadczenia. Będę mówiła o tych dotacjach, bo jednak wcześniej tego u nas w stowarzyszeniu nie było, żebyśmy my starali się o jakiekolwiek dotacje. Właśnie przez to, że zaczęliśmy współpracę, jakby razem te stowarzyszenia zorientowały się, że jest taka możliwość, że możemy składać wnioski i że możemy zyskiwać te pieniądze na te różne przedsięwzięcia nasze. I to było w sumie główne osiągnięcie, powiedzmy tak, naszego stowarzyszenia. Że zainteresowaliśmy się tą taką formalną sprawą jeżeli chodzi o uzyskiwanie pieniędzy.  
M: A udało się już jakieś wnioski mieć pozytywnie rozpatrzone?  
R: Tak. Był jeden wniosek w 2007, czy 2006, bo to jest tak, że w sumie na imprezę, która się odbyła w 2008 składało się wniosek w 2007. Więc trudno mi jest powiedzieć, w których to było latach. Ale był jeden wniosek, ale to był wniosek taki bezpośrednio do burmistrza miasta. A na imprezę w 2008 były złożone dwa wnioski, także one zostały przyjęte i mieliśmy pieniądze. Tylko to są pieniądze nie na naszą działalność, bo pieniądze nie mogą być przeznaczone na działalność stowarzyszenia, tylko to były pieniądze przeznaczone np. na nagrody dla osób, które przyszły na tą imprezę do nas, na napoje, na jakiś poczęstunek. Także te pieniądze nie zostały u nas, tylko zostały rozdysponowane na różne rzeczy. Na ten cel. Także w głównej mierze skorzystali na tym mieszkańcy Mszany.  
M: A jak tutaj w ogóle wygląda współpraca pomiędzy organizacjami pozarządowymi? Tutaj w Mszanie. Czy ona występuje?  
R: Mnie się wydaje, że jest współpraca, ale tylko pomiędzy jednym a drugim stowarzyszeniem. Jakby tylko pomiędzy dwoma stowarzyszeniami, a jeszcze nie słyszałam, żeby było pomiędzy trzema czy czterema. Żeby faktycznie tak się spotykać.  
M: Nie ma takiej szerokiej współpracy, tak?  
R: Tak. Ja osobiście bym chciała, żeby było coś takiego. Zresztą może być otworzona taka komórka w urzędzie miasta złożona właśnie z prezesów, czy tam komendantów, czy tam jakichś szefów organizacji, które by się te osoby spotykały i razem planowały jakieś działania. Ale coś takiego w urzędzie miasta nie powstało i na razie nie wyszło z inicjatywy żadnego stowarzyszenia, żeby faktycznie te stowarzyszenia się spotkały i razem współpracowały. To tego jeszcze u nas nie ma.  
M: A jak myślisz, czy w ogóle byłoby to możliwe?  
R: Myślę, że byłoby to możliwe. Tylko właśnie gdyby to odbywało się w urzędzie miasta. Po prostu to by bardziej skłoniło ludzi do tego, żeby być, żeby się spotykać. Byłoby to też uregulowane, powiedzmy, prawnie, że coś takiego istnieje i wtedy te osoby miałyby też obowiązek, żeby się spotykać. A jeżeli to zorganizuje, np. jakbyśmy my chcieli zorganizować coś takiego, zwołać po prostu te stowarzyszenia, to wydaje mi się, że niektóre stowarzyszenia stwierdziłyby, że nasze cele mijają się z ich celami i możemy w ogóle nie mieć...  
M: Pola wspólnego do działania.  
R: Tak. Po co współpracować, jeżeli my się zajmujemy całkiem czym innym a oni całkiem czym innym. Także myślę, że byłaby współpraca, ale musiałby ktoś tym faktycznie się zająć.  
M: Czyli ktoś musiałby pokierować tą współpracą.  
R: Dokładnie.  
M: A czy ta osoba, to powinien być ktoś z urzędu gminy czy raczej ktoś spośród tych organizacji?  
R: Mogłoby to być z urzędu gminy czy miasta, bo akurat mamy taką sytuację, że mamy i urząd miasta, i urząd gminy u nas w mieście. Wiem, że w urzędzie miasta nawet powstało stowarzyszenie, także myślę, że mógłby to być urząd miasta.  
M: W urzędzie miasta stowarzyszenie?  
R: Urząd gminy, przepraszam, w urzędzie gminy. Myślę, że mógłby to być urząd gminy, bo wtedy podlega pod ten urząd cała gmina. A w gminie na pewno jest więcej stowarzyszeń, nie tylko w Mszanie. Tylko jest jeszcze tak, że niektóre stowarzyszenia nie mają swoich stron internetowych i o nich po prostu nic nie wiadomo. Bo jednak teraz strona internetowa jest moim zdaniem podstawą jeżeli stowarzyszenie chce być widoczne.  
M: To fakt, inaczej nie udałoby mi się dotrzeć tutaj. A czy występuje zjawisko konkurencji między organizacjami pozarządowymi?  
R: W naszym mieście nie ma jeszcze konkurencji, bo jeszcze nie powstały, nie ma tak, żeby były dwie organizacje zajmujące się jednym i tym samym. Są organizacje, które zajmują się całkiem czym innym, więc tej konkurencji nie ma.   
M: Więc nie zderzają się, tak? A czy na przykład o te wnioski, czy konkurują o środki między sobą?  
R: Nie. Szczerze mówiąc, to jeżeli jakaś organizacja składa wniosek, to raczej na pewno dostanie dotację, bo nie ma organizacji, która by składała na podobną inicjatywę. Także środki raczej są pewne. I wiem, że po prostu też niektóre organizacje jeszcze boją się składać dotacje, boją się tego potem całego procesu sprawozdawczości finansowej itd. I oni nie składają dotacji i po prostu pieniądze nie są wszystkie wykorzystywane, które by mogły być wykorzystane.   
M: Ale to czego się boją w takim razie? Że źle ten wniosek wypełnią? Czy coś takiego?  
R: Wiem, że zdarzało się, że właśnie np. te nowe stowarzyszenia, że miały problemy z wypełnianiem wniosków, bo jednak nie wszystko jest jasne w tych wnioskach. Niektóre źródła podają, że to ma być wypełnione tak, a inne źródło podaje, że ma być wypełnione tak. A np. osoby w urzędzie miasta pracujące mówią, że jeszcze ma być inaczej. Dlatego niektórzy się zrażają do tego i po prostu albo nie składają tych wniosków, a jak złożą i zostanie odrzucone, bo jest źle wypełnione, to już nie próbują go poprawić. Mnie się wydaje, że powinno być tak, że w urzędzie miasta powinna być jakaś osoba, która przeszkoli wszystkie stowarzyszenia z pisania wniosków. Bo jednak to nie jest też takie proste, a gdyby było wytłumaczone, to jest prościutkie do wypełnienia.  
M: Ale nie ma czegoś takiego, że jak wniosek jest źle napisany, to jest jakaś kara, albo trzeba odczekać ileś zanim się złoży następny?  
R: Nie, nie. Tylko wniosek jest odrzucany i jest tam napisane, że coś tam źle było wypełnione, czy źle wpisane, czy np. w ogóle ta sprawa jest niezgodna z tą ustawą bodajże o wolontariacie czy o pracy społecznej. Także to wszystko są jakieś tam prawne uregulowania, że tak jak np. my nie możemy na własną działalność statutową, to musi być na całkiem inny cel. Te pieniądze nie mogą być dla nas, tylko muszą być na coś, co będzie dla ludzi, ale my to będziemy organizować.   
M: Czyli konkurencji tutaj nie ma.  
R: Na razie nie.  
M: A jak powstaną organizacje, które będą miały podobne pole działania, to podejrzewasz, że wtedy dopiero się pojawi jakaś konkurencja.  
R: Tak, dokładnie.  
M: A jak wygląda współpraca twojego stowarzyszenia z władzami samorządowymi? Już nie z organizacjami pozarządowymi, tylko tutaj właśnie z urzędem miasta, z urzędem gminy. Czy występuje taka współpraca? Czy kontaktujecie się w ogóle czy nie?  
R: Ja jako komendant oddziału kontaktuję się z burmistrzem i z wiceburmistrzem, też z osobą od promocji miasta. Głównie to było właśnie przy okazji składania wniosków, ustalania po prostu czy taki wniosek będzie dobry, czy zostanie przyjęty, czy jest zgodny właśnie z tym prawem. I w sumie często zdarza się tak, że jeżeli coś jest organizowane przez urząd miasta czy przez burmistrza, to jesteśmy proszeni o obecność, czy tam o pomoc.  
M: Zapraszani jesteście do udziału, tak?  
R: Tak, dokładnie.  
M: A czy bierzecie udział jako stowarzyszenie w konsultacjach różnych decyzji podejmowanych przez władze samorządowe?  
R: Nie, nie bierzemy.  
M: Nie jesteście zapraszani do takich. A takie konsultacje społeczne? Że jesteście po prostu pytani o opinię?  
R: Nie, jeszcze u nas w urzędzie miasta nie było czegoś takiego.  
M: Jeszcze nie było czegoś takiego. A jak wyglądają kontakty samorządu z innymi organizacjami pozarządowymi?  
R: Znaczy tak. Powiedzmy, że z tego co wiem, bo nie jestem pewna tego, ale odbywa się to tylko poprzez pośrednictwo tej osoby odpowiedzialnej za promocję miasta, która jest w urzędzie miasta. Ona się kontaktuje ze stowarzyszeniami. Ale jak ten kontakt wygląda szczerze mówiąc nie wiem.  
M: A mówiłaś, że jest tutaj plan współpracy z organizacjami pozarządowymi, tak? I jak wygląda właśnie realizacja tego planu?  
R: W tym planie w sumie jest zawarte tylko to, że możemy przyjść do urzędu miasta i dowiedzieć się coś na temat tych dotacji. Jest to taka współpraca raczej, że urząd miasta udziela nam informacji. Jest to na tej zasadzie, że nam pomaga właśnie przez tą informację. No i przez te dotacje, że możemy je składać. Ale musiałabym pokazać taki plan współpracy, żeby to w ogóle zobrazować, bo to nie jest nic takiego, co by do końca satysfakcjonowało stowarzyszenia. Bo ta współpraca może być na różnych polach. I ona jest wypisana. Ale jak to w praktyce wygląda, to szczerze mówiąc nie wiem.  
M: A jak twoim zdaniem powinna wyglądać współpraca organizacji pozarządowej z samorządem? Na czym powinna polegać?  
R: Moim zdaniem powinna polegać na tym, że byłyby ogłaszane właśnie jakieś spotkania burmistrza czy wiceburmistrza, czy tam osoby odpowiedzialnej za promocję z osobami ze stowarzyszeń nie z np. jednym stowarzyszeniem, tylko z wieloma, i wtedy omawiane pewne kwestie. Bo jeżeli dajmy na to poprawność wypełniania wniosków jest omawiana tylko z jednym stowarzyszeniem, to kolejne stowarzyszenia mogą dalej te wnioski źle pisać. A gdyby to było omawiane w szerszym gronie, w gronie, które to interesuje, to ułatwiłoby w ogóle pracę i współpracę stowarzyszeń z administracją publiczną.  
M: A czy w takim razie tutaj takie spotkania nie są organizowane dlatego, bo coś stoi na przeszkodzie? Czy po prostu nikt jeszcze nie wpadł na to, żeby coś takiego zorganizować?  
R: Mnie się wydaje, że nikt jeszcze na to nie wpadł. Czy osoby, które mogłyby się tym zająć uważają, że to nie jest potrzebne. Nie wiem. Szczerze mówiąc nie wiem, czemu tak się dzieje. Ale troszkę jesteśmy jakby... nie wszyscy o nas pamiętają, że faktycznie jesteśmy i działamy w sumie na rzecz promocji miasta.  
M: Czyli miasto tak bardzo nie przywiązuje wagi do współpracy z organizacjami pozarządowymi. Znaczy miasto, samorząd.  
R: Znaczy mnie się tak wydaje, tak uważam. Bo samo napisanie programu to jest dopiero początek, to jest tylko taka jakby sprawa formalna. Urząd miasta w sumie musiał to napisać i to napisał. A w praktyce to już inaczej wygląda.  
M: Acha i nie realizują tego, co zapisali.  
R: Nie wiem jak z innymi stowarzyszeniami, ale ze mną to się nie kontaktowali w jakichś takich sprawach współpracy.  
M: A czy mogłabyś podać jakiś negatywny przykład kontaktu z samorządem? Czy była taka sytuacja, którą nazwałabyś takim negatywnym przykładem?  
R: Negatywnym przykładem było właśnie rozliczenie finansowe jednego z wniosków. Okazało się, że pieniądze na wniosek nie powinny zostać przyznane. Ale zostały przyznane, my tą imprezę zorganizowaliśmy, pieniądze zostały wydane na te cele, na które miały być wydane. A przy składaniu sprawozdania finansowego okazało się, że te pieniądze w ogóle nie powinny nam zostać przyznane. I wtedy zostało to tak potraktowane, że to jest nasza wina, że my próbowaliśmy oszukać urząd miasta. I w związku z tym odbywałam częste spotkania z wiceburmistrzem czy ze skarbnikiem urzędu miasta. Ale to nie było zbyt przyjemne szczerze mówiąc. [śmiech]  
M: To w takim razie co się stało, że przyznali te pieniądze a potem stwierdzili, że nie powinny być przyznane?  
R: Tak. Przyznali te pieniądze, ale potem sprawdzili w jakichś dokumentach czy tam w ustawach itd., że nie powinny zostać przyznane i po prostu było trudno znaleźć jakieś rozwiązanie.  
M: I musieliście zwracać te pieniądze?  
R: No właśnie zostało przyjęte, że musimy wrócić te pieniądze. A to było ponad tysiąc złotych, które zostały faktycznie już wydane na zorganizowanie takich kursów bezpłatnych dla mieszkańców miasta. Po prostu mieszkańcy miasta przychodzili do nas i oni mieli bezpłatnie kurs, ale my dostaliśmy pieniądze na bandaże, na takie różne materiały, które nam były potrzebne do zorganizowania tych kursów. I było najpierw stwierdzone, że musimy te pieniądze oddać. Dlatego to moim zdaniem było troszkę nie fair, bo tych pieniędzy faktycznie już nie mieliśmy, a nie mogliśmy ich zwrócić z naszych pieniędzy oddziałowych, bo nie były na to przeznaczone. My też nie możemy tak swobodnie dysponować pieniędzmi, które są na stanie oddziału.  
M: Jak się skończyła ta sytuacja? Później zwróciliście te pieniądze czy udało się to jakoś inaczej rozwiązać?  
R: Nie musieliśmy zwracać tych pieniędzy. Tam parę dokumentów żeśmy dopisali, donieśliśmy, także sprawa się zamknęła. Ale uważam, że to było przez to, że urząd miasta, ludzie pracujący w urzędzie miasta jeszcze nie wiedzieli na czym powinna polegać współpraca, jak to powinno wyglądać, jak się przyznaje dotacje i na co się przyznaje dotacje.  
M: Acha. I ten swój błąd próbowali naprawić waszym kosztem.  
R: Tak. Chociaż moim zdaniem nie powinno tak być, bo my jako organizacja, która się składa z ludzi pracujących charytatywnie, którzy nie muszą być księgową, nie muszą być ekonomistami itd., to nie muszą też wiedzieć jak i na co składać pieniądze. Znaczy inicjatywa wyszła od nas, my myśleliśmy, że jest dobrze. Ale jeżeli składamy do urzędu miasta, który powinien być zorientowany w przepisach, to oni powinni nam odrzucić ten wniosek. I powiedzieć "Nie, tak jest źle, tak nie można". I moim zdaniem oni powinni wykazać to, że to wiedzą. A tutaj wyszło, że właśnie my nie wiedzieliśmy, oni nie wiedzieli, a oni potem się dowiedzieli.  
M: A czy po tym incydencie współpraca z samorządem w jakiś sposób się pogorszyła?  
R: Od tego czasu już nie składaliśmy wniosku o dotacje. [śmiech]  
M: Ale to właśnie z tego powodu, czy nie było potrzeby, żeby składać wniosek?  
R: Nie było potrzeby, ale też... Wiadomo, że jeżeli coś chce się zorganizować, to ten wniosek by się złożyło. Ale teraz po prostu jeżeli będziemy składać ten wniosek na pewno dziesięć razy się zastanowimy i wszystko sobie sprawdzimy zanim ten wniosek złożymy. I myślę, że będziemy składać wnioski, ale w momencie, kiedy już będziemy pewni, że wszystko dobrze robimy.  
M: Sami będziecie sobie sprawdzać też.  
R: Tak, dokładnie.  
M: Zanim wam urząd powie, czy jest w porządku, czy nie. A czy są jakieś organizacje pozarządowe tutaj w rejonie, które nie współpracują w ogóle, nie kontaktują się z samorządem lokalnym?  
R: Na to nie umiem odpowiedzieć.  
M: A czy twoim zdaniem organizacja pozarządowa może funkcjonować bez żadnych kontaktów z samorządem lokalnym? 
R: Myślę, że tak. To właśnie zależy od tego, jak ta organizacja działa i w jaki sposób uzyskuje finanse. Bo wiadomo, że teraz bez jakichkolwiek pieniędzy to raczej stowarzyszenie by długo nie poistniało. Więc mi się wydaje, że to właśnie zależy od tego, jak stowarzyszenie działa, jak się stara o różne pieniążki, bo to wiadomo, że nie muszą być to pieniądze od urzędu miasta. Może też być od fascynatów, od członków itd. Także mi się wydaje, że spokojnie można bez udziału administracji. Zresztą my przez długie lata bez żadnego kontaktu z urzędem miasta działaliśmy i byliśmy w stanie działać. Także to jest możliwe.  
M: A jakbyś miała ocenić jakie jest przygotowanie twojego stowarzyszenia do kontaktu właśnie z samorządem. Czy ludzie merytorycznie chociaż są gotowi do tego, żeby się z urzędnikami zmierzyć?  
R: Myślę, że ja osobiście tak, ale w oddziale nie ma takiej osoby, która by faktycznie... Może powiedzmy tak: nie ma takiej osoby, która zagłębiła się w takie dokumenty jak ja już poznałam, bo musiałam się zapoznać z różnymi ustawami itd. Ale drugiej osoby u nas w oddziale nie ma takiej. Po prostu oni uważają, że wystarczy, że ja jestem taką osobą kontaktową z administracją. Także jeżeli już idę do tego burmistrza, to wiem, jakie mam prawa czy jakie mam możliwości i wtedy się jakoś dogadujemy. Ale drugiej takiej osoby w oddziale nie ma. Bo szczerze mówiąc się boją. Oni myślą, że oni sobie z tym nie poradzą.  
M: Ale czemu? Jak myślisz skąd to się bierze?  
R: To są osoby, które tak: np. mamy osoby, które studiują anglistykę, mamy osoby, które studiują ratownictwo medyczne, co ta, jeszcze? Socjologię itd. To są osoby, które działają w Malcie, chcą udzielać tej pomocy ludziom, ale uważają, że to im nie jest potrzebne. Ta wiedza też, taka prawna, jak my, stowarzyszenie możemy działać, współpracować z administracją publiczną. Jest to wszystko zostawione mnie.  
M: A zastępca?  
R: Zastępca zajmuje się czym innym. [śmiech]  
M: Acha. A jakbyś miała ocenić pozycję swojej organizacji, tego stowarzyszenia, tutaj...  
R: Tutaj w mieście?  
M: Tak, tak.  
R: Spośród stowarzyszeń to na pewno jesteśmy najbardziej rozpoznawalni, jako stowarzyszenie. Może też stowarzyszenie LAMA jeżeli coś organizuje, to też wiem, że też dobrze są postrzegani i w ogóle. Ale w sumie częściej my coś działamy niż inne stowarzyszenia, tak, żeby ludzie nas widzieli. Zresztą sama obecność na uroczystościach kościelnych to już jest dużo. Też staramy się być na różnych imprezach takich świeckich. Więc na pewno jesteśmy rozpoznawalni no i mamy dobrą promocję.  
M: A jakby brać pod uwagę obszar powiatu?  
R: Obszar powiatu. No to w sumie te organizacje, inne tutaj, to one raczej działają na terenie Mszany, samego miasta. A my już na terenie powiatu. Mamy swoich członków w Limanowej, więc tam też są zauważani na pewno. Bywaliśmy w Tymbarku. Teraz może akurat w Kamienicy nam się uda. Także może nie cały powiat, ale te najbliższe gminy, to w nich na pewno byliśmy i ludzie o nas słyszeli. Może nie jesteśmy tak dobrze znani jak w Mszanie, ale tam też bywamy. Też akurat mamy tak jakby powiedzmy rejonizację, że każdy oddział ma pod sobą powiat. I np. jest oddział w Myślenicach, ma cały powiat myślenicki. Więc nam przypadł powiat limanowski. I obok nas jest też oddział w Nowym Targu, oni mają powiat tatrzański, ale oni nam Rabkę Zdrój oddali. Także mamy Limanową, powiat limanowski i mamy Rabkę Zdrój pod sobą. Czyli po prostu te regiony, na których możemy swobodnie działać, one są nam przyznane. No i staramy się działać faktycznie.  
M: Czyli tutaj nie ma co mówić o pozycji w województwie, bo pewnie nie macie swobody działania.  
R: Nie, nie. W województwie to jest zarząd główny. Zresztą w samym Krakowie jest jeszcze oddział. Czyli tak jak u nas ludzie działają. Także w Małopolsce jest zresztą najwięcej oddziałów, dlatego tak się wszystko wyrozkładało na te powiaty.  
M: A czy jest tutaj w Mszanie jakieś stowarzyszenie, które można by powiedzieć, że ma podobną pozycję jak wasze?  
R: No to myślę, że to stowarzyszenie LAMA.  
M: Tylko że ono nie wychodzi już poza Mszanę, tak?  
R: Znaczy nie wiem. Szczerze mówiąc z tej działalności, co tam widziałam, to wiem, że bardziej się skupiali na Mszanie. A czy inne miasta to nie umiem powiedzieć.  
M: A jakbyś miała opisać w paru słowach, paroma określeniami pozycję swojego stowarzyszenia komuś, kto jeszcze w ogóle o nim nie słyszał, to jakich byś określeń użyła?  
R: Pozycję, tak? Hmm, nie wiem... Na pewno jesteśmy rozpoznawalni przez parafian, powiedzmy tak, przez parafian, bo tu są dwie parafie. Jesteśmy dobrze postrzegani w gimnazjach i w podstawówkach, bo tam organizujemy pokazy pierwszej pomocy, takie pogadanki dla młodzieży i dla dzieci. Też dużo osób z liceów do nas przychodzi, są naszymi członkami, bo oni chcą właśnie tej pierwszej pomocy się więcej nauczyć. I często jest tak, że nasi członkowie później idą na medycynę. Na jakiś taki kierunek związany z medycyną. Więc jesteśmy jakimś takim stowarzyszeniem, które przygotowuje tych młodych ludzi do tego, żeby kiedyś właśnie pracowali jako lekarz czy ratownik medyczny, czy pielęgniarka. Nie wiem, co poza tym.  
M: A co twoim zdaniem ogólnie decyduje o pozycji organizacji pozarządowej?  
R: Głównie to myślę, że to, jak często stowarzyszenie organizuje coś nie dla siebie, tylko właśnie dla innych ludzi, coś na zewnątrz. Jak duże jest stowarzyszenie, znaczy jak duży jest oddział, jak dużo ludzi działa w tym stowarzyszeniu. To na pewno. I jak stowarzyszenie dba o własną promocję.  
M: Czyli jak samo dba o to, żeby ludzie o nim słyszeli, tak?  
R: Tak.  
M: A czy np. jeżeli chodzi o pozycję liczy się to, czy organizacja współpracuje z samorządem lokalnym? Czy to nie wpływa w żaden sposób na pozycję organizacji.  
R: W pewnym stopniu na pewno wpływa, bo dzięki temu, że współpracujemy czy współpracowaliśmy z urzędem miasta mieliśmy możliwość umieszczenia własnego bannera na stronę urzędu miasta. Też mamy tą możliwość, że jeżeli u nas coś się dzieje ciekawego w oddziale, czy coś, co promuje tak samo miasto, to te informacje są umieszczane na stronie urzędu miasta. Też mamy możliwość umieszczania artykułów o naszej działalności w gazetce wydawanej przez urząd miasta. Także to na pewno są te plusy tej właśnie współpracy, że takie możliwości urząd miasta daje.  
M: A czy to, że się realizuje projekty jakieś na zlecenie samorządu wpływa na pozycję organizacji?   
R: Do tej pory akurat nie...  
M: Znaczy chodzi mi o to, czy generalnie organizacja, która tylko swoje cele statutowe realizuje będzie miała wyższą pozycję od organizacji, która realizuje zadania zlecane przez samorząd? Czy to nie ma powiązania z pozycją organizacji?  
R: Mnie się wydaje, że jest to jednak jakiś plus na rzecz stowarzyszenia, mnie się wydaje, że takie stowarzyszenia już są bardziej takie otwarte na różne propozycje, na różne możliwości.  
M: Takie to znaczy te, co same cele statutowe sobie realizują czy te, które...  
R: Te które z urzędem miasta współpracują. Bo mnie się wydaje, że jednak to jest, tak z własnego doświadczenia, że to jest coś już wyżej niż swoje działanie. To jest jakby wyjście do ludzi, do tych różnych takich możliwości. Nie wiem jak to nazwać.  
M: Czyli organizacja, która będzie realizować działania samorządu będzie miała wyższą pozycję, tak? Będzie postrzegana przynajmniej.  
R: Tak mi się wydaje.  
M: A jak duży wpływ mają organizacje pozarządowe tutaj w Mszanie na decyzje jakie podejmuje samorząd? Czy mają jakiś wpływ? Bo mówiłaś, że twoje stowarzyszenie nie jest zapraszane do żadnych konsultacji, a jak jest z innymi?  
R: Mnie się wydaje, że nie mają wpływu na decyzje. Akurat nie mam kontaktu ze wszystkimi stowarzyszeniami. Może faktycznie ktoś z innych stowarzyszeń lepiej współpracuje, częściej współpracuje z urzędem miasta, ale nie wiem tego na pewno.  
M: Czy nie wiesz też czy samorząd konsultuje jakieś swoje plany? Czy są jakieś konsultacje?  
R: Nie. Żadnych takich informacji nie ma ani bezpośrednio do mnie, ani na stronie urzędu miasta. Nie ma takiej informacji, żeby faktycznie było coś konsultowane z innymi stowarzyszeniami.    
M: A teraz chciałabym porozmawiać z tobą o takiej sytuacji, o przyszłości, o takiej hipotetycznej sytuacji. Gdyby miał zostać wyłoniony rzecznik organizacji pozarządowych tutaj z tego obszaru, który reprezentowałby interesy wszystkich organizacji na jakimś wyższym poziomie, albo na jakimś spotkaniu na wyższym szczeblu, kto to mógłby być? I czy to powinna być jedna osoba czy może jakaś organizacja? Jak taki rzecznik interesów mógłby zostać wyłoniony? Jak ci się wydaje?  
R: Wydaje mi się, że mogłaby to być osoba z urzędu miasta, pracownik, czy mógłby to być nawet radny, który faktycznie by i zainteresował się tymi organizacjami, miał tą wiedzę chociaż z tych prawnych uregulowań, jak działają stowarzyszenia itd. Musiałby się orientować w sumie we wszystkich stowarzyszeniach jak działają i jakie mamy prawa i jakie możliwości. Musiałaby to być osoba naprawdę może nie wykształcona w tym kierunku, ale przynajmniej obczytana z tego tematu.  
M: A czy na dzień dzisiejszy widzisz jakąś osobę, która mogłaby zostać takim rzecznikiem?  
R: Wiem, że jest taki jeden radny, który interesuje się stowarzyszeniami i oferuje swoją pomoc. Ale nie wiem akurat czym on aktualnie się zajmuje w urzędzie miasta.  
M: A czy twoim zdaniem ten rzecznik powinien zostać wybrany przez stowarzyszenia czy powinien im zostać nadany, przyznany?  
R: Mógłby być przyznany. Taka funkcja, wiadomo, że to przez burmistrza byłaby przyznawana. Tylko jeżeli faktycznie ta osoba byłaby odpowiednia. A jeżeli miałoby to być wybierane przez stowarzyszenia, to wydaje mi się, że musiałoby być kilka kandydatur, żeby było wiadomo, że wybierzemy dobrze i właściwą osobę.  
M: A nie ma na razie, nie widzisz takich paru osób spośród których można by było wybrać?  
R: Znaczy nawet mogłyby to być osoby ze stowarzyszeń, tylko właśnie przez to, że nie ma tej takiej szerszej współpracy to nie znamy się wszyscy. I nie wiadomo jak to działa, na jakim etapie są. Czy tylko wewnątrz działają czy też na zewnątrz. Także to trudno mi powiedzieć.  
M: A czy np. twoje stowarzyszenie byłoby zainteresowane, żeby takiego rzecznika wyłonić?  
R: No jak najbardziej.  
M: Przyniosłoby to wam jakieś korzyści, tak?  
R: Dokładnie.  
M: I tu chodzi o promocję czy czegoś więcej oczekiwałabyś od takiego rzecznika w tym momencie?  
R: Oczekiwałabym raczej tej pomocy w wypisywaniu tych wniosków, w organizacji tych...  
M: Acha, czyli to cały czas taka pomoc. Nie tylko reprezentacja, ale też żeby poprowadził trochę.  
R: Tak, bo mnie się wydaje, że jeżeli stowarzyszenie ma jakąś sprawę do urzędu miasta, to raczej właśnie chodzi o jakąś pomoc w organizacji jakiejś imprezy, która chcą nie chcąc będzie promocją miasta. Także to na pewno główna rzecz. Którą mógłby się rzecznik zajmować.  
M: Czy jest jeszcze coś, co chciałabyś poruszyć w temacie organizacji pozarządowych i twojego stowarzyszenia? Czy coś, czego nie powiedziałyśmy a uważasz, że to ważne?  
R: Na pewno to, bo jeżeli to są badania w całej Małopolsce organizowane, to na pewno to, że każdy oddział Maltańskiej Służby Medycznej ma jakieś takie inne problemy, nazwijmy to tak. Np. zajmuje się inną sferą działania, bardziej nakierowuje swoje działanie na inną rzecz niż inny oddział. Np. my głównie chcemy zabezpieczać przedmedycznie czy uczyć tej pierwszej pomocy. A np. inny oddział może głównie się kierować na osoby niepełnosprawne czy pracę z osobami chorymi. Bo są oddziały, które mają samochody, przewożą osoby niepełnosprawne z jednego miejsca do drugiego na jakieś rehabilitacje. Także to nie mogę powiedzieć, że każdy oddział działa tak samo.  
M: A to od czego zależy w takim razie jakie cele oddział realizuje?  
R: Na pewno od tego, jakie ma możliwości w danej miejscowości i czy faktycznie jakieś inne stowarzyszenie nie działa podobnie. Bo podejrzewam, że jeżeli byłoby tak, że u nas byłoby takie stowarzyszenie, które uczy pierwszej pomocy, to np. my moglibyśmy już z tego zrezygnować a zająć się innym celem naszego stowarzyszenia. Bo nie ma tak, że my musimy dokładnie te cele wszystkie realizować, tylko to zależy od tego, jakie są możliwości w danej miejscowości, czy jakie możliwości osób, które tworzą ten oddział.  
M: Ale wy jako oddział macie swobodę wyboru, co realizujecie.  
R: Dokładnie.  
M: Nie jest wam to narzucane przez zarząd główny.  
R: Nie, musi tylko się jakoś łączyć z naszym działaniem.  
M: To rzeczywiście istotna informacja, bo ja szczerze mówiąc miałam takie wrażenie, że jednak wszyscy zajmujecie się, wszystkie oddziały robią to samo.  
R: Akurat nie. Tak jak np. właśnie ta impreza plenerowa, co ją organizowaliśmy to nie słyszałam, żeby inne oddziały coś takiego organizowały. Organizują np. takie imprezy promocyjne stowarzyszenia, czy tam np. na jakąś rocznicę powstania oddziału, ale nie było to tak organizowane jak my, że z roku na rok była ta impreza, zawsze w podobnym terminie. I to było nasza promocja, ale głównie skierowana do ludzi, żeby mogli spędzić miło czas, bo tam były zawody, różne zabawy dla dzieci, dla całych rodzin. Także to tylko było u nas na razie. Taka stała forma.  
M: Taka wizytówka, że "my to robimy".  
R: Dokładnie.  
M: Czy jeszcze coś chciałabyś dodać do naszej rozmowy?  
R: Myślę, że tyle.  
M: To ja dziękuję w takim razie.