Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Ewelina Hołownia 
Wywiad: WSGB_20003 
Czas nagrania:  101 min  41 sek. 
            Ankieter: Grzegorz Bryda  

  
R: ... nie cytował tego dosłownie.... 
A: Nie, nie, nie, nie, nie 
R: Pan sobie tam to wszystko przerobi. 
A: No dobrze. To dwa słowa pani powiem co to jest i czy koleżanka mówiła czy nie? 
R: No nie, nie mówiła. 
A: realizujemy taki projekt, jesteśmy, ja jestem socjologiem z UJ-tu i realizujemy taki projekt dotyczący organizacji pozarządowych w województwie małopolskim dotyczący współpracy organizacji, dotyczący współpracy między organizacjami, organizacji z samorządem i tak dalej. Mam całą serię różnych pytań i jakby nasza rozmowa będzie głównie dotyczyła tych rzeczy. Pani organizację wybraliśmy losowo jako organizację z całego obszaru Wolbrom, Klucze, tutaj, stąd moja dzisiejsza wizyta. Zacznijmy sobie może od takiej rzeczy na początek. Jakby mi pani krótko powiedziała historie organizacji, jak powstała, kiedy powstała, kto założył? Jak to się stało w ogóle, że organizacja istnieje? 
R: Zaraz... [szuka ] Nie pamiętam dokładnie ile to już lat, niewiele lat, ale... W 2005 roku powstała organizacja, zarejestrowana została 26 września 2005 roku. A dlaczego powstała, no po prostu grupa aktywnych osób zdecydowała, że taka organizacja jest nam potrzebna, ponieważ już wcześniej jako rada sołecka pozyskiwaliśmy fundusze z różnych fundacji na promocję wsi, na realizacje różnych projektów. No, ale okazało się w którymś momencie, że jednak takie nieformalne organizacje, bo przecież rada sołecka taką w zasadzie jest, nie ma statusu prawnego, więc postanowiliśmy utworzyć to stowarzyszenie, żeby móc w większej ilości konkursów uczestniczyć... 
A: Czy... 
R: ... i tak się stało, i teraz właśnie pozyskujemy te pieniądze, tak nawet nam się dosyć udaje, nie za często, no ale, ale w tym roku mamy już dwa projekty, mamy już dwa granty, z tym, że jedna umowa jest do podpisania, ale już wiem, że mamy przyznane z Europejskiego Funduszu Rozwoju Wsi. A głównie nam zależało na tym, żeby promować wieś. Też bardzo często organizowaliśmy, właściwie to każdego roku jedną lub dwie imprezy takie dosyć duże organizowaliśmy, no i te pieniążki były nam potrzebne na nagrody, na honoraria dla, dla, dla aktorów, bo też tak się zdarzało, na poczęstunki, bo robiliśmy takie przyjęcia dla kół gospodyń, więc na te potrawy regionalne potrzeba nam było trochę pieniążków, więc głównie się skupialiśmy na tym. Poza tym no też, tak się złożyło, że jestem autorką takiego projektu „Zielona Gęś w krainie białego puchu” i ten projekt, właściwie realizacja tego projektu rozsławiła naszą miejscowość, nie wiem czy pan słyszał, ale... 
A: Nie. Może mi pani coś opowie? 
R: W 2002 roku i przez, od 2002 do 2005 roku realizowaliśmy ten projekt. Polega on na tym... Nie wiem czy pana to interesuje? 
A: Tak, tak, tak. Chciałbym wiedzieć, jak najbardziej. 
R: Więc polegało to na tym, żeby, to właściwie dostawaliśmy, dostaliśmy te pieniędze pierwszy raz z Fundacji Wspomagania Wsi i był to konkurs na sposób na biedę na wsi i ten projekt polegał na tym, że my za pieniądze, które otrzymaliśmy z Fundacji Wspomagania Wsi, zakupiliśmy pisklęta dla biednych osób, bezrobotnych i rozdaliśmy te pisklęta gratisowo, a potem ludzie mogli sobie te pisklęta, te gęsi już duże, dorosłe jesienią mogli sprzedać i zakupić, no to już dowolnie, albo węgiel, albo przeznaczyć na inne zakupy. Przy okazji wykonaliśmy takie tablice informacyjne tutaj właśnie w, tutaj są te tablice w Rodakach trzy. 
A: To było w Rodakach, czy... 
R: To wszystko było w Rodakach, to to co ja panu mówię, to dotyczy Rodak. 
A: Tylko? 
R: Taaak, mnie nie interesuje nic innego. Pan myślał, że... 
A: Nie, nie. Pytam, jaki zakres jakby, jaka jest... 
R: Tylko Rodaki. 
A: Tylko Rodaki. 
R: Tylko Rodaki. No i właśnie tak. I co tam jeszcze w ramach tego projektu, już nawet nie pamiętam... Pasza była zakupiona we własnym zakresie przez rolników, ale była obsługa weterynaryjna, witaminy dla tych gąsek małych no i właśnie te pisklęta, te tablice. 
A: Ale to było przed 2005 rokiem zanim powstało stowarzyszenie? 
R: Tak, tak. To pierwszy raz Rada Sołecka. My jako rada sołecka wtedy wygraliśmy ten konk... te, te, ten grant, potem ten nasz projekt uczestniczył w takim konkursie „Bieda, a środowisko wzajemne, powiązanie organizowane przez NDP i dostaliśmy druga nagrodę taką, takie wyróżniającą w Polsce, druga nagroda, dostaliśmy 3 tysiące złotych na kontynuację jak gdyby tego projektu i to się powtarzało przez kolejne lata. Potem już szukaliśmy już szukałam sponsorów, ponieważ nie było możliwości. Teraz się to wszystko skończyło. Ale ten projekt był pierwszym, pierwszym, który pozwolił nam pozyskać pieniądze i tak rozochocił mieszkańców do ewentualnie właśnie zorganizowania tego stowarzyszenia, bo cały czas, no jakoś tak się złożyło, że zostałam tym liderem wsi. Uczestniczyliśmy też  w takim programie odnowy wsi zorganizowanym przez takie stowarzyszenie Pro Europa w Wieliczce chyba to było i mieliśmy już właśnie jakby pewne takie podstawy, więc ludzie jednak obserwując to, co się dzieje byli zachęceni do stworzenia takiej organizacji, która by nam pozwoliła pozyskiwać dalsze pieniążki. 
A: To może spróbujmy sobie to troszkę uporządkować. Czyli... 
R: To wszystko się działo, to o czym panu mówiłam, przed powstaniem stowarzyszenia. 
A: Czy oprócz tego były jakieś inne działania państwa wspólne przed powstaniem stowarzyszenia, które gdzieś te stowarzyszenie skupiało później? 
R: Wie pan, to te imprezy, które organizowaliśmy. To był w 2000 roku dzień chleba, to była tak piękna impreza, w 2002 roku też był dzień chleba, to były też piękne stoiska piekarnicze, korowód przez całą wieś z damami dworu z rycerzami, z jeźdźcami na koniach z bryczkami, z wozami drabiniastymi pełnymi kół gospodyń w kolorowych, regionalnych strojach. To wszystko już promowało naszą miejscowość i mieszkańcy zauważyli, że fajnie jest jak przyjeżdżają goście, jak pochwalą, że tu jest fajnie w Rodakach, prawda. Wiec to takie dwie imprezy pierwsze, potem w 2003 roku zorganizowaliśmy, to był rok Gałczyńskiego i wtedy zorganizowaliśmy imprezę Przygoda z Zieloną Gęsią i zaprosiłam panią Tirę Gałczyńską, przyjechała do nas, no bardzo oczywiście była szczęśliwa, że może tutaj być. Też to była piękna impreza, tez był korowód przez całą wieś, gęsi jechały w wozie drabiniastym, dzieci były ubrane w takie czapeczki, no i to wszystko, wie pan, więc to były te trzy lata, potem w czwartym, w 2004 roku mieliśmy taką fajną imprezę Moja Wieś Wsią Europejską, była telewizja, pierwszy program, dwa dni tutaj ta ekipa telewizyjna z nami spędzała, przeprowadzali wywiady na wsi, bo tez nie mogli się nadziwić, że tutaj nam się tak dobrze współpracuje, że cała wieś właściwie była zaangażowana, bo przy tych imprezach to przecież musieliśmy wszystko uporządkować ta wieś, wyciąć te trawy na poboczach, kwiaty posadzić, no w ogóle było naprawdę uroczo. I właśnie ta, ta ekipa telewizyjna z przeprowadzała wywiady z mieszkańcami, którzy potwierdzali, że dobrze nam się tutaj żyje, dobrze się współpracuje razem. 
A: To w czyjej głowie w zasadzie zrodził się pomysł powstania stowarzyszenia? 
R: No mój, można by powiedzieć. 
A: To pani jest inicjatorką w zasadzie. 
R: W zasadzie tak. 
A: Bezpośrednio... 
R: Tak, tak. Ja tak zachęciłam tą pozostałą grupę osób no i  w zasadzie to tak wszyscy wtedy na tym spotkaniu zadecydowali, że oczywiście utworzymy stowarzyszenie, bo jest łatwiej pozyskać pieniądze. No teraz już przede wszystkim te fundacje różne to życzą sobie właśnie to postanowienie, status stowarzyszenia i tak dalej. Więc to mamy. 
A: Czy to był jedyny powód, żeby łatwiej uzyskać fundusze, czy tez są jeszcze jakieś inne powody, tak jak pani tutaj mówiła, że mieszkańcy zaczęli zauważać, że coś się dzieje, prawda, że są jakieś inicjatywy. Czy to tez w jakiś sposób ich, powiedzmy przyciągnęło do stowarzyszenia, czy  głównym jednak można powiedzieć było... 
R: No raczej to może chodziło o to, że no stowarzyszenie to jest jednak taka organizacja, która no spotyka się od czasu do czasu i jakiś tam ten program sobie ustalamy na dany rok, prawda. Bo jest jeszcze rada sołecka, to też tam jest 6 osób. W stowarzyszeniu jest no więcej 20, około 20 osób. 
A: A ile mieszkańców mieszka w Rodakach? 
R: 930 może... Tak. 
A: A kto działa w stowarzyszeniu, jeśli można zapytać? 
R: No ja, prezesem jest, tutaj ma pan, ja mogę panu nawet chyba dać jedno... No to działa, więc... 
A: Jacy mieszkańcy? 
R: Jacy mieszkańcy? No więc prezesem jest taka pani, która jest nauczycielką w szkole średniej w Olkuszu, ja jestem członkiem zarządu, ponieważ jestem radną, to tez nie chciałam bardzo być tez w tych władzach wyżej. 
A: Rozumiem. 
R: Bo to tak niezbyt dobrze widziane. Nie można się tak wszędzie pchać. 
A: Ale można być wybieranym [śmiech] 
R: No. Taka propozycja była, ale ja po prostu wolałam, żeby był ktoś inny. No i takie koleżanki są i nauczycielki i dyrektorka szkoły naszej i strażacy i pani z koła gospodyń i tak to po prostu nie zrzeszeni mieszkańcy. 
A: Jakie w zasadzie stawialiście sobie cele przede wszystkim, oprócz funduszy? 
R: mhm. No też, wie pan, wydawało nam się, że może uda nam się pozyskać jakieś pieniądze w związku z bezrobociem, bo duże jest bezrobocie, bardzo dużo osób w tej chwili wyjechało za granicę, ale był to czas, parę lat do tyłu, że jeszcze nie wyjeżdżali, a już prawda przez tam jakiś czas siedzieli w domu, więc wydawało nam się, że może pozyskamy jakieś środki. Też wydawało mi się, że może ta Gęś sprawi, że ktoś będzie zainteresowany hodowla, że może to też się rozszerzy, ale niestety cała ta hodowla gęsi padła, nic z tego nam nie zostało. 
A: Czyli pomysł z gęsiami... 
R: 5 lat w zasadzie i już się to wszystko urwało, dlatego, że... Nawet mamy zarejestrowaną tą (duszkę) gęsi na liście produktów tradycyjnych, także do tego doszło, nawet to była naprawdę taka niesamowita promocja tego projektu, tak wszystko szło jak z płatka, ale cóż z tego jak nie ma hodowców? I są już chętni na pierze, nawiązałam taki kontakt z takim gościem z Krakowa, prowadzi, to jest Japończyk, nie pamiętam już jak się nazywa ta firma, w każdym razie on tu był na takiej konferencji, bo zorganizowałam tez taka konferencję dla mieszkańców, w której uczestniczyli naukowcy z uczelni krakowskich. Był Przemysław Czajkowski z UNDP przyjechał z Warszawy, z (Agros MAKU), kto to tam jeszcze był... no właśnie ten Japończyk tez przyjechał z tej firmy i opowiadał ludziom, że chętnie kupi pierze, ale musi być tego pierza dużo, a niestety, niestety nie chwyciło. No oczywiście byli tez tacy... 
A: Czyli mieszkańcy nie bardzo... 
R: No nie bardzo, dlatego, że wie pan, koszty wyhodowania tych gęsi wzrosły. My mamy tutaj wokół wsi łąki, wydawało się na początku, że te gęsi na tych, na tej trawie się wychowają, ale to niestety trzeba im jeszcze dodać jakiejś paszy, owsa, w ogóle zboża, więc to zboże jest teraz drogie i to się nie opłaca. 
A: A inne projekty? Inne cele? Jak się udały i...? 
R: No proszę pana jeszcze tak, organizowaliśmy izbę regionalną to w 2007 roku, to już jak stowarzyszenie funkcjonowało to taki projekt napisałam do Fundacji Polska Wieś 2000, dostaliśmy 10 tysięcy i za te pieniążki wybudowaliśmy piec chlebowy w takim pomieszczeniu w szkole i zakupione zostały mebelki do takiej sali obok, w której będą, właściwie już są prowadzone warsztaty dla dzieci w zakresie pieczenia chleba taka metodą tradycyjną. Do tej Izby regionalnej pościągaliśmy, pościągaliśmy sprzęty, które jeszcze pozostały we wsi i nadal zbieramy, także bardzo jesteśmy szczęśliwi i teraz te 5 tysięcy, które dostaniemy z tego europejskiego funduszu to jest jakby kontynuacja tej też... 
A: Rozumiem. 
R: ... tego projektu. Teraz też będziemy robić taki album wszystkich domków drewnianych, tu na moim podwórku też jest taki domek i chce właśnie zrobić fotografię tych domków i zrobić album, może jakieś widokóweczki, żeby to zostało dla potomnych, bo te domki po prostu są burzone, no i część zdjęć chcemy zamieścić w tej izbie regionalnej. 
A: Jakie jeszcze inne cele były udane, ewentualnie nietrafione? Które zakładaliście w swojej działalności, zarówno przed powstaniem stowarzyszenia jak i już po powstaniu. 
R: No wie pan, takim naszym celem była też ochrona dziedzictwa kulturowego i właśnie też się tak złożyło, że napisałam projekt do Fundacji Wspomagania Wsi, też dostałam 10 tysięcy, dostaliśmy 10 tysięcy, ale to jako Rada sołecka jeszcze wcześniej, bo to też był 2004 rok na odbudowe dzwonnicy przy zabytkowym kościółku, mamy tutaj taki kościółek ma czterysta ponad lat, z 1601 roku. I udało się zdobyć te pieniądze. To był taki projekt, ponieważ Fundacja nie daje na zabytki, które są własnością parafii, ale ja to tak ujęłam, że jest to po prostu zabytek na szlaku turystycznym, bo rzeczywiście na szlaku architektury drewnianej i pod katem jak gdyby takim turystycznym, prawda. I to była dzwonnica w krainie białego puchu, tak to już ten program nasz gęsiowy działał, no i dostaliśmy, odbudowaliśmy dzwonnicę, a w 2006 roku rzeczywiście, a ponieważ jestem radna prosiłam przez wiele lat władze gminy i radę gminy, żeby, bo jestem 3 kadencję, więc przez te wszystkie lata prosiłam o pieniądze na odnowę kościółka i udało się zdobyć 250 tysięcy z budżetu gminy i odnowiony jest kościółek. Już się jak gdyby, no był tak zniszczony, że, że, pochylony, w 2002 i w ’97 roku jak były powodzie, wody tutaj te nasze jurajskie się podniosły i podmyły fundamenty tego kościółka, ponieważ fundamenty były na wapnie i ten kościółek był przechylony, więc to naprawdę było już bardzo tragicznie. W porę jeszcze udało się wyremontować to. Znaczy cały stan techniczny, no wszystko, na zewnątrz. 
A: Rozumiem. Co się nie udało? 
R: Co się nie udało?. Na razie wszystko się udaje. Nie ma takiego, takiej tutaj u nas sprawy... Znaczy nie udało się, ale to oczywiście nie jest od nas zależne, w mojej pracy radnej, jeśli chodzi o drogi, to wszędzie jest problem. 
A: Ale tu w działaniu stowarzyszenia? 
R: W stowarzyszeniu nie ma takich tutaj w tych naszych zapisach w ramach staramy się realizować wszystko. Współpracujemy ze szkołą, pomagamy szkole też w jej działaniach, też ma bardzo duże osiągnięcia, tez zapraszamy na szkołę internetową, szkoła podstawowa Rodaki, też tam jest naprawdę mnóstwo, mnóstwo osiągnięć takich już naprawdę, nasza dyrektorka jeździ do szkół małopolskich prowadzić zajęcia i takie konferencje różnego ma naprawdę mnóstwo tych różnych takich osiągnięć. No i oczywiście jeszcze współpracujemy jako stowarzyszenie ze strażakami, ponieważ ja tez jestem w zarządzie straży, tez napisałam taki projekt do Fundacji Wspomagania Wsi i otrzymałam, liśmy też 10 tysięcy, utworzyliśmy świetlicę dla młodzieży: komputery, bilard, stoliki, telewizor, także młodzież się tam spotyka, także nie ma już problemy z młodzieżą przynajmniej. No w zasadzie to tak po kolei realizujemy. Teraz mieliśmy też spotkanie, tez stowarzyszenie w zasadzie razem z panią dyrektor szkoły zorganizowała takie spotkanie w, z przedstawicielem Fundacji Partnerstwo dla Środowiska, ale tam był też, była taka pani z Czech, no i była mowa o zagospodarowaniu przestrzeni publicznej, także będziemy teraz, już dostaliśmy nawet grant z fundacji – 8 tysięcy na realizację placu zabaw w drugiej części wsi tam taki piękny park jest, ale oczywiście zaniedbany, zarośnięty, więc ten park będziemy oczyszczać z trawy. Trawa jest już w zasadzie wykoszona, ale takie piękne lipy tam są, które trzeba niestety podciąć troszeczkę, no, no wymagają pielęgnacji i tam umieścimy ławeczki i plac zabaw dla dzieci. 
A: czy, jak wyłączenie tych dwóch rzeczy, bo w zasadzie tak jak pani powiedziała, że stowarzyszenie powstało na bazie rady sołectwa, prawda? 
R: Tak. 
A: Czy to w jakiś sposób ułatwia prowadzenie działalności? 
R: Wie pan to my tu jesteśmy taką wsią i mieszkańcy są tacy zżyci z sobą, że my jesteśmy jedno. My się przenikamy wzajemnie, bo my jesteśmy, dziewczyny są też w, w tej drużynie strażackiej, no oczywiście szkoła jak gdyby, z dyrektorką szkoły nam się bardzo dobrze współpracuje, z nauczycielkami, stowarzyszenie, panie ze stowarzyszenia są w kole gospodyń, te pozostałe koła gospodyń też, tez tam w jakimś zespole na przykład, czy tam mamy też taki zespół Swojacy i my po prostu tak naprawdę bardzo dobrze współpracujemy ze sobą, także to... 
A: Rozumiem. 
R: nie, nie... No tak to wygląda. 
A: Z jakimi problemami pani się spotkała, nie wiem, barierami, kłopotami przy realizacji tych projektów? 
R: Z żadnymi. 
A: Czy tez ewentualnie... 
R: Niedowiary, ale z żadnymi... 
A: Czy zakładając stowarzyszenie? 
R: proszę pana nie było żadnych problemów. Tu u nas byli właśnie już dwukrotnie przedstawiciele z instytutu spraw publicznych i mam nawet taką książkę, którą panu podaruję. No niewiarygodne, my po prostu nie mamy żadnych problemów, z mieszkańcami z tworzeniem czegokolwiek, z organizacją imprezy, wszyscy akceptują i wszyscy się przyłączają, wszyscy razem to robimy. 
A: No tak, ale w zasadzie w stowarzyszeniu działa jak pani mówiła około 20 osób. 
R: Tak, tak. 
A: Ale... 
R: My zapraszamy do współpracy mieszkańców, którzy są na przykład w ogóle nie zrzeszeni, albo na przykład panie z koła gospodyń i strażaków. Strażacy nam pomagają, panie śpiewają, gotują potrawy regionalne. Tak to wszystko jest okej. 
A: Co pani by pani uznała za największe osiągnięcie organizacji, stowarzyszenia? Co było największym sukcesem waszym i w zasadzie. Czyli jakby pani miała podsumować ten czas od 2005 roku do dzisiaj. 
R: Wie pan, to może to, że, że... że jednak udaje nam się chronić dziedzictwo kulturowe, to dla mnie też jest bardzo ważne, może i najważniejsza rzecz, że powstała ta izba regionalna, że, że potrafimy chronić przyrodę, że, bo ta ochrona środowiska też jest umieszczona w statucie i we współpracy ze szkołą, nawet szkoła zdobyła zieloną flagę, to nawet chyba tylko 7 szkół w Polsce ma. I cóż więcej? Jakie ma osiągnięcie stowarzyszenie... No... 
A: Czyli w zasadzie na polu ochrony przyrody to jest największy sukces, czy też większym sukcesem było na przykład wdrożenie tego programu, o którym mówiliśmy, który powstał wcześniej jeszcze przed powstaniem stowarzyszenia związany z... 
R: To wie pan, mogłabym powiedzieć o każdym moim osobistym sukcesie, to był... 
A: Słucham. 
R: No właśnie ten program gęsiowy, z powodu którego otrzymałam wiele gratulacji i nawet otrzymałam od marszałka ta nagrodę, na Marcina Korneckiego, to było wyróżnienie tylko, ale to była jedna nagroda i 2 wyróżnienia także dla mnie to też jest wielki sukces w zakresie ochrony właśnie dziedzictwa kulturowego. 
A: Czyli w zasadzie na tym polu, tak? 
R: No tak, no tak, wie pan... 
A: Dobrze. 
R: No nie udało nam się stworzyć miejsc pracy, nie udało nam się bezrobotnych właśnie zatrudnić. 
A: Czemu właśnie się nie udało stworzyć miejsc pracy? 
R: No gdzie mieliśmy te miejsca pracy stworzyć? Nie ma gdzie... 
A: No ale właściwie mówiła pani o czymś takim, że skąd, skąd, mówiła pani że w zasadzie pomysł kontynuowania tej hodowli, przy, jak pani wspomniała konferencji miedzy innymi... 
R: No, wszystko się odbyło i koniec no. 
A: I czemu to się nie udało tutaj? 
R: Nie wiem. Nie ma hodowców, to jest problem. 
A: Ale ludzie nie chcą, nie ma... 
R: Nie chcą. 
A: Nie mają chęci, nie widzą korzyści? 
R: Nie widzą korzyści proszę pana, koszty wychowania tych gęsi są tak duże, że gęś by musiała 200 złoty kosztować. Bo jak jest dużo, jak ktoś ma kilka tysięcy to mu się opłaca, bo parę groszy zarobi na każdej, a jak ktoś ma 20, czy 30 to mu się po prostu nie opłaca. 
A: Rozumiem. Czy organizacja posiada osobowość prawną? 
R: Tak. 
A: Jaka była tak naprawdę przyczyna przyjęcia osobowości prawnej? 
R: jesteśmy zarejestrowani w... 
A: W KRSie, wiem 
R: Noo 
A: Ale tak naprawdę jaka była przyczyna, tylko właściwie to o czym wcześniej mówiliśmy... 
R: Tak. 
A: Z tym finansowaniem, czy coś jeszcze? 
R: No i promocja wsi. No przede wszystkim nam zależało na tym, żeby promować, mamy stronę internetową, stowarzyszenia i promujemy wieś. 
A: Jakie są minusy, plusy posiadania takiej osobowości prawnej? 
R: Nie wiem. Osobowość jest nam właściwie potrzebna tylko do projektów. 
A: Ale, nie wiem, spotkała się pani na przykład, że czasami wam to utrudniało ewentualnie... 
R: Nie. 
A: Czy tez było ułatwieniem, poza oczywiście... 
R: Tylko do projektów jest to potrzebne, bo nam to do niczego więcej nie jest potrzebne. 
A: Rozumiem. Czy państwa organizacja jest członkiem jakiejś organizacji szerszej federacji, przynależycie do jakiejś... 
R: Tak, do tej Lokalnej grupy działania w Kluczach jest taka lokalna grupa działania. 
A: Co to jest za grupa? 
R: Nad (białą przenszą). Teraz niedawno powstała, jesteśmy członkami jako stowarzyszenie. 
A: Na jakich zasadach? 
R: Jesteśmy członkami. 
A: Od jak dawna? 
R: W tym roku to się wszystko zaczęło, bo w tym roku dopiero rejestrowali ta lokalną grupę działania, która tez ma szanse pozyskiwać pieniądze to ma szansę. 
A: Co skłoniło do współpracy? 
R: Propozycję dostaliśmy. Wszystkie, wszystkie w zasadzie stowarzyszenia otrzymały propozycję i kto chciał, to się zapisał tam do... 
A: To znaczy ta lokalna grupa działania skupia... 
R: Skupia, bo to ważne dla nich gminy, kilka gmin, trzy czy cztery gminy skupia plus organizacje pozarządowe plus biznes ewentualnie. 
A: Ale żebym dobrze to zrozumiał. To znaczy lokalna grupa w Kluczach to jest... 
R: Lokalna grupa to jest taka moda teraz wie pan na te lokalne grupy działania... 
A: Tak wiem, wiem... 
R: My już w Bieszczadach, w ogóle tutaj w okolicy Krakowa, zresztą w całej Polsce od dawna działają te lokalne grupy działania. U nas nie było takiej, ale w końcu zdecydowaliśmy założyć, bo łatwiej jest zdobyć pieniądze dla gmin, czy gminy na przykład plus w zapleczu te organizacje pozarządowe, łatwiej jest pozyskać pieniądze i tez o to tylko chodzi. 
A: Ale jak to wyglądało, w sensie takim praktycznym. To znaczy oni wystosowali do wszystkich tutaj, tutaj organizacji na obszarze... 
R: Tak, tak, tak. Gminy 
A: ..gminy, proponując propozycję współpracy? 
R: Tak, tak. Tak, tak. Że powstaje lokalna grupa działania, która ma też oczywiście i promować i pozyskiwać pieniądze i szukać jakichś miejsc pracy ewentualnie no, bo tam tez są ludzie, którzy prowadzą działalność gospodarczą, prawda, więc tutaj takie wspólne rozmyślania jak gdyby mogą doprowadzić do tego, żeby... 
A: czyli parę organizacji, a trochę taka firma w zasadzie tak jak... 
R: Tak. 
A: ...spółdzielnia. A ewentualnie jak to wyglądało w odniesieniu do innych organizacji tutaj z rejonu gminy, oprócz waszej. Czy jaki był oddźwięk innymi słowy? 
R: To znaczy, w sensie dotyczący... 
A: Odpowiedzi na propozycję tej lokalnej grupy? 
R: Nie wiem, nie wiem. To już w Kluczach w gminie to po prostu powstało. To jest tez jako stowarzyszenie zarejestrowane, ta lokalna grupa działania. 
A: Czyli w zasadzie to jest bardzo podobny sposób jak w waszym stowarzyszeniu, tutaj w Rodakach, tylko, że... 
R: Tam już instytucje konkretne, prawda. 
A: ... tylko tam jest instytucja konkretna. Mhm. Ilu było członków zanim powstało stowarzyszenie? Ile członków, ile osób aktywnie działało? Przed tym 2005 jeśli chodzi o państwa stowarzyszenie? 
R: Aktywnie może 20. 
A: Czyli co, jest to właściwie ta sama grupa osób... 
R: Tak. 
A: ..która powstała... 
R: Tak. 
A: To się nic nie zmieniło? 
R: No wie pan, trudno mi tak powiedzieć... 
A: Szacunkowo. 
R: Proszę pana 20, być może nawet 18, bo my jak mamy pracę jakąś, jak mamy imprezę, to nas jest 50. Bo tez nie powiem, że cała wieś. Każdy sprząta wokół siebie, każdy porządkuje, każdy przyjmuje gości, tam znajomych zaprasza, ale już konkretnie... 
A: A w samym stowarzyszeniu... 
R: Całą imprezą zajmuje się tam jakaś grupa prawa, a tam. A w stowarzyszeniu no to wszyscy członkowie stowarzyszenia są zaangażowani. Każdy ma jakieś zadanie do wykonania podczas takiej imprezy. 
A: Czy są jakieś etaty w stowarzyszeniu? 
R: Nie. Nie ma. Wolontariusze. 
A: Czy wolontariusze, a na przykład jeżeli są akcje... 
R: My nie mamy dochodów żadnych, bo my nie jesteśmy ani instytucją pożytku publicznego, ani.. tylko jesteśmy stowarzyszeniem takim sobie, mamy tylko wolontariuszy. 
A: To skąd państwo, jeśli można zapytać, czerpiecie państwo na bieżąca działalność ? Z projektów tylko? 
R: Tak. I ze składek. 
A: Ze składek. A są jeszcze jakieś, nie wiem, jeszcze darowizny, źródła jak to czasem jakieś organizacje mają? 
R: Nie. 
A: Jak często korzy... Może nie tyle jak często, bo w zasadzie mówiła pani, że korzystacie z wolontariuszy, prawda, ale to są wolontariusze tutaj bardziej z miejscowości, prawda? 
R: tak, to są nasi, właściwie wszyscy... 
A: Mieszkańcy 
R: są wolontariuszami. 
A: są jako wolontariuszy traktujecie. Jak wygląda wasza struktura organizacyjna? To znaczy zarząd, nie wiem, jak to się dzieli? 
R: No zarząd, prezes, zastępca prezesa, sekretarz, skarbnik i dwóch członków zarządu. 
A: Jak często się odbywają spotkania na przykład wasze... 
R: No wie pan, tak, na pewno na koniec roku, na początku roku, a potem no to może co 2 miesiące. To jeśli mamy jakąś, przygotowujemy się do jakiejś, teraz przygotowujemy, w sierpniu mamy dożynki i taką imprezę, którą chcemy wypromować, czyli pierwsza pierś w Polsce, festiwal otwartych zagród, na, na wzór festiwalu otwartych ogrodów z Podkowy Leśnej. Mieliśmy początek w ubiegłym roku, bo też organizowaliśmy taki festiwal koszenia łąk w 2007 roku przy współpracy z fabryka. Jest taka jedyna w Europie fabryka, która produkuje kosy w Wilanowicach koło Bielska. Ja nawiązałam z tym prezesem kontakt, oni nas troszeczkę sponsorowali, no i ten festiwal koszenia łąk zorganizowaliśmy, bardzo piękna impreza, oczywiście pracy było dużo, bo trzeba było przygotować poletka, były mistrzostwa w koszeniu kosą, przyjechali tutaj z całej małopolski prawie że do nas kosiarze, no i był konkurs także, że zdobyli nagrody, mieliśmy wtedy trochę sponsorów, więc to była taka, taka piękna impreza. A teraz... 
A: Ale to gmina, gmina, tak? 
R: Proszę pana, my jesteśmy Rodaki, tu nic do tego gmina nie ma. 
A: Nie, no rozumiem, staram się w trakcie naszej rozmowy... 
R: Proszę nie mieszać gminy, tu nic gmina do tego. 
A: Okej. Staram się jakby rozdzielić dwie rzeczy. Właśnie stowarzyszenie i władze samorządowe, na przykład czy władze sołeckie, że jakby myśleć w kategoriach działania stowarzyszenia. 
R: No to stowarzyszenie organizowało festiwal koszenia łąk. Ja cały czas panu mówię o stowarzyszeniu. 
A: okej, okej, okej. Dobrze. 
R: gmina nam nie pomaga w tym, my po prostu to sami sobie to organizujemy, jako wieś i jako stowarzyszenie i wszystkie inne organizacje i gmina tu nic do tego nie ma, ona się nie przykłada do tego, to nasze pomysły, my sami to sobie organizujemy i przygotowujemy, sami... 
A: Kto jest inicjatorem tych wszystkich pomysłów? 
R: A ja jestem, na przykład tych, dokąd, do tej pory co panu opowiadam. 
A: Czyli w zasadzie te wszystkie... pani jest takim właśnie motorem napędowym działania tej organizacji, można tak powiedzieć 
R: No można tak powiedzieć, no. 
A: A inni? 
R: No wie pan, no ktoś musi, jeden musi być tym motorem, prawda, inni przychylają się do tego, akceptują i trzeba to ludziom wytłumaczyć na czym to ma polegać. Do tej pory te pomysły się podobały i pomagają. Natomiast teraz ten festiwal otwartych ogrodów w ubiegłym roku organizowaliśmy i, i jarmark smaków to też tutaj z całej gminy były panie z potrawami, był konkurs, były, było jury takie bardzo zacne, bo to był pan dyrektor hotelu polskiego pod białym orłem w Krakowie, taki pan Ziółkowski, taki technolog, technolog piekarnictwa, który jest jurorem w międzynarodowych konkursach, on był, jeszcze pani Poloczek z ośrodka doradztwa rolniczego. To byli jurorzy, oczywiście te potrawy wszystkie pokosztowali, oczywiście były nagrody. Tez musieliśmy sobie poszukać sponsorów, pieniędzy na te nagrody, wszystko było na poziomie. Ale wracamy jeszcze do tego festiwalu otwartych ogrodów i, i oczywiście zrobiliśmy to na wzór tej Podkowy Leśnej, z tym, że ta pani, która jest inicjatorka z kolei tych, tego festiwalu otwartych ogrodów pod Warszawą zaproponowała nam, skoro my jesteśmy na wsi, żebyśmy zrobili zagrody, festiwal otwartych zagród. I my w tym roku wygraliśmy taki konkurs, taki konkurs, ale ja oczywiście nie pamiętam jak, która to firma organizowała pod warszawska. Oni organizowali taki konkurs „ruszamy Polskę w ruch” i ten nasz pomysł na te otwarte zagrody zajął pierwsze miejsce w małopolsce, bo to kilka województw uczestniczyło w tym konkursie i nasz projekt był z małopolski, otrzymał pierwsze miejsce i mamy w tej chwili szansę zdobyć 50 tysięcy z kapitału ludzkiego na realizację dalej tych naszych tampoczynań. Projekt jest napisany, ale jeszcze nie jest wniesiony. Także, że to pierwsze miejsce sprawiło, że ktoś nam napisał ten projekt, bo to taka firma zleciła. Że dostaniemy pieniądze, bo być może ten projekt nie będzie nagrodzony, ale zobaczymy. A natomiast w tym roku tą sprawa zajmuje się nasza pani dyrektor szkoły, organizujemy właśnie ten festiwal otwartych zagród w ramach tego konkursu „ruszamy maloplskę w ruch” i my będziemy inicjatorami tego pomysłu otwartych zagród. Myślę, że to się rozszerzy na całą małopolskę. 
A: Kto pisze ten projekt dla stowarzyszenia? 
R: No ja pisze i pani dyrektor ze szkoły. 
A: A skąd wiedza taka w tym zakresie, jeśli można zapytać? Skąd bierzecie państwo pomysły, a z drugiej strony też ewentualnie pytanie takie troszeczkę jednak, prawda to już któryś kolejny, a jak początki wyglądały? 
R: No początki to wyglądały w ten sposób: ja pojechałam jako przedstawicielka rady sołeckiej do, do Maruza pod Olsztynem, tam był, tam organizują coroczne takie zjazdy organizacji pozarządowych. Pojechałam tam, na to spotkanie, oczywiście już nie wiem, w którym roku to było, w każdym bądź razie na pewno w którymś, 2000 może? I wtedy, i wtedy proszę pana no posłuchałam o czym ludzie opowiadają ci wykładowcy i tak sobie już wtedy pomyślałam, że o tych gęsiach, że to taki projekt napiszę, już sobie nawet wtedy wymyśliłam tytuł tego projektu, bo po prostu naprawdę to tam jak już nie raz mówiłam otworzyły się klapki i pomyślałam, ze to w zasadzie jest proste, tylko każdy z tych wykładowców tak mówił, że to musi być kręgosłup i ciągłość od początku do końca, żeby to wszystko miało sens. No i ten projekt tak mniej więcej wygląda, że to chyba miało sens skoro potem jeszcze tyle otrzymaliśmy dodatkowych nagród, jeszcze dzięki temu projektowi uczestniczyliśmy jeszcze w takim konkursie europejskim, konkursie odnowy wsi. To organizowało takie stowarzyszenie austriackie i dostaliśmy wyróżnienie 6 wsi w Polsce otrzymało wtedy wyróżnienie i właśnie, właściwie główna jak gdyby powodem, czy przyczyna tej, tego wyróżnienia był ten projekt gęsiowy, że to ten, bo właśnie on sprawił, że te imprezy organizowaliśmy, że ludzie się zaangażowali w hodowlę, że we wsi były gęsi, że tu wszystko wokół tych gęsi się kręciło. Bo chcieliśmy właściwie taką tematyczną wioskę stworzyć, tak jak ten pan Idziak w Koszalińskim. 
A: tak, tak, tak. 
R: to pan może słyszał prawda, tą wioskę hobbitów. To jest cos takiego, w tym kierunku szliśmy, ja sobie cos takiego tutaj właśnie taką wioskę tematyczną tą gęsiową stworzymy, no ale tak się złożyło, że po paru latach to prysnęło, no i tak jest. 
A: A inne projekty? 
R: Ojej, no, no... 
A: Bo mówiła pani o bardzo różnych rzeczach. 
R: No wie pan, dzwonnica to wiadomo, że się waliła, więc próbowałam parę razy, nie udało się, ale wreszcie postanowiłam to wmontować jako taki obiekt turystyczny i udało się zrobić. 
A: To znaczy wcześniej składaliście o tą dzwonnicę? 
R: No ja też do fundacji, ale tez nie dostaliśmy, dostaliśmy cięgle odpowiedź, że to jest własność parafii i ksiądz ma składać, prawda. No a ja tu ciągle chciałam, bo z księdzem to troszeczkę takie są, niezbyt taki przychylny tutaj do, jest takim... 
A: Ale stowarzyszeniu czy też...? 
R: Nie ogólnie taki, no nie bardzo tutaj taki docenia pracy ludzi, także no, no są pewne trudności tutaj wie pan, jest już 30 lat u nas tutaj w parafii i tej dzwonnicy, ani tego kościołka nie, nie odnowił, więc wie pan, nie było nadziei ponieważ to wszystko się waliło, wszystko już, te deski pogniły więc, to już ostatni dzwon. I taką mam satysfakcję, bo robili to górale zarówno jedno, dzwonnicę jak i ten kościółek to były firmy profesjonalne, także, wie pan, trudno tu nam przypisać, także superowo i to jest moja osobista taka satysfakcja też. 
A: Myślałem, że ksiądz jeż członkiem stowarzyszenia także. 
R: Nie. No, poza tym jakie jeszcze projekty, wie pan, projekty pożyteczne ferie, pożyteczne wakacje, to tam zawsze zdobyliśmy dwa czy trzy tysiące na zorganizowanie... 
A: czyli to nie były w zasadzie duże kwoty, ale... 
R: Nie, bo dziesięć tysięcy to było najwięcej. 10 tysięcy, ale 2 tysiące, 3 tysiące. Potem wygraliśmy taki konkurs, to było w 2005 roku. To nagrody dziedzictwa, co po angielsku tam się jakoś nazywa, ale ja oczywiście nie znam angielskiego, więc nawet nie umiem tego powtórzyć. Dostaliśmy 3 tysiące dolarów też jako wieś za ochronę dziedzictwa kulturowego. 
A: Rozumiem. 
R: także myśmy mnóstwo nagród naprawdę. 
A: A ten projekt to, pani wspominała (37.43) 
R: No, to będzie taki, to będzie w ramach tego programu „ruszamy Polskę w ruch” i w tym konkursie uczestniczyła małopolska i kilka województw, chyba 6 województw i to z kolei było no tez w ramach tego programu, no ale tez ruszamy małopolskę z kolei w ruch. 
A: Ale tu pani powiedziała, że zdecydowaliście się na jakąś firmę zewnętrzną... 
R: To nie myśmy się zdecydowali. Myśmy uczestniczyli w tym konkursie, nasz projekt uczestniczył w tym, propozycja, bo to wie pan, nie chodziło o projekt konkretny, tylko propozycja zorganizowania takiej imprezy, że ten festiwal otwarte zagrody ruszy małopolskę w ruch właśnie to dziedzictwo kulturowe i promocja tych zabytkowych i pięknych różnych starych domów, czy nie wiem zagród, czy może studni, czy może jeszcze ogrodzeń, zabudowań gospodarczych, są jeszcze ziemianki też na niektórych posesjach, więc ten projekt wygrał, bo on ma szanse powielenia w innych miejscowościach, ponieważ to organizowała taka firma, więc w nagrodę, nasz projekt zdobył pierwsze miejsce, ale w nagrodę zlecił firmie innej napisanie dla nas projektu. To tak, o to chodzi. 
A: Rozumiem, rozumiem, rozumiem. 
R: W nagrodę dla nas, a my teraz składamy ten projekt napisany przez tą firmę składamy do kapitału ludzkiego w Urzędzie Marszałkowskim, czy ta firma składa, nawet nie wiem jak to wygląda. 
A: Ale w waszym imieniu? 
R: tak, w naszym imieniu. W imieniu naszego stowarzyszenia, bo my uzyskaliśmy to pierwsze miejsce, prawda i ta firma nam po prostu zleciła, nas to nic nie kosztuje, innej firmie, której zapłaciła prawdopodobnie za napisanie tego projektu, także nas to nie interesuje. 
A: Proszę mi powiedzieć, jak wygląda podejmowanie decyzji w waszej organizacji? Kto podejmuje decyzje? 
R: No na pewno troszkę dyskutujemy, bo przecież wie pan, zależy jakie decyzje. 
A: Ale tak szczerze, jak to wygląda, kto podejmuje? 
R: Nie kłócimy się, naprawdę. Propozycje składa ktoś, no któraś z nas, ja, czy dyrektorka szkoły, czy pani prezes stowarzyszenia, że coś tam byłoby dobrze zrobić, przedyskutujemy i akceptujemy. Tam może wnosimy jakieś poprawki... 
A: Kto ma decydujący głos? 
R: No nie wiem czy to tak, no tak ogólnie się zgadzamy, no. 
A: Można szczerze powiedzieć. 
R: Nie, nie, nie, no nie ma, to nie jest przecież takie ważne. No myślę, że to jest taka kolektywna jakby jakaś jakby akceptacja. 
A: Czy decyzje są konsultowane z mieszkańcami na przykład? Czy też w zasadzie podejmuje się decyzje, a potem ich włączacie? 
R: Tak, tak włączamy, potem informujemy, że coś takiego robimy. No bo tu tak, wie pan, trudno z mieszkańcami konsultować coś, coś takiego na przykład, co organizujemy imprezę, więc my to ustalamy i potem... no nie ma takiej możliwości, bo by trzeba było zrobić zebranie wiejskie, jak jest na początku roku zebranie wiejskie to wtedy ogólnie się mówi, bo tam załóżmy już w kwietniu wiemy, że będą dożynki, prawda, więc tu tylko taki był sygnał, że my w tym roku będziemy organizować dożynki. A potem jak, to idziemy do stolarza, idziemy do jakiegoś tam gościa, który nam pomoże, także te osoby nie zrzeszone bardzo chętnie pomagają naprawdę i nie ma, nie spotkałam się osobiście z żadnym jakimś sprzeciwem, czy odmową zrobienia czegokolwiek. 
A: Wspomniała pani, że współpracujecie, że zaczęliście w zasadzie w tym roku współpracę z lokalną akcją tutaj w Kluczach. 
R: Z lokalną grupą działania. 
A: Lokalną grupą działania. A z kim jeszcze współpracujecie tutaj, nie wiem, w gminie, w powiecie, czy tez w małopolsce? Z jakimi innymi organizacjami pozarządowymi? 
R: No to już nie współpracujemy z żadnymi organizacjami spoza. Jedynie mamy tutaj Ochotniczą Straż Pożarną, która jest tez stowarzyszeniem. 
A: A, nie wiem, z jakąś sąsiednią... 
R: nie. Nie ma stowarzyszeń w sąsiednich miejscowościach. 
A: To w zasadzie wy jesteście tutaj. 
R: My, my jako.. To znaczy jest w Kluczach Ziemia Kluczewska, takie stowarzyszenie i jeszcze jest tam chyba stowarzyszenie klucz, które skupia gminy. To są organizacje pożytku publicznego. Natomiast takich stowarzyszeń małych jak my, bez tego tytułu, to tutaj nie ma w naszej gminie. My byliśmy, może teraz powstały, ale my byliśmy pierwsi. No i jedynie strażacy są dla nas takim partnerem, bo oni są też organizacją pozarządową, mają też te, zarejestrowani są w sądzie. 
A: A jak na przykład spoza gminy, nie wiem, z innej miejscowości, tu w małopolsce... 
R: No to my współpracujemy przeważnie na polu kulturalnym, na przykład wymiana kół gospodyń, zespołów śpiewaczych czy coś, to tylko w tym zakresie, ale nie stowarzyszenie. 
A: A skąd? 
R: No wie pan, no Iwanowice... 
A: One interesują mnie też. 
R: ...pod Krakowem, Alwernia. 
A: To są te stowarzyszenia gospodyń, koła... 
R: Koła gospodyń. 
A: A na przykład wspomniała pani towarzystwa śpiewacze, nie wiem, fundacje jakieś. 
R: Nie towarzystwa. To takich nie ma. Tylko nie zrzeszone zespoły kobiet. 
A: Ale to poprzez koło gospodyń wiejskich tutaj wasze, czy tez poprzez stowarzyszenie? 
R: proszę pana, jak mamy, jak organizuje imprezę stowarzyszenie, to stowarzyszenie zaprasza te zespoły. 
A: Okej. Dobrze. 
R: Alwernię pod, nie wiem co tam jeszcze miałam, jak się nazywa ta miejscowość spod Oświecimia, spod Lipy, z gminy Bolesław, no to tak. My zapraszamy. 
A: A poza Kołem Gospodyń wiejskich, czy, nie wiem, macie jakieś kontakty z jakimiś organizacjami pozarządowymi? Innymi, nie wiem, stowarzyszeniami towarzystwami, związkami, czy innymi fundacjami? 
R: No mamy kontakt z Hotelem Polskim pod Białym Orłem w Krakowie, ponieważ tam mieliśmy prezentację naszej wsi nawet. Pojechaliśmy tam... 
A: A to jest stowarzyszenie? 
R: Nie. To jest hotel. 
A: Czyli firma prywatna? 
R: Firma prywatna. Zaprosili nas, prezentowaliśmy tam nasze wyroby, nasze, nasze potrawy regionalne, tam był pokaz produkcji papieru czerpanego. Byliśmy współorganizatorem takiego konkursu kaligraficznego, pisali naszymi piórami, z naszych gęsi. Dziennikarze pisali pismem kaligraficznym. 
A: Rozumiem. 
R: I nauczyciele z różnych szkół z małopolski. 
A: A z tymi innymi organizacjami w ogóle nie ma żadnej współpracy? 
R: Nie, bo my po prostu nie współpracujemy na żadnym polu. 
A: Czemu? 
R: Nie mamy takiej potrzeby. 
A: Ale nie wiem, zastanawialiście się nad tym... 
R: Ale po co? Nam to nie jest potrzebne, no bo jeśli ktoś by był wiodący w jakiejś dziedzinie, to by nam się chciało współpracować, a jeśli ktoś do nas się przyjeżdża pytać o coś, to po co my mamy tam gdzieś jeszcze szukać, prawda. Tutaj na terenie nie mamy takich potrzeb, żeby, żeby, jedynie z tą lokalną grupą działania, bo mamy po prostu jak gdyby nadzieje, że jakieś pieniądze zdobędziemy, co, które nam pomogą tutaj w odbudowie czegoś, czy w budowie czegoś, czy w zakupie czegoś dla wsi. A tak to nie mamy po prostu takiego motywu, dla którego mielibyśmy współpracować z innymi stowarzyszeniami. 
A: A jak pani na przykład jeździła na różne, wspominała pani, na szkolenia dla organizacji pozarządowych. Czy słyszała pani, że organizacje współpracują ze sobą? 
R: No to właśnie ta lokalna grupa działania jest po to, żeby tam zrzeszać te stowarzyszenia, prywatnych... 
A: Ale to mam jakiś taki tutaj zgryz. Bo nie rozumiem czegoś. Dlatego, że w zasadzie tak jak rozmawiamy, to, przynajmniej przed chwilą i rozmawialiśmy, powiedziała pani, że w zasadzie jesteście taką jedyną organizacją, która tutaj stowarzyszeniem... 
R: Nie jedyną, bo strażacy tez są organizacją przecież, mówiłam. 
A: Tak, oczywiście. Ale jakby, no, która funkcjonuje tutaj w gminie, prawda. 
R: Nie w gminie. No w gminie, no po prostu wie pan, żebyśmy się rozumieli. 
A: Organizacją pozarządową. 
R: Mówiłam, ze jest ziemia Kluczewska, jest stowarzyszenie Klucz. To są organizacje pożytku publicznego. 
A: Tak, ale to też są organizacje pozarządowe, podobnie jak wy. 
R: Też pozarządowe, ale to są takie większej rangi, ponieważ one mają księgowe zatrudnione... 
A: Jasne. 
R: ... mają etaty. My nie mamy. My jesteśmy małym stowarzyszeniem. 
A: A poza wami, jest ktoś jeszcze, poza tymi trzema stowarzyszeniami? Wy i te dwie? 
R: Strażacy. W każdej wsi jest prawi straż, która jest tez zarejestrowana, jest stowarzyszeniem. 
A: No to inaczej zapytam. Mówiła pani, że jakby nie potrzebujecie tych kontaktów... 
R: Bo wie pan, nie mamy takiej działalności przy której ktoś by nam, bo wie pan, no my działamy sobie tutaj na własnym polu, ale nie mamy tu po prostu w zasięgu ręki stowarzyszenia, które cos tak fajnego robi, żeby nam się to podobało. 
A: Ale chociażby w tym polu... 
R: Oni też piszą projekty i tez pozyskują pieniądze, właściwie to na tym polega ta ich praca. 
A: Jako organizacji? 
R: No to jak oni pozyskują, my też pozyskujemy. No i tyle. 
A: Ale na przykład jednym z takich ważnych obszarów działalności waszej organizacji, o których pani mówiła, to jest ta ochrona dziedzictwa, prawda. 
R: No. 
A: I na przykład czy, no nie wiem, utrzymujecie kontakt z jakąś inną organizacją zajmującą się także ochroną dziedzictwa? Podobnie jak wy? 
R: Nie. 
A: Na zasadzie wymiany informacji, kontaktu... 
R: nie. 
A: ...doświadczeń? 
R: Nie. My proszę pana konkretnie byliśmy zainteresowani odbudowa dzwonnicy i kościółka i to zrealizowaliśmy. Już nie mamy tematu jak gdyby do poruszenia z inną. Bo my to sobie sami załatwiliśmy. Chcieliśmy stworzyć izbę regionalną, napisałam projekt, dostaliśmy pieniądze, zrobiliśmy izbę, to nam po prostu już nikt w tym nie pomoże, bo my po prostu realizujemy, to co sobie zamyślimy, to nam się udaje zrealizować. 
A: To zadam inaczej pytanie. 
R: To nikt nam nie musi tego jak gdyby doradzić, bo, bo my to sobie sami wiemy jak załatwić. 
A: To ja zadam inaczej pytanie. Czy jakby no, prawda, jak stowarzyszenie się rozwija, a istnieje już 4 lata, bo to od 2005, tak jak mówiliśmy. To czasami jakby poszerza się zakres działalności stowarzyszenia. I teraz na przykład czy zdarza się, że organizacje zaczynają współpracę ze sobą, wymianę informacji, nie wiem, czerpią pewne wzajemne pomysły, czy też wspólnie piszą na przykład projekty. Czy zdarzyła się wam taka sytuacja tutaj? 
R: [kręci głową, na nie] 
A: A czy słyszała pani o takiej sytuacji na przykład w powiecie, czy w gminie, ewentualnie... 
R: Nie. 
A: Że organizacje właśnie wspólnie... 
R: Tak można, ale ja tutaj  na naszym terenie to się nie zdarzyło. Wiem, że tak można. 
A: Czemu się nie zdarzyło, pani zdaniem? 
R: [milczy] 
A: A jak pani to próbuje sobie wyjaśnić? 
R: Nie wiem, może... 
A: Rozmawiamy teraz... 
R: Proszę pana, na pewno potrzeby byłby jakiś taki lider ponad, prawda, stowarzyszenia, który by coś zaproponował konkretnego. Nam nikt nie zaproponował i po prostu nie widzimy, nie widzimy jak gdyby możliwości, żeby naw... po prostu, po pierwsze, że nie ma stowarzyszeń takich, to gdzieś szukać w małopolsce daleko, to też nie mamy możliwości takich, bo, bo, bo po prostu w konkretnym jakimś przypadku, to musielibyśmy, nie wiem... Tu na naszym terenie nie ma stowarzyszenia, które, z którym moglibyśmy współpracować w jakiejś tam określonej dziedzinie. No każdy ma inne priorytety. Każde stowarzyszenie takie małe, bo jeśli jest duże stowarzyszenie, no na przykład, nie wiem, to stowarzyszenie Klucz skupia 3 gminy, no to wie pan, to są gminy po prostu, ośrodki pomocy społecznej, więc oni mają też swoje priorytety, ale ich coś łączy, łączy ich opieka społeczna. 
A: (A ta druga Ziemia Kluczewska) 
R: Ziemia Kluczewska. 
A: Na przykład? 
R: No to oni maja tam, oni z kolei załatwiają dla tych przedsiębiorców, dla tych prywatnych firm też, też, tego, tam pomagają. 
A: Czyli właściwie taką (jedyną) organizacja pozarządową to jesteście przede wszystkim wy tutaj? 
R: No być może, że w między czasie powstały jakieś stowarzyszenia w sąsiednich miejscowościach, ale nie słyszałam. 
A: hmmm. Co... 
R: Każdy ma inny właśnie priorytet. Tam ziemia kluczewska to się zajmuje czym innym, to stowarzyszenie drugie, które wspominałam czymś innym, a my mamy tutaj swoje wiejskie sprawy, które chcemy realizować i realizujemy je sukcesywanie. 
A: No tak, ale macie pewne doświadczenia, macie swoje wypracowane sposoby... 
R: Wie pan, jak ktoś się do nas zwraca z jakimś zapytaniem, bo tak się zdarza, to oczywiście poinformujemy, gdzie ewentualnie można wniosek napisać... 
A: Inne organizacje? 
R: czy gdzie tam, prawda, kto ogłosił konkurs, bo niektórzy może w internecie szukają, ale też nie napotkali, więc bardzo chętnie udzielimy takich informacji, no ale, wie pan, no nie ma tu w całej gminie więcej kościółków drewnianych, nie ma dzwonnic, więc wie pan, my chcemy sobie amfiteatr wybudować i będziemy pisać kolejny projekt, być może, ze inni nie chcą tego, chcieliśmy świetlicę dla młodzieży, ktoś inny może nie ma lokalu... 
A: Ale to wszystko o czym teraz pani mówi to jest takie działanie w obszarze kultury, prawda, i czy na przykład nie ma jakiś takich organizacji, które by podjęły wspólnie problem przedsięwzięcia, realizować. 
R: Może są, ale nie szukaliśmy. Może są. 
A: A czy ktoś się zgłaszał do was w tym wypadku? 
R: Nie. 
A: też nie. Bo jesteście no, z tego wszystkiego o czym rozmawiamy, to na pewno jesteście znaną organizacja tutaj w obszarze i nie tylko, w małopolsce też, prawda, i szerzej pani mówi. A więc jesteście na łamach organizacji jakąś taka widoczną organizacją. 
R: No proszę pana, trudno, no co my mamy robić? 
A: Nie no pytam, pytam. To jest pytanie. 
R: Przecież nie możemy iść tam i słuchajcie przyjeżdżajcie do nas. 
A: Nie o to mi chodzi. Chodzi mi na przykład o sytuację na przykład jedziecie i odbieracie nagrodę jedną czy druga, no to przyjeżdżają organizacje, no i wtedy czy nie ma jakiejś takiej chęci współpracy...(mówi w tle) 
R: Tak, no proszę pana ponieważ instytut spraw publicznych organizuje ogólnopolski objazd że tak powiem, a to dotyczyło spółdzielni socjalnych, byli gdzieś tam na ścianie wschodniej, byli w Wadowicach chyba, no i przyjechali tez do nas, bo też chcieli posłuchać co my tu robimy o tej gęsi znów opowiadałam i tez tam izbę regionalną oglądali, ale też no... 
[kobieta z dzieckiem przerywa] 
R: zainteresowani byli, znaczy to byli ludzie, którzy pracują w spółdzielniach socjalnych, my sami takiej spółdzielni socjalnej nie stworzymy, bo nie ma zainteresowania, bo to ktoś musi chcieć tą spółdzielnię tworzyć. Natomiast być może, że w gminie taka powstanie, bo nawet tez jakiś grant tam otrzymali w tej chwili na, z przedsiębiorczości, być może, no to z pewnością się włączymy, ale nie wiem czy stowarzyszenie, czy indywidualnie jakieś osoby. 
A: Rozumiem. A jakby... 
R: I tutaj delegacja autokarem z całej Polski przyjechała do nas w odwiedziny posłuchać o naszych działaniach. No i tyle. 
A: A skąd? 
R: No z całej Polski. Ja nie wiem skąd. 
A: Z delegacji różnych. 
R: No mówię panu, że z tych spółdzielni socjalnych. 
A: (53.40) 
R: Tak, bo oni byli właśnie w Wadowicach i, i jeszcze tam w Lanckoronie. 
A: Okej. Czy otrzymaliście państwo kiedyś pomoc od innej organizacji? 
R: Od innej organizacji? 
A: Tak. 
R: Pomoc...? 
A: Jakakolwiek pomoc. Nie wiem psychologiczna, społeczna, socjalna, pomoc finansowa 
R: Nie. 
A: pomoc, nie wiem, w formie wolontariuszy, którzy chcieli z wami zrobić jakiś projekt wspólny? 
R: nie. 
[wróciła kobieta z dzieckiem] 
A: nie. Jak robiliście te wszystkie projekty, o których pani mówi, czy mieliście jakąś pomoc ze strony innych organizacji? Albo nie wiem, nawet w formie jakieś porady, czy cokolwiek? 
R: Nie. Nigdy nie mieliśmy. 
R [kobieta z dzieckiem]: [cicho mówi] agroturystyczna 
R: No to myśmy zorganizowali, to nie to, że pomoc od razu, to w ramach projektu było 
R [kobieta]: Ale... 
R: To w ramach projektu 
R: [kobieta]: one prowadziły... 
R: No tak, to były osoby zaproszone, które prowadziły, ale myśmy w ramach projektu, tak. Dostaliśmy pieniądze na szkolenie zakresie agroturystyki w zakresie wioski tematycznej, to właśnie pan Idziak tu do nas przyjechał. I to wszystko było, to nie było, że nam ktoś pomagał, tylko po prostu my sami organizowaliśmy dla naszych mieszkańców. 
A: A jakiejś innej organizacji udzielaliście pomocy wy? 
R: Nie. Nie udzielaliśmy. 
A: Chciałbym teraz, żebyśmy teraz troszeczkę sobie... 
R: Wie pan, tak po części, ale to... 
A: To znaczy? 
R: Biorąc pod uwagę, wspominając o Saharze. My jesteśmy tak jak gdyby trochę zaproszeni do takiej współpracy ze stowarzyszeniem Polska Sahara. Tutaj właśnie w (Herdle), ale oni głównie skupiają się na ochronie pustyni Błędowskiej, to wie pan, oni mają taki priorytet, także my w zasadzie z nimi też, tak jak gdyby, jesteśmy zaproszeni do współpracy, ale nie współpracujemy z nimi, bo nie mamy jak gdyby wspólnych celów. 
A: Ale to jest takie otwarte ciągle zaproszenie i jakby nie było tego celu, czy też ewentualnie, nie wiem, macie możliwość na przykład pomimo, że... bo jest to pustynia Błędowska, ochrona dziedzictwa kulturowego? 
R: Tak, tak. Tylko, że wie pan, oni organizują tam na pustyni imprezę, prawda no to oni już sobie sami radzą z tym, nie potrzebują od nas pomocy. To jest na zasadzie takiej, że ja tam, tam, też jestem członkiem tego stowarzyszenia, no ale, ale, no, no... 
A: Tego... Sahara, tak? 
R: Sahara, tak. No, ale tam jest taka grupa tez liderów i oni sobie radzą z tym świetnie, także wie pan, wiedzą co tam mają zorganizować, kogo zaprosić. Także, że w zasadzie tam na jakimś spotkaniu byłam, ale oni też nie potrzebują takiej pomocy naszego stowarzyszenia. 
A: Ale jest to zaproszenie do współpracy pani mówi? 
R: Tak. 
A: które tak w zasadzie na razie nie... 
R: No też myśleliśmy, wie pan, że może jakieś gęsi się tutaj utrzymają, może, może będziemy tutaj jakimś zapleczem gastronomicznym dla gości, którzy przyjadą na Saharę... 
A: Tak, tak, tak. 
R: ... na pustynię naszą Błędowską. No ale to wszystko wie pan tak kuleje. 
A: Co pani rozumie przez współpracę między organizacjami? Co to jest pani zdaniem współpraca między organizacjami, bo tak mówimy o tej współpracy, może spróbujmy się w takim wypadku zastanowić co to jest, jak pani to rozumie? 
R: No myślę, że na pewno jakaś taka przyjacielska pomoc, może wskazanie jakichś tam dróg, poza tym.... 
A: A co to jest... 
R: na pewno uczciwość, jakaś taka rzetelność, bo jeśli już by była ta współpraca, to trzeba by być już wobec organizacji, czy organizacje wobec siebie były uczciwe, prawda, że tak mi się wydaje, że nie może jedna czerpać korzyści, a druga tylko być jakimś tam sobie tylko, no, nie wiem co jeszcze. 
A: Jak powinna pani zdaniem wyglądać taka modelowa współpraca? Jakby pani... 
R: No proszę pana, mnie się wydaje, że powinny być priorytety te same, bo jak nie ma to jest rozbieżne, to się nie da tego, nie da się współpracować jeśli... 
A: Okej, to mamy tak, priorytety mamy, jak powinna wyglądać? 
R: współpraca? 
A: Jak pani widzi taką współpracę? Załóżmy fikcyjnie, że mamy na przykład drugą organizację, która ma podobne cele jak wy. Jak pani wyobraża sobie taką współpracę? 
R: Myślę, że na pewno by trzeba się spotykać, uzgadniać pewne rzeczy wspólnie, bo jeśli byłaby już współpraca, to wspólnie by musiała być, wspólna droga by musiała być wytyczona, wspólna promocja wtedy, bo promocja to jest w tym wszystkim jest bardzo ważna, więc nie może być promocji jednej organizacji, drugiej nie. To już wspólne działanie, prawda, wspólna droga. 
A: A czy pani zdaniem jest to w ogóle możliwe? 
R: Tak. 
A: W tym sensie, że dwie organizacje, które mają podobne cele, czy współpraca, czy raczej konkurencja? 
R: No zależy, bo wie pan, może być i konkurencja. 
A: No właśnie, jakby pytam w tym sensie. 
R: Nie. Może być współpraca. My na przykład z moją organizacją, ze stowarzyszeniem (59.05) współpracujemy, nie konkurujemy, my współpracujemy, to tez jest stowarzyszenie. 
A: No tak, ale wy jesteście, jakby dopełniacie się, że tak powiem. 
R: No tak, ale jakby było stowarzyszenie, które, no właśnie, miałoby priorytety podobne jak my, to myślę, że można współpracować, wspólnie na przykład pisać projekt, wspólnie organizować jakąś imprezę, wspólnie szukać miejsc pracy, wspólnie się promować i tak dalej. Oczywiście, że wie pan, to po co współpraca, jak byłaby konkurencja? Nie ma współpracy wtedy. 
A: No właśnie pytam, czy dwie organizacje o podobnym profilu działalności na przykład mają podjąć współpracę, czy raczej konkurencja tak naprawdę będzie tutaj istotniejsza z punktu widzenia takiego funkcjonowania takiej organizacji, jak pani się wydaje, bo mówimy niby...? 
R: No to... 
A: ... o współpracy, prawda, ale z drugiej strony jeszcze trzeba patrzeć na to, że... 
R: No to jak konkurencja, to nie ma już współpracy wtedy. Bo po co... 
A: Ale pani zdaniem takie organizacje raczej współpracowały, czy też byłaby między nimi konkurencja? 
R: Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. To nie umiem na to pytanie odpowiedzieć, bo nie wiem, zależy jacy ludzie są w tych organizacjach. 
A: Załóżmy taką sytuację. U państwa w miejscowości powstaje podobna organizacja jak wy, wasza. Jakby nauczona doświadczeniem waszym próbuje w podobny sposób też prowadzić działalność tutaj w miejscowości. Czy... 
R: To nie wiem czy... 
A: Utrzymała by się, czy 
R: Raczej myślę, żebyśmy zaprosili ją do nas, współpracy z nami. Bo po co tworzyć drugie stowarzyszenie, jeśli w podobny miałaby, prawda, cele. 
A: A w sąsiedniej miejscowości na przykład gdyby taka organizacja powstała w podobnej działalności? 
R: No to być może jeśli by, jeśli by... to tez zależy od ludzi, kto tam jest w tym stowarzyszeniu. Jeśli by to byli jacyś nasi przyjaciele znajomi, to z pewnością byśmy się na jakimś polu spotkali i byśmy porozmawiali, czy właśnie w tej kwestii moglibyśmy wspólnie do czegoś dążyć i coś realizować wspólnie. 
A: Czy są pani zdaniem organizacje, teraz, obecnie, jak pani patrzy na organizacje pozarządowe, pani jeździ czasem na różne spotkania. Czy organizacje pani zdaniem współpracują, czy rywalizują? 
R: Wie pan co, teraz to pewnie rywalizują, dlatego, że jest szansa pozyskania grantów, bo przecież chodzi o pieniądze, jest... To znaczy rodzą się przeróżne pomysły i na przykład miasta rywalizują ze sobą, jeśli chodzi o jakieś tam te, te produkty turystyczne, bo na przykład znam tam z Bieszczad parę osób i wiem, że to uruchomili w tym miasteczku, a ci znów coś innego, ale też współpracują, bo na przykład dogadują się w kwestii trasy dla turystów, ze w jednym dniu ten turysta może sobie jechać kolejką, w drugim dniu przechodzi tam załóżmy w jakieś inne miejsce, może pojeździć na koniu i tak dalej. Więc oni w kwestiach turystycznych na pewno się dogadują. 
A: Ale organizacje? 
R: Organizacje. 
A: Konkretnie organizacje pozarządowe, bo jakby tutaj są... 
R: No to są organizacje pozarządowe. Bo to są organizacje pozarządowe, oni też są skupieni w tej lokalnej grupie działania tam na przykład bieszczadzkiej i oni współpracują z sobą właśnie, oni już mają, są skupieni w tej lokalnej grupie działania, których jest na terenie małopolski mnóstwo i oni mają wspólne cele. 
A: A gdyby nie było takiej lokalnej grupy działania? Bo tutaj jest cos takiego, jak pani słusznie mówi łączy te organizacje, daje im jakąś taka możliwość współpracy. Te lokalne grupy działania, tak jak mówi pani na przykładzie tych Bieszczad, no tak spajają, łączą te organizacje ze sobą pod wspólnym celem. Ale gdyby nie było tej lokalnej grupy, czy organizacje pani zdaniem by współpracowały, czy tez konkurowały? 
R: No, wie pan, jest też taka kwestia, że wsie nie są zainteresowaniem, zainteresowane tworzeniem tych organizacji pozarządowych, stowarzyszeń, ale jeśli już one są, no to właśnie myślę, że to zależy od ludzi, ponieważ jeśli to jest z sąsiedniej miejscowości, to wszyscy się znają, jeśli są tam jacyś tacy rzetelni, dobrzy ludzie, którzy naprawdę stawiają sobie za cel zbudowanie czegoś, czy, czy tam stworzenie czegoś, to myślę, że tak, ale nie zawsze, no może być i tak i tak. 
A: Słyszała pani o jakichś pozytywnych przykładach współpracy między organizacjami? Nie tylko tutaj, generalnie. 
R: Wie pan, na pewno tutaj słyszałam. Ja byłam na takim spotkaniu w Radomiu, tutaj to właśnie taki tam to tez te grupy partnerskie się tam spotykały wtedy i tam bardzo wiele padło takich różnych fajnych rzeczy, ale ja już nie umiem teraz powtórzyć tego. W każdym razie wiem, że mnie zachwyciło... 
A: A przynajmniej na jakim polu, na jakim obszarze to było? 
R: No myślę, że tam głownie to ekologicznym. Tam kogoś łączy wspólna rzeka czy tam wspólna przestrzeń leśna, czy tam park, no to tak. 
A: A jakieś negatywne przykłady współpracy? Czyli właściwie konkurencja. Czy spotkała się pani z takimi przypadkami, słyszała pani o takich rzeczach, że organizacje ze sobą konkurują? 
R: Na pewno też słyszałam, ale tez tak nie umiem przykładów. 
A: Jak jest... jakie widzi pani potencjalne pola współpracy pani organizacji z innymi organizacjami, gdyby na przykład tutaj w regionie, były inne organizacje, to na jakich polach widzi pani... 
R: Kulturalnym jednak. 
A: Przede wszystkim. 
R: Tak. Tutaj wymiana taka zespołów i dzieci i starszych pań tutaj zespołów, wymiana jakiś festiwalów, kabaretów, no raczej tylko, może ekologiczne jeszcze. 
A: czy pani zdaniem konkurencja wzmacnia organizacje, czy też raczej rodzi pewne takie niesnaski między organizacjami. Na przykład... 
R: Wie pan... 
A: ...w sensie podziału funduszy, w sensie, nie wiem, konkretnych osób, do których adresowana jest oferta tych organizacji. 
R: Zapomniałam co pan na początku zapytał. 
A: czy wzmacnia czy osłabia konkurencje, organizacje? 
R: Wie pan. Zależy tez jaki stopień tej konkurencji, bo jeśli ktoś jest taki za przeproszeniem, wie pan, że tak jak pan wcześniej wspomniał, gdyby tutaj drugie stowarzyszenie powstało. 
A: Na przykład. 
R: W Rodakach, gdyby to było dla mnie osobiście uciążliwe bardzo i ktoś by się szarpał, to być może bym zrezygnowała z tego wszystkiego i tez niech ktoś popróbuje swoich sił. Ale jeśli to by był taki wspólny cel i, i, bo to naprawdę wszystko zależy od ludzi. 
A: No, ale jak pani na przykład obserwuje działania osób działających w organizacji, to czy org... czy ta konkurencja między organizacjami wzmacnia te organizacje, czy tez osłabia? 
R: No można nawet powiedzieć, że po części wzmacnia. Bo to jest taki doping pewnego rodzaju, prawda, że ktoś tam coś wykonał, zrobił, czegoś dokonał. Nawet w kwestii tych grantów, wie pan, to jest, teraz te pieniądze są tak istotne, że tak myślę troszeczkę, jeśli by te dwa stowarzyszenia napisały projekty na jakiś tam konkretny konkurs, jedno dostaje, drugie nie, a wydaje się, że ten projekt był dobrze napisany, no to wtedy jest żal, prawda, więc to tak troszeczkę nerwy ponoszą, wtedy po prostu człowiek się denerwuje i zniechęca, ale jednak to też dopinguje w pewnym stopniu, że może następnym razem się uda. Nie umiem panu tego tak dokładnie wytłumaczyć. Nie wiem. Nie mamy takiego przypadku u nas. 
A: Czy są pani zdaniem jakieś pozytywne przykła... przejawy tej konkurencji, na przykład między organizacjami, jeśli mówimy o konkurencji między organizacjami. Co daje nam konkurencja pani zdaniem na przykład między organizacjami? 
R: No ona, ta konkurencja pozwala, że po prostu no, no jakaś grupa osób, no nie pozwala osiąść na laurach, pozwala sobie osiąść na laurach, tylko, tylko pracuje jeszcze bardziej intensywnie, tak mi się wydaje, że, że... 
A: Czyli jeżeli organizacje konkurują. Gdyby było konkurencyjne stowarzyszenie, to bardziej by was motywowało? 
R: No, być może, że tak. 
A: A jeśli bym miał panią zapytać, co jest na przykład... co jest lepsze, jeśli tak można powiedzieć, dla działania organizacji na danym terenie, współpraca czy tez konkurencja? Bo tu mówimy... 
R: Nie, no proszę pana dla mnie osobiście współpraca, zdecydowanie. 
A: Może taka konkurencja trochę, która mówimy trochę wzmacnia, trochę, nie wiem... 
R: To, to... 
A: Inne organizacje (usuwa inne nie)... 
R: To tez człowiek... mnie osobiście to zniechęca, mnie to zniechęca. To znaczy pewien doping jest, ale w którymś momencie to zniechęca, także my tutaj się nie nastawiamy na żadną konkurencję i myślę, że nie chcielibyśmy pracować z takim stowarzyszeniem z którym mielibyśmy konkurować. 
A: czemu? 
R: aaa, myślę, że ludzie, którzy są tutaj zrzeszeni w tym naszym stowarzyszeniu nie chcieliby na pewno pracować z takim stowarzyszeniem, czy tam konkurować i, i, i, nie wiem, po prostu my, tak jakoś dziwnie się składa, że my robimy swoje i naprawdę o takich rzeczach nawet nam się nie chce myśleć, że ktoś tam, prawda, chciałby z nami się ścigać. 
A: Dobrze. Zostawmy konkurencję, zostawmy kooperację... 
R: Wie pan, są takie męczące te pytania, bo pan powtarza w wielu tych przypadkach o tej konkurencji 
[śmiech] 
R: To ja na takie pytania nie umiem odpowiadać. 
A: Nie no tak się zastanawiam, bo kiedy rozmawiamy o współpracy na zasadzie... no wydaje mi się, że współpraca może być sensowna, ale organizacje przecież konkurują na przykład na... 
R: taak. Ale wie pan, ja mówię o małych organizacjach. Duże na pewno konkurują. 
A: A małe nie? 
R: Małe nie. Wydaje mi się... 
A: Myśli pani, że małe na przykład to raczej jak pani patrzy na organizacje tu w regionie... 
R: My raczej sobie pomagamy jeśli to jest możliwe, jeśli, bo wiem, miałam też taki przypadek, tez właśnie szukałam, pisałam taki projekt, już nie pamiętam, do ministerstwa chyba i potrzebne, potrzebny był wkład własny w budżecie, bo miał być tam znaczony i zwróciłam się do tego stowarzyszenia Ziemia Kluczewska, czy by ewentualnie, ponieważ oni mają tam jakiś obrót, i bardzo chętnie nam pomogli. Chociaż jeszcze wtedy nie dostaliśmy pieniędzy, ale, wie pan...[oddaliła się] 
A: Rozumiem. 
[respondentka wraca] 
R: Beatko! Cyfrowy Polsat, już na głowę upadli, ciągle przypominają, że 4 lipca jest. No. 
A: Mówiła pani o kooperacji z organizacjami, z tą Ziemią Kluczewską. 
R: No i wie pan, to po prostu pamiętam, że wtedy bardzo, bardzo tak byli przychylni nam tam, bo tam chyba trzeba było jakiś podpis złożyć, no. Także, że to wie pan... 
A: Współpraca tak naprawdę polegała... 
R: To, to, to nie była współpraca, tylko jeśli człowiek, jeśli po prostu, myślę organizacja zwraca się do drugiej organizacji z jakąś prośba, od której to zależy, prawda, wiele, więc myślę, że te organizacje raczej są przychylne. No tak, jak na przykład właśnie o tym mówię i, i pewnie, że jakbym się zwróciła do organizacji, która mieści się zupełnie, gdzieś tam, w innym miejscu, ktoś nie zna, to może takiej uprzejmości by nie zrobił, ale, ale tutaj w takim środowisku naszym, to większe organizacje z przyjemnością pomogą małym organizacjom, jeśli taka, w takiej potrzebie się znajdą. 
A: Ale z takiej chęci pomocy, czy jest taka presja środowiska jednak? 
R: Nie, nie ma presji środowiska, to wszystko zależy od ludzi. Myślę, że w stowarzyszeniach pracują dobrzy ludzie. 
A: Dobrze. 
R: Bo wie pan, jeśli ktoś liczy na jakieś dochody, pieniądze, to stowarzyszenie niestety tego nie ma. W stowarzyszeniach pracują ludzie naprawdę uczciwi, bardzo serdeczni, nastawieni raczej na taką przyjaźń i wzajemnie sobie na pewno chętnie pomagą, bo tam nie ma pieniędzy, tam się żyje skromnie, w większości jako wolontariusze, przecież ludzie pracują. 
A: Dobrze. Zostawmy współpracę, zostawmy konkurencję. Porozmawiajmy chwileczkę o współpracy między organizacjami, a gminą. Jak układa się współpraca między organizacjami, a gminą? Z waszym stowarzyszeniem. 
R: wie pan co, ja na te pytania nie będę odpowiadać. 
[śmiech] 
R: Stowarzyszenia są stowarzyszeniami, a gmina jest gminą. 
A: No tak, ale są różne projekty, są różne zadania w ramach partnerstwa prywatno - publicznego. 
R: To znaczy, to znaczy, wie pan... 
A: Dlatego pytam o te rzeczy właśnie jakby. 
R: No tak, jeśli chodzi o gminę Klucze, to wie pan, to musze powiedzieć, ze wie pan, gmina nam pomogła no, na przykład jeśli chodzi o tą izbę regionalną, to gmina przeprowadziła remont. My wprowadziliśmy się tam z ta izbą w takie warunki dość prymitywne, pamiętam, tam był remont podłogi, oświetlenia, to gmina wykonała i po prostu potem już prowadziliśmy tam te sprzęty do takiego wyremontowanego pomieszczenia, z tym, że piec był wcześniej wybudowany. No to gmina nam ten remont wykonała, podobnie i świetlicy, tej świetlicy dla młodzieży tez nam gmina. To oczywiście był projekt straży, ale to tez jako stowarzyszenia, tez gmina wykonała to... 
A: A jak pani ocenia te kontakty między organizacją 
R: Wie pan... 
A: A właśnie samorządem tak naprawdę? 
R: No to wie pan, to tak, stowarzyszenie robią swoje, gmina ewentualnie jakieś tam nasze prośby spełnia, jeśli mamy jakieś prośby lokalowe, to raczej. A tak organizacje pozarządowe raczej no to działają na własnym polu. 
A: Ale są różne usługi w ramach partnerstwa prywatno – publicznego, jest przecież ustawa o partnerstwie prywatno - publicznym, gmina powinna delegować pewne zadania na organizacje na przykład, organizacje powinny przejmować i pośredniczyć pomiędzy gminą, a mieszkańcami. 
R: Akurat my, nasze stowarzyszenie nie korzysta z tego. Natomiast gmina finansuje stowarzyszenie taki uczniowski klub sportowy, to tak dostają dotację taką. Tez piszą projekt i tu otrzymują, otrzymują pieniądze, też 4 tysiące na przykład na jakieś tam zadania zlecone, to rekreacja i sport. 
A: Czemu wy nie chcecie korzystać, na przykład? 
R: No z czego mamy korzystać? 
A: No, na przykład wspominała pani o kwestiach związanych z tym projektem Gęś, prawda. Na przykład dofinansowanie zakupu, nie wiem utrzymania cokolwiek. 
R: No wie pan, no... 
A: To jest w jakiś sposób też priorytet dla gminy. 
R: Wie pan, to jest tak, pierwsze pieniądze, zanim jeszcze otrzymaliśmy z tej fundacji te pieniądze, to gmina w pierwszym roku zakupiła nam 200 gęsi, zanim jeszcze projekt został oceniony, to 200, no to wtedy nam pomogła gmina. To tez jest wie pan taka sprawa, że, że też już tak powiem, że ludzie się przyzwyczaili, że te pieniądze im dawaliśmy i ciągle te pisklęta im kupowaliśmy. 
A: To może inaczej zapytam. Nie wiem czy gmina prowadzi jakieś konsultacje z wami, zasięga informacji, nie wiem... 
R: Nie prowadzi gmina żadnych konsultacji ze stowarzyszeniem. 
A: Czemu? 
R: tego ja nie wiem. 
A: A w ogóle, to inaczej zapytam. Jak pani ocenia siłę, odziały.. siłę waszego stowarzyszenia, oddziaływania na przykład tutaj w regionie? Bo zazwyczaj jest tak, że jak jest silny partner to władze pozarządowe, rządowe prawda, w jakiś sposób liczą się. Czy to oznacza, ze jakby nie doceniają waszej wagi? 
R: Gmina 
A: Waszej działalności? 
R: Nie proszę pana. Gmina to raczej zachęca organizacji do organizowania stowarzyszeń. 
A: No właśnie. Jesteście doskonałym przykładem organizacji, która... 
R: No. I ona zachęcają, żeby tworzy... żeby w poszczególnych wsiach powstawały stowarzyszenia. Gmina zachęca, no i tyle, no. I powstało stowarzyszenie i jest i teraz 
A: i działa samo? 
R: No tak. 
A: A czy były jakieś ewentualnie sytuacje takie, że nie wiem władze gminy zwracały się do was w pewnych sprawach, na przykład, jeżeli macie doświadczenie w zakresie dziedzictwa, właśnie pani mówi o organizacji pewnych imprez, uroczystości... 
R: Nie, nie. 
A: Czegokolwiek, w tym sensie, że... 
R: Nie. 
A: jednak to wasze stowarzyszenie nie rozpoczęło działalności rok temu, tylko macie jakąś pewną tam historię, prawda, a więc w tym... macie jakieś tam doświadczenie, więc jakby w tym zakresie ewentualnie... 
R: Nie. 
A: Brak takich chęci? Nie wiem jak to tłumaczyć? 
R: Proszę pana, to już tego to ja nie wiem. 
A: czy jest może jakaś inna organizacja, może tak zapytam, może jest organizacja z którą gmina tu utrzymuje taki kontakt. 
R: To tez nie wiem. 
A: Nie wie pani, czy nie chce powiedzieć? 
R: Nie wiem, no na prawdę nie wiem, z która organizacją. No pomaga gmina na pewno strażakom, stowarzyszeniu, ponieważ no bezpieczeństwo jest zadaniem własnym gminy, prawda, więc pomaga, wyposaża w mundury, samochody bojowe i tak dalej, remontuje garaże i kabiny, pomieszczenia to pomaga gmina strażakom. Natomiast tak jak, stowarzyszeniu takiemu jak nasze, no to na razie gmina nie pomaga, ale niewykluczone, że gdyby taka może jakaś potrzeba zaszła, że być może pomoc taką byśmy uzyskali. Myśmy się nigdy zresztą nie zwracali do gminy o pomoc. 
A: Czy... 
R: No proszę pana, no. 
A: Tak? 
R: Gmina pomogła nam wyremontować kościółek, prawda. Dostaliśmy z budżetu gminy 250 tysięcy, nie jako stowarzyszenie, tylko jako wieś po prostu, jako parafia, parafia w zasadzie, to nie stowarzyszenie także, no nie jest tak, że gmina jest zupełnie obojętna na... 
A: No tak, ale z jednej strony jesteście wy jako organizacja, z drugiej strony jest gmina w tym wypadku. To jakie są te kontakty? 
R: Nie ma. Stowarzyszenie nie ma kontaktu z gminą. 
A: Ale było takie... 
R: My działamy zupełnie odrębnie jako organizacja pozarządowa to gmina tego w zasadzie tak nie, nie, nie, nie wtrąca się do naszych poczynań. My nie konsultujemy niczego tez z gminą, bo... 
A: Czy są też jakieś ewentualnie... Może tak zapytam, czy są jakieś projekty, nie wiem, w formie jakiś konkursów, czy programów współpracy między gminą a organizacjami tutaj, gdzie organizuje gmina, gdzie możecie na przykład startować? 
R: Nie, gmina nie organizuje konkursów. 
A: A zaczęła pani o czymś mówić? 
R: To znaczy jeszcze chciałam powiedzieć, że ten konkurs, który organizował Europejski Fundusz Rozwoju Wsi, no to po prostu otrzymaliśmy rekomendacje od pani wójt, że jesteśmy, prawda, taką prężną organizacją. No, ale ja się zrzuciłam do pani wójt z taką prośbą i taką rekomendację uzyskaliśmy, bo to było potrzebne do projektu, także nie ma jakiś tam takich ... 
A: Możemy jeszcze, żeby dobrze zrozumieć, to w zasadzie wy się nie zwracacie, bo nie potrzebujecie, czy gmina jakby się też... 
R: Wie pan... 
A: Jaka jest logika właściwie tutaj? 
R: No jesteśmy organizacją pozarządową więc, więc w jakiś tam konkretnych przypadkach, tak jak mówię o tej, jeśli chodzi o tą rekomendację, zwróciłam się, więc otrzymaliśmy, ale finansowo nie otrzymujemy żadnej pomocy, bo gmina nie organizuje żadnych konkursów, wobec tego nie przystępujemy do tych konkursów, bo gmina nie może dać organizacji pieniędzy, prawda. Bo to z budżetu gminy, nie może dać gmina pieniędzy na cokolwiek. 
A: W ramach konkursu... 
R: W ramach konkursu tylko, ale tutaj takich konkursów nie organizuje, więc nie mamy tych pieniędzy. 
A: To zapytam w ten sposób. Na podstawie pani doświadczeń, jak powinna wyglądać taka współpraca między organizacją a gminą? Na czym powinna się opierać taka współpraca? 
R: To znaczy myślę, że, że powinna być ta przychylność ze strony gminy, ale rzeczą jest oczywistą, że gmina z budżetu nie może dać organizacji pieniędzy, to jest podstawowa sprawa. 
A: Tak. 
R: Może organizować konkursy, jeśli zechce, jeśli jakieś zadanie ewentualnie chce zlecić organizacji. No ale my akurat nie jesteśmy taką organizacją, która mogłaby wykonać jakieś zadania, które nam zleci gmina. No bo cóż by nam mogła zlecić? Sportowcy mogą robić turnieje i coś tam, prawda, grać w piłkę, jakieś tam zawody. 
A: Prowadzenie na przykład imprez? Macie w dziedzinie kultury... 
R: No, ale. No tak, ale gmina nie organizuje konkursów. 
A: Czyli... 
R: Gdyby gmina organizowała konkurs, to byśmy przystąpili i byśmy napisali wniosek, że organizujemy, że organizujemy jakiś projekt... 
A: Okej. Jakby pierwszym krokiem, jakby organizację konkursów przez gminę. Czyli konkursy. 
R: Gdyby były konkursy to z pewnością byśmy napisali, myślę, że w którymś momencie byśmy też jakiś tam grant otrzymali. 
A: Jak ewentualnie jeszcze pani sobie wyobraża sposoby współpracy z gminą, oprócz konkursów? 
R: hmmm. Wie pan, jest też taka prawda, że, że gmina może na przykład udostępnić lokal dla organizacji pozarządowej, prawda. 
A: Tak, ale udostępnienie lokalu to nie współpraca prawda... 
R: No jest to też pewna współpraca, bo gdyby nie było tego lokalu, to nie byłoby, no gdzież by się ta organizacja, bo gdzieś to nawet trzeba było do tego wpisać wniosku. 
A: W KRS mhm. To jakie inne widzi pani formy oprócz tego lokalu, oprócz konkursu? 
R: Na pewno też te, te właśnie, te, ja wiem? Zdarza się też tak, że gmina zapewnia na przykład, może jak gdyby, nie wiem jak to powiedzieć i nie bardzo wiem, czy to określę dobrze, w każdym razie jakby wypożyczyć, zapewnić taki wkład własny, bo nieraz jest konieczny do projektu, w formach jakby takiej pożyczki. Więc jeśli stowarzyszenie, my akurat nie potrzebujemy czegoś takiego, natomiast inne stowarzyszenia mają nieraz problemy z tym, no bo nie mają pieniędzy, a zdarza się tak, że w tych pieniądzach, które uzyskuje się z Unii trzeba najpierw zrealizować program, prawda, a potem ewentualnie oni wracają, prawda, więc w tych wypadkach gmina może wesprzeć. Ale jak się to odbywa to ja nie wiem, bo my nigdy z tego nie korzystaliśmy. 
A: rozumiem. To inaczej zapytam, czy jeśli mówimy o takiej współpracy z samorządem a organizacjami, to czy pani zdaniem, taka współpraca to jest rzecz przypadkowa, czy też może istnieć taki model stałej współpracy? 
R: Wie pan tu podejmuje rada gminy taką uchwałę o współpracy z organizacjami, gminy z organizacjami pozarządowymi, no taka , taki program jest. 
A: Na papierze? 
R: No na papierze no, może nie tak zupełnie, bo w niektórych przypadkach może jest realizowane, no. Ale, ale myślę, że też nie do końca. 
A: To znaczy? Były takie przypadki współpracy? 
R: No my akurat, wie pan, tak jakoś nie bardzo, ja mówię o swoim stowarzyszeniu, my nie zwracaliśmy się nigdy do gminy o pomoc żadną. 
A: czy słyszała pani jakieś inne, pozytywne przykłady współpracy między organizacjami a gminą na przykład w małopolsce? Albo tam jak pani była na tych różnych wyjazdach, szkoleniach, czy też ewentualnie spotkaniach, czy słyszała pani... 
R: No jest to oczywiste, no ale jest to, to o czym mówimy, co już powiedziałam wcześniej. 
A: Poza konkursami. 
R: że gmina, no bo konkursy to jest przede wszystkim, bo to jest szansa. Szansa dla stowarzyszeń i organizacji, bo gmina wtedy nie ma żadnego, nie ma że tak powiem żadnych przeciwwskazań co do przekazania tych pieniędzy organizacji, bo to w ramach grantu, prawda, w ramach konkursu. No oczywiście lokal to jest akurat na prawdę tutaj w naszym przypadku nie było problemu, ale dla niektórych organizacji jest to problem, więc takie wypożyczenie lokalu w jakimś budynku komunalnym, budynku, który jest pod administracją gminy jest bardzo ważne, no i mówiliśmy jeszcze o tym ewentualnie wkładzie własnym, to jest bardzo ważne też i gminy też realizują. Wiem, że są takie przypadki i to jest naprawdę bardzo dobre, bo to bardzo pomaga tym organizacjom pozarządowym, no na przykład, wie pan, też jest ważne, jeśli są na przykład festiwale jakieś czy tam jakieś inne występy czy konkursy tych, tych zespołów regionalnych, gmina też finansuje na przykład, gmina finansuje no podróż, transport, bo nieraz tutaj nasi jechali gdzieś tam do Lipnicy Murowanej, do, do, do gdzieś tam do jakiegoś, jakiejś miejscowości to 500 złoty dla takiej organizacji, dla nas na przykład, my nie mamy pieniędzy, my wychodzimy na zero zawsze, bo przecież my mamy tylko składki, a teraz też taki bilans się na koniec roku się robi, to właściwie my cały czas jesteśmy na zerze, tylko to co mamy z grantu, ale to nie można na inne cele przeznaczyć, tylko i wyłącznie na to, co jest w budżecie zapisane. 
A: To zadam inaczej pytanie. Jaki pani widzi pola współpracy na przykład z gminą? Na jakich obszarach możecie współpracować? Nie mo... 
R: Moje stowarzyszenie? 
A: Na przykład. 
R: Na pewno pomoc w organizacji imprez, no bo cóż, proszę pana, my chcemy na przykład dalej promować naszą miejscowość, więc jeśli gmina pomogłaby nam w tym, to na pewno byłoby nam bardzo miło. Myślę, tak ja sobie wyobrażam, że bardzo dobrze jest, jeśli gmina, nawet tu taki wniosek złożyłam, wykonała folder taki dla każdej miejscowości, bo cóż nas nie stać na to, żeby sobie taki folderek zrobić, a gmina w budżecie myślę mogłaby to w jakiś sposób, więc jak gdyby nam gmina... bo to głównie chodzi o promocję miejscowości. 
A: Uśmiecha się pani, coś ta współpraca... [śmiech] No dobrze, to zostawmy ta gminę... 
R: A poza tym resztę to już omówiliśmy, więc to nie ma sensu powtarzać. Pola współpracy. 
A: Widzę, że jakby jednak ta współpraca tutaj z gminą, nie jest... 
R: to znaczy wie pan... 
A: taka specjalnie... 
R: Wie pan, to teraz jest ogólny kryzys, więc nie ma co się na... prawda. Ale myślę, że będzie dobrze. Znaczy nie było źle, nie jest źle, ale jeszcze chciałam powiedzieć właśnie, bo, bo po prostu mówiłam o tej promocji, ale przy organizacji imprez, jeśli gmina to troszeczkę wesprze to też jest dobrze. Bo często przecież na tych imprezach są różne poczęstunki dla zespołów i tak dalej, więc jeśli gmina wesprze to jest bardzo dobrze. A jak nie, to trzeba szukać sponsorów. 
A: Czy taka współpraca lepiej się układa dzięki relacjom takim osobistym na przykład? 
R: No raczej tak. 
A: Czy też ewentualnie nie ma to żadnego znaczenia. Na przykład załóżmy taką sytuację, że możecie złożyć wniosek nie jest jakaś jedna, druga, trzecia organizacja i jakby te relacje osobiste nie mają żadnego tutaj znaczenia? 
R: To trudno mi jest powiedzieć jak to tam władze gminy rozpatrują takie sprawy. 
A: No dobrze. Został nam jeszcze jeden wątek. 
R: Także proszę tutaj o tych wszystkich, że tak powiem moich wątpliwościach nie relacjonować, że to będzie napisane, czy mówione, czy co? 
A: Nie, nie będzie relacjonowane, proszę się nie obawiać. To jest nasza tylko prywatna rzecz. Zachowujemy tutaj anonimowość i poufność tych rzeczy, także. Ale rozumiem, że jakoś ta współpraca ostatnimi czasy. 
R: Powiem panu, powiem panu szczerze, że to we wszystkich gminach tak współpraca wygląda. No może są wyjątki, ale, ale też jest tak, że, że no są komisje rewizyjne i ten wójt też nie może sobie dawać na prawo i lewo komu by chciał. Jedynie strażakom może, dlatego, że to jest zadanie własne gminy, a organizacje są po prostu zupełnie czymś innym. 
A: A chce pani powiedzieć, że są tak trochę spychane te organizacje? 
R: Może nie, nie. 
A: Zachęcane do działania, czy też...? 
R: To znaczy pani nasza wójt na przykład zachęca do tworze... zachęca, żeby tworzyć te stowarzyszenia, ale no w pewnym stopniu tez się odcina od tego, od pomocy, bo już sobie tam te stowarzyszenia działają i szukają pieniędzy. 
A: Rozumiem. Dobrze. Tak jak mówię, został nam jeszcze jeden wątek, mianowicie siła, pozycja waszej organizacji. Jak pani ocenia swoją pozycję? Zrobiliście tyle rzeczy, zaczynaliśmy od tych wszystkich rzeczy, które państwo zrobiliście, mówiliśmy, że w zasadzie no tych sukcesów macie bardzo dużo. Jaka jest w tym wypadku siła waszej organizacji tu w regionie, w gminie na przykład, jak pani...? 
R: mmm, no myślę, że to, to trudno to zauważyć. My jesteśmy taką organizacją tak jak już mówiłam, pozyskujemy te pieniądze dla siebie i cieszymy się sami. Nie ma to żadnego jak gdyby oddźwięku, no może tam ktoś, może tam ktoś zauważył, że oni to coś tam zrobili, że oni pozyskali jakieś pieniądze, że potrafią coś zrobić, że potrafili odbudować kościółek, że potrafili, ale to... 
A: Ale jesteście rozpoznawani? 
R: No jesteśmy. 
A: w tym sensie. 
R: No mówię panu, my otrzymujemy naprawdę bardzo wiele gratulacji, bardzo wiele takich naprawdę pozytywnych słów i z Urzędu Marszałkowskiego i w ogóle, naprawdę, zresztą i ta Agencja Krakowska, oni nas tak wszyscy bardzo cenią, ale tak tutaj w regionie to tak myślę, że za bardzo... 
A: czyli w Krakowie, tak? 
R: Tak. A tutaj jak jesteśmy to jesteśmy i tyle. 
A: Jakby miała pani opisać kilkoma zdaniami pozycję swojej organizacji. Załóżmy, że jestem człowiekiem, który nie zna waszej organizacji, chciałaby mi pani powiedzieć,  przybliżyć siłę waszej organizacji, (promować) tak naprawdę. To na co by pani zwróciła uwagę? 
R: To może to, że naprawdę potrafimy załatwić wiele rzeczy, potrafimy napisać projekty, potrafimy się zorganizować, potrafimy zorganizować piękna imprezę, konferencję naprawdę na poziomie bardzo wysokim, bo ci goście z Warszawy jak tutaj przyjechali do nas to mówią, że rzadko się zdarza, żeby na wsi na takim poziomie była konferencja, naprawdę. Poza tym to, że telewizja do nas przyjechała, prawda, wtedy to już, to wtedy stowarzyszenia jeszcze nie było, ale jako wieś, ja tu już mówię ogólnie, bo to, to (iście) to może nie jest zasługa tak stowarzyszenia jak mieszkańców wszystkich, bo wie pan, to trudno mówić tylko o stowarzyszeniu jak wiele prac wykonują mieszkańcy. 
A: Rozumiem. 
R: Razem. My razem. Jesteśmy naprawdę cały czas razem, wszystkie organizacje, mieszkańcy, cały czas to podkreślamy wszyscy, kogokolwiek by pan zapytał. 
A: Co pani zdaniem decyduje... mówimy o sile organizacji, pozycji organizacji. Co o tym decyduje, pani zdaniem? Liczba projektów? Kontakt z władzami? 
R: No kontakt nie tylko z władzami tak naprawdę... 
A: Autorytet, o którym mówimy? 
R: Myślę, że autorytet na pewno, kontakty naprawdę mamy dość takie, dość takie szerokie. Choć jesteśmy bardzo skromni, z małej miejscowości pochodzimy, ale tak naprawdę jesteśmy rozpoznawani z pod tej zielonej gęsi, jak gdzieś po prostu tam padnie takie hasło Rodaki, aaa to tam od tej zielonej gęsi, także, że po prostu wypromowaliśmy miejscowość, to jest dla nas najważniejsze. Teraz to się skończyło, ale ciągle trwamy jeszcze przy tej zielonej gęsi, chociaż już jej nie ma. 
A: Słyszę, słyszę. Czyli właściwie w waszym przypadku, to nie liczba projektów, które zrealizowaliście, czy też... 
R: No, też. 
A: Gdyby po prostu miała wybrać pani jedną z tych rzeczy i powiedzieć to jest nasza siłą, to co jest wasza siłą? 
R: No to, to właśnie te projekty z pewnością też, bo wie pan, mamy bardzo dużo projektów, ja nie umiem teraz powiedzieć, bo nie pamiętam. 
A: Okej, ale mówimy kontakty... 
R: Tak. 
A: mówimy na przykład rozpoznawalność przez projekt jeden konkretny... 
R: tak, tak. 
A: mówimy w ogóle o liczbie zrealizowanych projektów, czy tez ewentualnie, to, że nie wiem można uczestniczyć w konsultacjach z samorządem. Co w waszym wypadku jest takim najważniejszą rzeczą, która decyduje o sile waszej organizacji? 
R: Nie umiem powiedzieć. 
A: Gdyby pani miała na przykład zareklamować swoją organizację, to powiedziałaby pani, że zrobiliśmy dużo projektów, mamy dobre kontakty z sam, na przykład z władzami... 
R: wie pan, ja nie mogę powiedzieć, że naszą siłą są zrealizowane projekty, bo to nie jest tylko zasługa stowarzyszenia. Ja tak nie mogę powiedzieć, bo to, że zrealizowaliśmy projekty to jest zasługa wszystkich mieszkańców. No jakiejś grupy, nie wszystkich, ale grupy. To jest zasługa wszystkich organizacji, nie tylko naszego. Nigdy nie zdarzyło się tak, żeby nasze stowarzyszenie realizowało projekt samodzielnie. Tym bardziej, że przy realizacji projektów bardzo cenne jest to, że jest współpraca organizacji innych i wolontariuszy i tak dalej, więc my to wszystko realizujemy w ten sposób. To nie jest zasługa stowarzyszenia tylko i wyłącznie. Stowarzyszenie firmuje projekt, a realizują go wszyscy pozostali. 
A: Rozumiem. Ale siłą jest w tym wypadku raczej liczba projektów czy tez konkretna znajomość waszej organizacji w środowisku? Co tak naprawdę? No próbuję się tutaj zastanowić nad tym. 
R: Też nie wiem. 
A: Tak sumując te rzeczy. 
R: też nie umiałabym odpowiedzieć na to pytanie, co jest tak najważniejsze, bo to, że projektów dużo napisaliśmy, to jest prawda, ale czy to jest siłą, nie wiem. Promocja? Może, ale to tez nie stowarzyszenia tylko wsi, bo to nigdy w pojedynkę nie robiliśmy tego. 
A: Czy organizacje pozarządowe tu biorą udział w konsultacjach społecznych? 
R: Tak. 
A: W jakim zakresie? 
R: No właśnie jeśli po prostu jest projekt do zrealizowania to również szkoła, bo pani dyrektor tez pisze, to tez zaprasza mieszkańców, mieliśmy tam takie ekologiczne, więc to z mieszkańcami były konsultacje, a tutaj w przypadku naszych projektów stowarzyszenie, czy wcześniej rady sołeckiej, to, to oczywiście pisaliśmy ogłoszenie, że jest po prostu spotkanie w związku z tym, że otrzymaliśmy pieniądze na realizację takiego projektu. 
A: Ale to są konsultacje z mieszkańcami? 
R: Z mieszkańcami i informacja takiego pewnego rodzaju oczywiście prośba o pomoc, o współpracę. 
A: Rozmawialiśmy sobie o różnych rzeczach. Chciałbym panią na koniec zapytać taka istotną bardzo rzecz. 
R: Mam nadzieję, że już koniec, bo już jestem wypompowana usta, już nie wiem, co mam powiedzieć 
[śmiech] 
R: I nie umiem na takie pytania odpowiadać. 
A: Już kończymy, kończymy. Tak jak zacząłem mówić, rozmawialiśmy o różnych sytuacjach, o różnych rzeczach. Gdybyśmy się mieli zastanowić teraz nad czymś takim jak, kto mógłby najlepiej reprezentować wasze interesy wobec władz samorządowych na przykład? Czy wy sami, czy też jakaś, nie wiem, grupa organizacji, powołalibyście na przykład nie wiem związek organizacji pozarządowych, czy też jakaś konkretna osoba. Jak pani to widzi? 
R: Ale pan mówi o reprezentowaniu naszej organizacji, naszej wsi? 
A: waszych interesów. 
R: Naszej wsi? 
A: Dokładnie tak. Kto najlepiej byłoby, załóżmy, że podobne problemy mogą mieć w innych miejscowościach, w innych wsiach. Czy siła oddziaływania byłaby, pani zdaniem, większa, gdybyście połączyli się jako organizacje, czy też w tym wypadku, raczej byłaby to jakaś jedna konkretnie osoba. Na przykład w gminie mogą być różne wioski, prawda, każda ma podobną, podobne problemy, załóżmy, że powstają podobne organizacje, czy też każdy indywidualnie najlepiej reprezentuje, czy też ewentualnie, nie wiem, wspólny reprezentant, wspólny rzecznik? 
R: Wie pan, to też zależy w jakich sprawach. 
A: Wobec samorządu na przykład, wobec władz. Kogo pani widzi? 
R: Proszę pana, ja jestem radną, więc ja reprezentuje wieś. Ja przede wszystkim gdzieś tam jestem. 
A: No. 
R: Ale mieliśmy problem na przykład taki, ponieważ tutaj była sprawa naszej szkoły, to była grupa mieszkańców na sesji, więc, to nie stowarzyszenie, tylko właśnie mieszkańcy, no też są aktywni i bronią swojego, prawda. Natomiast w kwestiach takich ogólnych na co dzień, problemy wszelkiego typu ja zgłaszam, ponieważ jestem radną. 
A: A tu są problemy wsi, a... 
R: Wsi. A stowarzyszenia to też ja 
A:.... a stowarzyszenia. 
R: przeważnie. 
A: czyli jednak lepszy jest taki, pani zdaniem, rzecznik indywidualny, konkretna osoba, czy też byście weszli w koalicji z jakąś inną, jedną, drugą, trzecią organizacją, żeby jakby ta siła oddziaływania była większa? 
R: Wie pan, to zależy w jakiej sprawie, zależy gdzie to ciąży bardziej. 
A: No to w waszych obszarach działalności. Mówiliśmy o tych konkursach... 
R: No to wie pan, mówiliśmy o tym strażaków, to idziemy ze strażakami, jeśli dotyczy spraw kobiet, jedziemy z kobietami, dotyczy kogoś tam... 
A: Ale typujecie jakąś jedną osobę, która reprezentuje interesy waszej wsi, nawet koła gospodyń... 
R: Proszę pana, to jest tak, że najczęściej reprezentuję ja. 
A: czyli jednak... 
R: Ja jestem radną, ja jestem jakoś tak dziękować Bogu, obdarzona zaufaniem. 
A: Siła przebicia jest duża? 
R: Że wie pan, tak jakoś się utarło. Nie wiem jak to długo będzie, bo kadencja się kończy, ale tak na razie, no, to jest dobrze, no. Jakoś tak się potrafimy dogadać wszyscy i myślę, ze w wielu przypadkach powierzono mi pewne sprawy i jakoś tak właśnie jest. 
A: Rozumiem. Czy jest coś jeszcze, co by pani dodała do tematu naszej rozmowy? 
R: Nie, nie. Przyniosę panu książkę i z tej książki wszystkiego się pan dowie. 
A: Dobrze. 
[respondentka poszła po książkę] 
R: To jest książka napisana przez instytut spraw publicznych i tu jest wszystko, o co pan mnie pan pytał, wszystkie rzeczy. 
A: Ale co innego jest w instytucie, a bardziej interesujące jest pani doświadczenie. 
R: Ale to wszystko jest tu napisane. Bo to jest o naszej dział...