Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_MSZ089_7021.2_M09 
Czas nagrania: 59 m 27 s 
            Ankieter: Agnieszka Feliks 
  
M: Proszę mi opowiedzieć na początku o okolicznościach powstania pani organizacji. Jak to się stało, że została w ogóle założona? Kto założył? Jak to wyglądało?  
R: Ja na początku należałam do stowarzyszenia w Rabce, tego typu stowarzyszenia dla osób niepełnosprawnych. Należało parę osób z Mszany Dolnej. I pewnego dnia właściwie postanowiły dziewczyny, że utworzymy takie koło na terenie Mszany Dolnej. Spotkałyśmy się wszystkie, mamy, opiekunowie, mamy dzieci niepełnosprawnych, opiekunowie. Bo właściwie ja jestem opiekunem prawnym mojego brata niepełnosprawnego, który ma 42 lata. Ale mamy dzieci swoich niepełnosprawnych i założyłyśmy to stowarzyszenie. To stowarzyszenie to jest koło w Rabce, to właściwie podpięłyśmy się pod główny zarząd w Warszawie. Chodziło nam o to, że żeby na początku, kiedy są te dokumenty jak statuty, jak wszystko, żeby po prostu mieć podstawy od tego stowarzyszenia, które istnieje w Polsce już parę ładnych lat. I myśmy się przyłączyli do nich jako odrębne koło. Tych kół na terenie Polski jest bardzo dużo. Bo to stowarzyszenie zorganizowane było dosyć dawno. I tworzą się właśnie koła w rejonach. I zarząd główny właśnie jest w Warszawie. I myśmy właściwie, można powiedzieć, podciągnęliśmy się pod to stowarzyszenie, żeby ułatwić sobie dokumentację, która jest właśnie bardzo istotna. Na początku dla nas byłoby to ciężarem, żeby sobie tworzyć taką, jak statut.   
M: Dokumentacja dotycząca stowarzyszenia.    
R: Całego stowarzyszenia. I oczywiście dzięki właściwie władzom tutaj lokalnym, przede wszystkim burmistrzowi, który bardzo był przychylny stworzeniu tego. Chociaż on nawet w swoim programie wyborczym jak startował, to nawet miał taki program, żeby po prostu pomóc tym osobom niepełnosprawnym na terenie Mszany. Bo tu jest ich bardzo dużo tych osób niepełnosprawnych. Dzięki niemu, oczywiście nawet na początek dał nam taki lokal. To znaczy lokal, część, pokój w urzędzie miasta, z którego możemy korzystać, gdzie możemy się spotykać. Jeżeli chodzi nawet o jakieś takie imprezy dla dzieci niepełnosprawnych, to bardzo przychylnie, zawsze jakieś pieniążki z urzędu miasta są dla organizowania jakichś imprez dla dzieci. I tak właściwie to się zaczęło. I naszym głównym celem to jest właśnie, żeby stowarzyszenie utworzyło Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ). Czyli jakby zajęcia dla tych naszych dzieci niepełnosprawnych, które wiadomo, że obowiązkiem nauczania... Obowiązek nauczania jest dla wszystkich dzieci, nie wiem dlaczego nie ma tego dla dzieci niepełnosprawnych, prawda? Nikt się tym praktycznie nie zajął tu na terenie Mszany przecież. I mój brat ma 40 lat i wie pani, to siedzenie takie w domu, dokąd można tak siedzieć, nie? I nie tylko mój brat, bo są i dzieci dwudziestoparoletnie niepełnosprawne i w różnym wieku. Naszym celem właśnie jest założenie WTZ. Chodzi o to, żeby te dzieci mogły spędzać parę godzin pod okiem przygotowanych do tego ludzi, terapeutów, ludzi przygotowanych zawodowo. Pierwszą podstawową rzeczą było pomieszczenie.  
M: Na te warsztaty?  
R: Na te warsztaty. I sytuacja się właściwie bardzo szybko rozwiązała. Dlatego, że tutaj było parę propozycji na terenie Mszany. W końcu przez radę miasta i burmistrza było ustalone, że będziemy mieć pół budynku na stadionie tutaj sportowym. No i jest to w sumie dosyć dużo, bo to jest w sumie 550 metrów kwadratowych w pomieszczeniu. Jest to budynek, który jest w stanie surowym, tzn. on tylko ma tam z zewnątrz jedną część tylko ocieploną.  
M: Acha, czyli on jeszcze nie jest wykończony.  
R: On jest w stanie surowym i oczywiście on wymaga projektu. Bo oczywiście musi być ten budynek przystosowany dla osób niepełnosprawnych, z wszystkimi wymogami. I w tej chwili jesteśmy na tapecie właśnie projektowania. Takie młode małżeństwo z Krakowa postanowili właśnie zrobić nam projekt tego budynku, przystosowania do tych WTZ, łącznie z kosztorysem. I to trochę trwa, dlatego, że to wiadomo, że takie projekty trochę trwają. I w tej chwili jesteśmy właśnie na tapecie tego projektu, czekamy na ten, no bo chciałybyśmy składać te dokumenty. Bo według przepisów jest tak, że 90% realizuje PFRON a 10% może zrealizować starostwo. Tam nawet myśmy były z delegacją nawet w starostwie. Chodzi o to, żeby nas ujęli w przyszłym roku w budżecie o te 10%. I to właściwie no jest tam trochę z tym... Z tym jest dużo pracy związane. To są sprawy, ciągle ten człowiek musi być, czy tak jak nawet udostępniać pomieszczenia dla projektantów. I tak w sumie myśmy się podzieliły. Jedne dziewczyny trudnią się dokumentacją. Tak jesteśmy podzielone, żeby to w jakiś sposób można było funkcjonować. Bo ja pracuję zawodowo, ja mam dom na utrzymaniu, mam brata, którym się muszę opiekować, mam syna i to tak w sumie nie jest wiele tego czasu, żeby jeszcze wygospodarzyć. Ale oprócz tego, że przygotowujemy ten budynek do tych WTZ, znaczy to w przyszłości będzie, no to organizujemy różnego rodzaju imprezy dla tych osób niepełnosprawnych. Także są np. takie imprezy jak Dzień Godności Osoby Niepełnosprawnej.  
M: Słyszałam właśnie tutaj od pani Karoliny Niedośpiał przed chwilą.  
R: Tak. Myśmy w tym roku akurat tu nie organizowały, bo byliśmy zaproszeni do Rabki, bo też w Rabce jest takie koło właśnie. Byliśmy zaproszeni do Rabki, natomiast myśmy tutaj nie organizowali. Ale w zeszłym roku była bardzo duża impreza. Dwa lata temu też była oczywiście bardzo duża impreza na placu targowym. Organizujemy Mikołaja, oczywiście mamy trochę sponsorów. Między innymi burmistrz przekazuje nam pieniążki, także możemy robić te paczki dla dzieci. Także tych członków jest trochę w tym stowarzyszeniu. Jak robimy np. paczki mikołajowe, to 60 paczek się robi. Czyli jest tych dzieci. Z tym, że dużo jest też takich małych dzieci, nie? I takie są, takie robimy. Teraz ostatnio na Dzień Dziecka pojechaliśmy sobie na wycieczkę, wynajęliśmy autokar, pojechaliśmy sobie do Wadowic i do Iławy, tam jest taki park tych miniatur. Także bardzo przyjemna była ta wycieczka. A w zeszłym tygodniu z kolei takie koło w Zakopanym zaprosiło nas na zakończenie, bo oni co roku robią taką imprezę "Miłość jedyna jest" pod takim hasłem i zapraszają okoliczne koła. No i oczywiście myśmy też byli zaproszeni, wynajęliśmy autokar, pojechaliśmy z tymi dziećmi. Zresztą tamta impreza to była już na taką skalę dosyć dużą. I było trochę atrakcji, bo wcześniej było w kinie Sokół fajne przedstawienie właśnie osób niepełnosprawnych. Zresztą tak było to profesjonalnie przygotowane, że człowiek nie widział, że te dzieci są niepełnosprawne. Świetna była ta sztuka. Później był przemarsz do kościółka, gdzie była msza dla tych dzieci niepełnosprawnych. A później jechaliśmy do Kościeliska – i to była największa atrakcja – bryczkami, końmi. Także to dla dzieci to...  
M: Ale to musiało być bryczek sporo.  
R: Sporo było tych bryczek, tych baców. I muszę pani powiedzieć, że były wozy, takie jak do Morskiego Oka, ale były też takie 4-osobowe bryczki. [śmiech] Nawiasem mówiąc ja się załapałam na tą 4-osobową, mówię tak, że mam tyle lat, nie miałam okazji w Zakopanym jeździć, bo nigdy mnie nie było stać na to, żeby sobie wynająć bryczkę, bo to trochę kosztuje. No i oczywiście w szałasie tam była fajna impreza, obiadek i orkiestra. Także fajnie było. Także te dzieci gdzieś się tam zabiera i coś się dzieje. Myślę, że jak będzie u nas ten budynek, to będzie trochę może więcej tych atrakcji jeszcze dla dzieci.  
M: Czyli głównym celem było zorganizowanie tych warsztatów.  
R: I to jest właściwie główny cel w tej chwili, WTZ, dlatego, że te osoby, które zaczęły zakładać to stowarzyszenie, to mają akurat takie dorosłe dzieci niepełnosprawne. Ale myślimy też później dla tych małych dzieci też tak zwany OREW [Ośrodek Rehabilitacyjno Edukacyjno Wychowawczy], to jest dla mniejszych dzieci, ale to będzie w późniejszym czasie organizowane. Dla tych malutkich jeszcze dzieci.  
M: A jak ten skrót? OREW?  
R: OREW, to jest... Może pani wyłączyć? Ja sobie muszę pokojarzyć. 
[przerwa w nagraniu]  
M: A chciałam jeszcze zapytać o ten początek, o ludzi, którzy założyli stowarzyszenie. Czy oni wcześniej w jakiś sposób współdziałali ze sobą czy przy pomyśle stworzenia tego stowarzyszenia spotkali się po raz pierwszy?  
R: To znaczy była taka sytuacja, że te osoby, które są w zarządzie, to były właśnie w tym kole w Rabce. Tylko że myśmy tam dojeżdżali. Ale była też osoba, która, taka pani Wanda Juliszewska, która przyjechała do Mszany i ona startowała jako radna. Całe życie pracowała w Myślenicach, a później wróciła do Mszany na emeryturze. I ona miała to w programie. I praktycznie tak dzięki niej to wszystko się tak zaczęło.  
M: Czyli ona była takim inicjatorem tego, tak?  
R: Znaczy ona miała to w programie, ale nie przeszła. Dlatego, że ona była taka może mało znana, bo wyjechała z Mszany. Ale wróciła tu. Więc nie wygrała tych wyborów do tej rady. Ale postanowiła, mimo że to miała w programie, postanowiła, że będzie się zakładało. I ona właściwie takim motorem była, może tak pod względem takim dokumentacji i ten, to ona to wszystko poprowadziła. I ona jest wiceprzewodniczącą, bo jest właśnie w statucie tak, że przewodniczącym takiego stowarzyszenia nie może być ktoś z zewnątrz. Musi być to opiekun albo rodzic osoby niepełnosprawnej. I stąd ona nie mogła być przewodniczącą. I tak w sumie dlatego. [śmiech] Właściwie to ona była motorem tego wszystkiego. A właściwie mnie tam zrobili [śmiech] tą przewodniczącą. A wie pani, dlatego tylko, że ja mam doświadczenie, jeżeli chodzi o opiekę nad osobą niepełnosprawną. Bo tak jest właśnie w statucie tego stowarzyszenia, bo to tworzą właściwie rodzice. I dlatego ona nie mogła zostać tym przewodniczącym tego koła.  
M: A mogłaby pani teraz opowiedzieć trochę o strukturze formalnej stowarzyszenia? Czy ono istniało przed zarejestrowaniem, czy dopiero od momentu zarejestrowania zaczęło funkcjonować? W którym roku w ogóle zostało założone?  
R: Dwa lata temu. My na razie jesteśmy jakby takim kołem. My nie mamy tej osobowości prawnej. Podlegamy na razie pod tą Warszawę. To znaczy korzystamy z doświadczeń głównego zarządu tego stowarzyszenia. Ale jesteśmy na tapecie w tej chwili, bo to trzeba nawet dwa lata istnieć, żeby można się było zarejestrować w sądzie. Także my w tej chwili staramy się o to, żeby być stowarzyszeniem i mieć swoją osobowość prawną. Czyli być takim odrębnym stowarzyszeniem. Także nawet już było na walnym zebraniu, były podjęte uchwały i przygotowujemy po prostu dokumenty, żeby się zarejestrować w sądzie jako odrębne stowarzyszenie.  
M: Czyli teraz nie posiadacie państwo osobowości prawnej?  
R: Jeszcze nie.  
M: Tylko jest wszystko przerzucone na tą Warszawę.  
R: To znaczy tak, jest to uciążliwe. Z jednej strony jest to uciążliwe dlatego, że muszą być na wszystko pozwolenia. Ale z drugiej strony to była niesamowita pomoc. Bo myśmy jeżeli wynajmowali ten budynek, to wiadomo, była umowa, którą stworzył urząd miasta i myśmy miały się do kogo zwrócić. Także kserokopię tej umowy wysłałyśmy do prawników właśnie w Warszawie, którzy stwierdzili, że ta umowa jest korzystna łącznie dla nas jak i dla urzędu miasta. Także to są dobre i złe strony tego wszystkiego. No a złe, bo trzeba mieć wszystkie pełnomocnictwa. Ale jest taka możliwość, że będziemy mieć tą osobowość prawną i nie będziemy właściwie musieli tak występować o tą osobowość prawną do tego zarządu.  
M: Już będziecie autonomiczną.  
R: Ale to jest kwestia jeszcze jakiegoś czasu. To, że będziemy autonomiczną, będziemy swoją taką.  
M: Ale wniosek już został złożony, tak?  
R: To znaczy gromadzimy te dokumenty. Także jeszcze do sądu trzeba będzie to złożyć, ale gromadzimy komplet dokumentów, żeby się zarejestrować.  
M: Czyli statusu organizacji pożytku publicznego też państwo nie macie?  
R: To znaczy to co my mamy to jest status stowarzyszenia. Ale to później będziemy wszystko tworzyć na nowo, jeżeli będziemy mieć osobowość prawną.  
M: A czy zamierzacie państwo się starać o status organizacji pożytku publicznego?  
R: To znaczy my jesteśmy właściwie, my jesteśmy taką organizacją. Dlatego, że my po prostu zbieramy ten 1% już od zeszłego roku. Także jesteśmy.  
M: Ale czy państwa tutaj ten konkretnie oddział ma prawo to przyjmować? Czy to też jest właśnie tam, na tą Warszawę?  
R: To znaczy to jest taka sytuacja, że KRS jest warszawski, bo to trzeba podać w tych PITach, prawda? KRS warszawski. Ale w tym pisze się "koło w Mszanie". Także myśmy dostawali wszystkie te pieniążki.  
M: Czyli nie ma problemów z tym 1%.  
R: Nie było problemu. Na przykład urzędy skarbowe jeżeli było pisane, to oni robili jakieś zestawienia tak, że do nas wpływały te pieniądze na konto. Także tu nie było żadnych problemów, jeżeli chodzi o te rzeczy.  
M: A jakie są organy w stowarzyszeniu i jak one funkcjonują? Mówiła pani, że tutaj już jest prezes, jest zastępca prezesa i walne zgromadzenie, tak? Co jeszcze?  
R: Tak, zarząd. W zarządzie to są właściwie rodzice. I w sumie to skarbnik. W tej chwili nie mamy np. jeszcze księgowości, bo nie jest to konieczne. To znaczy trochę jest tych pieniędzy, więc mamy, jesteśmy właściwie w takim biurze rozrachunkowym. Jest pani w biurze rozrachunkowym, która nam prowadzi tą księgowość. Dlatego, że my nie znamy się na tym. Więc żeby było to wszystko jasne. Ale jest skarbnik też, który zbiera składki, bo oczywiście składamy pieniążki. Są składki co miesiąc, 6 zł miesięcznie, no to trochę to jest, nie? I to są pieniążki, otrzymujemy jakieś pieniądze też od sponsorów. No to to wszystko wpływa na konto. Staramy się później korzystać z tych pieniędzy w jakiś sposób. Np. tak jak organizujemy jakieś imprezy dla dzieci.  
M: A czy jeszcze jakieś inne źródła finansowania?  
R: W tej chwili nie mamy, dlatego że jesteśmy młodym stowarzyszeniem, więc nie bardzo można. Na co potrzebujemy te pieniądze? Bo nic nie mamy na razie. Jeżeli np. w tej chwili będą już plany, będą kosztorysy, więc można szukać sponsora. Bo jest coś, na co potrzebne nam są pieniądze.  
M: Ale mówiła pani, że jacyś sponsorzy byli już.  
R: To znaczy są to sponsorzy na takie małe imprezy. Także to są prywatni sponsorzy.  
M: Jeszcze poza tymi składkami członkowskimi.  
R: Poza tymi składkami członkowskimi no i rzeczywiście tym 1% od podatku dochodowego, który jest.  
M: A czy jest komisja rewizyjna w stowarzyszeniu?  
R: Jest. Musi być.  
M: Jest. Czyli wszystko, co tam ustawowo są te jednostki.  
R: To znaczy muszą być te jednostki, ustawowo są.  
M: A jak często odbywają się spotkania poszczególnych organów?  
R: Jeżeli chodzi o zarząd to tak staramy się dosyć często spotykać, bo to tak nie tylko chodzi o to, żeby te sprawy które są, no bo jednak jest trochę tych spraw odnośnie tych planów. To tak staramy się kilka razy w roku na pewno się spotykamy jako zarząd. Ale i też spotykamy się wszyscy razem. Zapraszamy rodziców, takie to są 3-4 razy w roku. Nawet chodzi o to, żeby się spotkać i porozmawiać, powymieniać sobie doświadczenia. Bo to tak właściwie to głównie o to chodzi, żebyśmy miały między sobą kontakt. Wymienić doświadczenia, porozmawiać, pomóc sobie nawzajem czy nawet się wygadać, bo ktoś tam chce. Także to są w sumie głównie takie spotkania.  
M: Takie bardziej towarzyskie, tak?  
R: To znaczy takie może pomocowe, można powiedzieć, nie? Wymiana doświadczeń. No i nawet słyszałam, że jest taka sytuacja, że któraś mama z przyjemnością przychodzi, dlatego że się po prostu trochę wyłączy od tych codziennych obowiązków, które ma w domu. Także to wiadomo jak się jest przy tym dziecku niepełnosprawnym i ta monotonia jest taka, jaka jest, prawda? Także takie spotkania są dla nich nawet taką odskocznią od codzienności.  
M: A czy stowarzyszenie zatrudnia jakichś pracowników etatowych?  
R: Nie zatrudniamy na razie w tej chwili. Dlatego, że my na razie nie zatrudniamy, my stowarzyszenie jesteśmy taką właśnie grupą rodziców, opiekunów. Ale jeśli będą te WTZ, to będą miejsca pracy, bo wiadomo, że będą musieli być ludzie, którzy będą prowadzić to. Bo kierownik takich WTZ, terapeuci czy tam rehabilitanci, bo to będzie kilka oddziałów.  
M: Czyli w planach jest zatrudnienie.  
R: W planach będą. No i będzie musiał być księgowy, bo to wtedy już będą duże pieniądze. Także to będzie normalna taka jednostka, można powiedzieć.  
M: A czy stowarzyszenie korzysta z pomocy wolontariuszy?  
R: Bardzo. Bardzo. To znaczy jeżeli są takie imprezy, no to sympatycznie jest właśnie, bo to szczególnie młodzież z gimnazjum. Tutaj też było to stowarzyszenie LAMA, harcerze kiedyś np. myśmy zrobili to spotkanie, ten Dzień Godności. Najbardziej mi się podobało właśnie jak harcerki biegały z kubeczkami, dzieciom robiły, dawały to picie czy takie różne później zabawy. Na przykład na takiej imprezie myśmy mogły jako opiekunowie czy rodzice posiedzieć sobie, porozmawiać. A dzieci po prostu były zabierane do zabawy właśnie ze zdrowymi dziećmi, taka integracja. Także bardzo sympatycznie.  
M: Ale czy ta współpraca z wolontariuszami jest na podstawie umowy o wolontariat?  
R: Tam chyba coś było, myśmy takie właściwie zaświadczenia nawet wydawali do szkoły, bo to tam do punktów chyba szło jakichś. To była jakaś punktacja, to tak szczególnie w gimnazjach, bo to teraz już są takie programy w szkołach, w gimnazjach, że dzieci żeby tam pracowały. To nawet myśmy takie zaświadczenia wydawały z pieczątką stowarzyszenia, że te dzieci po prostu pracowały u nas.  
M: Ale to nie było umowy o wolontariat?  
R: To nie była jakaś umowa, to nie było jakieś tam wydatkowane pieniądze na to kompletnie. Tylko ta młodzież przychodziła po to, żeby pomóc tym osobom niepełnosprawnym, integrować się z nimi.  
M: A czy w planach macie państwo dalszą współpracę z wolontariuszami?  
R: Tak, bo to jest bardzo przyjemne, także na pewno będzie to, jak będzie jeszcze większe to stowarzyszenie, to na pewno.  
M: A jak wygląda podejmowanie decyzji w stowarzyszeniu? Czy są one podejmowane tylko przez zarząd, czy przez wszystkich członków? Czy są np. w głosowaniu podejmowane, czy jednomyślnie? Jak to wygląda?  
R: Właśnie dlatego proponowałam pani, żebyśmy się spotkały z zarządu, że nie chciałam być sama. Dlatego, że my to robimy właściwie wszystko wspólnie. Nawet jak były takie spotkania z redaktorem gazet, to myśmy wolały być razem. Bo wie pani co? Bo to w końcu ten zarząd, to stowarzyszenie to jesteśmy my wspólnie. To nie ma tak, że ktoś jest prezesem czy tam ktoś jest wiceprezesem. A jeżeli chodzi o podejmowanie decyzji, to albo to na zarządzie wspólnie, albo są też główne uchwały, które jest zebranie walne i podejmujemy uchwałami. Także i jest głosowanie, jest najpierw dyskusja, później głosowanie. Także to nie jest jakaś taka dyktatura, czy jednoosobowo, czy dwuosobowo, czy pięcioosobowo, bo to się wspólnie podejmuje te decyzje. Na razie to są takie, można powiedzieć, małe decyzje. Ale im dalej, tym większe są decyzje.  
M: A jaki wpływ na podejmowane decyzje może mieć taki zwykły szeregowy członek stowarzyszenia?  
R: Jak jest na zebraniu może mu się coś tam nie podobać, więc może po prostu głosować przeciw.  
M: Weto. [śmiech]  
R: [śmiech] Weto albo przeciw, nie? Ale z reguły właściwie to my robimy to dla dobra naszych dzieci, więc tutaj akurat...  
M: Nie ma się co sprzeciwiać.  
R: Nie ma sprzeciwu, bo wszyscy chcą dla dobra dzieci coś, nie? Także tu po prostu nie ma żadnych pieniędzy. Bo tak jak ogólnie w naszym kraju jest, są pieniądze, ktoś tam zarabia, dostaje jakieś pieniądze. My tu robimy to wszystko, można powiedzieć, dla naszych dzieci. I raczej to wszyscy właściwie po to robią, żeby dla nich było dobrze. Nie patrzymy na swoje zyski, bo nie ma ich po prostu.  
M: A momencie jak te WTZ zostaną uruchomione czy to będzie jako działalność gospodarcza?  
R: Nie, nie, nie. To będą opłacane. Także są pieniądze przeznaczone z budżetu. Część na utrzymanie tych warsztatów i prowadzenie tych warsztatów to będzie PFRON i będzie też starostwo pokrywało koszty właśnie utrzymania tych warsztatów. Czyli to będzie taka jednostka, gdzie dzieci będą się uczyć.  
M: Czyli to nie jest działalność gospodarcza.  
R: Nie będzie to działalność gospodarcza, nie.   
M: A jeszcze wracając do tego podejmowania decyzji. Czy jakaś osoba spoza stowarzyszenia może mieć jakiś wpływ na decyzje, jakie są podejmowane w stowarzyszeniu?  
R: Raczej nie, dlatego, że to członkowie, bo my jesteśmy opiekunami, rodzice. Także w sumie to nie, nie ma kogoś takiego. Na zebrania przychodzą tylko członkowie.  
M: Nie było takiej sytuacji, żeby ktoś chciał np. w jakiś sposób wpłynąć na decyzje, na działalność państwa stowarzyszenia.  
R: W tej chwili nie było takich sytuacji. Ale właściwie naszą nadrzędną sprawą to są te warsztaty, żeby te dzieci miały te zajęcia, żeby można było. I to nie zmienimy, bo to w sumie o to chodzi tylko, żeby te dzieci miały jakieś zajęcia przez parę godzin dziennie. Żeby to nie było tylko siedzenie w domu. Także to jest główny cel na razie, te warsztaty dla nich.  
M: A czy w swojej działalności państwa stowarzyszenie kontaktuje się z innymi organizacjami pozarządowymi w rejonie?  
R: Akurat nie miałyśmy takich. Chodzi o to, czy zyskamy jakieś pieniądze od kogoś, tak?  
M: Nie, czy w ogóle utrzymujecie kontakty z jakimiś innymi organizacjami, szeroko rozumiane, czy wymiana informacji, czy udzielanie pomocy, jakiekolwiek kontakty z innymi.  
R: W tej chwili nie, jakoś tak nie było. Urząd miasta nam bardzo dużo pomaga właściwie. Szukamy sponsorów, no to są to takie niewielkie pieniądze na takie imprezy. Tak jak urząd gminy, urząd miasta daje część np. pieniędzy na mikołajki, czy są tacy prywatni sponsorzy, którzy niektórzy tam wpłacają jakieś pieniążki, niewielkie pieniądze. No bo to na razie jesteśmy młodym takim stowarzyszeniem.  
M: A czy planujecie państwo podjąć może jakieś kontakty z innymi organizacjami pozarządowymi?  
R: No na pewno jeżeli będziemy już mieć ten budynek i będzie już ktoś, kto będzie się tym zajmował. Na pewno będzie musiał być kierownik tych WTZ. Będzie to osoba na pewno przygotowana zawodowo, to myślę, że na pewno będzie działała, żeby też uzyskać jakieś i kontakty i pieniądze, szukać tych pieniędzy. My na razie jesteśmy tylko rodzicami, którzy pracują, każdy pracuje zawodowo i utrzymuje dom. I niewiele ma się czasu na takie. Proszę powiedzieć mi kto tak pracuje w tej chwili społecznie. No, chyba nie, prawda? Ludzie nie pracują społecznie. Także być może, że może to u nas nie ma takich efektów finansowych nie wiadomo skąd dlatego, że my po prostu jesteśmy tylko i wyłącznie opiekunami, rodzicami. Tworzymy to stowarzyszenie jako opiekunowie dzieci niepełnosprawnych i rodzice dzieci niepełnosprawnych.  
M: A dlaczego nie kontaktujecie się państwo z innymi organizacjami? Jakie są powody tego, że nie ma tych kontaktów?  
R: W tej chwili ja podejrzewam, że to jest dlatego, że na razie tworzymy my to, że chcemy doprowadzić do tych warsztatów. W tej chwili chcemy to. Może i też czasu na to nie ma.  
M: Acha, czyli koncentrujecie się państwo przede wszystkim na tym swoim celu.  
R: Żeby stworzyć te warsztaty.  
M: A czy zdarzyła się może taka sytuacja, że jakaś organizacja pozarządowa udzieliła państwa stowarzyszeniu pomocy? Jakiejkolwiek pomocy, nie tylko finansowej, ale jakiejkolwiek.  
R: Tak się zastanawiam. No raczej nie. Nie przypominam sobie.  
M: Też nie było takiej sytuacji.  
R: Nie było takiej sytuacji. No ale to wszystko bo jesteśmy młodzi. Bo to jest kwestia dopiero dwóch lat, nie? I tak jak rozmawiamy np. z innymi kołami stowarzyszeń, tak jak Rabka istnieje np. 12 lat, nie? No i mówią, że myśmy dwa lata i mamy już budynek i coś się dzieje, jest ten projekt, powstaje, czyli jak będzie to miejsce, gdzie będzie się można spotykać, gdzie będzie to źródło tej pracy, tej organizacji.  
M: A jak pani zdaniem powinna wyglądać współpraca pomiędzy organizacjami pozarządowymi? Na czym powinna polegać?  
R: Ja muszę pani powiedzieć, że ja tak się konkretnie nad tym nie zastanawiałam. To znaczy bo mnie zrobili tym przewodniczącym. Ja zawsze mówiłam, że ja do tego się nie nadaję, ja nie mam predyspozycji, ja nie mam na to czasu, rozumie pani o co chodzi? I my tak łatamy po prostu. Nie jesteśmy do tego przygotowani ani zawodowo, bo my jesteśmy tylko opiekunami dzieci niepełnosprawnych. I ja myślę, że to z czasem, jak już utworzymy ten WTZ i będzie kierownik tych warsztatów, będą ludzie, którzy będą tam pracować, to będą się tym na pewno zajmować, będą lepiej to robić jak rodzice.  
M: Ale na pewno mogłaby pani powiedzieć, czy współpracą można by nazwać takie udzielenie pomocy. Czy to pani zdaniem nie będzie współpraca.  
R: Myślę, że byłaby to współpraca. Nie tylko udzielanie pomocy, nie?   
M: Czy na przykład wymiana informacji to też będzie współpraca, czy to jeszcze nie będzie?  
R: To też, na pewno, bo to już jest wymiana informacji, nie? Czy pomoc np. w organizowaniu czegoś, to już jest współpraca, prawda?  
M: A już takie wspólne organizowanie przedsięwzięcia, to już z pewnością to będzie współpraca, tak?  
R: To już współpraca, no.  
M: I nie zdarzyło się w państwa stowarzyszeniu niczego takiego organizować albo uczestniczyć w takiej...  
R: To znaczy myśmy pierwsze to spotkanie, ten Dzień Godności Osoby Niepełnosprawnej, to myśmy się dołączyli do Dni Mszany. Bo to była taka Majówka w Mszanie. No i właściwie to była współpraca łączenie z urzędem miasta i myśmy to jedno popołudnie mieli dla naszych dzieci niepełnosprawnych. Było to takie fajnie zorganizowane wtedy.  
M: I zostali państwo zaproszeni właśnie przez urząd, tak?  
R: Zaproponowano nam, żeby właśnie jeden dzień, popołudnie, przeznaczyć na imprezę dla dzieci niepełnosprawnych. Skorzystaliśmy z miejsca, bo to było ogrodzone miejsce na terenie na placu targowym. Także to była taka bardzo fajna impreza na ten Dzień Godności Osoby Niepełnosprawnej. Jeden dzień z tej Majówki mszańskiej, jedno popołudnie było dla nas, dla dzieci niepełnosprawnych.  
M: Ale to państwo sami sobie zorganizowali ten jeden dzień czy to było zorganizowane właśnie dla państwa?  
R: To znaczy myśmy to organizowali. Z tym, że nam właściwie pozwolili, myśmy się dołączyli do nich. Także to było udostępnione to popołudnie dla naszych dzieci. To nawet wtedy były te Nieżywe Schaby, którzy przyjechali nawiasem mówiąc godzinę wcześniej po to, żeby zagrać dla nas, dla dzieci niepełnosprawnych, no i oczywiście grali za darmo. [śmiech]  
M: A jak wygląda tutaj współpraca pomiędzy organizacjami pozarządowymi? Tutaj w Mszanie.   
R: Ja pani przyznam się szczerze, że nawet nie wiem, jakie tu są organizacje. Nawet nie wiem jakie tu są organizacje pozarządowe.  
M: Dobra, rozumiem. A o konkurencji między organizacjami też pewnie w takim razie pani nie słyszała.  
R: Nie, no nic nie wiem.  
M: A jak wygląda współpraca pani stowarzyszenia z samorządem lokalnym? Na czym ona polega?  
R: Tu właściwie chylimy czoła. Dlatego, że cokolwiek żeśmy, jak były jakiekolwiek tylko zebrania, to oczywiście co chciałyśmy uzyskać, to nie było żadnego problemu. Zresztą burmistrz to jest bardzo przychylny, właściwie on miał w programie nawet żeby pomóc tym osobom niepełnosprawnym. I nie mieliśmy takich problemów. Czyli nawet otrzymanie tego budynku było załatwione to tak szybko, że wszyscy byli zaskoczeni, że właśnie Mszana w ciągu roku otrzymała już ten budynek, gdzie można było zarezerwować. Nawiasem mówiąc takie jak mikołaje, to tak szczerze powiem, ja nawet osobiście byłam prosić burmistrza, zaprosić go na tego mikołaja. Oczywiście w zeszłym roku i dwa lata temu on był tym Mikołajem. Nawiasem mówiąc bardzo sympatycznym.  
M: Ale on był tym Mikołajem w sensie finansował czy...?  
R: Finansowo, bo nam pomagał i fizycznie, on był przebrany za Mikołaja. Tak bardzo się to podobało dwa lata temu, więc w minionym roku też poszłam zaprosić go i poprosić, żeby został tym fizycznym Mikołajem między innymi. Muszę pani powiedzieć, że właśnie uzyskałam taką odpowiedź, że jego nie trzeba zapraszać i prosić, bo dla niego to jest obowiązek. No i zrobił zaskoczenie, to było takie sympatyczne, bo przyjechał końmi. Obiecał, że przyjedzie na saniach jak będzie śnieg. Ale nie było śniegu, więc przyjechał bryczką. Dzieci były tak zadowolone i aż kwiczały z radości.  
M: Jak prawdziwy Mikołaj.  
R: Tak. I Mikołaj oczywiście z małymi takimi aniołeczkami. Także to było tak sympatycznie, na sali gimnastycznej w szkole w dwójce. To jeżeli chodzi np. nawet o wynajęcie jakiejś tam sali czy coś, to też nie ma problemu.  
M: Ale o ten budynek państwo wnioskowaliście czy został wam zaproponowany, że możecie go dostać?  
R: To znaczy były trzy propozycje, trzy budynki na terenie Mszany. Myśmy wychodziły z założenia, że my nie będziemy tam narzucać, wybierać – co nam dadzą, to weźmiemy. I oczywiście padła właśnie decyzja, żeby ten budynek na stadionie.  
M: Ale to było tak, że stowarzyszenie wnioskowało o jakiś tam budynek, a urząd dał trzy propozycje, tak?  
R: Tak, to znaczy urząd, nie urząd, bo to i rada miasta. Więc oni się tam spotykali, były akurat takie trzy budynki na terenie Mszany. Myśmy nawet oglądali wszystkie te trzy budynki, my jako stowarzyszenie, nie? No i padło akurat na ten budynek na stadionie.  
M: A jak pani zdaniem powinna wyglądać współpraca organizacji pozarządowej z samorządem? Na czym ona powinna polegać? Czego dotyczyć?  
R: Wie pani co, ja uważam, że takie właśnie przyjazne stosunki. I pomoc w realizacji. Bo my np. nie mamy wielu doświadczeń, nie znamy się nawet na tych przepisach, które są. I tak jak urząd pomaga nie tylko można powiedzieć fizycznie, ale i w doradztwie. Także myślę, że na takiej właśnie ogólnej pomocy, nie tylko fizycznej, ale i nawet...  
M: Tej informacji, tak?  
R: Informacji.  
M: A to w takim razie w jaki sposób te informacje państwo otrzymujecie? Czy to jest jakaś osoba, która jest przydzielona, że będzie z państwem się porozumiewała?  
R: To znaczy nie, np. odnośnie tej umowy. Więc tą umowę pisał radca prawny urzędu miasta. Np. żeby rozreklamować naszą działalność, bo to też jest ważne.  
M: Państwa stowarzyszenia działalność?  
R: Naszego stowarzyszenia. No to jest gazeta, która wychodzi na terenie Mszany, jest pani, która redaguje tą gazetkę. No więc ona zawsze do nas dzwoni o informację czy coś, czy chcemy coś w tej gazecie zamieścić. Także na razie to jest też bardzo sympatyczne, że ona pilnuje tego i ona do nas dzwoni. No więc jest sekretarz w naszym kole, który pisze tam jakieś artykuły. [śmiech] No i umieszczamy informacje w tej gazecie, żeby miejscowi wiedzieli, że coś się dzieje w tym stowarzyszeniu. Bo tak na oko, to nic nie widać. Wszyscy mówią "czy istniejecie, czy nie istniejecie?", bo teraz tego nie widać. Dlatego, że dokumentacja pochłania trochę czasu i to jest niewidoczne. A to jest wiadomo, że bardzo dużo pracy i przy okazji będzie potrzeba dużo pieniędzy, żeby wypłacić te plany i te kosztorysy, które się właśnie tworzą w tej chwili.  
M: Czy poza tym jeszcze jakieś działania nazwałaby pani współpracą z samorządem lokalnym?  
R: Akurat muszę pani powiedzieć, że dotarliśmy do tego małżeństwa, do tych architektów właśnie dzięki urzędowi gminy. Bo ci właśnie młodzi architekci dużo projektowali dla urzędu gminy. I nawet padło takie stwierdzenie, że to są jeszcze młodzi i niezepsuci architekci. I oczywiście nawiasem mówiąc są rewelacyjni młodzi ludzie. Robią to bardzo fajne, to młode małżeństwo. No i nawet padło takie pytanie, bo przecież na razie my nie mamy tych pieniędzy i jest taka sytuacja jak zyskać sponsorów, na podstawie czego? Nie mamy projektów jeszcze, więc to tak jest. Żeby zyskać pieniądze trzeba coś przedstawić, coś pokazać, prawda?  
M: Już musi być projekt. A żeby mieć projekt, to trzeba zapłacić.  
R: No więc właśnie. I koło się zamyka. No ale oni oczywiście się zgodzili, że możemy wypłacać ich później, spłacać ratami. Także to jest dla nas bardzo korzystne. I to właśnie dzięki urzędowi gminy, tej pani w urzędzie gminy, trafiliśmy do tych właśnie młodych architektów.  
M: Czyli urząd gminy zapośredniczył ten kontakt, tak?  
R: Zapośredniczył, tak.  
M: A teraz też pośredniczy w tych kontaktach z architektami czy już bezpośrednio...?  
R: Nie, w tej chwili już mamy ten kontakt z tymi inżynierami, także już teraz my się tam spotykamy jeżeli chodzi o pomiary. Nawet nawiasem mówiąc teraz czekam na telefon, bo tam są badania jeszcze konstruktora muszą być, nie? Także czekam na telefon. To tak na telefonie, jeżeli oni coś tam potrzebują to dzwonią, no to jedziemy. Akurat dziewczyny się zajmują czymś innym, ja mam te klucze od tego budynku [śmiech] i ja z kolei mam kontakt z tymi inżynierami. Jeżeli oni coś tam potrzebują, no to trzeba ich na miejsce po prostu wpuścić.  
M: A czy była taka sytuacja kiedy współpraca czy jakiś kontakt z samorządem lokalnym był nieefektywny, nie udało się czegoś dogadać, zorganizować? Jakiś taki negatywny przykład kontaktu z samorządem.  
R: Oj, nie chciałabym... Na początku były tam odnośnie...  
M: Chodzi tu o te bariery.  
R: To znaczy były takie negatywne rzeczy jeżeli chodzi o radę miasta. Ale nie chciałabym po prostu do tego wracać. Dziewczyny sobie radziły. I nawet nawiasem mówiąc myśmy na początku tam, bo tam była część rady miasta, która nie chciała dać budynku. Nie chcieli po prostu, żeby ten budynek przeszedł na nasze stowarzyszenie, bo wiadomo, wszędzie tak jest.  
M: Ale państwo nie dostaliście na własność tego budynku, tylko w użytkowanie.  
R: To jest użytkowanie na 10 lat.  
M: No właśnie.  
R: No ale mimo wszystko były osoby, które nie chciały np. wyrażać zgody na takie rzeczy. W radzie miasta. Bo ja nie mówię o burmistrzu, tylko w radzie miasta. Ale to wszystko jakoś tam to później się udało.  
M: Ale tam były negocjacje i w końcu się udało. A czy była, bo słyszałam tutaj u poprzedniej mojej rozmówczyni, że jakieś problemy z wnioskami były, z rozpatrzeniem wniosku w urzędzie. Czy państwo składaliście jakieś wnioski może o dotacje czy coś takiego?  
R: Ale nie, to jeszcze nie, nie składaliśmy jeszcze wniosków o dotacje. Z tego względu, że dopiero musimy gromadzić dokumentację. I muszę pani powiedzieć, że to jest bardzo duża dokumentacja. Ja akurat tym się nie zajmuję, zajmuje się Bogusia. I żeby złożyć w ogóle tą dokumentację, żeby uzyskać pieniądze na adaptację tego budynku, to musi być już cała dokumentacja, łącznie z programami nauczania w Warsztatach Terapii Zajęciowej. Także to są takie wymogi. I tym się właśnie Bogusia zajmuje. Teraz chcemy składać to w sierpniu, do października, bodajże do 15 października jest składanie tych dokumentów. Ale to jest naprawdę bardzo dużo pracy. Łącznie z programami nauczania, to sobie proszę wyobrazić.  
M: To mnie właśnie dziwi, że żeby dostosować budynek do potrzeb, to trzeba mieć program.  
R: Żeby po prostu dostać pieniądze. Bo na co nam dadzą? To starostwo. I PFRON przede wszystkim. I to wymagane właśnie jest przez PFRON, takie są przepisy, że musi być cała dokumentacja warsztatów, złożymy, przechodzi to i albo dostajemy pieniądze albo nie.  
M: A pani zdaniem aż tyle dokumentacji nie powinno być potrzebne?  
R: Ja myślę, że na początek... Trudno mi jest powiedzieć. W każdym bądź razie być może, że właściwie budżet też się w jakiś sposób broni, że jak wydatkuje duże pieniądze, czy jest na jaki cel, czy jest to przygotowane do tego. Więc być może, że tak. Ale to właśnie gromadzimy te dokumenty na razie, chcemy składać te wnioski.  
M: Czyli jedyna jakaś tam bariera, która była w kontaktach z samorządem, to była niechęć tam niektórych radnych, tak?  
R: Ale to tylko radnych na początku i to tam był minimalny procent.  
M: A teraz możecie liczyć na przychylność, tak?  
R: [śmiech] Nie ma problemu. Także nie chcemy do tego wracać. Były takie nieprzyjemne rzeczy, ale to lepiej zapomnieć. [śmiech]  
M: A jakie jest nastawienie samorządu lokalnego do innych organizacji pozarządowych?  
R: Ja nie wiem jak ta sytuacja wygląda. W każdym bądź razie ja nie wiem, czy tam właśnie prywatny interes nie... Znaczy ja mówię na podstawie nas, prawda? Bo ja nie mam pojęcia jak wygląda sytuacja radnych do innych organizacji pozarządowych. Ale jeżeli chodzi ta niechęć do nas, to ja podejrzewam o taką prywatę. Bo to chyba tylko o to chodziło. A jak wygląda ta sytuacja na terenie miasta, no to trudno mi jest powiedzieć.  
M: A czy nie jest tak, że np. niektóre organizacje są np. dyskryminowane, niektóre faworyzowane? Nie ma pani żadnego takiego oglądu?  
R: Nie wiem, nie wiem właśnie.  
M: A państwa kontakt z samorządem opiera się bardziej na takich relacjach formalnych czy bardziej na relacjach nieformalnych? Czy na dobrej znajomości z burmistrzem? Mówi pani, że burmistrz jest bardzo przychylny. Czy to są bardziej takie właśnie sformalizowane kontakty, nie wiem, za każdym razem jest podpisywana jakaś tam umowa czy jakieś porozumienie, czy coś takiego.  
R: To znaczy my mamy umowę podpisaną odnośnie tego budynku, jeżeli chodzi przez burmistrza. I to jest wszystko, prawda? Ale jeżeli chodzi o takie kontakty czy zapraszanie gdzieś, czy coś, to bardzo przychylny jest burmistrz i w sumie nie ma innych umów między urzędem miasta. Na przykład korzystanie z tego biura w urzędzie miasta, z pomieszczenia, z pokoju, to było tylko tak ustalone ustnie, że w tych godzinach jest ten pokój wolny, możemy z tego korzystać. Możemy korzystać z adresu jak coś do nas przychodzi, więc przychodzi na urząd miasta, sekretarka powiadamia. Także to są takie bez jakichś umów, bardzo przychylne, formalne, przychylne działania. I pracowników i burmistrza.  
M: A czy to pomieszczenie, które dostaliście w użytkowanie w urzędzie miasta, tak? Czy to jest pomieszczenie tylko dla państwa stowarzyszenia czy inne organizacje też z niego korzystają?  
R: To jest pokój gdzie są wolne godziny i my mamy ustalone, że wtedy możemy się spotykać w tym pomieszczeniu, wtedy kiedy są te wolne godziny. Czyli to pomieszczenie jest użytkowane przez urząd miasta. Także to jest pokój.  
M: Tak się pytam, bo już byłam w takich organizacjach, gdzie np. urząd miasta oddaje takie pomieszczenie, które jest siedzibą np. trzech różnych organizacji.  
R: Ale właśnie tam są jakieś inne. To znaczy my nie mamy tam prawnie jakiegoś dokumentu. Ustalone s godziny, że w tych godzinach ten pokój jest wolny i możemy z niego korzystać. Jeżeli chodzi np. o takie walne zebrania, jak robimy większe zebrania, to oczywiście też korzystamy z sali w urzędzie miasta, np. z głównej sali. I też nie ma jakichś tam dokumentów czy coś.  
M: Nieodpłatnie?  
R: Nieodpłatnie. Burmistrz wyraża zgodę, daje nam klucz, więc robimy po godzinie 15.00 zawsze. Chodzi o to, kiedy jest wolna sala. My ten klucz zwracamy. Także nie ma jakichś takich formalnych pisemnych ten. Także to jest takie bardzo można powiedzieć swojskie, przyjemne, prawda? Bo dostaję klucz od takiej sali narad i możemy sobie zrobić to zebranie. Zamykamy tą salę, oddajemy klucz na drugi dzień czy coś. Także nie ma jakichś tam pisemnych spraw czy coś.  
M: A pani zdaniem jak byłoby lepiej? Gdyby ta współpraca była taka właśnie sformalizowana, czy taka nieformalna jest lepsza?  
R: Dla mnie taka nieformalna jest lepsza, bo jest to takie ludzkie podejście. Bo załatwiać pisemka... Znaczy w tej chwili u nas to nie są jakieś takie sprawy. Spotykamy się tylko, prawda? Bo jesteśmy na razie na tym etapie.  
M: Czyli nie ma żadnych takich ważnych spraw, żeby to musiało być udokumentowane.  
R: No w tej chwili to nie. Znaczy my dokumentację w ogóle prowadzimy jeżeli są jakieś tam wydatki czy coś, to się wiadomo że prowadzi. Każda tam za coś odpowiada z dziewczyn. Np. tak jak skarbnik. Ale to jest kwestia np. tylko pomieszczenia na zebranie załóżmy. To dla nas jest łatwiej, no idę, biorę. Idę do burmistrza, burmistrz wyraża zgodę, pożyczam klucz, a później go oddaję. [śmiech] Na przykład to kilkakrotnie było tak akurat ja ten klucz właściwie załatwiałam.  
M: I nie było żadnych problemów.  
R: Żadnych problemów.  
M: A czy działalność stowarzyszenia jest bardzo związana z tym właśnie czy samorząd będzie przychylny czy nie?  
R: No wiadomo, że to dużo zależy od samorządów przecież. Bo właściwie oni są gospodarzami na terenie. Ale jeżeli chodzi o finansowanie, to finansowanie część będzie z samorządu, bo to jest jakiś tam procent, czy z powiatu, a część z PFRONu. No ale wiadomo, że ważne jest żeby ten samorząd był przychylny, prawda, bo to jest jakby dodatkowa jednostka, którą trzeba w jakiś sposób ją uwzględnić i pomóc finansowo, nie?  
M: A czy pani zdaniem możliwe jest w ogóle działanie takiej organizacji pozarządowej bez kontaktu z samorządem? Tak w zupełnym oderwaniu.  
R: Myślę, że nie jest. Nawet samo to, że mamy lokal od nich, jest to budynek samorządu, prawda? To myślę, że to nie jest możliwe.  
M: Pani mówi teraz o państwa stowarzyszeniu. A czy jakakolwiek inna organizacja pozarządowa czy w ogóle tak hipotetycznie jest możliwe funkcjonowanie bez kontaktów z samorządem?  
R: Zależy jaka to jest organizacja. To zależy jakie to są organizacje. No jeżeli muszą mieć nawet lokal, bo to wszystko się wiąże z jakimś pomieszczeniem, gdzie można to prowadzić. Jeżeli ma swój własny lokal, no to może nie musi. [śmiech]  
M: Czyli tu się dużo rzeczy rozbija właśnie o to, żeby było to miejsce, tak?  
R: Miejsce, no.  
M: Czy widzi pani jakieś możliwości podjęcia współpracy z innymi organizacjami pozarządowymi? Jeżeli tak, to na jakim polu? Czego mogłaby dotyczyć ta współpraca?  
R: Nie wiem jak w tej chwili, ale myśmy myślały, że w jakichś programach, żeby korzystać później z pieniędzy z Unii Europejskiej. Może na zasadzie jakby ktoś, kto prowadzi takie albo pisze takie programy. Myśmy nawet nad tym się zastanawiały, żeby skorzystać z takich programów i jakieś pieniążki na rzecz tego stowarzyszenia z tej UE, na działalność. Tak, myśmy o tym myślały.  
M: A czy myśleliście państwo o tym, żeby te programy realizować właśnie przy udziale jakiejś innej organizacji? Czy raczej sami?  
R: To znaczy innej organizacji, dlatego, że my chyba nie jesteśmy w stanie sobie taki program teraz napisać. Więc nawet padły takie propozycje, żeby łącznie z kimś te programy pisać.  
M: Acha, że byłoby łatwiej, tak? Z organizacją, która ma już doświadczenie.  
R: Doświadczenie. I nawet nawiasem mówiąc jak żeśmy były na spotkaniu właśnie u starosty odnośnie tego ujęcia nas jako jednostki w przyszłym roku w budżecie, to spotkałyśmy właśnie tam posła, pana Dudkę. I on coś wspominał o tym, że właśnie oni są takim stowarzyszeniem, gdzie nawet była osoba, która się tym zajmuje. I ma sprawdzić tam, czy moglibyśmy my dołączyć, czy mogliby nas dołączyć do takiego programu właśnie, żeby można korzystać z tej Unii.  
M: Czyli już działacie państwo w tym kierunku.  
R: To znaczy to tak akurat było to spotkanie, nawet poprosił tą panią odnośnie tego stowarzyszenia. No ale to jest wszystko takie w powijakach [śmiech].  
M: Dopiero w planach, tak?  
R: W planach, no.  
M: A czy państwo od samego początku funkcjonowania stowarzyszenia współpracowali z samorządem, kontaktowali się? Czy było może tak, że na samym początku próbowaliście państwo sami działać, we własnym zakresie?  
R: Początek był taki, że na pierwszym zebraniu to właśnie był burmistrz zaproszony. [śmiech] Także od samego początku. No a właściwie całą tą dokumentację żeby założyć, bo to właściwie wszystko się rozbija o tę dokumentację. No to właśnie myśmy korzystały z doświadczeń z koła z Rabki i właśnie od głównego zarządu z Warszawy. Jeżeli chodzi o dokumentację. Ale od początku był właśnie na pierwszym zebraniu burmistrz.  
M: Chciałam zapytać czy coś się zmieniło od momentu podjęcia współpracy z samorządem, ale tu jest od samego początku, więc nie ma o co pytać.  
R: Od samego początku. Także to właściwie ten burmistrz miał w swoim programie, jak startował do wyborów. No i oczywiście ta pani Juliszewska, która startowała jako kandydat do rady miasta. Więc jakby oni mieli w swoim programie i to tak poszło.  
M: A jakby pani miała ocenić przygotowanie członków stowarzyszenia do kontaktów z samorządem. Chociażby takie merytoryczne przygotowanie. Czy są oni przygotowani do tego? Czy są w stanie na odpowiednim poziomie kompetencji kontaktować się z ludźmi z samorządu.  
R: Wie pani, w stowarzyszeniu to są różne osoby. Bo są rodzice dzieci niepełnosprawnych. Właściwie nie każdy ze stowarzyszenia jakby może bierze udział w tych kontaktach z urzędem. Właściwie tylko zarząd z tego stowarzyszenia bierze udział, kontaktuje się z tym. Osoby, które są w zarządzie kontaktują się z władzami miasta. Także nie wszyscy członkowie.  
M: A ci, co się kontaktują pani zdaniem są dobrze przygotowani do tych kontaktów?  
R: No wie pani, nie jesteśmy przygotowani, bo my jesteśmy normalnymi ludźmi, tworzymy coś takiego, nie jesteśmy do tego przygotowani. Rodzic nie jest przygotowany zawodowo, prawda?  
M: Czyli dopiero uczycie się państwo tej współpracy cały czas.  
R: Uczymy się tego wszystkiego.  
M: A jakby pani miała ocenić pozycję swojego stowarzyszenia tutaj w powiecie, jakby ją pani oceniła? Czy stowarzyszenie ma dużą siłę oddziaływania, czy jest widoczne, czy ludzie wiedzą o tym, że jest? Jakby pani tą pozycję oceniła?  
R: W powiecie no to trudno mi jest powiedzieć jak wygląda sytuacja w powiecie.  
M: Zacznijmy może od miasta w takim razie, będzie łatwiej.  
R: Ludzie wiedzę, dlatego, że była ta potrzeba tego stworzenia, bo jest jednak dużo tych osób niepełnosprawnych. I na początku jak myśmy zakładały to stowarzyszenie, to nam właśnie pomagały szukać tych osób. Bo wiadomo, że te osoby niepełnosprawne są takie przypadki, że nawet rodzice i dzieci zamykają się w domu, nie chcą. Bo jednak jest to w dalszym ciągu tak. Tak że by dotrzeć do tych osób niepełnosprawnych, do rodziców i do osób niepełnosprawnych, to potrzebowałyśmy właściwie urzędu gminy. To właśnie z opieki społecznej w urzędzie gminy, w urzędzie miasta. Bo tam mieli kontakt z tymi ludźmi niepełnosprawnymi.  
M: Czyli ci ludzie jakby informowali innych, że stowarzyszenie istnieje, tak?  
R: Informowali innych, że coś takiego istnieje. Chociaż były ogłoszenia i w kościołach, i ten. Ale trochę trwało zanim dotarło się to tych ludzi.  
M: I na dzień dzisiejszy jak by pani oceniła tą pozycję stowarzyszenia? Czy macie państwo duży wpływ, duże możliwości działania?  
R: Znaczy no... jeżeli chodzi o współpracę z samorządem, tak?  
M: No nie tylko, ale też.  
R: Staramy się jakoś tam organizować, żeby był kontakt z tymi opiekunami i dziećmi niepełnosprawnymi, czyli przez takie różne imprezy. I właściwie ludzie przychodzą na takie imprezy. Te dzieci wyciąga się z domu niepełnosprawne.  
M: A jak do działalności państwa stowarzyszenia podchodzą ludzie spoza stowarzyszenia? Bo rozumiem, że rodzice osób niepełnosprawnych są członkami stowarzyszenia w większości, tak?  
R: Tak.  
M: A ludzie spoza stowarzyszenia czy przychodzą na takie imprezy? Czy to jest raczej taka działalność wewnętrzna.  
R: Jak my organizujemy takie imprezy, więc zapraszamy ludzi. To znaczy zapraszamy władze miasta, bo wiadomo. To jest otwarte, jeżeli ktoś chce, to jest na takiej imprezie, bo to są otwarte takie imprezy. Nie jest to ograniczona ilość miejsc czy coś. Jak Mikołaj, to jeżeli jest to w lokalu, no to jest ograniczona ilość i są tylko powiadomieni np. członkowie stowarzyszenia. Ale tak jeżeli było, to przychodzą ludzie.  
M: A jakby pani miała opisać w paru słowach swoje stowarzyszenie osobie, która kompletnie nic na jego temat nie wie, jakich określeń by pani użyła?  
R: Nie rozumiem pytania.  
M: Jakby do pani przyszła jakaś osoba, która kompletnie nic nie słyszała o państwa stowarzyszeniu, jakich użyłaby pani określeń, które najlepiej opisałyby co to jest za stowarzyszenie, jaki jest jego charakter i czym się ono zajmuje?  
R: Stowarzyszenie to jest pomoc dla rodziców i dzieci niepełnosprawnych, to jest wspólna pomoc, pomoc dla nas i dla naszych dzieci. Ja bym to tak określiła.  
M: A co pani zdaniem wpływa na pozycję organizacji pozarządowej? Tu jest problem. Właściwie pani pierwsza zahaczyła właściwie o co chodzi z tą pozycją, czy to jest pozycja w samorządzie. Chodzi o taką ogólną pozycję i siłę oddziaływania. Co decyduje o tej pozycji organizacji? Czy jest to np. staż, jak już długo istnieje, czy jest to np. ilość członków, czy rodzaj działalności, czy może zakres tej działalności. Co pani zdaniem może decydować o pozycji organizacji?  
R: No na pewno rodzaj działalności, bo to jest chyba podstawa. No i tak jak u nas rodzaj działalności, czyli warsztaty terapii, czyli zajęcia, jakby szkoła dla tych dzieci, dla których nie ma szkoły teraz.  
M: Czyli wypełnianie jakiejś takiej misji, która nie jest spełniana, a jest potrzebna, tak?  
R: Jest potrzebna. To znaczy ja widzę np. ze swojego punktu widzenia tak jak dla mojego brata, żeby on miał jakieś zajęcie. To znaczy nie siedział tylko w domu, nie patrzył tylko w cztery strony i czekał na to, gdzie ja go tam zabieram, prawda, bo go zabieramy. Żeby tak, jak każde dziecko ma prawo do nauki, żeby to dziecko niepełnosprawne też miało prawo to tej nauki, bycia gdzieś poza, w gronie ludzi. Właściwie to naszym celem jest przede wszystkim to, żeby te dzieci wyciągnąć z domu. Żeby pod okiem fachowców były poza domem, nie tylko siedziały w domu.  
M: Czyli przede wszystkim misja jakaś, jaką spełnia organizacja. A czy pani zdaniem np. to, że organizacja wykonuje jakieś zadania na zlecenie samorządu wpływa na podwyższenie jej pozycji czy nie wpływa?  
R: Nasza organizacja, my nie działamy na zlecenie samorządu. To wyszło od nas po prostu, to nie jest na zasadzie tej, że samorząd kazał nam coś takiego utworzyć, samorząd lokalny czy coś. To po prostu wyszło od rodziców. Chodziło nam o to, żeby coś z tymi dziećmi zrobić. Jeżeli samorząd nic nie robi, bo taka jest prawda, to myśmy się za to wzięły, żeby te dzieci po prostu powyciągać z domu.   
M: A jakby pani miała dwie organizacje i miała powiedzieć, która ma wyższą pozycję. Jedna organizacja np. realizuje duże projekty, ale tylko swoje cele statutowe, a druga organizacja realizuje duże projekty, ale na zlecenie samorządu. To która organizacja pani zdaniem powinna mieć wyższą pozycję? 
R: Nie wiem, trudno mi jest powiedzieć.  
M: Trudno powiedzieć. Zbyt abstrakcyjne, tak?  
R: Tak. [śmiech]  
M: A jaki udział mają organizacje pozarządowe tutaj w Mszanie w podejmowaniu decyzji przez samorząd? Czy mają jakiś wpływ na to, jakie te decyzje samorządu będą?  
R: Patrząc z naszego punktu widzenia, to właściwie my chyba nie mamy żadnego wpływu. Bo właściwie to, co robi urząd miasta, to mają radę miasta i tak nie uczestniczymy w tych sesjach czy coś. Może inne organizacje może uczestniczą, może mają na to czas. Bo wie pani, tak jak ja np. nie biorę udziału w takich sesjach, nie mam na to czasu. Pracuję zawodowo, mam dom, mam brata, także ja mam tyle zajęć, mam syna.  
M: A czy państwa stowarzyszenie bierze udział w konsultacjach społecznych w urzędzie, w samorządzie lokalnym?  
R: Nie, nie.  
M: Nie zostaliście państwo zaproszeni do takich konsultacji?  
R: Nie.  
M: A czy w ogóle samorząd organizuje takie konsultacje społeczne?  
R: Też nie wiem czy coś takiego jest, istnieje, nie wiem.  
M: A czy państwa stowarzyszenie brało udział w jakichś konkursach organizowanych przez samorząd na realizację różnych działań?  
R: Nie, nie.  
M: Też nie. I nie wie pani czy samorząd organizuje takie konkursy?  
R: Nie wiem właśnie, czy organizuje. Być może, że organizują, może są jakieś tam inne organizacje, które istnieją trochę dłużej.  
M: Rozumiem. A czy pani organizacja chciałaby brać udział w takich konsultacjach społecznych?  
R: Też mi trudno powiedzieć. Musiałybyśmy wspólnie w zarządzie [śmiech], może akurat któreś z pań w zarządzie uważają, że byłoby to lepsze, nie? Muszę pani powiedzieć szczerze, że te pytania mnie troszeczkę zaskakują.  
M: Bo jest taka instytucja, że gdy samorząd planuje jakieś działania, jakiś duży projekt, to może urządzić coś takiego jak konsultacje społeczne. Zaprosić bądź to zwykłych mieszkańców, bądź właśnie organizacje pozarządowe, żeby wyraziły swoją opinię na temat pomysłu, jaki samorząd ma. I to się właśnie nazywa konsultacje społeczne. Stąd pytanie, czy państwa stowarzyszenie bierze udział.  
R: Nigdy nie byliśmy w takim, nie braliśmy udziału.  
M: A czy chcieliby państwo?  
R: No myślę, że tak. Może byłoby z tych konsultacji może by wynikło coś, że może byłaby jakaś korzyść właśnie dla naszego stowarzyszenia. Nawet ja nie mówię o korzyści finansowej. Nawet o takiej współpracy.  
M: Że byliby państwo uwzględnieni, tak? W działalności ewentualnie samorządu. No i teraz porozmawiajmy jeszcze o tej hipotetycznej sytuacji, co pani mówiłam na początku. Gdyby miał zostać wyłoniony rzecznik wszystkich organizacji pozarządowych, rzecznik, który reprezentowałby ich interesy, to pani zdaniem kto to powinien być? Czy to powinna być osoba? Czy to może powinna być jakaś organizacja? Jeżeli osoba, to jaka to powinna być osoba? Tak, żeby najlepiej reprezentowała interesy wszystkich organizacji pozarządowych tutaj z regionu.  
R: Też nie wiem, trudno mi jest powiedzieć.  
M: Ale jak pani uważa, czy jedna osoba podołałaby takiemu zadaniu, czy powinien to być jednak zespół jakichś osób?  
R: No myślę, że zespół. Dlatego, że to chyba łatwiej w zespole wyciągać jakieś tam wnioski.  
M: I jak powinno wyglądać np. wyłanianie takiego rzecznika bądź zespołu takich ludzi? Czy powinni być oni wybierani? Czy powinni być oni jakoś wyznaczani przez kogoś? Mówimy cały czas o sytuacji hipotetycznej. Jaka metoda byłaby najlepsza wyboru takiego rzecznika?  
R: No nie wiem, wie pani, nie wiem jak. Nie zastanawiałam się nad tym i tak trudno jest powiedzieć.  
M: Czy taka osoba np. taki rzecznik powinna być związana z samorządem lokalnym? Czy raczej powinna być oderwana właśnie? Być od tej strony obywatelskiej, od strony mieszkańców.  
R: Myślę, że jeżeli już miałaby być, to od strony mieszkańców, to na pewno nie ktoś z urzędu. Byłaby to przeciwwaga załóżmy, nie?  
M: Czyli podejrzewa pani, że gdyby to była osoba z urzędu, to w jakiś sposób by jednak pociągnęła stronę...  
R: Stronę urzędu. Tak myślę. [śmiech]  
M: A czy na chwilę obecną widzi pani taką osobę bądź taką grupę osób, które mogłyby pełnić funkcję takiego rzecznika, takiego reprezentanta?  
R: Też nie, nie wiem. Bo to jakoś tak... [śmiech]  
M: Zaskoczyłam panią pytaniem.  
R: Zaskoczyła, tak.  
M: To w takim razie nie dopytuję. Czy uważa pani, że jeszcze coś należy dodać do naszej rozmowy? Czy jest jakiś istotny wątek, którego nie poruszyłyśmy, a uważa pani, że powinnyśmy?  
R: No wszystkośmy chyba poruszyły. Jest mi przykro, że na wszystko nie mogłam odpowiedzieć, ale w sumie to jestem troszeczkę zaskoczona tymi pytaniami. [śmiech]  
M: Rozumiem, że też pani tutaj jest skupiona bardziej na stowarzyszeniu własnym tutaj, na razie na tym, żeby ono rozwinęło się, niż na wychodzeniu poza.  
R: Już poza to właściwie to są już można powiedzieć takie dalsze plany.  
M: Ale nie macie zamiaru państwo w takim zamknięciu działać, tylko...  
R: To znaczy na pewno nie, na pewno nie. Tylko to jest, musimy na razie rozwinąć te skrzydła.  
M: Rozpędzić się.  
R: Rozpędzić się. [śmiech] To jest na razie początek.  
M: No to w takim razie z mojej strony to są wszystkie pytania.  
R: Dziękuję bardzo.