Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_SZC081_2072.0_M06 
Czas nagrania: 1 godz. 32 m 18 s 
            Ankieter: Łukasz Franczak 
  
M: Ja się już przedstawiłem, ale powtórzę jeszcze. Ja się nazywam Łukasz Franczak. W tych badaniach chodzi nam o to, żeby się dowiedzieć jak najwięcej na temat organizacji, w której tu jak pani pracuje. Przypominam, że badania są całkowicie anonimowe, to będzie tylko i wyłącznie w zbiorczym raporcie, więc anonimowo będzie wszystko. Jeżeli pani wypowiedzi będą podawane to tylko i wyłącznie anonimowo. Tak jak wspomniałem wcześniej ważne jest to, żeby pani się nie wstydziła czegokolwiek tutaj na temat organizacji, wszystko co pani powie jest naprawdę ważne, więc żeby sobie pani po prostu nie myślała, że ja panią o coś zapytam, pani tam powiedzmy wymieni mi 2-3 rzeczy, a innych pani nie będzie wymieniać, bo to tam jest nieważne czy coś. Wszystkie takie rzeczy, które pani uzna za ważne, są też dla nas ważne. I tyle. Jakby mogła pani najpierw opowiedzieć o tym, jak powstało w ogóle stowarzyszenie.  
R: Powstało w taki sposób, że siedmiu wójtów się zebrało. Tutaj takim promotorem całym to był pan wójt Marian Zalewski tutaj od nas ze Szczurowej. On w ogóle coś takiego gdzieś tam wyczytał, to było w 2005 roku. Najpierw to było takie nieformalne, po prostu spotykali się wójtowie, tutaj obecna pani prezes, pani Teresa Sznajder, ona tym wszystkim zarządzała, była takim po prostu szefem. I ona tym wszystkim kierowała itd. I w 2006 roku dopiero zostało zarejestrowane w KRSie. No i tak zaczęło działać nasze stowarzyszenie, lokalna grupa.  
M: Czyli to było w 2006 roku, tak? A wcześniej to wyglądało mniej więcej w jaki sposób?  
R: Wcześniej to było po prostu takie jakby nieformalne. Przyjeżdżali ci wójtowie, te osoby takie, które się tym interesowały, spotykali się i radzili, czy coś takiego zrobić, czy po prostu jest sens tworzyć taką lokalną grupę działania, czy będzie ktoś w tym pracował, czy to po prostu chcą te osoby tak działać.  
M: A jak w takim razie, jak jest takie porównanie, jak to wyglądało wcześniej, znaczy powiedzmy przed zalegalizowaniem tego tak formalnie i po zalegalizowaniu? Były jakieś różnice? Coś się zmieniło na lepsze, na gorsze?  
R: Najważniejsza różnica to że pieniążki były. No bo jak było tak nieformalne, to nie można było pozyskiwać żadnych funduszy czy unijnych czy urzędu, nie można było żadnych wniosków składać. A jak już jest musi być KRS, musi być zarejestrowane stowarzyszenie, wtedy dopiero można składać wnioski i pozyskiwać pieniążki.  
M: A czy były jakieś zalety tego wcześniej, że to było takie nieformalne, że nie wiem, niektóre decyzje się podejmowało jakoś szybciej czy coś? Czy raczej...  
R: To znaczy, może tak. Znaczy ja nie byłam od samego początku, także dokładnie nie wiem, ale wydaje mi się, że teraz jak już jest formalne, to do każdego jednego ustalenia musi być uchwała. Musi być zebranie walne. Żeby było zebranie walne musi być najmniej tam 50% po prostu wszystkich członków. U nas jest tych członków 79, musi być te 50%, także to jest 7 gmin no i jest przy tym troszkę powiadamiania itd., przygotowania. A wtedy to było mało osób, bo to było chyba 24-28, w tych granicach. Także to była taka mała grupka ludzi, oni sobie po prostu siadali przy kawce i sobie ustalali jakieś tam rzeczy. To w sumie nawet nie było tak, że coś będziemy robić, tylko to były bardziej takie rozmowy czy jest sens tworzenia czegoś takiego. Czy te gminy, bo tu najbardziej chodziło o gminy, czy się przyłożą do tego. Bo musiały być też składki gmin.  
M: Tak, tak. A czy w takim razie, powiedzmy, zakładając, że mamy takie dwie organizacje: jedną 20 osób formalną, drugą 20 osób nieformalną, to myśli pani, że dalej mimo tego że... Jeżeli organizacje mają taką samą wielkość to będzie taka sama efektywność działania, czy to jest tak, że w którejś lepiej?  
R: W tej co jest formalnie, to jest lepiej. Dlatego, że są te pieniądze. To się rozbija o te pieniądze. Bo jeśli jest nieformalna no to wtedy... Musi być formalna, no bo nie ma KRSu, nie może dostać pieniędzy, nie ma, no nie wiem, na przykład składki są, no bo u nas w stowarzyszeniu mamy składki. No nie wiem czy jest w ogóle sens tworzenia czegoś nieformalnego. Bo nawet jak są czy kółka tych gospodyń, czy jakieś takie organizacje, one są gdzieś tam zapisane jako organizacja jakaś tam, w jakimś tam rejestrze krajowym czy czymś tam. Także każda organizacja w jakiś sposób jest tam zrzeszona.  
M: Dobra, a co było taką przyczyną, takim motorem tego, żeby właśnie założyć taką, żeby zacząć tak współdziałać, żeby założyć takie stowarzyszenie?  
R: Wydaje mi się, że co było taką główną? Z tego co ja tutaj słyszałam jak rozmawiałam z panią prezes, no to wiem, że strasznie się na to z takim zapałem porwał nasz pan wójt. I on, nie wiem czy to gdzieś w internecie, czy w gazecie wyczytał, bo to były początki, że jest coś takiego jak Lokalna Grupa Działania. [dzwoni telefon, respondentka wyłącza go] I to było tak, że to chyba najbardziej chodziło właśnie, takim wydaje mi się głównym motorem tego wszystkiego to jest pozyskanie funduszy, żeby coś na terenie gminy, czy tam tych gmin, które są tymi członkami.  
M: Acha, to jest w takim razie takie uzupełnienie jeszcze urzędu gminy, coś takiego?  
R: Tak. Bo urząd gminy oprócz tego, że on pozyskuje fundusze przez na przykład tam czy z programu, czy z PROWu właśnie, czy z NRPO, to on może teraz składać te wnioski do nas, do LGD. I dodatkowo może pozyskać fundusze na przykład na centrum, tutaj na przykład mamy takie centrum, czy na jakąś, nie wiem, no na cokolwiek. Bo urzędy gminy też właśnie mogą składać wnioski do LGD. Czy na realizację jakiegoś...  
M: Czyli to jest tak, że urząd gminy ma jakiś projekt, tak?  
R: Tak.  
M: I jest Lokalna Grupa Działania i ten urząd gminy chce pozyskać jakieś środki, jakieś tam środki własne pozyskuje jako urząd gminy, ale oprócz tego zwraca się do LGD, żeby co? Żeby ona też jakoś tam powiedzmy mogła też jakieś środki zrzucić się i wtedy też wspomóc ten jeden projekt, czy...  
R: Znaczy to jest tak, że my jako LGD już w tym momencie złożyliśmy wnioski o pieniążki. Tam są różne przeliczniki.   
M: Ale to się składa LGD składa wnioski do urzędu?  
R: Marszałkowskiego, tak. I to są pieniążki unijne. To w zależności od mieszkańców te pieniążki, to jest tam rozbicie poszczególne na poszczególne działy ileś tam tych pieniążków. I my mamy prawie 11 milionów, co złożyliśmy wniosek, no jeszcze nie wiemy czy dostaniemy, czy nie, ale złożyliśmy wniosek, mamy nadzieję, że tak. To my mamy te 11 milionów i mamy Lokalną Strategię Rozwoju, w niej mamy rozpisane ile pieniędzy na jakie poszczególne działania, projekty. Jak my dostaniemy te pieniądze, my ogłaszamy nabór na wnioski. Ja panu pokażę, jakie myśmy składali wnioski. I my właśnie też musimy sobie po prostu taki wniosek zrobić, w sensie taki edytowalny, i później urzędy gminy czy po prostu społeczność, no tak to wygląda mniej więcej, będą składały wnioski do nas. Na przykład wniosek o dofinansowanie przedszkola. I my robimy taki wniosek, wszystkie tam jak to ma wyglądać, jak to będzie funkcjonować, ile tam dzieci będzie itd., zależy co my tam sobie w tym wniosku wymyślimy. I oni to składają do nas. Później my, jako lokalna grupa oceniamy ten wniosek, patrzymy, czy to w ogóle ma sens realizacja takiego wniosku i przyznajemy punkty. To w Lokalnej Strategii Rozwoju mamy zapisane ile punktów za co, na co zwracamy uwagę. Później jak przejdzie u nas taką ocenę formalną, merytoryczną, my ten wiosek wysyłamy do urzędu marszałkowskiego. Urząd marszałkowski znowu ocenia ten wniosek, czy jest wszystko w porządku i wtedy na przykład zatwierdza, że się zgadza i my dajemy urzędowi gminy pieniążki. Na ten projekt.  
M: Rozumiem.  
R: System takiego drugiego wniosku, taki jest krótszy, poza Lokalną Strategią to jest z PROWu.   
M: Moment, tu jest w takim razie główne założenie, tak jak dobrze zrozumiałem, to jest faktycznie taka pomoc przy realizacji projektów.  
R: Tak. Tu jest na przykład wniosek taki, co teraz nam urząd marszałkowski rozpatruje. To jest taki. No to jest duży wniosek. A tu jest już taki trochę mniejszy na funkcjonowanie samego biura lokalnej grupy działania. Bo te pieniądze, które my tu se policzyli one są właśnie rozgraniczone na takie trzy poddziałania, można powiedzieć. Jedno to jest takie poddziałanie, gdzie jest tylko dla lokalnych grup działania dla stałych potrzeb. 
M: Te pieniądze z urzędu, te unijne?   
R: Z PROWu, tak, tak. Z programu rozwoju obszarów wiejskich. I to jest w ogóle taki cały program LEADER to jest taka oś czwarta PROWu.  
M: Tak, tak, tak Słyszałem coś o tym.  
R: I tam są właśnie podzielone w tym Leaderze. I tak w jednym to się tyczy tak jakby właśnie społeczności. Wszystkie takie projekty itd. dla społeczności lokalnej. Drugie, a nawet trzecie to jest funkcjonowanie samego biura. A jeszcze jedno to jest współpraca zagraniczna. Pozyskiwanie funduszy na partnerów. To takim językiem. Czyli na przykład współpraca z jakąś lokalną grupą działania tam z Włoch, z Francji, czy jakiś wyjazd studyjny. Tylko musimy mieć już partnera, żeby można było wyjechać tam do nich na dwa, trzy dni, zobaczyć jak u nich ich lokalna grupa się rozwija i do nas przyjechać i coś tam od nich podpatrzeć i wdrożyć to u nas. Także te pieniądze są podzielone na poszczególne tak jak gdyby działy. A czy na przykład urząd gminy, czy jakiś beneficjent obojętnie jaki, mieszkaniec, czy przedsiębiorca, czy nawet ksiądz może pozyskiwać pieniążki od nas, z tym, że musi zrobić porządny projekt. Musi byś w tym projekcie być to, co mamy w lokalnej strategii. Mamy taką lokalną strategię rozwoju. No i tutaj ...   
M: Taki statut przewidziany co po prostu chce wasza realizować.   
R: Tak. I tu mamy przewidziane jakie projekty, co w tych projektach się powinno mieścić, ile pieniędzy, kto może składać, bo to też na dany cel nie każdy może składać wniosek. W zależności po prostu jaki wniosek i do tego jest odpowiedni beneficjent.  
M: Rozumiem. Czyli tak, główne założenie na samym początku było takie w takim razie, żeby wspomagać tutaj rozwój jak i realizację projektów w gminie, tak?  
R: Tak. I zrobienie coś dla społeczności, żeby rozwinąć tą Szczurową, to jak na przykład Koszyce poszczególną gminę, żeby rozwijać, żeby coś zrobić, żeby coś powstało, żeby mieszańcy widzieli, że coś się dzieje. Że to nie jest tak, że urzędnicy siedzą, nic nie robią, tylko, że jednak coś się dzieje i żeby ci mieszkańcy tak pobudzić ich do takiej aktywności, żeby też zrozumieli, że coś sami mogą zrobić. Mogą przyjść, złożyć wniosek, dostać na to pieniążki, rzeczywiście zrobić coś sensownego. Żeby to miało sens nie tylko dla nich ale też dla innych. A na przykład taki przedsiębiorca może do nas złożyć wniosek o rozwój swojego przedsiębiorstwa. Czy na przykład rolnik o to, że chce żeby powstało gospodarstwo agroturystyczne. Zrobi wniosek, zrobi go dobrze, my go sprawdzimy, przejdzie ocenę i dostaje te pieniążki. I może coś zrobić nie tylko dla siebie, ale też dla innych.  
M: No a jak wygląda z tą realizacją takich projektów przez mieszkańców? 
R: W tym momencie takich twardych projektów, jak właśnie teraz mówiłam to żeśmy jeszcze nie robili. To dopiero będzie nowość.  
M: Znaczy to teraz jakoś wyskoczyło, niedawno z tym projektem, żeby pobudzić bardziej mieszkańców? 
R: Były wcześniej, tylko wcześniej to były takie projekty miękkie i to były szkolenia. To były bardziej szkolenia. Wyjazd studyjny był. A szkolenia to były odnośnie energii odnawialnej, agroturystycznych gospodarstw. Ale to były właśnie takie szkolenia. Ja panu dam takie coś, co mamy. O, i w tym pierwszym schemacie, bo to był schemat pierwszy to było opracowywanie np. różnych materiałów szkoleniowych, takie coś np. To panu dam, to będzie dla pana. Opracowanie np. taki katalog obszarów i tradycji. To jest właśnie z siedmiu gmin. I jeszcze jedno było. To jest wszystko realizacja w drugim schemacie. Tam nie było jako takich twardych wniosków, że na przykład zrobimy plac zabaw dla dzieci, czy robimy kawałek drogi gdzieś, czy robimy jakiś most, czy remontujemy jakąś salę. Bo to są takie twarde, tak że je widać wzrokowo, że coś zrobili. Tylko to były takie szkolenia. Na przykład dla dzieci, czy nawet dla dorosłych, jakie są zabytki, jakie są obrzędy na terenie tych siedmiu, bo to ma być skierowane stricte do takiej społeczności lokalnej.   
M: Czyli to ogólnie nacisk na szkolenia i po prostu przedstawianie takich tutaj lokalnych...  
R: Tak. To można zrobić dla mnie, żeby mi coś zostało w głowie, o, w ten sposób. I to był pierwszy i drugi schemat.  
M: Ale to w takim razie wyskoczyło gdzieś tam później, tak? Nie rozumiem tutaj. Bo od samego początku to był taki cel, żeby i wspomagać gminę i też bardziej tak dla mieszkańców coś? Czy to jakoś podpięło się później?  
R: Nie, na samym początku w ogóle celem tego działania całego Leadera, tej osi czwartej, to jest właśnie pobudzenie mieszkańców. Tak, ale na początku były tylko te szkolenia. I to były pieniądze na takie, no tylko o tym się mówiło, że szkolenia, pobudzenie mieszkańców, zrobienie coś dla swojej społeczności i takie dowartościowanie mieszkańców, że mogą coś zrobić. A dopiero później, teraz, w tym momencie właśnie powstał taki pomysł, żeby to były nie tylko szkolenia. Bo w tym momencie też możemy robić szkolenia. Ale tak np. czy urzędy gminy, czy beneficjenci bardziej każdy jest zainteresowany tym, żeby coś zostało materialnego. Jakaś materia. Bo jest takie coś, tak mi się wydaje, że jeżeli coś widzę, coś mam na papierze, to bardziej do mnie to przemawia, że ktoś coś zrobił. Niż takie o szkolenie, no było, no dobrze było, no ale co z tego mam. No wiadomo, że coś tam się ludzie nauczyli, coś posłuchali, gdzieś wyjechali, coś zobaczyli, jeśli ktoś chciał. No wiadomo, jak wszędzie tak mi się wydaje, zawsze jest tak, że parę osób jedzie bo jedzie, bo z braku czasu jedzie, byleby tylko odbębnić, a później no nie ma żadnych efektów. Zresztą jak u nas widzę dość te szkolenia były i ludzie chętnie przyjeżdżali.  
M: A widać było jakiś efekt po tych szkoleniach, czy to dało faktycznie coś?  
R: No takim głównym efektem to są te katalogi. Bo te katalogi to powstały na bazie, jeszcze patrzę co jeszcze mam. Bo te katalogi, obrzędy, właśnie te opracowania to powstało na bazie tych szkoleń. Były szkolenia, mieszkańcy się wypowiadali co by chcieli zrobić, tak. I oni wspólnie razem żeśmy to opracowywali. Też takim efektem była pierwsza, bo to jest już druga teraz z lokalnej grupy, którą będziemy realizować, pierwsza zintegrowana lokalna strategia rozwoju. Troszkę inaczej brzmiała i to też było tak, że były spotkania mieszkańców. Były spotkania straży, były spotkania takich liderów, sołtysów, radnych, takich liderów społeczności, ale też takich zwykłych, też każdy mógł przyjść, powiedzieć co by chciał realizować, jak on to widzi, czy on by chciał pozyskiwać jakieś pieniążki. I to wszystko właśnie w strategii, w jednej, w drugiej tak samo były takie spotkania i ta społeczność się udzielała w ten sposób. Teraz tak jak ostatnio było też szkolenie, tylko tam już z innego programu. Szkolenie to było w sobotę, też podszedł do mnie Pan od nas tutaj z terenu gminy i się pyta: czy są już pieniądze, bo on ma pomysł i chce coś zrobić. Także wydaje mi się, że wniosło to coś.  
M: Czyli faktycznie widać, że ludzie ....  
R: Tak, że ludzie zaczynają się interesować, że można coś zrobić. Nie tylko tak żeby mi coś zostało tylko, bo w sumie nawet nacisk przy realizacji tych projektów jest położony na to , żeby, jak np. to gospodarstwo agroturystyczne to trzeba udokumentować, to nie jest tylko dla mnie, dla tej danej osoby, która będzie składać ten wniosek, ale że to będzie miało jakiś odcisk czy tam na terenie danej miejscowości, czy w społeczności takiej sąsiedzkiej, czy będzie ktoś przyjeżdżał z daleka, czy z bliska. Musi to oddziaływać na jakąś społeczność. Może być na samych mieszkańców czy na samych sąsiadów ale w jakiś sposób będzie to na nich działać.  
M: rozumiem, dobra. Czyli w takim razie tak powiedzmy podsumowując ten cel, czy to w takim razie jest tak, że te cele są dalej takie same? Że nie zmieniły się jakoś. Takie jak na samym początku zostały założone takie są realizowane dalej, tak?  
R: Tak, tak. Mogą one być bardziej tak ubierane, czy bardziej rozwijane, ale takim głównym...  
M: Czyli nie było takich jakiś dużych zmian? Dalej działały w tym samym zakresie?  
R: Nie. Główne to jest właśnie pobudzenie aktywności mieszkańców.  
M: A czy jakieś były przeszkody, pojawiały się na drodze realizacji tych celów, powiedzmy?  
R: No takimi najgorszymi przeszkodami to były te wnioski. Wnioski do urzędu marszałkowskiego, no i to były takie najtrudniejsze. Bo to najpierw się składa wniosek, później jak już dostaniemy te pieniądze, te lokalne grupy mają pieniążki, one nie mają tych pieniążków z góry, tylko mają na przykład część tak jak teraz ma być 20% całości.  
M: Czyli takie transze po prostu.  
R: Tak, takie transze. I my jak mamy na przykład jakiś tam wniosek, no jak były na przykład te szkolenia, to trzeba wziąć kredyt, bo trzeba te materiały zapłacić, trzeba za organizację takiego szkolenia zapłacić, wykładowcy trzeba zapłacić. I trzeba wziąć kredyt. Tutaj też były problemy, bo tu banki, do tej pory wydaje mi się, że to jednak nowość, te LGD. No dużo ludzi jeszcze nie wie, co to jest. No jakaś LGD, no cos sobie tam utworzyli, coś tam robią. No a z tym jest problem i tutaj był taki największy problem z pieniędzmi. Później jak już były te pieniądze, co była transza trzeba było takie raporty umieszczać . To trzeba było nie tylko urzędowi marszałkowskiemu wysłać, ale czy tam również do Warszawy, bo już nawet nie wiem, ale też na stronie to musi być. I musi to być, bo jeśli nie było to zaraz było pismo, że nie zostało umieszczone na stronie internetowej itd. Wydaje mi się, że tutaj jest największy problem.  
M: Ale to znaczy, że tyle trzeba tych wniosków wysłać? One są skomplikowane?  
R: Tak. Raz, że one są skomplikowane, dwa że są bardzo skrupulatnie oceniane i czasami to takie głupoty wychodzą. Po prostu dostajemy na przykład, tak jak teraz były wioski, i my dostajemy pismo, że we wniosku w punkcie takim i takim brakło zera. Na przykład była rubryka i na komputerze jak to robiliśmy zero się wpisało, ok, przy wydrukowaniu tego zera nie było, czy tej kreski, jeśli nic to kreska. I to dla urzędu marszałkowskiego jest błąd, dla ministerstwa. To jest błąd i wniosek jest do poprawy. A my możemy tylko dwa razy poprawić. Mamy na to 14 dni. Czternaście dni za pierwszym, później oni oceniają i czternaście dni za drugim. A jeśli znowu jest coś źle to odrzucają wniosek. Nie ma pieniędzy. Jeśli nie ma pieniędzy no to, no to stowarzyszenie nie ma pieniędzy i wtedy nie funkcjonuje. Bo tak jak teraz, no jest troszkę przestój, te wnioski się przedłuża to ocenianie no i nie ma pieniędzy w tym momencie, dlatego nie ma pracowników. No to wszystko, czy na przykład składanie wniosków, czy prace przy realizacji, czy przy pisaniu wniosku czy przy pisaniu lokalnej strategii rozwoju to były takie prace po godzinach pracy swoich, takie społeczne. Po prostu te osoby z poszczególnych gmin spotykaliśmy się nawet tutaj, no i tworzyliśmy. Także, wydaje mi się, że chodzi o te pieniążki. Że są za bardzo dokładne, bo jak jest lokalna strategia rozwoju, tak jak my, musieliśmy do tego całego naszego wniosku dołączyć lokalną strategię rozwoju. Ale najgorsze w tym wszystkim jest to, że w tej lokalnej strategii rozwoju musimy mieć wszystko. Musimy mieć ilość członków, musimy mieć pieniążki ok, bo pieniążki nam się nie zmienią. Ale takie szczegóły jak liczba członków, co my na przykład mamy przynajmniej raz na pół roku musi być walne zebranie członków. Jeśli na przykład przyjdzie nam 2-3 osoby i chcą być członkami, no to my musimy zrobić wcześniej to walne zebranie członków, przyjąć tych członków. My to w lokalnej strategii musimy zmienić. I tą lokalną strategię rozwoju musimy cały czas ...  
M: Aktualizować.  
R: Aktualizować. I to jest też problem. Bo cokolwiek by nam się nie zmieniło no to musimy zmienić, musimy napisać do urzędu marszałkowskiego, ...  
M: acha i to trzeba cały czas tam przesyłać, tak?  
R: Tak. I to nie dość, że my pilnujemy to musimy przesłać do urzędu marszałkowskiego, że się coś zmieniło. I oni znowu to wszystko sprawdzają czy tak może być. I z tym jest problem, bo to jest taka bardziej biurokracja.  
M: no tak, tak, tak, to faktycznie brzmi biurokratycznie.  
R: Każda jedna zmiana, czy zarządu, czy na przykład w statucie, my musimy zmienić sobie też KRS wtedy. Tak jak teraz zmienialiśmy statut, to musimy zmienić w KRS-ie. Tutaj też no, tam się czeka. Też się czeka, a urząd marszałkowski też wymaga KRS-u aktualnego na dzień dzisiejszy, np. na dzień składania wniosku, czy na dzień uzupełnienia, musi być aktualna czy tam lokalna strategia, czy KRS. To mi się wydaje, że to są takie największe problemy. Te pieniądze, pozyskanie pieniędzy.   
M: A wspominała coś tutaj Pani o ludziach, że ludzie nie bardzo wiedzieli co to są LGD?  
R: Tak, na początku ....  
M: A jak jest teraz, coś się poprawiło, czy...?  
R: Znaczy, wydaje mi się, że się poprawiło. To jak właśnie co mówię było spotkanie, to nawet nie było spotkanie lokalnych grup działania, to było spotkanie takie z kapitału ludzkiego. I tam były różne społeczności i przedsiębiorcy, i rolnicy, i koła gospodyń właśnie, i ochotnicze straże. Ja byłam jako właśnie przedstawiciel lokalnej grupy działania, ale podchodzili ludzie i się pytali, czy są pieniądze. Także wydaje mi się, że mamy już swoją stronę internetową, to chyba też dużo daje. Jakieś tam informacje zamieszczamy co jakiś czas, żeby po prostu coś działać. Są te spotkania, no u nas jest tych, tak jak mówiłam 79-ciu członków. To jest dużo. Jedna osoba drugiej powie, to jest może bardziej na bazie plotek.  
M: Acha, czyli w ten sposób informacja sie rozchodzi.  
R: Tak, taka poczta pantoflowa, ale to też dużo daje. I widzę, że ludzie się interesują i pytają. I chyba coś z tego będzie.  
M: A w wypadku tych wniosków powiedzmy wypełnianych przez ludzi tutaj z gminy, to też jakieś problemy się pojawiają?  
R: No jeszcze nie było takich wniosków.  
M: Acha, acha.  
R: Bo wcześniej jak żeśmy robili, to tylko lokalne grupy składały wnioski do urzędu marszałkowskiego, że będą takie i takie szkolenia. I to tyko mogła lokalna grupa działania zrobić dla mieszkańców. A teraz będzie, że mieszkańcy składają do nas, a my im dajemy pieniądze ale przez Urząd Marszałkowski, albo urząd marszałkowski przez nas.  
M: Ale tego jeszcze nie było?  
R: Tego jeszcze nie było. To jest nowość.  
M: Czyli w takim razie jakby mogła Pani wymienić takie jakieś większe osiągnięcia stowarzyszenia? No to co by było?  
R: Osiągnięcia? Biuro. Bo biura nie było. Tak. To biuro.  
M: Teraz gdzieś z niedawna? Tak?  
R: Tak. To jest z drugiego schematu. Biuro. Sala narad, tutaj co mamy właśnie. No i właśnie opracowania tych informatorów. Jednych, drugich, bo tam są zabytki, są obrzędy no i te odnawialne źródła energii. To były takie rzeczywiście duże ...  
M: Jeszcze te szkolenia z tego zakresu, tak?  
R: Tak. Szkolenia i właśnie opracowania tego. Były jeszcze takie kursy ekologiczne, jakieś takie imprezy na łonie natury tutaj w parku były, czy tam w Nowym Brzesku, czy gdzieś, no ale to już takie mniejsze. Też się udzielały szkoły, bo to były takie kursy ekologiczne ze szkół, też były nagrody, to była dość głośna impreza ale wydaje mi się, że najważniejsze to są właśnie te opracowania. Bo to jednak jest taki ślad materialny, fizyczny. I my go widzimy i ci ludzie, ci mieszkańcy. No ja mówię, na początku było tylko 28-u, teraz jest 79-ciu. Także zastanawiamy się czy nie zrobić jakiś rygorów, żeby więcej nie, bo jest problem. Czym więcej członków, tym dla nas jest trudniej pracować, w takim sensie, że samo zebranie tych osób no to biuro w tym momencie jest za małe na prawie 80-ciu członków, no za małe jest. Bo nawet jak już jest zebranie walne no to już robimy na dole w takiej większej sali. Także ludzie się interesują i przychodzą. I nawet tutaj nieraz idę do sklepu i ktoś mi sie pyta, czy może się zapisać. Ja mówię, no to już do Pani prezes się proszę pytać. Są ludzie zainteresowani. I już jest nagłaśniane nawet jak te inne szkolenia są, to mówi się o LGD, o ich szkoleniach, o ich funkcjonowaniu.  
M: Ludzie się tak zapisują, ale w takim razie jaką oni tutaj rolę pełnią?  
R: Rolę?  
M: Mhm.  
R: Przy pisaniu lokalnej strategii rozwoju, no bo to jest bardzo ważne, bo w tej lokalnej strategii rozwoju właśnie są te wnioski, więc te osoby udzielają się, że tak powiem, sobie już ścieżkę taką robią, no bo wiedzą, że jak będzie np. to i to działanie, tak żeby miał wiosek pod to działanie. Bo to nie jest tak, że każdy, no teraz tylko te działania, które są w lokalnej strategii rozwoju. My nie możemy czegoś innego.  
M: Czyli co? Członkowie mają później, nie wiem, wiedzą więcej na temat realizacji tych projektów? Nie zrozumiałem za bardzo.  
R: Znaczy tak. Członkowie, jak to powiedzieć? Przychodzą na spotkania i oni na przykład mówią, że to by chcieli zrobić w gminie np. Ja chcę to i to, a ja chcę to i to. I my to uwzględniamy w lokalnej strategii rozwoju, pisząc tą LSR. Tutaj chodzi o to, żeby jak najwięcej osób przyszło, jak najwięcej osób poddało swoje pomysły, bo później jeśli np. zapomnimy, że no nie daliśmy tam jakiejś ścieżki rowerowej, czy coś tam.  
M: To później nie można tego zrealizować. No jasne.  
R: Nie wolno nam. Chociaż jest możliwość potem jak właśnie mówiłam uaktualniania tej LSR, ale wtedy pieniądze nam po prostu przepadają z innego działania.  
M: Acha. W ten sposób.  
R: Tak, bo pieniądze są pod poszczególne działania.  
M: Dobra. Czyli tworzenie tej LSR, a co jeszcze?  
R: Co jeszcze? Udział w tych szkoleniach.  
M: Acha, to.  
R: Mhm. Różnego rodzaju wyjazdy. Jeśli były wyjazdy studyjne to członkowie.  
M: Dobra, dobra, dobra. Czyli w takim razie tak, bo stowarzyszenie realizuje ten swój cel pomocy przy tych projektach, tak, czy ściąganie funduszu na te projekty, po prostu przez ich ściąganie, czy coś...  
R: czy coś zostaje dla nas, tak?  
M: Nie, bo tak się zastanawiam, bo to jest taki główny cel, tak?  
R: No takim głównym celem właśnie tak, żeby uaktywnić tą społeczność, żeby nie siedzieli, np. jak były te szkolenia to też było coś takiego, żeby wyrwać tych ludzi z domu, żeby oni zobaczyli, że cos innego można zrobić, coś można stworzyć, można coś posłuchać, no bo to też na wsiach tak jest, że ludzie jest duże bezrobocie i po prostu są w domu. Nie angażują się w nic. Trzeba ich wyciągnąć troszkę, żeby oni zaczęli, właśnie zaktywizować ich. To było to. A ci członkowie to właśnie chodzi o to, żeby bardziej napiętnowali, o żeby porozmawiali z innymi ludźmi, ze społecznością, co oni by chcieli. Wtedy taki członek przychodzi do nas i mówi: Słuchajcie, ta i ta osoba myśli, żeby zrobić to, a ta żeby zrobić to. Może zróbmy coś w tym kierunku. Tak samo były badania, jakie zrobić te szkolenia, czy to ma być tak jak u nas te odnawialne źródła energii, czy to ma być coś innego. Też wcześniej trzeba było zbadać, czy będą chętni na te szkolenia. To też członkowie. Tak muszą sie po prostu angażować...  
M: Czyli oni po prostu wspomagają właśnie to, że później samo stowarzyszenie wiedziało co ma później zrealizować.  
R: Czy ma sens co po prostu chcemy działać.  
M: Rozumiem. Czyli w ten sposób stały taki kontakt z mieszkańcami na swoje zapotrzebowanie, tak?  
R: Tak.  
M: ok.  
R: Bo my tworząc jakiś projekt czy wniosek nie możemy go tworzyć tylko np. dla członków, tylko to ma być dla całej społeczności. Także ci członkowie mają za zadanie jakby zachęcić właśnie tych innych mieszkańców, porozmawiać z nimi, zaprezentować, nie wiem, przemówić im chodźcie, bo to będzie fajne, albo niefajne, zapytać co by chcieli usłyszeć, co by chcieli zobaczyć. To jest taki jak gdyby pośrednik.  
M: Rozumiem, rozumiem. Ale to jest wszystko w taki sposób bardziej nieformalny, rozumiem, tak po prostu twarzą w twarz czy też jakieś nie wiem spotkania...  
R: Znaczy tak, to raczej między członkami, a społecznością taką...  
M: Czyli to nie jest jakaś forma skodyfikowana, że to tak ma być?  
R: Nie. Idę sobie do sąsiada na kawę i wtedy sobie ...  
M: OK. Dobra, dobra, dobra. Myśmy już rozmawiali na temat tej osobowości prawnej, tylko chciałem się zapytać, czy to stowarzyszenie jest organizacją użytku publicznego?  
R: Nie.  
M: A zamierza się powiedzmy starać o coś takiego?  
R: Chyba nie. Bo chyba użytku publicznego to muszą mieć jakieś, prowadzić działalność gospodarczą, żeby mieć jakiś dochód? Coś mi się tak kojarzy, nie wiem. Ale z tego co rozmawiałam tutaj z Panią prezes to mówiła, że nie. Bo my jako lokalna grupa działania, jako stowarzyszenie nie możemy, nie mogą nam zostawać żadne pieniążki, także to co my dostaniemy z urzędu marszałkowskiego, to my to musimy wszystko wydać. To nie jest tak, że zostawimy coś na koncie bo później nam się przyda. Nie. Mamy wniosek na tyle i tyle, i mamy tyle i tyle wydać. Także my musimy być na zero na koncie na koniec całego projektu.  
M: Rozumiem, rozumiem, dobra. A czy tutaj organizacja jest członkiem jakiejś koalicji albo federacji organizacji pozarządowych?  
R: My jesteśmy członkiem Związek Małopolskiej Sieci LGD. Jesteśmy takim członkiem, to też dopiero się utworzyło w 2009 roku, wcześniej był to związek nieformalny. Też należeliśmy tylko właśnie nie było KRS-u, to było wtedy takie działanie oparte na tym, że spotykaliśmy się, przedstawiciele LGD. Bo to było przedstawiciele wszystkich 42 lokalnych grup, spotykaliśmy się i omawiali niektóre rzeczy, właśnie jak ma wyglądać lokalna strategia, jak ma wyglądać, nie wiem, regulamin rady, czy zarządu, czy jak pisać statut, na takiej podstawie. To były bardziej takie, takie pogadanki. Jak to zrobić, żeby dobrze funkcjonowało biuro, żeby dobrze funkcjonowała lokalna grupa. W taki sposób. Jak zmobilizować społeczność. Bo się powtarzają np. tak jak u nas było szkolenie odnośnie tych odnawialnych źródeł energii, to nie było tylko u nas, w wielu lokalnych grupach były właśnie takie szkolenia, o tej odnawialnej energii. Bo to był właśnie hit wtedy, takie weszły te biomasy itd. I wiele grup z tego właśnie korzystało. Zresztą było to na bazie takich konsultacji.   
M: Czyli to wcześniej było po prostu w bardziej nieformalny sposób, jakieś takie spotkania, coś takiego. A teraz, ja nie wiem, jakaś forma współpracy jakieś projekty wspólnie realizowane?  
R: Tak. Po pierwsze musi być uchwała jeśli chcemy przystąpić. A drugie, że właśnie jeśli będzie jakieś spotkanie walne to też musi być ogłoszone na stronie, musi być odpowiednia liczba tych członków, no i tam jakieś pieniążki mają być pozyskiwane na właśnie tą małopolską sieć.   
M: Ale jakieś projekty teraz się realizuje, tutaj stowarzyszenie realizuje?  
R: Jeszcze nie. Jako małopolska sieć?  
M: Tak, tak, że po prostu w ramach?  
R: jeszcze nie. Mają być ale jeszcze nie ma. Mają być, ale jak coś, to ma być tylko na szkolenia.   
M: Acha, w ten sposób, takie miękkie raczej. Teraz tak, bo wspominała Pani o tym, że teraz jest koło 79-ciu członków, a na samym początku było...  
R: 24 albo 28.  
M: Tak? I jak wygląda ten wzrost...  
R: Przychodzi do nas członek, takie daje pismo, oświadczenie, prośba, coś takiego, nie wiem czy znajdę, i to nam daje, że po prostu chce przystąpić, chce być członkiem LGD.   
M: Ale nie, mi chodzi o to czy to w takim razie było tak, że na samym początku jakoś tak było przez cały czas około dwudziestu osób a później nagle tak wzrosła ta liczba ostatnio?  
R: Nie, to tak stopniowo.  
M: Stopniowo.  
R: Mhm. Na początku te 24-28 nie jestem w stanie tak powiedzieć dokładnie to byli tacy założyciele. No bo wiadomo, jak spotkali się ci wójtowie, no to wójt jako wójt no ma swoje obowiązki i nie może się zajmować no takimi rzeczami. Pierwsze to były takie początki, także nikt nic nie wiedział, jak i co ma wyglądać.  
M: I tych wójtów było 7, tak?  
R: Tak siedmiu i jest siedem gmin.   
M: Wtedy wzięliście po dwie osoby od każdego wójta i już...  
R: Myśmy wzięli po cztery osoby z każdej gminy, łącznie z wójtami, czasami były trzy osoby. Także u nas to byli tacy jak gdyby założyciele. 
M: Ale mówi Pani że teraz jak jest koło osiemdziesięciu osób to jest wystarczająco.  
R: Bo się później robi takie zamieszanie. I jest tak, że no część tych osób, 90% członków rzeczywiście sie udziela. Przyjeżdża na spotkania, swoje jakieś tam pomysły poddaje itd. Ale jest te 10%, czy 5%, że przyjeżdżają bo przyjeżdżają, ale jakiejś takiej efektywnej pracy ich nie widać.  
M: A tutaj etatowych pracowników jakichś stowarzyszenie...  
R: Nie ma.  
M: Ale to ta pani mówiła , że gdzieś coś później...  
R: Tak, są we wniosku przewidziane. Są przewidziane: księgowa, prawnik, jest przewidziany dwa etaty w biurze plus staż, stażysta. To by byli tacy pracownicy biura.  
M: To etatowi, a coś na umowę zlecenie ktoś tu teraz pracuje, czy to też jest...  
R: Na umowę zlecenie pracowała pani księgowa i pani prawnik. To była umowa-zlecenie. I była też jedna pani na umowę-zlecenie, ale to była pani przy realizacji wniosku. Już przy wdrażaniu projektu, bo pani prezes wtedy po prostu ze względu zdrowotnych odeszła na urlop macierzyński i po prostu nie miał kto jej kto zastąpić. Nie miał, no wiadomo to już jest taka sprawa, że musiała odejść, musiała się troszkę odciąć od pracy, musiał ktoś to dalej poprowadzić, bo był złożony wniosek, były pieniądze i musiało się to...  
M: Trzeba było to po prostu dokończyć, oczywiście.  
R: Tak, to była umowa-zlecenie. Była taka pani też z urzędu gminy, też po pracy pracowała. No ale mówi, że nikomu tego nie poleca i nie radzi. Bo to jest jednak na okrągło, siedzi się do późnej nocy i się jeden wniosek i się ciągnie, bo trzeba zrealizować, trzeba dobrze rozliczyć, trzeba mieć to wszystko w ryzach.  
M: A z pomocy jakichś wolontariuszy, czy coś takiego takie stowarzyszenie korzysta?  
R: Z wolontariuszy jako wolontariuszy to nie, no bo my to jako społecznie. Ja wiem czy to można nazwać wolontariat, nie wiem.  
M: Pani przychodzi po prostu tutaj tak...  
R: Po pracy już w ramach, nie wiem, np. uzupełnienia dokumentów, czy tam z banku wyciąg wziąć, uzupełnić i wpisać, czy np. jakieś składki nie wpłynęły to też trzeba uzupełnić, czy w ramach uzupełnienia wniosku jak jest do uzupełnienia.   
M: A dużo jest takich osób, które po pracy przychodzą.   
R: No ja, pani prezes lokalnej grupy, pan Krzysztof Pitrzyk, on jest takim członkiem, który bardzo się udziela. Pan Grzegorz jest dyrektorem GOK-u, on też jest członkiem i bardzo chętnie, jak tylko coś potrzeba, to też przychodzi pomaga.  
M: Czyli jest generalnie duże zaangażowanie we wszystkim?  
R: Tak.  
M: A jak wygląda struktura organizacji, bo jest jakiś zarząd, jest pani prezes, jest zarząd?  
R: Jest zarząd. W tym zarządzie jest pani prezes, wice-prezes, skarbnik i sekretarz. Jest komisja rewizyjna. Tam jest 5 osób bodajże. Jest walne zebranie członków, czyli wszyscy członkowie 79.  
M: To walne jak zbiera się często? Pani mówiła raz na pół roku, coś takiego czy częściej?  
R: Tak, raz na pół roku. Może być częściej. Musi być w pierwszej połowie roku, w pierwszej dekadzie, bo wtedy jest absolutorium itd. Jest jeszcze rada decyzyjna, to teraz coś takiego powstało dla potrzeb tych wniosków teraz tych składanych. Jeśli do nas będą wpływać wnioski, rada decyzyjna będzie je oceniać. Czyli sprawdzać. U nas w radzie jest 21 osób. W innych grupach jest różnie, jest 11, jest więcej, jest mniej. U nas jest 21, bo to jest po 3 osoby z każdej gminy.  
M: Acha, to jest w takim razie 21 członków?  
R; Tak. 21 członków rady decyzyjnej.  
M: A jak wygląda w ogóle funkcjonowanie tej całej struktury?  
R: Jest tak: jest zarząd, czyli po prostu jakby ciało takie do pracy.(Śmiech) Czyli to jest tak pani prezes no tak jak mówiłam itd., oni po prostu nadzorują wszystko. Nadzorują wpływanie projektów, realizację tych projektów, tych wniosków, składanie naszych wniosków do urzędu marszałkowskiego. Rada, komisja rewizyjna, oni sprawdzają po prostu czy wszystko funkcjonuje tak, jak ma być. Sprawdzają zarząd. I jest walne, walne zebranie członków to jest takie ogólne, i to walne zebranie członków czyli wszyscy członkowie, sprawdzają zarząd, sprawdzają komisję, sprawdzają radę decyzyjną. Nie możemy wdrożyć żadnej uchwały, jeśli rada nie wyrazi na to zgody.  
M: Znaczy rada czy walne?  
R: Walne zebranie członków, walne, tak. Tak to wygląda. Najważniejsze jest walne zebranie członków. Później jest rada decyzyjna, ci co składają te...  
M: W takim razie rada, z tego co wynika tutaj, ma taki większy wpływ niż zarząd, tak?  
R: Tak. Jej przedtem nie było, był tylko zarząd. W tym momencie jest rada. Jest zarząd i właśnie ta komisja rewizyjna, oni sprawdzają i radę i zarząd. I później tam w zarządzie czyli tych naszych trzech członków, u nas jest akurat trzech, pod zarząd podlega biuro, czyli pracownicy biura. W biurze jest najważniejszą taką głową biura to jest dyrektor i pod sobą ma właśnie tych dwóch, nie wiem jak to jest rozpisane, prawnik, księgowa, no właśnie.  
M: Specjaliści.  
R: Tak. To byłby ten jeden etat, drugi etat, tutaj stażysta i te dwie, pani księgowa i prawnik. Mogę to panu skserować.  
M: A może Pani skserować. To akurat właśnie jest takie dosyć sympatyczne. A ta rada jak ona się często zbiera?  
R: Rada decyzyjna? W tym momencie się nie zbiera, bo rada decyzyjna dopiero będzie pracować jak dostaniemy pieniążki z urzędu marszałkowskiego. Do tej pory nie funkcjonowała, to jest coś nowego.  
M: Acha. Teraz dopiero co, tak?   
R: Tak.  
M: Ale to są, że tak zapytam, to są tacy zwykli członkowie, czy to są osoby takie bardziej...  
R: Znaczy tak, jest przyjęte, że musi być tam tyle i tyle osób sektora społecznego, tyle z gospodarczego, tyle z publicznego.  
M: Ale to są osoby wybierane na jakiej zasadzie?  
R: Walne zebranie członków. Myśmy po prostu tak zrobili, że były kandydatury, myśmy te kandydatury po prostu no spisali sobie i zrobiliśmy sobie, no tak jak teraz będą głosowania, była urna, każdy dostał karteczkę, zaznaczył sobie.  
M: Czyli to w ten sposób było zrobione?  
R: Tak. Z każdej gminy były przynajmniej trzy kandydatury. Także przeważnie to była, ktoś z urzędu gminy, żeby to była po prostu osoba publiczna, sektor publiczny, ktoś no my żeśmy chcieli, żeby jedna z osób z sekcji publicznej, jakiś przedsiębiorca, sekcji gospodarczej, jakieś przedsiębiorstwo, coś takiego. No nie w każdej gminie to było. No i jedna osoba taka fizyczna. Także też właśnie 3 osoby z każdej gminy.  
M: Ale to dopiero ruszyło, więc nie może Pani nic powiedzieć na temat tego jak będą...?  
R: Jak będą funkcjonować?  
M: No.  
R: My mamy w lokalnej strategii rozwoju napisane jak oni mają funkcjonować. To ma być tak, że my po prostu będziemy im zgłaszać nabór wniosków. Wnioski do nas spłyną dajmy na to, o, dzisiaj jest ostatni dzień. 28-go koniec naboru do godziny 15-tej. Złożymy wnioski, biuro musi je posegregować itd. Zwołujemy radę decyzyjną i rada decyzyjna te wnioski przegląda, sprawdza, ocenia, daje punkty i po prostu robi taką listę rankingową, który jest najlepszy z tych wniosków itd. Od najlepszych do mniej lepszych i później my to wysyłamy do urzędu marszałkowskiego z tymi wnioskami. Jeśli np. rada decyzyjna stwierdzi, że jest brak czegoś tam w danym wniosku, to wtedy my ten wniosek, nie przeszedł np. oceny merytorycznej...  
M: ok, my poprawiamy już na miejscu.  
R: Nie, my go musimy odesłać do urzędu marszałkowskiego. Nie sprawdzamy dalej, nie sprawdzamy dalej, tylko pierwszą ocenę, dajmy na to, że nawet brakuje podpisu, to my dalej nie sprawdzamy, tylko odsyłamy od razu do urzędu marszałkowskiego. I już urząd marszałkowski wzywa danego beneficjenta. Bo to jest troszkę namieszane, bo wydaje mi się, że to troszkę jest za bardzo. Bo później co, urząd marszałkowski wzywa tą osobę, ta osoba uzupełni ten brak...  
M: I wróci znowu tutaj.  
R: No i właśnie. I co wtedy? Bo my tego dokładnie nie wiemy czy oni to później do nas odsyłają i my znowu to sprawdzamy?  
M: To jest takie trochę zagmatwane.  
R: To jest dwa razy jedna i ta sama robota. Może się coś zmieni, bo ja mówię, to są dopiero takie początki.  
M: A wcześniej to kto realizował te zadania, jaki organ, zarząd czy po prostu członkowie?  
R: Wnioski? Nie, bo nie było wniosków. Beneficjenci nikt nam nie składał wniosków.   
M: Aaa, czyli szły od razu tam.    
R: Do urzędu marszałkowskiego. Tylko my. Już nie członkowie.  
M: Czyli ta rada decyzyjna utworzona jest po to żeby umożliwić mieszkańcom realizować te projekty, tak?  
R: Tak.  
M: Dobra. To mamy jasność w takim razie. A takie pytanie: tak w ogóle to tutaj w stowarzyszeniu kto podejmuje decyzje?  
R: W tym momencie? Walne zebranie członków, ale część decyzji może podejmować zarząd. Mamy zapisane w statucie, że zarząd, u nas jest teraz 4 osoby, przynajmniej dwie osoby z zarządu. Czyli w tym momencie jak wpłynie wniosek...  
M: To trzy osoby muszą być co najmniej ...  
R: Dwie, dwie osoby. I u nas to była pani prezes i pani sekretarz.  
M: Ale one mogły wydawać w takim razie decyzje jakieś nie wiem, dotyczące czego?  
R: Na przykład one mogą podpisać...  
M: ...walnym a zarządem.  
R: Zarząd musi się tak jakby spowiadać walnemu zebraniu. Walne zebranie ma takie najważniejsze...  
M: A tak, tak, tak.  
R: Ale na przykład wniosek składamy do urzędu marszałkowskiego, trzeba go podpisać. Nie zwołujemy walnego...  
M: Tylko po prostu zarząd podpisuje.  
R: Zarząd podpisuje. Dlatego jest to absolutorium, walne zebranie członków daje absolutorium właśnie zarządowi, żeby zarząd mógł podejmować decyzje. Przy zatrudnianiu pracowników też zarząd podejmuje decyzje, no bo też szkoda, po prostu za dużo byłoby takiego zagmatwania, żeby zwoływać walne i żeby wszyscy członkowie przeglądali, to po prostu już robi zarząd.  
M: A w takim razie jak tutaj wygląda w kwestii jakiejś takiej formalności czy nieformalności w podejmowaniu decyzji Zawsze jest wszystko tak formalnie właśnie przez...  
R: Zawsze wszystko jest formalnie. I to jest ból (śmiech), bo czasami są po prostu tak jak mówię uzupełnienia i trzeba dwie osoby.  
M: W których właśnie kwestiach lepiej by to było puścić tak po prostu nieformalnie, że tak powiem, żeby nie wiem, coś Pani przychodzi teraz do głowy, żeby po prostu coś, nie wiem, nie puszczać czegoś przez walne czy jakoś tak strasznie...  
R: No wszystko musi być przez walne. Wszystko. Nawet było, dostaliśmy od urzędu marszałkowskiego pismo, że nie wiem, no że ten błąd mieliśmy w budżecie, no i trzeba było walne zwoływać. Strategię musimy poprawić, bo jeden członek nam zrezygnował, nie chciał już pracować w strukturach i trzeba było znowu walne, żeby podjąć uchwałę, że odwołujemy tego członka i że zmieniamy strategię. Musiały być dwie aż uchwały. Gdyby to były takie działania nieformalne to można by sobie to poprawiliśmy, podpisał zarząd.   
M: No tak, jest w porządku i nie trzeba po prostu...  
R: No jest w rozporządzeniu, że musi być walne zebranie członków. I walne to jest taki organ po prostu najważniejszy.  
M: Mhm, no jasne. A czy w takim razie decyzje organizacji, tutaj decyzje stowarzyszenia one są jakoś konsultowane z wszystkimi członkami w takim razie na walnym?  
R: Znaczy jak są takie ważniejsze rzeczy takie jak właśnie te wnioski, czy coś takiego, to tak. To muszą być na walnym. Każda uchwała musi być na walnym. Z wyjątkiem, mamy zapisane w statucie, że z wyjątkiem przyjęcia nowego członka, bądź jego odejście. To wtedy już sam zarząd bez walnego. Tak.  
M: Czyli to też jest dokładnie zapisane to co może zarząd zrealizować sam?  
R: tak. I w strategii, w statucie. W statucie mamy dokładnie wyszczególnione w punktach co zarząd może robić sam, bez konsultacji na walnym, a co walne, jakie są kompetencje zarządu a jakie walnego.  
M: Czyli to jest w sposób formalny wszystko określone.  
R: Tak. Tak samo komisji rewizyjne tak samo rady decyzyjnej wszystko w statucie mamy wypunktowane.  
M: Teraz zmienimy trochę temat, bo chciałem teraz zapytać o w ogóle z jakimiś organizacjami. Czy w ogóle stowarzyszenie kontaktuje się z jakimiś organizacjami innymi w gminie. Jest jakaś współpraca, kontakt? Jakieś organizacje poza rządowe, czy coś takiego.  
R: To znaczy np. z ochotniczą strażą czy coś takiego?  
M: No chyba tak.  
R: No to ochotnicza straż, czy jakieś takie, nie wiem, są kółka wędkarskie, są koła, rolnicze koło, coś tam coś tam, to tak. To oni nawet są członkami u nas.  
M: To są te same osoby też stamtąd?  
R: Tak, tak. Są członkami. I w ten sposób działają też.   
M: A tutaj funkcjonują w ogóle inne stowarzyszenia w gminie?  
R: jako stowarzyszenia nie.  
M: A jakieś fundacje czy coś takiego?  
R: Też nie ma. Ja się przynajmniej nie orientuje, żeby było coś takiego.  
M: A w powiecie czy w ogóle w regionie może w takim razie z innymi organizacjami?  
R: Czy współpracujemy? Nie.  
M: A kontakty, coś tego?  
R: Tak między innymi z innymi LGD.  
M: Czyli to głównie we własnym zakresie z tymi LGD?  
R: Tak.  
M: A czy w ogóle jest jakaś potrzeba, myśli Pani żeby sie kontaktować z innymi?  
R: Z innymi?   
M: Mhm.  
R: Znaczy, myślę, że tak bo...  
M: Znaczy z innymi...  
R: Nie z LGD tylko...  
M: Nie z LGD tylko z jakimiś innymi stowarzyszeniami.  
R: Nie, to myślę, że tak, bo można by coś, bo lokalne grupy działania troszkę inaczej funkcjonują niż takie zwykłe stowarzyszenia. Samo pozyskiwanie tych pieniędzy, no to ono jest tylko z PROWu, tylko z tej osi czwartej. A nie wiem czy jakieś tam stowarzyszenie czy ono pozyskuje pieniądze, jak to w ogóle wygląda. Ale jako partner np. w realizacji jakiegoś działania to myślę, że tak. Że byłoby to pomocne. No, my współpracujemy, LGD, z centrum, z Gminnym Centrum Kultury, tutaj na wsi. No to tak. Na przykład realizujemy jakąś imprezę, no to GOK nam pomaga w tym. Czy np. robi jakieś, nie wiem, transparenty, czy jakieś napisy, czy jakieś ulotki, czy samo przygotowanie sceny, tutaj akurat pan dyrektor tym się zajmuje. Także to na takiej zasadzie, na takiej zasadzie działa.  
M: A kojarzy Pani jakieś organizacje, fundacje, stowarzyszenia z którymi się tutaj nie kontaktujecie w gminie? W gminie to Pani mówiła, że to raczej słabo, ale nie wiem, w powiecie czy w regionie?  
R: Właściwie nawet nie kojarzę czy są takie.  
M: Acha.   
R: Nie mam pojęcia czy są takie, takie organizacje. Nie wiem.  
M: A w wypadku, powiedzmy, tych LGD to właśnie wspominała Pani, że jest taka jakaś współpraca, tak? A na czym polega ta współpraca? To są te spotkania?  
R: Tak, spotkania, samo takie ja wiem, doradztwo, że czy składam wioski, czy cokolwiek, nie wiem czegoś, dzwonię do innej LGD i oni mi już po prostu powiedzą, doradzą, oni czasem się mnie pytają. Także taka wspólna jak gdyby działanie. Wspólne, uzupełniamy sie wzajemnie. Dwa, że kontakty. To też jest ważne, że po prostu my się nie tylko tyle kontaktujemy jeśli coś chcemy robić, tylko same takie kontakty, że się znamy, że oni tam nas zapoznają jeszcze z inną lokalną grupą my ich z naszą jakąś tam inną. My ich np. zaprosimy na wyjazd czy na szkolenie, oni nas. To też jest ważne. Czy nawet, nie wiem, tak jak u nas to też gminy się bardzo angażują w tą LGD, no i w innych lokalnych grupach tak samo jest. Także to też jest takie pozyskiwanie partnerów takiej współpracy.  
M: A w takim razie w wypadku takiej pomocy od tej LGD to polega głównie na właśnie na takich bieżących kontaktach i konsultowaniu tych wniosków, czy jeszcze są jakieś inne aspekty, że jest taka sytuacja, że tutaj stowarzyszenie zgłosiło się z pomocą gdzieś tam do innej LGD, czy lokalna grupa gdzieś tutaj się zgłosiła do stowarzyszenia w jakiejś konkretnej sprawie?  
R: To jest bardziej takie nie formalne, to nie jest tak, że piszemy jakieś pismo czy coś tylko jest tak na bieżąco, przeważnie to jest telefon i takie przez telefon.  
M: A Tak chciałem zapytać Panią, jak Pani właśnie rozumie w takim razie współpracę między tymi LGD, to są takie bieżące kontakty?  
R: Mhm, tak. Takie bieżące kontakty.  
M: To jest to samo?  
R: Ewentualnie, wydaje mi się, że można pozyskiwać partnerów nie tylko lokalne grupy z zagranicy ale też tych z terenu Polski, z całego kraju. To też by były np. wyjazdy, nie wiem, tam Turystyczna Podkowa, do ich terenów, czy nie wiem gdzieś w góry, czy nad morze. To można też w taki sposób. Bo to jest przeważnie takie, spotkania, wyjazdy, żeby coś z ich terenu, jakieś ich działania wcielić w nasz teren, tutaj u nas. 
M: A mówiła Pani cały czas o współpracy tak w regionie, z tymi innymi grupami działania, tak?  
R: Mhm.  
M: A czy jest nawiązana jakaś współpraca z zagranicą w ramach tego programu?  
R: Był wyjazd i była współpraca, ale na ten moment nic się nie dzieje.  
M: Acha, to było tak jednorazowo i koniec tak?  
R: Tak, tak. Nasza grupa była u nich, a później oni byli u nas. Czechy, Węgry i Austria. Tak jakoś. I to było też związane z odnawialną energią. Taki był temat tego wyjazdu i na tym się skupiało.   
M: A myśli Pani, że w wypadku takiego spotkania, że jak to powinno w takim razie wyglądać, że spotykają się i później jest nawiązywana jakaś współpraca, czy jeżeli tak to w jaki sposób to wyglądało?   
R: U nas wiem, że chwilę była taka współpraca, tylko to po prostu się rozbiło bo później brakło już funduszy, nie było wyjazdów, nie było takiego kontaktu, to trzeba też jednak język i wszystko się za tym ciągnie. Znaczy nie, wydaje mi się fajnie by było stworzyć coś takiego, i nad tym się myśli, są takie projekty, czy nawet ścieżki rowerowe, czy jakieś takie trasy i nad tym myśli się. Coś z tego może też wyjść, bo są takie projekty już. Już tworzą się.  
M: A to też zostało gdzieś zaczerpnięte stamtąd? Bo tak Pani wspomniała. 
R: Teraz to ścieżka węgierska ma się tworzyć, z Węgier do Krakowa. W taki sposób, także to będzie np. nie tylko tam węgierska grupa i dajmy na to krakowska, tylko to już by były wszystkie po kolei, no wzdłuż tej ścieżki, tak żeby każde te grupy się dołączały, żeby stworzyć takie po prostu, rzeczywiście partnerstwo. No bo wiadomo, jeśli z Węgier ktoś tam pojedzie, no to w międzyczasie trzeba nocleg, trzeba coś na tej trasie zbudować, coś zrobić, żeby ta osoba która po prostu, będzie z tego korzystać, żeby ona miała zapewnione wyżywienie, spanie, jakiś porządny ten przejazd, żeby było wszystko oznakowane i wszystko. Także myślę, że to jest sens i tworzą się takie projekty, myśli się nad tym. No może coś sie uda zrobić.  
M: A w wypadku tej współpracy z innymi LGD to jak Pani zdaniem powinno to wyglądać? Czy to inaczej powinno wyglądać wobec tego jak wygląda teraz?  
R: Wydaje mi się, że jest w porządku.  
M: Czyli jest w porządku, czyli nie ma czegoś takiego co by Pani poprawiła, żeby było lepiej?  
R: Nie. Z tego co ja się orientuję, z tego co ja tak zauważyłam to nie ma rywalizacji między LGD, bo to jest tak, że na dany teren przysługuje tyle i tyle pieniędzy. I to nie jest tak, że oni dostają to znaczy, że ja nie dostanę. Nie. Dla każdego są przewidziane pieniądze w zależności od ilości mieszkańców i nie ma stricte jakiejś tam tych rywalizacji. Wprost przeciwnie, można się dużo dowiedzieć, nawet do tych wniosków nawiązuję, ale nawet przy składaniu tych wniosków, dużo było bardzo podobnych błędów, także myśmy się kontaktowali między sobą: jak ty to robisz, żebym ja zrobił tak samo, no bo ty już tam byłeś to mi powiesz, już tam do urzędu nie będę już dzwonić itd.  
M: Czyli będziemy mieli szybciej..  
R: Tak, tak. Nawet przesyłanie sobie mailowo wzory uchwał, czy faksem czy cokolwiek, to naprawdę jest to pomocne. Jest to dobre mimo tego, że można zawrzeć, bo też mamy taką współpracę z Turystyczną Podkową, taki projekt współpracy. No to tutaj też będą wyjazdy, czy szkolenia, czy jakieś takie.   
M: I ten wasz projekt też jest związany z tymi lokalnymi grupami?  
R: Tak, tak, tak. Tylko w tym momencie to chyba się, nie wiem, czy jest na określony termin, nie wiem. Wiem, że był podpisywany taki projekt. Bo projekt pewnie ma określony dokładnie czas i później koniec. No my możemy utrzymywać tą współpracę, tylko że po prostu nie organizujemy nic w tym kierunku. Także w tym momencie to jest jakby takie obumarłe. W sumie chyba wszystkie lokalne grupy w tym momencie czekają tylko na pieniążki. Każdy ma pomysł co by tu zrobić, jak by to zrobić tylko nie ma funduszy. I o to się wszystko rozbija. Ale myślę, że w porządku są te działania i te właśnie współpraca, bo to jest takie ludzkie. To nie jest tak, że trzeba napisać pismo, wysłać, wziąć potwierdzenie itd. Nie, po prostu to jest takie sąsiedzkie można by powiedzieć.  
M: A Pani zdaniem co jest takim kluczem do takiej współpracy, żeby się tak dobrze układała?  
R: Nie wiem. Hm.... No najważniejsza to jest chęć i chyba tylko tyle. Chcieć. Bo nie ma jakiś takich wymogów stricte, że trzeba mieć to i to, trzeba być takim i takim. Trzeba chcieć tylko. Trzeba chcieć działać, chcieć coś zrobić i po prostu rozglądnąć się tylko, czy jest partner który chciałby z nami współpracować i tylko tyle. Nie ma takich jakiś stricte przeciwwskazań, że trzeba mieć staż itd. Nie bardzo dobrze np. dogadujemy się z LGD, która powstała w ubiegłym roku w listopadzie. I też bardzo dobrze nam się współpracuje. Na razie na telefon, na razie to jest taka współpraca no tak jak mówię sąsiedzka. Ale nie ma różnicy czy to jest stara grupa, czy dopiero powstała. Także myślę, że tylko wystarczy chcieć i tyle.  
M: A tak się zastanawiam, bo Pani powiedziała, znaczy czy z jakimiś organizacjami rządowymi albo samorządowymi tutaj stowarzyszenie też współpracuje?  
R: Tylko z urzędami gminy. Tak.  
M: Urzędy gminy, acha, dobra.  
R: Urzędy gminy no i z urzędem marszałkowskim też współpracujemy. Przecież te wszystkie wnioski itd., to UM.  
M: A Co do tych organizacji i tych kierunków działania, jakie działania stowarzyszenie podejmowało z innymi lokalnymi grupami?  
R: Takimi innymi tak?  
M: Wspominała Pani coś o Turystycznej Podkowie, tak, coś takiego?  
R: Mhm, tak.  
M: To jest jakiś projekt pomiędzy grupami działania, tak?  
R: Tak, się tak nazywa. Jak u nas jest Nadwiślańska Grupa Działania E.O. Cenoma, to u nich jest Turystyczna Podkowa. Taka nazwa.  
M: Acha, a ja myślałem, że to jest jakiś projekt.   
R: Nie, to jest ich nazwa. Znaczy projekty, to co do tej pory było to tylko szkolenia. Tylko szkolenia, ewentualnie wyjazdy, zapoznanie się. Takie rzeczy. Imprezy takie jakieś plenerowe.  
M: A czy są jakieś takie powiedzmy te lokalne grupy z którymi się współpracuje od czasu do czasu tylko? Zrozumiałem, że z większością tutaj stowarzyszenie współpracuje w miarę stale, że jest ten kontakt telefoniczny, jest ta pomoc.  
R: Znaczy nie jest tak, że ze wszystkimi się współpracuje. No np. ja do tej pory to współpracowałam, takie kontakty itd., trzy, cztery. Ale jest ich 42 , także...  
M: Z resztą nie ma w ogóle kontaktu czy tak jakoś rzadko.  
R: To jest tak, że mamy do siebie telefony itd., ale nie kontaktujemy się. To jest w zasadzie tak na bazie koleżeństwa. No na przykład z tą osobą mi się dobrze rozmawia, dobrze mi się współpracuje, więc do niej dzwonię.  
M: Acha, w ten sposób.  
R: W ten sposób, tak. Nie ma tak, że...  
M: No bo ja właśnie chciałem zapytać z czego wynika to, że z niektórymi lokalnymi...  
R: To bardziej takie koleżeńskie.  
M: Czyli to są relacje takie bardziej osobiste w takim razie.  
R: Wydaje mi się, że przeważa również to, czy są starsze osoby, czy młodsze, z kim nam się nam lepiej dogadać. Ta małopolska sieć ma za zadanie po prostu tak skupić te LGD, zapoznać je bardziej ze sobą. Żeby po prostu więcej się kontaktować, żeby mieć do kogo w razie jakiś problemów zadzwonić, czy zapytać się czy napisać maila, żeby była tu taka jednak współpraca wspólna.  
M: A czy pojawiły się jakieś przeszkody takiej współpracy? Zgrzyty jakieś problemy prawne czy coś?  
R: Nie.  
M: Czyli wszystko w porządku. A w taki razie jakby mogła Pani powiedzieć co się zmieniło dzięki temu, że jest ta współpraca?  
R: No dużo łatwiejszy dostęp do różnych informacji. Dużo łatwiejszy, naprawdę. Samo to, że łatwiej napisać taką uchwałę, można się posiłkować innymi uchwałami z innych grup, jak to ma wyglądać itd. Także wydaje mi się, że najważniejsze to jest to właśnie, te informacje. Czy informacje z urzędu marszałkowskiego, no nie zawsze można się do nich tam dodzwonić , nie zawsze można zdobyć informacje, ale to już między grupami się rozchodzą różnego rodzaju doświadczenia. O to też. To jest też takie ważne.  
M: A Czy to było tak, że powiedzmy, jeżeli nie wiem, tam stosunki koleżeńskie po prostu się układały dobrze pomiędzy Panią a jakąś tam inna panią z jakieś organizacji to czy to nie wpłynęło jakoś na , nie wiem, współpracę powiedzmy całych stowarzyszeń, czy, czy…  
R: Nie. 
M: tam jeszcze jedną rzecz chcę wyjaśnić. Ta współpraca obecnie polega głównie właśnie tylko na pomaganiu przy wnioskach, na telefonach?  
R: Tak. Ewentualnie jakiś szkoleniach. Szkolenia takie dla społeczności, czy jakieś wyjazdy takie.  
M: Czyli nie ma czegoś takiego tutaj kontakty a później się razem coś zrealizuje, bo się dobrze układa współpraca?  
R: Można tak. Można coś takiego zrobić.   
M: Jeszcze nie zdarzyło coś takiego?  
R: jeszcze się nie zdarzyło, bo nie było na to pieniążków. Jak pieniążki będą to można to zrealizować. Pieniążki były tylko na szkolenia, na takie miękkie projekty. A na to co Pan mówi, to tak i my już mamy ofertę właśnie, żeby zrealizować tą ścieżkę rowerową, czy pieszo-rowerową.  
M: I to też wynikało na samym początku z tego, że...  
R: To też wynika ze współdziałania LGD dwóch czy trzech takiej współpracy.  
M: Ale to też było, że na samym początku były jakieś tam stosunki, dobrze się układały z kimś fajnie się rozmawiało a później zaowocowało w ten sposób.  
R: Tak, tak, w ten sposób. Wiadomo najpierw trzeba się troszkę poznać, czy to jest sens zrobić, czy w ogóle się w coś takiego pakować, a później dopiero. Najczęściej to są te właśnie ścieżki rowerowe, czy jakieś takie organizacje, jakieś takie projekty.  
M: A co Pani zdaniem ułatwia współpracę między organizacjami?   
R: Co ułatwia, o, dostęp internetu, bo to jednak maile itd. No i chyba tyle. Telefon. I UM też ułatwia dostęp do innych lokalnych grup, bo po prostu my możemy sobie, no co możemy. Te szkolenia były dla LGD, to każdy członek poprosić o listę obecności, wszystkie namiary i tak dalej to już mamy. Nie trzeba tam chodzić i szukać tylko już mamy, taka i taka osoba itd.  
M: To, że wiadomo ewentualnie do kogo dzwonić?  
R: Tak, tak.  
M: A teraz takie pytanie: jaka forma Pani zdaniem takiej współpracy była by najlepsza? Chodzi mi też o jakieś tam prawne, jakieś finansowe, jakieś też ludzkie uwarunkowania. Jak to pani zdaniem powinno być, pod tymi kątami, żeby ta współpraca się jak najlepiej układała?  
R: Ale forma współpracy, to znaczy...  
M: Taka współpraca powiedzmy między LGD, jakieś prawne rzeczy, coś instytucjonalne?  
R: W tym momencie jest coś takiego, tylko to jest właśnie małopolska sieć LGD, do tego co my należymy jest zrobiona tak jakby grupa robocza można powiedzieć. Są telefony, są osoby wyznaczone, te osoby same się zgłosiły na jednym spotkaniu, na którym byłam. I to jest tak, że np. dwie osoby są poradnia księgowa, można do nich dzwonić oni wszystko nam powiedzą co i jak. Jest poradnia językowa, jest poradnia jakby prawna. No przeróżne takie małe odłamki, także to bardzo ułatwia taką współpracę.   
M: To ułatwia taka współpracę, tak?  
R: Tak, tak.  
M: To jest w takim razie tak, że Pani też czasami dzwoni i naprawdę może dostać tą pomoc i to spełnia swoją rolę, tak?  
R: Tak. Spełnia, bo nawet były takie ankiety, to było wszystko w języku angielskim, i tam są dwie osoby w tej małopolskiej sieci w takiej grupie językowej i bez problemu dzwoniłam. Mówię "język znam tyle o ile, a to trzeba jednak wysłać. Czy mogłaby mi Pani to sprawdzić ewentualnie poprawić czy przetłumaczyć, czy cokolwiek". Bez problemu. Tutaj u nas pani księgowa miała taki mały problem coś tam z księgowością i dzwoniła do pana który się zgłosił, że będzie udzielał porad i też bez problemu, bardzo chętnie. To też ułatwia, bo to nie tylko stricte związane z biurem czy z czymś, tylko ogólnie pod różną dziedziną można się czegoś dowiedzieć, czegoś douczyć.  
M: A widzi Pani potrzebę utworzenia czy jakiś zmian innych nie wiem, prawnych, czy utworzenia czegoś jeszcze, żeby...  
R: Żeby ułatwić?  
M: Tak, co może jeszcze teraz stwarza problemy, tak jak ta grupa, co sie zgłosiła do pomocy, co można innego takiego zrobić żeby też właśnie łatwiej było działać.  
R: Można by zrobić coś takiego jak pomoc przy, nie tyle w pisaniu tych wniosków, tylko po prostu już przy ocenie. Bo dla nas też będzie coś nowego, coś innego, jak po prostu te wnioski od beneficjentów oceniać. I też miało być coś takiego w planach, w ogóle są też w planach raz, że szkolenia dla LGD właśnie, czy z tej Małopolskiej Sieci, czy z Urzędu Marszałkowskiego, żeby nam było łatwiej. Czyli to jest po prostu taką grupę roboczą, która w razie potrzeby pomoże, podpowie jak ten wniosek ocenić, co z nim zrobić. No bo my się musimy też z tym liczyć, że te wnioski różne mogą wpływać i różne osoby mogą pisać te wnioski. My też się musimy liczyć z tym, że my tutaj będziemy troszkę też działać jako taka fundacja charytatywna. Przyjdzie beneficjent, ma pomysł, tylko "pomóżcie mi to napisać, bo nie umiem". My też nie możemy takiej osoby odesłać "panie, bo ja mam inną pracę", tylko musimy im pomóc. Bo to też będzie o nas świadczyć, my musimy jakoś tych beneficjentów zachęcać, pomagać, żeby oni chcieli. Bo są pieniądze i można coś zrobić. No i tutaj też by się właśnie przydała taka pomoc.  
M: A teraz trochę tak zmieniając temat, czy tutaj to stowarzyszenie podejmowało jakąś współpracę z samorządem lokalnym?  
R: Gminy, tak. I gmina była członkiem nie zwyczajnym, tylko takim innym. Nadzwyczajnym.  
M: Ale to gmina jako gmina była...  
R: Gmina jako gmina. Tak, wszystkie gminy jako gminy. To byli członkowie nadzwyczajni, tak. W tym momencie już nie ma tych członków nadzwyczajnych. Są zwyczajni, ale otrzymujemy pomoc z urzędów gmin, dlatego, że my mamy składki członkowskie. Każdy członek płaci u nas 120 zł, każdy członek wpłaca. No troszkę teraz mam problem ze ściągnięciem tych składek, bo po prostu członkowie nie płacą. Ale teraz dostaniemy część pieniążków, jeśli dostaniemy, i potem jest problem, bo nie mamy, no, te pieniądze jest nam więcej potrzebne niż dostaniemy. I gminy po prostu mają tak jakby dodatkową składkę, oni się nam składają, oni nam pomagają, bo np. składka od gmin tam będzie 1000zł. Czyli w sumie już by było 7 tysięcy. I my później, to jest nawet nie tyle składka, co pożyczka. Tylko my im nie oddajemy, tylko po prostu organizujemy jakąś imprezę, w jakiś inny sposób im to oddajemy. Przez organizację czy imprez, czy wystaw, czy szkoleń, czy czegokolwiek. Także to jest pomocne i są takie, takie organizacje z nami współpracują. To są urzędy gmin.  
M: I te wspólne działania z tymi urzędami to jest właśnie to, co pani teraz wspominała, tak?  
R: Tak. Urzędy gmin, gminy też chcą z nami współdziałać, bo wiedzą, że będą wnioski i będą składać do nas te wnioski, będą pozyskiwać fundusze.  
M: A jak pani rozumie taką współpracę właśnie pomiędzy tuta stowarzyszeniem a urzędem gminy?  
R: TO znaczy mi się wydaje, że jest w porządku ta współpraca, że się dobrze współpracuje, bo np. gminy nam, no nie można ukryć, że pomagają finansowo. Gminy nam udostępniają lokal, no bo to nie jest stricte tylko stowarzyszenia, tylko my to wynajmujemy czy tam umowa o użyczenie itd. Gminy nam w tym momencie dają pracowników. Tak, bo tak jak ja z urzędu gminy, pracuję w urzędzie gminy, tutaj się zajmujemy po godzinach, no ale też żeśmy powiedzieli... Panowie wójtowie, czy burmistrzowie może nie zmuszają, tylko tak nie naciskają, ale tak mówią "słuchajcie, zróbcie coś, pomóżcie tam, zróbcie coś w tym kierunku", to jest taka mobilizacja. Także to w tym kierunku. Czy przy organizacji jakichś imprez, też z gminy się udzielają. Nie tylko tyle my pozyskujemy od nich tak jak mówiłam te fundusze, pieniążki, ale oni nam dają ludzi takich do pomocy. Materiały i to też jest taka...  
M: Ale to w taki razie pani zdaniem pomoc gminy głównie powinna, znaczy taka współpraca pomiędzy takim stowarzyszeniem a gminą powinna głównie polegać na tym, żeby właśnie gmina jakoś osobowo tak wspomagała?   
R: Nie tylko osobowo, bo też np. przez pomoc taką niefinansową, nieosobową, ale taką doradczą. To też, tak. Bo w razie jakichś problemów tam też jest pani księgowa, czy pan prawnik, czy ktoś też. To jest bardziej takie wspomaganie. Czy przez promowanie nas jako Lokalnych Grup Działania. I to też jest pomoc dla nas. Bo już nam ściągają jakby te osoby, ściągają społeczność itd.  
M: A jak wygląda funkcjonowanie tutaj tych programów współpracy pomiędzy organizacjami pozarządowymi, czyli tuta pomiędzy stowarzyszeniem a pomiędzy gminą?  
R: Stricte jakichś takich umów, czy jakichś takich projektów to jeszcze nie ma. To jest na razie na bazie takiego przygotowania. O projekty współpracy to my dopiero będziemy się wdrażać, przygotowanie i wdrażanie od 2010 roku. Także w następnym roku. W tym momencie to już tak się pomalutku rozglądamy co by można było zrobić, z kim i w jaki sposób, kto by mógł nam pomóc, co zrobić dla nas i my dla niego. No bo to musi być współpraca taka obopólna, żeby po prostu jakieś wnioski obopólne...  
M: A to w ramach tego programu Leader, tak?  
R: Tak, tak, tam jest wdrażanie projektów współpracy.  
M: Bo tam musi być chyba urząd, tak? Lokalna grupa i stowarzyszenie jakieś, tak?  
R: To znaczy nie, to nie musi być. To tylko Lokalne Grupy Działania, bo Leader to jest tylko do Lokalnych Grup Działania. I te projekty współpracy i wdrażanie projektów współpracy to my możemy albo z Lokalnymi Grupami Działania, albo z gminami. To nie musi być na terenie Polski, może być spoza granic Polski. Albo ze stowarzyszeniami, albo z fundacjami, albo nawet z przedsiębiorcami, to jest wszystko jedno. Byle były projekty współpracy, które przynoszą coś dla społeczności. Projekt współpracy nie może być tylko, że coś tam dla nas, tylko razem coś robimy, czy z gminą, czy z przedsiębiorstwem, czy z jakąś Lokalną Grupą, czy ze stowarzyszeniem razem coś organizujemy. Możemy nawet robić samo szkolenie, czy ścieżkę rowerową, czy budować razem cokolwiek, czy jakiś wyjazd razem zorganizujemy, ale razem. Żeby to nie było, że tylko jedna grupa wszystko, a druga tylko jest na papierze, tylko coś robimy razem.  
M: A czy tutaj stowarzyszenie uczestniczy w tych konkursach dla organizacji, które są ogłaszane przez władze samorządowe?  
R: Nie było takich konkursów.  
M: Nie było czegoś takiego, dobra. Czyli tak podsumowując jeszcze co pani zdaniem jest najważniejsze do takiej współpracy, pomiędzy samorządem a pomiędzy organizacją?  
R: Raz, żeby samorząd się interesował co robi organizacja, żeby po prostu chciał wiedzieć co się tam dzieje. A co jeszcze? Fundusze, pieniążki.  
M: Czyli to żeby wspomagał finansowo, tak?  
R: Tak, żeby wspomagał finansowo, żeby wspomagał tak doradczo właśnie, żeby można było sie zapytać, żeby to nie było tak, że robimy wspólnie projekt, np. gmina ze stowarzyszeniem, ale w sumie robi ten projekt tylko stowarzyszenie, żeby to było takie coś razem. Razem to znaczy rzeczywiście razem. I żeby to był wkład nie tylko taki rzeczowy, osobowy, ale też właśnie jakieś pomysły. Żeby nie tylko było coś rzeczowe, że "damy im tyle i tyle pieniędzy, oni zrobią resztę", tylko żeby to było też jakieś pomysły, coś takiego innego.  
M: Czyli żeby też się włączali w takie działanie. A czy tutaj stowarzyszenie współpracuje stale z urzędem?  
R: Tak.  
M: Tak, stale. A to z czego wynika ta regularna współpraca?  
R: Że jest ta współpraca taka ciągła? Z racji tego, że gminy są po prostu naszymi członkami, chyba z tego.  
M: Acha, czyli to nie jest tak, że oni są członkami i nie pomagają, tylko cały czas się włączają.  
R: Tak, cały czas. Bo nawet jest tak, że my mamy koordynatorów, w każdej gminie są koordynatorzy. I jak jest np. walne zebranie członków to ja już nie dzwonię do każdego członka, tylko do koordynatorów i oni mają za zadanie ze swojej gminy swoich członków powiadomić.   
M: A czy zdarza się jakaś taka sytuacja, powiedzmy, na jakieś, nie wiem, na jakich polach może ta współpraca jest regularna, może na jakichś polach jest przypadkowa. Jest coś takiego? Można jakoś tak rozróżnić?  
R: Nie, wydaje mi się, że jest cały czas, że gminy w tym momencie się cały czas angażują. Pytają jak z wnioskami, co z wnioskami, czy przyszły uzupełnienia, czy wysłali.  
M: Czyli cały czas?  
R: Cały czas. Czy będzie walne, czy już było, kiedy będzie, także cały czas.   
M: A to tutaj stowarzyszenie jakoś też, nie wiem, jest taka potrzeba ze strony stowarzyszenia do takiej stałej współpracy?  
R: Tak. Jest.  
M: Acha, czyli to pomaga też taka...  
R: Pomaga, bo to nawet nas tak raz, że mobilizuje, dwa to wspomaga pomoc różnego rodzaju. Także to są dobre takie kontakty, naprawdę.  
M: A są jakieś takie sytuacje, jakby mogła mi pani jakiś przykład może podać takiej konkretnej sytuacji, w której pomiędzy właśnie, znaczy był jakiś taki efektywny efekt [śmiech] współpracy z samorządem?  
R: No te wszystkie...  
M: To wszystko co pani wymieniła to to jest wszystko przy pomocy samorządu.  
R: Tak, samorządów, tak. Wszystkie które były takie, właśnie ten konkurs ekologiczny to też przy pomocy właśnie nie tylko stowarzyszenie go organizowało ale z gminami. I to były nie tylko po prostu z terenu tutaj gminy Szczurowa, ale z terenów siedmiu gmin szkoły itd., i to razem żeśmy organizowali. Także przy tym też pomoc, bo to też właśnie, sama organizacja tego, jak co zrobić, gdzie to zrobić, w jaki sposób, samo to.   
M: A zdarzały się jakieś takie sytuacje, że stowarzyszenie chciało coś zorganizować i wyszła jakaś tam współpraca, ale to nie było takie efektywne, że pojawiały się jakieś problemy czy coś?  
R: Zawsze się pojawiają jakieś problemy. Zawsze coś...  
M: Ale to na jakich polach głównie to...  
R: To znaczy to już wychodzi w praniu, np. "o Jezu, coś żeśmy tam źle policzyli, coś nam brakło", no to wtedy szybko do gmin. "Czy możecie, czy nie możecie wspomóc stowarzyszenie". To na takich polach, czy nawet gdzie to organizujemy, czy tutaj w tej gminie, czy w tej gminie. Czy będzie po prostu wtedy mobilizacja, bo dajmy na to robimy to w gminie Nowe Brzesko. No to wtedy czy Nowe Brzesko będzie dysponować czy salą, czy odpowiednim terenem, czy będzie podest na przykład, kurs jakiegoś tańca no to czy będzie podest, czy będzie nagłośnienie, czy jest w ogóle możliwość czegoś takiego. Na takiej bazie, to właśnie o to chodzi. Są problemy, bo to zawsze są problemy, zawsze coś wyjdzie, ale przeważnie jak coś już wychodzi, to już w praniu.  
M: Na bieżąco.  
R: Tak.  
M: Dobra. A w takim razie co mogłaby pani powiedzieć, że co się zmieniło dzięki tej współpracy z samorządem? Znaczy bo nie wiem, czy rozumiem dobrze, czy to jest tak, że samorząd od samego początku tak pomaga stowarzyszeniu, tak?  
R: Tak. Samorządy w ogóle były jakby takim motorem działania stowarzyszenia, powstania stowarzyszenia. Bo tu właśnie ci panowie wójtowie i tam jest jeden pan burmistrz, oni w ogóle zapoczątkowali stowarzyszenie. Także oni od samego początku udzielają się, organizują, pomagają. Także może teraz troszkę mniej, bo już teraz tak jak mówię, jest już biuro, jest zarząd, ale na każdym walnym zawsze są pytania, zawsze są jakieś pomysły. Czasami też są spotkania dla samych wójtów. Bo oni rzeczywiście się angażują w pracę stowarzyszenia i dzięki nim póki co funkcjonujemy.  
M: A jakby mogła pani powiedzieć, czy jakieś bariery, jakieś ograniczenia tej współpracy z samorządem się pojawiają? Że coś blokuje, coś by się przydało?  
R: Chyba nie, chyba nie ma jakichś takich drastycznych...  
M: Generalnie co? Można zawsze po prostu liczyć na pomoc ze strony samorządu?  
R: Wiadomo że to na tyle, na ile samorząd może, bo to nawet jeśliby o te składki chodziło, to też nie zawsze samorząd może tyle ile my byśmy chcieli itd. Ale zawsze w razie jakichkolwiek problemów można się zgłosić czy do pana wójta, czy do pana burmistrza i powiedzieć "jest taka i taka sytuacja, w stowarzyszeniu dzieje się tak i tak". I myślę, że to na tym polega ta współpraca. I póki co, to jest dobrze. I tutaj bym nic nie zmieniała. Wydaje mi się, że nie ma jakichś radykalnych przesłanek "trzeba coś z tym zrobić, bo się dzieje źle". Nie, wydaje mi się, że jest dobrze.  
M: A tutaj przygotowanie stowarzyszenia do współpracy z samorządem jak wygląda? Czy jest wszystko dobrze przygotowane, czy to też jest tak, że czasami też się może tutaj jakieś zgrzyty pojawiają, że ktoś nie ma kwalifikacji?  
R: To znaczy nie, o te kwalifikacje, bo myśmy tu do wniosku jak żeśmy składali, musieliśmy mieć właśnie wszystkie dokumenty itd. Z tym jest taki problem, że jeśli jest pan wójt czy pan burmistrz, to wiadomo, to jest pan wójt czy pan burmistrz i on ma kwalifikacje. I chociażby się waliło to wiadomo, że jest wójtem czy burmistrzem i ma jakieś tam kwalifikacje. Z urzędem marszałkowskim jest tak, że jeśli się nie ma tego na papierku, to nie ma. A czegoś takiego jak doświadczenie czy coś takiego, urząd marszałkowski twierdzi, że to nie jest dokument potwierdzający wiedzę i doświadczenie. Trzeba mieć kurs, trzeba mieć certyfikat. A przeważnie wójtowie czy burmistrzowie jeżdżą na takie kursy, ale nie biorą takich dokumentów, bo dla nich to jest niepotrzebne, bo po co im certyfikat następny, jak on wie, że to ma. A później dla nas z tego względu są problemy. Bo my nie mamy tych dokumentów i nie potrafimy udokumentować tej wiedzy i doświadczenia. To tylko może w tym aspekcie. A tak przygotowanie jakieś tam do zebrania walnego, czy do jakichś takich spotkań to myślę, że nie, my przeważnie się posługujemy, mailowo się informujemy itd. i na takiej zasadzie to polega. Ewentualnie później drukujemy materiały i już na zebraniu rozdajemy czy rzutnikiem jest wyświetlane. Ale tak to myślę, że organizacja z urzędami, z gminami jest w porządku. Gdyby się troszkę ten urząd marszałkowski tak troszkę... Chociaż ja rozmawiałam z paniami, one mówią że to nawet nie sam urząd, ile ministerstwo takie ma wymogi.  
M: Acha, czyli to też jest wszystko z góry.  
R: Wszystko z góry już jest narzucane, tak.  
M: A takie pytanie, jak tutaj by oceniła pani pozycję stowarzyszenia na tle tych powiedzmy innych lokalnych grup działania?  
R: Znaczy ale to na...  
M: W regionie.  
R: W regionie jest tylko jedna Lokalna Grupa. Na danym terenie może być tylko jedna Lokalna Grupa Działania.   
M: Czyli to nie można tak powiedzieć.  
R: No nie można tak tego porównać, bo tak jak u nas na przykład jest siedem gmin i to jest tylko jedna grupa. Dany region to jest jedna grupa. Np. tutaj Borzęcin to już jest inna grupa działania. Tarnów to już jest inna grupa działania. Brzesko, nawet nie wiem czy Brzesko jest, ale Gnojnik, Iwkowa to już jest inna grupa działania. Także każda grupa działania ma swój tak jakby obszar.  
M: A jakby mogła pani powiedzieć czy w takim razie tutaj stowarzyszenie też ma jakiś wpływ na decyzje, które podejmuje samorząd? Czy są jakieś takie konsultacje? Odbywa się coś takiego?  
R: Ma wpływ, ale...  
M: Bo tak się zastanawiam, skoro stowarzyszenie zostało stworzone po to, żeby wspomagać realizację tych projektów...  
R: Lokalną społeczność.  
M: ...tak, no to też to jest jakiś tam trud tutaj osób ze stowarzyszenia włożony w realizację tego projektu, więc to chyba też, nie wiem. Czy można powiedzieć, że tutaj stowarzyszenie ma też wpływ, skoro też jakoś tam wspomaga tą realizację projektów. Czy też ma wpływ na wyznaczanie tych projektów, jakie projekty będzie się realizować.  
R: Tak, projekty mamy właśnie w tej Lokalnej Strategii Rozwoju napisane jakie projekty, taki temat, może nie temat, zakres może...  
M: Ale to też się konsultuje z samorządem, dlaczego te, dlaczego nie te, czy nie ma takich konsultacji?  
R: Konsultacje, czemu takie itd. to były na bazie pisania Lokalnej Strategii, czyli wcześniej.  
M: Acha, czyli to jest w ten sposób.  
R: Tak, a my mamy tak, że urzędy gminy muszą się z nami liczyć w ten sposób, że mogą tutaj przy podejmowaniu decyzji, że taki i taki projekt, muszą brać pod uwagę – nie tylko urzędy, nie tylko gminy, tylko wszyscy beneficjenci – że ten projekt musi być dobrze zrobiony. Musi to być dobry, naprawdę dobry pomysł, dobrze zrobiony, dobrze wszystkie koszty wyliczone itd. To jest jedna kwestia. Druga że też bierze pod uwagę nas, lokalne grupy działania, dlatego, że my mamy, pozyskujemy część tych pieniążków, te składki od gmin, także oni już sobie w budżecie muszą zaplanować, że "słuchajcie, mamy na terenie lokalną grupę działania, oni na pewno będą coś tam od nas chcieć, jakąś pomoc". Także to też muszą brać pod uwagę to, że lokalna grupa działania działa, coś robi i będzie coś od nich chciała. Także myślą o nas. Myślą i uwzględniają w swoich planach.  
M: A tak się zastanawiam, czy w takim razie, bo myśmy cały czas mówili o sytuacji obecnej, jak ta sytuacja wygląda. A jeżeli byłaby taka sytuacja hipotetyczna, że trzeba byłoby wyłonić jakiegoś reprezentanta tych lokalnych grup działania, który by np. wspomagał, jakoś reprezentował ich interesy wobec urzędu marszałkowskiego jako powiedzmy taki jeden organ, to przede wszystkim jak by wyznaczano taką właśnie, czy organizację czy to osobę, czy to właśnie co by to było? Czy to lepiej by było jakby to była jedna osoba jakaś, która by reprezentowała interesy wszystkich tych lokalnych grup działania, czy jedna organizacja?  
R: Znaczy w tym momencie to właśnie po to jest zrobiona, po to jest powołana ta sieć, Małopolska Sieć LGD. Po to, tak, żeby ona nie dość że nas między grupami zapoznaje itd., to też nasze prośby, nasze jakieś tam sprawy, które są nam potrzebne itd. przedstawiała urzędowi marszałkowskiemu. To co nam się np. nie podoba itd. To przedstawia urzędowi marszałkowskiemu.  
M: I to faktycznie widać później jakieś efekty?  
R: To dopiero zaczęło działać. W tym momencie efektów nie ma żadnych. Jest powołana tak też KSOW, Krajowa Sieć Obszarów Wiejskich. I to ma też na celu tak jakby bardziej dać tym lokalnym grupom działania szansę takiej informacji z tymi urzędami marszałkowskimi. W ten sposób. A taki dostęp, to tak jak u nas np. do czy pani prezes, czy ja też jeżdżę do urzędu marszałkowskiego czy składać wnioski, czy itd. Odpukać, ale bardzo dobra jest współpraca z urzędem. W sensie, że np. dzwonię, umawiam się, na drugi dzień mogę jechać z tym co chce, czy na telefon, czy jechać, dowiedzieć się jak to ma wyglądać, jak to zrobić i wszystko panie wytłumaczą i powiedzą, tak. Także to nie ma tak, że "ty nie możesz, bo ja mam same prace interwencyjne". Także już nie jestem czy tam pracownikiem, czy coś, że nie mogę, to nie jest stricte sprawdzane, tylko panie widzą. Ktoś przyjechał z materiałami czyli się interesuje, coś na ten temat wie, chce się coś dowiedzieć. Nie ma jakiegoś takiego "tobie nie powiem, bo ty nie masz umowy o pracę z tą organizacją", nie, to nie jest tak. Także w porządku panie, są życiowe, zawsze powiedzą co i jak.  
M: Dobra, no to z mojej strony to wszystko. Nie wiem, czy pani jeszcze coś chce dodać?  
R: Nie no chyba tyle.  
M: To dziękuję bardzo.