Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Agnieszka Feliks 
Wywiad: A_MIE119_8054.1_M03 
Czas nagrania: 1 godz. 41 min. 09 s. 
Ankieter: Jagoda Dziuba 
  
M: To proszę na początku krótko opowiedzieć o swojej organizacji pozarządowej. Jak powstała, jaka jest historia.  
R: Powstała w 94 roku. Teraz jest dokładnie 15-lecie. Co zresztą możemy zobaczyć tutaj na tych wystawach, bo jednym z punktów właśnie tego, obchodów tego 15-lecia będzie wystawa osiągnięć w postaci różnych dyplomów, artykułów, pucharów. Jak również zwiększona ilość imprez sportowo - rekreacyjnych jakie będziemy organizować na obiektach Ośrodka Sportu i Rekreacji w Miechowie przy miechowskim basenie.  
M: W jakich okolicznościach powstało? 
R: W jakich okolicznościach. No, zaistniała realna potrzeba ku temu, żeby stworzyć pewną konkurencję dla Szkolnego Związku Sportowego, ponieważ robił sporadyczne imprezy, które właściwie nie przynosiły masowego efektu. To znaczy, chodzi o to, że odbywała się np. jedna impreza z siatkówki i na tym koniec. Więc ci, którzy się interesowali siatkówką no to nie mieli możliwości sprawdzić się właśnie w zawodach. A ponieważ ja, z racji swojego wykształcenia i uprawnień, jestem sędzią i trenerem siatkówki, siatkówką no param się praktycznie od szkoły podstawowej w Busku Zdroju, gdzie między innymi w mojej drużynie był Irek Mazur – trener kadry narodowej siatkarzy. Mieliśmy wspaniałych kolegów itd. I sukcesy. No więc uważałem, że żeby rozpropagować siatkówkę w Miechowie to należy tych imprez robić dużo. I stwierdziłem, że trzeba powołać organizację, która da mi swobodę działania. W rozumieniu, że będzie większa ilość tych imprez. Nie będą one dotyczyły li tylko siatkówki ale również innych dyscyplin. I wiele różnych dyscyplin udało mi się dzięki temu rozwinąć. Stowarzyszenie stworzyło kilku zapaleńców. Nie będę ukrywał, że to był mój pomysł, bo zadzwoniłem do Kielc, bo jeszcze kiedyś Miechów był pod Kielcami, do Świętokrzyskiego Związku Ognisk TKKF w Kielcach. I pan prezes przyjechał do Miechowa, przekonał mnie o tym, żeby jak najszybciej to zrobić. I dokładnie żeśmy to zrobili. Były burmistrz Miechowa, pan Muszyński, niezwykle rzeczowy, konkretny włodarz tego terenu, pomógł mi w założeniu. No bo to wiadomo, tam były jakieś sporne koszty, ale to wiadomo, nie z własnej kieszeni, tylko on mi pomógł w założeniu tego stowarzyszenia. No i mamy własny statut, proporczyk, który zaprojektowałem został zrobiony, flagę mamy własną, potężną kronikę z osiągnięciami no i mnóstwo, mnóstwo artykułów. Dlaczego TKKF? Ponieważ, tak jak powiedziałem, TKKF da mi swobodę działania. Od 57 roku kiedy powstał TKKF w Polsce, czyli Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej, wyprawiło imprezy i popularyzowało sporty, które kiedyś w ogóle w Polsce nie były popularne. Między innymi siłownie pierwsze powstawały właśnie pod patronatem TKKF-u. I taką siłownię założyłem w Miechowie, przez rok prowadziłem. Mam sprzęt do siłowni. Pieniądze na ten sprzęt załatwił mi jeden z posłów, byłych posłów w Warszawie. Więc lokalny samorząd nie dał na to ani grosza. Tylko problemem jest jedno, że na dzień dzisiejszy praktycznie tego sprzętu nie mogę wyeksponować, ponieważ nie mam lokalu. Kiedyś ten lokal był a w związku z tym to funkcjonowało. To była siłownia taka bardziej ogólnorozwojowa, ponieważ przychodziły również panie i prowadziłem zajęcia z zakresu takich ćwiczeń ogólnorozwojowych. Panie przyszły, poplotkowały, a więc miały swój czas zajęty miło. A poza tym się ruszały. To jeśli chodzi o siłownię. A poza tym, no mówiłem również o siatkówce. Wprowadziłem również bieganie. Sam biegam od wielu lat. No można powiedzieć od 30 lat. No więc uważałem, że jest to forma, którą należy na ten teren wprowadzić. I udało mi się. Założyłem przy TKKFie ośrodek joggingu, czyli biegania. I wymyśliłem imprezę, która się nazywa "Cross Miechowity", ulicami miasta, więc łączy się pewne elementy historyczne, krajobrazowe, turystyczne z elementami typowo zdrowotnymi i ruchowymi. No więc jak w pierwszych tych Crossach Miechowity brało udział około, powiedzmy, 80 osób, 120, tak miałem takie imprezy gdzie brało udział nawet i 600 osób. Nie tylko z terenu naszego powiatu, ale z terenu tych powiatów ościennych, a nawet i spod Krakowa. Teraz praktycznie będzie siódmy ten Cross. Czyli no przez 7 lat no to kilka tam, około ponad 2,5 tysiąca ludzi się przez ten Cross przewinęło. Oczywiście jest to wszystko nagłaśniane w prasie, no bo chodzi nam też o promowanie tego. A poza tym ja też współpracuję z lokalnymi gazetami typu Ziemia Miechowska, typu Gazeta Miechowska, Wieści Miechowskie, z Dziennikiem Polskim, z Gazetą Krakowską. Ale przede wszystkim z Wieściami Miechowskimi, gdzie piszę o różnej tematyce społeczno-politycznej, która mnie nurtuje i drażni. Ale przede wszystkim o sporcie. I również o walorach biegania. Z racji tego, że sam praktykuję to, to również i o tym piszę. Jeśli chodzi natomiast o działaczy. Wszystko się opiera na wolontariacie. My praktycznie nie mamy żadnych funduszy, natomiast jeśli ktoś nam zleca jakąś imprezę no to na przykład albo kupuje nagrody, albo np. jak w przypadku Crossu Miechowity no to mamy tam skromne pieniądze na sędziowanie. Albo też mamy prywatnych sponsorów.  M: A ilu wolontariuszy mają państwo?  R: Znaczy to się wszystko zmienia. Ewenementem było, kiedy TKKF powstawał przy szkole, w której pracowałem - Zespół Szkół nr.2 w Miechowie. Teraz jestem od 3 lat na emeryturze. Ale wtedy kiedy byłem w szkole, to miałem możliwości niesamowite, ponieważ dużo młodzieży brało w tym udział. Poza tym premiowani byli wyższą oceną z wychowania fizycznego, no i mieli możliwości obcowania również ze sportowcami na arenie powiatowym, wojewódzkim i nawet jeździliśmy na imprezy rangi ogólnokrajowej. Ale oprócz biegania, oprócz siatkówki, wprowadziłem, nie wiedząc o tym, że dokładnie w 94 roku kiedy zakładałem TKKF powstała siatkówka plażowa w Polsce oficjalnie. I od momentu, kiedy prowadząc obozy, kolonie, zimowiska, ale przede wszystkim kolonie nad morzem polskim, tam poznałem tą siatkówkę plażową i wprowadziłem tu na grunt Miechowski. Więc od momentu pierwszego turnieju, no to w sumie zorganizowałem, przy współpracy tych właśnie wolontariuszy, około 35 turniejów samej siatkówki plażowej. No ale oprócz siatkówki, siatkówki plażowej, biegania, tych sportów siłowych, no to propagujemy również sporty rowerowe, rajdy rowerowe, wyścigi, maratony rowerowe, jak również wprowadziłem po raz pierwszy bardzo popularną kiedyś koszykówkę uliczną, czyli trio basket. I byłem pierwszy, który właśnie organizował turnieje. W sumie z kilkanaście tych turniejów zorganizowałem i w tym roku będzie kolejny turniej. A więc TKKF popularyzuje różne formy dyscyplin sportowych, które są mało znane, a mówi się o nich, że to są tak zwane "sporty całego życia". Również TKKF wprowadził na grunt miechowski ringo.   
M: To kółko.  
R: No niby to jest sport rekreacyjny ale na wysokim poziomie. A byłem dwa razy na mistrzostwach Polski we Wrocławiu i w Warszawie w latach 80 z reprezentacją szkoły. Także poznaliśmy to i zobaczyliśmy jak na wysokim poziomie co z tym kółkiem można robić. I praktycznie wszędzie, gdzie się pojawiałem, również w kraju, ale również za granicą: Grecja, Hiszpania, Chorwacja, tam pokazywałem to kółko i pokazywałem jak się w to gra. Rozkładałem na plaży boisko do ringo, a dzieciaki lubią się ruszać, jak widzą coś nowego no to tym bardziej. Więc to kółko było sobie wyrywane z rąk. I dokładnie o to mi chodziło. Raz, że popularyzowała się dyscyplina, którą wymyślił polak, Włodzimierz Strzyżewski, nieżyjący olimpijczyk, z którym działałem w takiej Centralnej Komisji Kultury Fizycznej w Warszawie. A dwa, że te dzieci się po prostu ruszały. I dokładnie celem naszego TKKF-u jest to, żeby się wszędzie ruszać. Od trzech lat, jak nastał nowy burmistrz, zresztą mój uczeń - Krzysztof Świerczek - oprócz tego, że funkcjonuje basen, a więc sporty wodne, również jest siatkówka plażowa, ringo, kometka, takie gry rekreacyjne typu krokiet czy ewentualnie rzut podkową. A dla dzieci organizujemy takie gry i zabawy w wodzie. Oczywiście nagrody funduje lokalny samorząd czyli pan burmistrz. Czyli, no mówiąc szczerze, moje zamierzenia dotyczące powstania tego TKKF-u i cele zostały osiągnięte i nawet może ponad miarę. I dokładnie to o to chodziło.  
M: A co uznałby pan za największe osiągnięcie organizacji?  
R: Największym osiągnięciem jest ilość osób, która wzięła udział w imprezach, które żeśmy organizowali. Ale bardziej konkretnie. Oprócz tego ośrodka joggingu i siłowni, która funkcjonowała tam przez pewien okres na pewno dużym sukcesem jest powstanie ośrodka terapii dla osób trzeciego wieku. To jest właśnie dzienniczek. I takich ośrodków w kraju jest 12. Akurat w takim malutkim mieście jak Miechów taki ośrodek powstał. Celem ośrodka jest aktywizacja ludzi po trzydziestce, po czterdziestce, właściwie po pięćdziesiątce, którzy mają tam różne problemy zdrowotne. A my chcemy ich przekonać, że jak się będą ruszać to będą zdrowsi. Myśmy wprowadzili w 2006 roku, kiedy ten ośrodek powstał, a więc to już jest czwarty rok funkcjonowania. Były dwie sekcje. Była sekcja siatkówki dla pań i panów, która funkcjonuje nadal i również był aerobik. Przerosło to moje oczekiwania jeśli chodzi o ilość osób biorących udział w tym ośrodku, ponieważ ponad 80 osób było zarejestrowanych i ćwiczących. Plusem jest to, że te Ośrodki Terapii dla osób trzeciego wieku są finansowane przez zarząd główny TKKF w Warszawie. To znaczy, opłacany jest lekarz, który bada osoby, które ćwiczą w tym ośrodku, opłacany jest instruktor, mamy pieniądze na wynajem obiektów w postaci hal czy tam, jeśli chodzi o aerobik, no to specjalnej sali z lustrami do aerobiku. No bo jak ćwiczymy jogging, tak jak teraz mamy sekcję joggingu, no to już nie musimy wynajmować, no bo wiadomo, bieżni się nie wynajmuje. Tym bardziej lasu jak się biega po lesie. Poza tym, grupa związana tych osób, które ćwiczą w tym ośrodku, powstają nowe formy ruchu. Np. nordic walking. I tak, tydzień temu wróciła z centralnego szkolenia dla instruktorów właśnie Ośrodków Terapii Trzeciego Wieku , grupa dwóch osób, w tym również mój syn, która również uczyła się jak ćwiczyć ten nordic walking, jak go promować. Ale również oprócz nordic walkingu był również aqua aerobic, który chcę wprowadzić tutaj na terenie naszego basenu. Więc niewątpliwie oprócz dużej ilości osób, które przewinęły się przez te 15 lat w naszych imprezach, to sukcesem jest właśnie powstanie tego Ośrodka Terapii Ruchowej jako jednego z nielicznych w kraju, który aktywizuje osoby starsze. Biorąc pod uwagę fakt, że społeczeństwo nam się starzeje i będzie się starzało - jest to dokładnie ta tendencja, która się utrzymuje na świecie, bo mówiąc szczerze coraz mniej się tych dzieci rodzi - osoby starsze mają problemy zdrowotne czy tam wcześniej mieli, więc celem ośrodka jest ich usprawnianie w jakimś sensie. A tych, którzy mają np. nadwagę, no to żeby tą nadwagę zgubili. A już mamy w naszym ośrodku kilka przykładów takich, że osoby zgubiły nawet i po 20 kg. I chyba dosyć dużym sukcesem naszego stowarzyszenia jest fakt, że miejscowa młodzież i dzieci, również i dorośli, mogli, dzięki naszym inicjatywom, mogli uczestniczyć w imprezach rangi wojewódzkiej. czego by nigdy nie mogli zrobić np. ze Szkolnym Związkiem Sportowym, z racji swojego wieku albo, że np. nie załapują się do reprezentacji szkolnych, prawda, w danej dyscyplinie. A więc brali udział w imprezach rangi wojewódzkiej, z sukcesami zresztą, i ogólnopolskiej w Sierakowie Wielkopolskim odbywały się takie ogólnopolskie Spartakiady. I jednocześnie były później połączone, od bodajże... już nie pamiętam, który to był rok, od kilku lat połączone z Ogólnopolskim Festiwalem Gier i Zabaw Rekreacyjnych. Więc wymyślano gry, zabawy i tu cieszę się, bo odniosłem sukces, bo na jednym z takich festiwali zająłem 3. miejsce wymyślając grę PIND BOXING, dosyć fajną. I najwięcej osób brało udział, mówiąc szczerze, w tej dyscyplinie. Poza tym jeszcze wójt Żebrak Jan z Charsznicy dał mi beczkę kapusty, no bo region Charsznicki, więc wszyscy uczestnicy, którzy brali udział w tej grze dostawali kiszoną kapustę. Znaczy właściwie sami brali, bo była tak dobra, że potem nie musieli jeść obiadu. Więc przy okazji żeśmy zareklamowali tą kapustę Charsznicką, a poza tym, no i Miechów. Często udzielając wywiadów i lokalnej prasie tam w Poznaniu, jak również telewizji poznańskiej, a ostatnio udzielałem wywiadu telewizji Silesia śląskiej. Bo była tu u nas na Dniach Miechowa. Więc tym trzecim sukcesem jest to, że siatkarze, koszykarze, tenisiści stołowi, biegacze, mieli szansę wziąć udział w imprezach, współzawodnicząc z dziećmi, z młodzieżą z całej Polski. No i to chyba był niewątpliwy sukces tego Stowarzyszenia.  
M: A czy Towarzystwo ma osobowość prawną?  
R: To znaczy tak, w 94 roku byliśmy zarejestrowani przez Sąd Wojewódzki w Kielcach i wydawało się, że to w zupełności wystarczy. Po tych zmianach administracyjnych, kiedy Miechów przeszedł pod władanie Krakowa, siłą rzeczy urzędnicy powinni byli załatwić tę sprawę między sobą. Ponieważ nie załatwiono tego, to wiem już, że w kraju istnieje wiele Ognisk TKKF-u, które nie mają osobowości prawnej, bo albo urzędnik zawalił temat, albo zawalił ktoś z tego stowarzyszenia, że nie zarejestrował w nowym miejscu,  prawda.  A ponieważ wiązało się to z kosztami, tak jak w moim przypadku, bo to kosztowało 500 zł, nie widziałem możliwości z własnej kieszeni wydawania 500 zł żeby zarejestrować to. Ale ponieważ my niejako podlegamy pod Świętokrzyski Związek Ognisk TKKF w Kielcach, którego jestem członkiem prezydium i zarządu, który ma osobowość prawną, w związku z tym upoważnia mnie ten Świętokrzyski Związek do zawierania umów. I tak jak ostatnio, wygraliśmy konkurs na nie obozową akcję letnią, dostaliśmy 3000 przyznane na organizację imprez sportowo - rekreacyjnych i nie tylko w okresie wakacji dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Ale w szczególności dla dzieci i młodzieży. W perspektywie czy istnieje możliwość żebyśmy mieli osobowość prawną? Tak, tylko że wymaga to, po pierwsze czasu, wymaga to dużo zachodu, dużo papierkowej roboty. No więc zastanowimy się, czy żeby było to tak jak jest teraz, czy żeby mieć KSR to... ale to jest kwestia, tak jak mówię, to jest kwestia przyszłości a przede wszystkim czasu. No bo to dużo papierkowej roboty i czas zajmuje.  M: A jakie są tego dobre i złe strony, że nie mają państwo KRS-u?  R: Złe strony to jest to, że np. ze strony Starostwa Powiatowego mieliśmy pewien afront z uwagi fakt, że najpierw nam zaproponowali udział w konkursie na organizację imprez sportowo - rekreacyjnych w ciągu roku, a potem w ostatnim dniu wyszło na to, że ponieważ nie mamy KRS-u to nie możemy wziąć udziału. Więc nie będę ukrywał jak dużo czasu poświęciłem, żeby to wszystko przygotować, całą dokumentację, bo tam jest mnóstwo papierkowej roboty. No musiałem zaplanować imprezy itd. Nie będę ukrywał, że już nagłośniłem to w prasie, a potem sie okazało, że ze względu na to, że nie mamy KRS-u to nie możemy. Natomiast nie powiedziano nam, że mogliśmy zrobić tak, jak umożliwiła to grupa z Urzędu Miejskiego Burmistrza, która właśnie zaproponowała nam żebyśmy wzięli KRS jednostki naczelnej, prawda. I dał nam pełnomocnictwo. Jeśli chodzi natomiast o Starostwo Powiatowe, do tej pory na jakieś dwa lata wstecz byliśmy zarejestrowani i wszystko było okej. Nagle się coś zmieniło i nagle żądają od nas KRS-u. Wiem, że Uczniowskie Kluby Sportowe są zarejestrowane tylko w powiecie i to w zupełności do wszystkiego wystarcza. Natomiast my, pomimo, że jak żeśmy byli zarejestrowani to kilka lat wstecz przed tymi Uczniowskimi Klubami Sportowymi, no to jakoś nas no nie widzą w tym.  
M: A czy to znaczy, że teraz są państwo zarejestrowanymi jako stowarzyszenie zwykłe w powiecie?  
R: Proszę?  
M: Czy teraz są państwo zarejestrowani w powiecie jako stowarzyszenie zwykłe?  
R: Właśnie nie jesteśmy. Ja myślałem, że...  
M: W powiecie też nie?  
R: Też nie. No właśnie nie wiem. Bo oni zażądali od nas KRS-u, że dopiero wtedy nas włączą jako to stowarzyszenie zwykłe. A na ich ewidencji są stowarzyszenia, które praktycznie w ogóle nie działają.  
M: To znaczy, jeśli by państwo mieli KRS, to by mogli wtedy stowarzyszenie rejestrować. A w powiecie być może są państwo zarejestrowani jako stowarzyszenie zwykłe tylko i wyłącznie.  
R: No ale sam fakt, że nie mamy KRS-u no to nam uniemożliwia udział w konkursach. A generalnie uważam, że z tymi konkursami to też nie jest tak jak trzeba, bo jest dużo tylko papierkowej roboty, dużo nerwów. Kiedyś było tak, że po prostu przyznawane były pieniądze, potem żeśmy się rozliczali, bo wiadomo, jak robi się imprezy, to potwierdzenia odbioru nagród, podpis itd., no i protokół i to w zupełności wystarczyło. Teraz nie. Teraz trzeba na wszystko jeszcze dodatkowe opisy itd. No więc, to na pewno jest pewnym minusem, ta biurokracja, która właściwie hamuje. Teraz dlaczego to mówię, ponieważ ja należę do tych, którzy jak sobie coś zaplanują, to pomimo trudności, to ja to zrealizuję. Ja znajdę sposoby na to, żeby to zrealizować, prawda. Bo jeśli nie dostanę ze środków publicznych, to ja znajdę prywatnych sponsorów. Bo jak uważam, że imprezę należy zrobić, bo jest takie zapotrzebowanie, to ja ją zrobię. Ale nie każdy jest mojego pokroju. I wiem, że wielu działaczy wycofało się z wszelkiej działalności, ponieważ oni mając pewną alternatywę do wyboru, organizowania imprez społecznie, a z drugiej strony na drodze mieć te właśnie problemy, no to porezygnowali z tego. I mnóstwo działaczy, którzy mogliby coś tam zorganizować, wycofało się z tego. Więc robią np. jedna, dwie, trzy imprezy w roku i to im w zupełności wystarcza. No natomiast, no uważam, że jak jest stowarzyszenie to tych imprez można zorganizować znacznie więcej. Tym bardziej imprez masowych. Właśnie również dla tych ludzi starszych. Bo, tak jak powiedziałem, społeczeństwo się starzeje. I co? Jeśli mama nie przyjdzie na aerobik, to ona nie przekona dziecka żeby też ćwiczyło. Wrócę do tego aerobiku. Ja miałem taki przypadek, że przyszła pani, która mówi, że też chce ćwiczyć aerobik z nami. Oczywiście instruktorki z uprawnieniami prowadziły to świetnie, ten aerobik. I ja mówię, bardzo mi przykro ale już nie mieścimy się. No więc rozpłakała się i powiedziała, że ona nie wyjdzie dopóki jej po prostu nie przyjmę. No więc zdecydowałem, że będzie ta pani ćwiczyć i ćwiczyła. Do momentu, dopóki dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 1 odmówiła nam, pomimo że dostawała za to pieniądze, wynajmowania sali gimnastycznej i pomieszczenia na aerobik. Przez to osoby, które mogły ćwiczyć ten aerobik, a miały blisko do tej szkoły, zrezygnowały. I sądzę, że one już w niczym nie będą brać udziału. Po raz pierwszy brały udział w tej formie. Natomiast na dzień dzisiejszy aerobik panie sobie prywatnie załatwiły i one ćwiczą gdzieś tam. Oczywiście w małej ilości tych pań. Natomiast siatkówkę kontynuujemy. Oczywiście wtedy, kiedy nam ta pani odmówiła, ćwiczyliśmy również i aerobik w gimnazjum. Mieliśmy tam lepsze warunki, bo i prysznice były do dyspozycji. Ale, tak jak mówię, panie wiekowe, no z różnych powodów czysto zdrowotnych, czy tam jakichś organizacyjnych związanych z pracą nie mogły sobie pozwolić żeby dotrzeć tam do tego gimnazjum. Natomiast tu było w centrum miasta i to jak najbardziej miało rację bytu. No więc generalnie chodzi o to żeby jak najwięcej osób brało udział. I nie tylko dzieci i młodzież. Bo u nas jest nastawienie na dzieci i młodzież. Ale ten młody człowiek kiedyś kończy szkołę i co? No to wiadomo, wpada w alkoholizm, jeszcze dochodzą do tego bardzo modne narkotyki. No bo wszyscy bardzo dobrze wiemy, że nie ma szkoły gdzie tych narkotyków się nie rozprowadza. A dyrektor, który mówi, że to jest nie prawda, to po prostu mówi nieprawdę. Bo tak po prostu jest.  
M: Czy stowarzyszenie, Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej jest organizacją pożytku publicznego?  
R: Nie. Zastanawialiśmy się nad tym, ale tak jak powiedziałem wcześniej, wielu działaczy, którzy zajmują się między innymi w stowarzyszeniu i prowadzi te ogniska, wycofało się z tego jak miało przed sobą stertę biurokracji i stertę papierów. No, tak jak mówię, jeśli ktoś chce coś organizować, to nie chce mieć barier. Nikt nie chce się bawić w papierki, w sprawozdania. Tylko chce coś ewentualnie robić. Za dużo tej biurokracji jest. No dlatego ja już byłem w sądzie w Krakowie, rozmawiałem na temat przekształcenia w organizację pożytku publicznego, ale tak jak mówię, jest tego mnóstwo. No a poza tym no wolontariat nasz, członkowie się zmieniają, no wiadomo. Kończą szkoły, idą na studia, potem gdzieś tam podejmują w innych miejscowościach pracę. To się bardzo często zmienia. Jest trzon ludzi, tam jest kilkanaście tych osób, które nadają tok działalności i to w zupełności wystarczy. Tylko staje się to niewątpliwym problemem, że te osoby są coraz starsze. Ja mam np. 54 lata, więc właściwie to już nie tylko powinienem być na emeryturze w szkole, ale również w ogóle nawet tu jeśli chodzi o działalność. Ale po prostu w moim przypadku jest to nie możliwe. Ponieważ ja łączę tą działalność społeczną również z aktywnością fizyczną, bo oprócz tego biegania i uprawiam kolarstwo, można powiedzieć półwyczynowo. Bo były lata gdzie w ciągu roku robiłem kilka tysięcy kilometrów. No a poza tym uprawiam tą moją najbardziej ulubioną dyscyplinę czyli siatkówkę. I halową, i plażową i tak jest, że nie tylko organizuję, ale w 90% tych imprez sam biorę po prostu udział.  
M: A jaka jest teraz liczba członków organizacji? W tym momencie.  
R: Można powiedzieć, że na dzień dzisiejszy to jest gdzieś ok. 50 osób. Są to osoby również związane z tym Ośrodkiem Terapii dla osób trzeciego wieku. I tak jak mówię, no ta liczba się po prostu zmienia. To wszystko zależy od sytuacji życiowych itd. No ale trzon to stanowi te kilkanaście osób.  
M: A jak było wcześniej? Czy to była podobna liczba? Na początku działania organizacji.  
R: Nie. Wtedy, kiedy funkcjonowała w szkole, to było ponad 150 osób. Łącząc to oczywiście z osobami, które były już poza szkołą. Więc one albo pomagały w organizacji imprez, same brały udział w tych imprezach, reprezentowały Miechów na szczeblu, tak jak mówiłem, wojewódzkim czy tam ogólnopolskim. Więc promocja miasta była jak najbardziej. Tym bardziej, że łączyliśmy te nasze sukcesy i wyjazdy z lokalną prasą. To się wszystko ukazywało w prasie. No więc tak to wyglądało. Na dzień dzisiejszy, jeśli chodzi o samą działalność, więc przykładowo: wygraliśmy tą nie obozową akcję letnią, dostaliśmy te 3000 zł na organizację różnych imprez i po prostu ściągam ludzi, którzy są związani z danymi dyscyplinami, którzy są naszymi członkami, nawet sympatykami, bo tacy również są. Bo mamy członków zwyczajnych i właśnie tych sympatyków. No i po prostu pomagają w organizacji. Zmieniają się ci ludzie, ponieważ w zależności od fachowości i od rodzaju oferty jaką proponujemy no to te osoby się właśnie angażują. Teraz mamy taki wspaniały przykład człowieka, który sie pojawił w Miechowie, bo akurat ożenił się z miechowianką. Całkiem przypadkiem trafiłem na niego. Okazuje się instruktorem nurkowania. Ten billboard, który tam jest, to jest właśnie jego. Okazuje się, że jest w jednej z trzech wielkich organizacji nurków w Europie. Jest świetnym specjalistą. Już udzielił mnie, jako kierownikowi Ośrodka Sportu i Rekreacji z basenem, pewnych rad dotyczących między innymi sprzętu medycznego, który mamy jako jeden z najlepszych w Polsce, on się tutaj pojawił ten sprzęt. Poza tym proponuje nam społecznie pokazy nurkowania na basenie, jak i również no chce zorganizować kurs nurkowania. Więc raz, że mamy dodatkową atrakcję, jeśli chodzi o basen. Dwa: niewątpliwie będziemy promować przez to samo miasto, a poza tym mamy nowego sympatyka, w przyszłości zapewne i członka, który no będzie wspierał nową inicjatywą, nową formą działalności nasze imprezy.  
M: A ilu było założycieli organizacji na początku?  
R: Założycieli zgodnie tam z przepisem powinno być pięciu. W sumie było chyba nas no ok. 20 osób. I te osoby założyły to stowarzyszenie. I tak to funkcjonowało.  
M: Teraz jak rozumiem organizacja ta nie posiada żadnych etatowych pracowników.  
R: Nie posiada.  
M: I kilkudziesięciu wolontariuszy, tak?  
R: Tak.  
M: Czy ci wolontariusze tu są od początku? Oni się zmieniają, tak? Jedni są od początku… 
R: Tak jak mówię, w zależności od rodzaju tej oferty czy dyscypliny jaką tam propagujemy, to oni się praktycznie pojawiają. Ale większość to są osoby cały czas związane z naszą działalnością. Tym bardziej, że się wspólnie znamy. I jest tak, że przy okazji te osoby też biorą udział, dając przykład, w tych imprezach. Wśród nich są również nauczyciele wychowania fizycznego i to jest bardzo dobrze. I tu powiem pewną rzecz, którą wielokrotnie powtarzam, jest to w każdym zawodzie, że są nauczyciele, których nie widziałem nigdy w czymkolwiek żeby brali udział. Więc zastanawiam się jak ci ludzie skończyli uczelnie, czy tam zrobili licencjaty jak praktycznie nic nie potrafią pokazać. Ja sobie nie wyobrażam, że jako sędzia, trener siatkówki, że ja sam nie gram i nie pokazuję innym.  
M: Jak wygląda struktura towarzystwa? Jakie są organy towarzystwa? Jak funkcjonują? Jak często są organizowane zebrania?   
R: To znaczy, jest zarząd, który niejako kieruje tym wszystkim. Natomiast zebrania, robimy te ogólne zebrania. One się zbierają żeby uchwalać pewne tam uchwały. I tak jak ostatnio, między innymi, dotyczące zasięgu działalności TKKF-u. Chodziło o powiat, nie. Bo to sam powiat nam powiedział, że "no dobra, w porządku, ale wy musicie rozszerzyć tą działalność i to w statucie musi być". No to nie ma sprawy myśmy to zrobili. A potem nam zrobili taki numer o jakim mówiłem, że chodziło o ten KRS. No ale to już mniejsza z tym. Podlegamy niejako pod Świętokrzyski Związek Ognisk TKKF w Kielcach i co 4 lata odbywają się zjazdy. Nasi delegaci uczestniczą w tych zjazdach. A efektem tego jest... no tego - naszej współpracy, naszej działalności jest to, że mamy niesamowite możliwości, dzięki temu, że jesteśmy pod Świętokrzyskim Związek Ognisk TKKF w Kielcach. Ponieważ raz, że ja mam kontakt z działaczami TKKF szczebla ogólnokrajowego i wojewódzkiego, no a poza tym jesteśmy tam w strukturach tych rządzących. Tak jak mówiłem jestem członkiem prezydium i zarządu. Przepraszam.  
[zadzwonił telefon]  
M: Jak wygląda sposób podejmowania decyzji w towarzystwie? Kto je podejmuje? Czy są dyskutowane właśnie z członkami wszystkimi, czy tylko zarząd?  
R: To znaczy jest tak, główną strategią zajmuję się ja. Tym bardziej, że mam odpowiednie wykształcenie ku temu. Współzałożyłem to stowarzyszenie. No i proponuję członkom, przykładowo, tym, którzy się zajmują tenisem stołowym to rozmawiam z fachowcami, którzy już takie imprezy robili i którzy np. grali w tenisa stołowego. Ja z nimi rozmawiam i mówię im, że czy jest coś co się da żeby zrobić dwa te turnieje tenisa stołowego w ciągu roku, podaję im datę i oni to akceptują. Pozostaje kwestia sponsoringu. Więc albo to załatwiam poprzez to, że piszemy pisma do starosty czy do burmistrza. Kiedyś było łatwiej, zresztą to powiedziałem. Bo teraz są te konkursy, nie? Więc można to przez te konkursy zrealizować. Ale wszyscy, którzy są zainteresowani danymi dyscyplinami, konsultujemy z nimi... zresztą co tu konsultować [śmiech]. Ludzie chcą po prostu uczestniczyć. Ci co się znają na tenisie, grają w tenisa to chcą żeby jak najwięcej tych imprez tenisowych było. Ci co biegają, no to jak najbardziej. Mówiłem o tym Crossie Miechowity, który wymyśliłem kiedyś biegając sobie w lesie, nie? Że praktycznie no na ulicy ludzie mnie spotykają i pytają się kiedy ten Cross będzie. Ponieważ, no oprócz tego, że ta impreza jest, to jeszcze jest mnóstwo bardzo cennych nagród, poza tym jeszcze np. Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska funduje jogurty, serki jakieś, dostajemy wody do tego. Kolego znowu funduje bigos itd. Więc to wszystko jakoś ze sobą jest łączone. Główną tą strategię działania się nakreśla no i potem rozmawiamy czy to jest akceptowalne itd. Zresztą, co tu dużo gadać. To wszystko trafia do ludzi. Pozostaje kwestia tylko biurokracji i sponsoringu. Jest jeden pewien problem. Coraz częściej, zresztą chyba w sposób uzasadniony, ludzie mówią o tym żeby im zapłacić za pewne rzeczy. No i jest taka możliwość, bo w ramach tego konkursu np. sędziowie mogą dostać 20zł za godzinę. A nie koniecznie sędziowie. Ktoś kto tam pomaga. No nie będę ukrywał, tych pieniędzy jest mało. Generalnie to zarobienie, powiedzmy 50-60 zł to nie jest dużo. I jak długo tak będzie, że nie będzie możliwości sobie dorobienia i to znaczącego, zwłaszcza dla tych, którzy mają pewne propozycje i chcą organizować, no tak długo dużo osób, które nie chcą robić społecznie, nie będą tego po prostu robić. Nie dużo jest tych osób właśnie jeśli chodzi o ten wolontariat. Trzeba ich po prostu zachęcić.  
M: Mówił pan, że podlegacie pod Świętokrzyski Związek. Czy to znaczy, że należycie do koalicji jakiejś? Do federacji?  
R: Tak.  
M: I od początki właśnie tak było?  
R: To jest taka struktura, że jest Ognisko. Potem Ognisko należy do Wojewódzkiego Towarzystwa. Więc tu jest pewien ewenement, bo myśmy powinni już należeć pod Kraków i Kraków już o to prosił, ale wcale to nie musi być. Myśmy po prostu podjęli taką uchwałę, że należymy pod Świętokrzyski, ponieważ tyle lat żeśmy ze sobą współpracowali i efekty, no nie da się ukryć, są dosyć znaczące. Natomiast Świętokrzyski Związek Ognisk TKKF, tak samo jak i krakowski TKKF należy pod Krajowe Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej w Warszawie. No i delegaci, ci co są wybierani na zjazdach wojewódzkich, automatycznie jadą na zjazd, no i tam są wybierani do władz, ewentualnie nie. A ten TKKF, jako to Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej w Polsce podlega pod Krajową... podlega, no jest członkiem Krajowej Federacji Sportów dla Wszystkich.  
M: A proszę opowiedzieć jak wyglądają państwa relacje z innymi organizacjami jeszcze?  
R: Różnie wyglądają.  
M: Z jakimi organizacjami kontaktują się państwo, współpracują? Tutaj w gminie, w powiecie czy regionie?  
R: To znaczy z Uczniowskimi Klubami Sportowymi. Mówiąc szczerze, między tymi, którzy zakładali te i nauczycielami wuefu. No co tu dużo ukrywać. Muszą to robić fachowcy. I to są właśnie ci fachowcy, którzy biorą udział w tych imprezach a nie tylko się patrzą i tam organizują. Wspólnie żeśmy tam różne imprezy organizowali. No między innymi współorganizujemy ten Cross Miechowity. No bo jak nauczyciel wuefu nie zachęci dzieci do brania udziału w tym, to dziecko po prostu nie weźmie udziału. Mieliśmy takie przykłady, że...  
[dzwoni telefon]  
R: No już Szkolny Związek Sportowy, który założony został na szczeblu powiatowym ale praktycznie, tzw. czynnik ludzki wpływa na to, że właściwie nie współpracujemy.  
M: Co pan przez to rozumie?  
R: No powiedzmy jakaś zawiść, zazdrość. Bo przez sam fakt, że nawet żeśmy brali udział w tym konkursie nie obozowa akcja letnia, przez to, że dostałem skromne 500 zł dofinansowania do wyjazdu na te ogólnopolskie Spartakiady, to wiadomo, że ktoś tam tego zazdrości. Zresztą tak jest w życiu. Natomiast są również tacy ludzie, działacze, którzy uważają, że należy działać wspólnie, bo to przynosi realne efekty. I np. jest takie Towarzystwo Sportowe Jaksa, ono zostało założone, właśnie nie wiem jak na dzień dzisiejszy wygląda jego osobowość prawna. Najpewniej w ogóle jej nie ma. No ale nie mniej jednak z kilkoma działaczami żeśmy wspólnie imprezy siatkarskie również organizowali. Czyli tak jak mówię, to jest czynnik ludzki. Jeśli się chce, to się po prostu jak najbardziej współpracuje. Jeśli chodzi natomiast o współpracę ze szkołami, no to, no nie będę ukrywał, wtedy kiedy byłem w szkole to miałem możliwości niesamowite, bo przede wszystkim miałem do dyspozycji co najmniej 200-300 uczniów. Jeśli ja ich zachęciłem do określonych działalności prozdrowotnych, do określonych dyscyplin sportowych, no to było cacy. Bo oni pomagali w organizacji, uczyli się pewnych rzeczy. Organizowałem np. kursy animatorów sportu, animatorów pływania, również i kursy na ratownika wodnego. Więc oni mieli dodatkowe możliwości się szkolenia, a poza tym brali w tym udział. Natomiast jeśli chodzi o współpracę ze szkołami, jeśli chodzi o dyrekcję szkół, to już podałem ten przykład, że bez uzasadnienia nam pani dyrektor odmówiła. Na dzień dzisiejszy nie otrzymałem dopowiedzi dlaczego. Ale zadam to pytanie i muszę otrzymać po prostu odpowiedź. Natomiast są dyrektorzy, którzy nigdy nie odmówili pomocy, znaczy jeśli chodzi o salę gimnastyczną. Takim przykładem jest niewątpliwie pan burmistrz Krzysztof Świerczek, były dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1. I jak na ironię to jego następczyni uniemożliwiła nam prowadzenie tego ośrodka na jej obiektach, choć za to dostawała odpowiednią gratyfikację za wynajem. Ale to tak jak mówię, to jest czynnik ludzki.  
M: Czy jeszcze z jakimiś organizacjami współpracujecie?  
R: ZHP na pewno. To jest organizacja, której sam byłem członkiem, byłem harcerzem, jeździłem na obozy. Tam tak właśnie nauczyłem się życia. No nie ulega wątpliwości. I ponieważ wśród właśnie tych dominujących działaczy, instruktorów ZHP są moi koledzy, moi uczniowie, a więc ten kontakt mam no bliższy, ułatwiony. I niewątpliwie z nimi się jak najbardziej współpracuje. Chcę zawszeć współpracę z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci. Tylko tak się okazuje, że na razie nie mają siedziby.  
M: A siedziba jest niezbędna do tego żeby zacząć współpracę? 
R: No niewątpliwie, no ale to jeszcze muszę mieć nazwisko i telefon, nie? Ale przymierzam się do tego, ponieważ dużo naszych z kolei imprez trafia właśnie do dzieci. Na przykład zorganizowaliśmy wspólnie ze szkołami cztery obozy sportowo-rekreacyjne. To też był mój pomysł. Tam gdzie jeździliśmy na te imprezy ogólnokrajowe do centralnego ośrodka szkoleniowego, gdzie między innymi Irena Szewińska, pan Sankowski, ten ciężarowiec ćwiczył w Sierakowie Wielkopolskim. Tam zorganizowałem 3 obozy i jeden nad morzem, który był dofinansowany przez Ministerstwo Edukacji i Sportu, Zarząd główny TKKF. Czyli w rozumieniu, jeśli skierowanie kosztowało 1200zł to 400zł było dofinansowane. A jeśli jeszcze tu otrzymałem jakieś dofinansowanie, czyli praktycznie koszt byłby niewielki, biorąc pod uwagę atrakcje jakie na tych obozach sportowo - rekreacyjnych były. Na te obozy brałem dzieci i młodzież, która była przede wszystkim uzdolniona sportowo, chciała pogłębiać w różnych dyscyplinach sport, ale przede wszystkim w siatkówce i w bieganiu, swoje umiejętności. I nie ulega wątpliwości do dzisiejszego dnia są liczne telefony, zatrzymują mnie ludzie na ulicy i pytają się kiedy będą następne. No ale z uwagi na życiowe uwarunkowania wycofałem się z organizacji tych obozów. Ale z drugiej strony przeszkodą niewątpliwą jest to, że konkursy na organizacje właśnie letniego wypoczynku organizuje się za późno.  
M: O których konkursach pan mówi? O tych organizowanych przez samorząd lokalny?  
R: Tak. Przez samorząd lokalny. I to już monitowałem od dawna, że to nie może być tak. Bo po pierwsze, ja kogoś przekonując żeby jechał na ten obóz muszę mieć argument jakie będzie dofinansowanie, prawda? Jeśli ktoś mi obiecuje pieniądze, to ja mu w to nie wierzę, bo mnie interesują fakty. Jeśli ja dostaję pieniądze jak już mam całą listę osób, które jadą na ten obóz i one nie wiedzą jakie będzie to dofinansowanie, więc ja się zastanawiam czy w ogóle jechać, no bo to wyjdzie drożej. Jeśli rozstrzygnięcie jest pod koniec maja albo w czerwcu, a było pod koniec czerwca kiedyś, no to jest to po prostu bez sensu. Powinno się załatwiać dwa miesiące wcześniej. Bo teraz jest tak, przez to, że mamy kapitalizm, że każdy ośrodek żąda jakiejś wpłaty wcześniej. No to co ja będę wpłacał jak ja nie mam gwarancji, że w ogóle ten obóz sie odbędzie. A o tym miejscu w Sierakowie, bo przecież tam jest kapitalnie wyposażone sportowo ten obiekt. Mówiłem również i harcerzom, mówiłem miejscowemu klubowi sportowemu, połączmy się wspólnie i jedźmy tam, niech poznają te obiekty. Niech będą w nowym miejscu, niech się doskonalą sportowo. No ale to tylko złożyłem propozycję i na tym się skończyło. Więc tu na pewno minus jeśli chodzi o późną organizację tych konkursów na organizację letniego wypoczynku.  
M: Czy inne organizacje chętnie podjęłyby takie wspólne działanie?   
R: No właśnie mówiłem o Towarzystwie Przyjaciół Dzieci. Ja chcę nawiązać z nimi kontakt.  
M: A te, którym pan zaproponował właśnie współudział, współorganizowanie tych obozów?  
R: To znaczy tak, miejscowy Klub Sportowy, Pogoń się wycofała...  
[dzwoni telefon, przerwa w nagraniu]  
M: Przy organizacji obozów wycofał się jeden partner?  
R: Znaczy wycofał się na pewno Pogoń wycofała się i Klub Sportowy, tłumacząc, że nie mają na to pieniędzy, a to jest nie prawda. ZHP może by się włączyła ale tylko część instruktorów, natomiast trzon tzw. władczy nie odpowiedział mi do tej pory. Powiedzmy szczerze czy w perspektywie będziemy organizować to jest, no tak jak mówię przede wszystkim kwestia pieniędzy i pieniędzy o których się będzie wiedziało znacznie wcześniej. Bo uważam, że jest to wielką stratą, że miejscowa młodzież, dzieciaki tam do tego ośrodka nie jadą. Bo tak jak mówię, w takich warunkach to rzadko kto bywał. A przez te trzy turnusy to ja wziąłem tam gdzieś 150 dzieciaków, plus te, które brały udział w tych imprezach sportowo-rekreacyjnych, przez te praktycznie kilkanaście lat. No to 200-300 osób.  
M: A czy jeszcze jakieś inne negatywne przykłady takiej stałej współpracy mógłby pan podać? Że państwo chcieli, zaproponowali coś komuś, a to się nie udało, nie powiodło? Czy były takie sytuacje?  
R: No zawsze są takie sytuacje. Chodzi o tą siłownie, prawda? Bo wtedy, kiedy miałem możliwości, wtedy kiedy budynek, który był zbudowany z myślą o domu kultury został przejęty przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą, Komitet Powiatowy. Ale przez rok udało mi się funkcjonować w tym budynku i wydawało mi się, że to będzie funkcjonować dalej. Ale w momencie, kiedy został przejęty przez starostę, no to niestety sprzęt jest po piwnicach zamiast żeby był wykorzystany. Tym bardziej, tak jak mówię, nikt w to nie partycypował, bo pieniądze, dzięki swoim układom, załatwiłem w Warszawie.  
M: A czy otrzymali państwo kiedyś pomoc od jakiejś innej organizacji?   
R: To znaczy raz złożyłem o dofinansowanie do kuratorium i otrzymaliśmy chyba ok. 2000 zł na jeden z obozów.  
M: A jeśli chodzi o organizacje pozarządowe?  
R: Znaczy chodzi o współpracę, tak?  
M: Jakąś pomoc albo... pomoc wszelkiego rodzaju, o.  
R: Związek Nauczycielstwa Polskiego, no pomoc w jakim sensie, nie? Że mogę sobie robić turniej nauczycielski, jak chcecie się dołożyć do nagród to nie ma sprawy. Dołożyli się, piękny kupili puchar, kurczę. Oprócz tego, że ja miałem jeszcze od burmistrza. Czyli Związek Nauczycielstwa Polskiego dołożył się jak najbardziej.  
M: Czy państwo udzielali pomocy innym organizacjom? 
R: No jak była taka potrzeba to jak najbardziej. Tym bardziej, że wśród nas są fachowcy.  
M: A jaka to była pomoc? Kto ją zapewnił?  
R: No właśnie jeśli chodzi o sędziowanie, jeśli chodzi o pomoc w organizacji np. turnieju tenisa stołowego co było organizowane przez jakąś tam grupkę, były również organizowane turnieje dzikich drużyn, jeśli chodzi o piłkę nożną. No więc dużośmy współpracowali jakiś czas z Pogonią. Zresztą ja byłem nawet przez 1,5 roku wiceprezesem jak prowadziłem ligową drużynę siatkówki. I potem, jak stało się to, co się stało w całej Polsce, jeśli chodzi o piłkę nożną, nagle stwierdzono, że nie ma pieniędzy na inną sekcję. Jest jedna sekcja, inny klub, który więcej wstydu przez 30 lat jak jestem tu przyniósł temu miastu niż korzyści. Drażni mnie jedno, że pomimo, że ostatnio mieli rok temu 70 tysięcy długu a dostali od burmistrza 80 tysięcy złotych. A pierwsza drużyna w końcowej tabeli chyba A klasy czy tam coś.  
[z daleka wita się z rozmówcą osoba trzecia]  
M: A co pan rozumie przez współpracę między organizacjami? Jak ona powinna wyglądać? Na czym polega ta współpraca?  
R: No właśnie na obcowaniu fachowców, sędziów. Znaczy generalnie jak ja to widzę. Istnieje Ośrodek Sportu i Rekreacji w którym się teraz znajdujemy. Kiedyś był kierownik Ośrodka Spotu i Rekreacji i on z ramienia, kiedyś naczelnika, teraz jest to burmistrz, wysyłał pisma do szkół, do fachowców, do nauczycieli wychowania fizycznego z prośbą o współpracę w rozumieniu, że spotykamy się na początku roku, każdy daje określone propozycje co może zorganizować, my dajemy nagrody. Nagrody oczywiście dla tych, którzy organizują, nauczycieli jak najbardziej w postaci pięknych dyplomów i nic poza tym. Wiem, bo w tym uczestniczyłem. Były również organizacje typu RZS wtedy. Teraz nie działa nikt. Bo nie ma człowieka, który by się tym zajął na naszym terenie. Spotykaliśmy się. I tak, uważam, że powinno się dziać.  
M: A jak się dzieje?  
R: Jak się dzieje? A no dzieje się tak, co zresztą powiedziałem, jak mówiłem przez telefon waszemu przedstawicielowi, że zarówno w gminie jak i w powiecie nie ma fachowca, który by sie zajmuje tymi sprawami. Jest tylko urzędnik, który dostaje jakieś odgórne dyspozycje, przegląda jakieś tam prawne aspekty tego i decyduje na co pójdą pieniądze. Powinien być, np. ja już tu proponowałem wielokrotnie,  powołanie funduszu rozwoju kultury fizycznej. I na szczeblu powiatu taka komisja czy fundacja powinna współpracować właśnie z kolei z burmistrzem i się powinno decydować, co jest najważniejsze. Żeby nie było tak jak jest. Wspaniały pomysł orlików. Ale proszę sobie wyobrazić, że mamy te boiska orlików do piłki nożnej. W całym kraju ten orlik 2012 ten projekt co powstał. Tylko że one są, te boiska np. w terenie, nie będę używał miejscowości, bo to nie o to chodzi, chyba, że pani chce...  
M: Proszę.  
R: Przykładowo Racławice, gdzie ten obiekt jest wykorzystany sporadycznie. No bo nie ma dzieciaków, kończy się rok szkolny i co? Więc pytam się, po co budować taki duży obiekt? Można by było mniejszy wybudować. Ale poza tym, w Racławicach co jest, jest potężna hala. My nie możemy wynająć hali bo jest zajęta tu w Miechowie jak licho, a tam stoi pusta hala. Wiem, bo raz, że rozmawiałem z wójtem Racławic, a poza tym często jeżdżę tam, bo mam trasę kolarską. Sobota, niedziela pod kluczem jest hala. Po co to zostało wybudowane? Teraz mówi się o basenach, prawda? Jest takie hasło „budujemy wszędzie baseny”. Teraz będzie piękny basen powstawał w Miechowie. I już wiem, bo dzisiaj z burmistrzem rozmawiałem, że są problemy z pozyskaniem funduszy na to. Ale dookoła baseny są. No więc prosta sprawa. Wynajmujemy autobusy, dajemy na to pieniądze, dzieci jadą, niech się uczą. Ale nie tak jak jest do tej pory, że się bierze całą klasę, a rolą tego rzekomo opiekuna jest to pilnowanie żeby się nie potopiły. To nie o to chodzi. Żeby nauczyć dziecko pływać to minimum 10 osób, 15, ale tylko i pusty basen. Do tego musi być fachowiec, bo musi umieć uczyć, musi mieć, prawda, jakiś sprzęt wspomagający i ciszę. A nie, że wchodzi, ja nie mówię tylko jedna klasa, tylko nawet może i dwie klasy, dzieci się umyją i to jest jedyna korzyść z tego. Z tego co wiem, to jest wspomagane przez Unię Europejską, ale natomiast uważam, że ta organizacja jest zła. Tego wszystkiego. Celem jest jedno – nauczyć dziecko pływać. I znalezienie na to sposobu. Ale to nie może być tak, jak jest w tej formie. 
M: Czyli jak rozumiem organizacje powinny wspólnie ustalać i doprowadzić do consensusu… 
R: Dokładnie. Natomiast czegoś takiego nie ma. I tak jak mówię, najważniejsze są plany rozwoju. Mogą to być krótkoterminowe, dwu, trzy letnie, mogą być pięcioletnie, mogą być długoterminowe dziesięcioletnie. Ale jest określony plan że w danym roku, po konsultacjach ze wszystkimi organizacjami, budujemy np. jakiś obiekt. Powiedzmy, że jest to basen. Ale jak wybudujemy ten basen, to jakieś określone cele muszą być spełnione. Nie tylko, że uczymy pływać, ale również mamy sekcję pływackie, prawda? Uczymy nurkować, wykorzystujemy tego nurka. Już z burmistrzem rozmawiałem, bo głupotą by było puścić tego człowieka, takiego fachowca, prawda, że oprócz tego robimy dla miejscowych jakieś takie rekreacyjne, niezawodowe, zawody pływackie takie jak robię tu na basenie robię festyny, gdzie robię maratony pływackie. Oczywiście nie na 100 kilometrów, tylko powiedzmy tam na 500 metrów. Konkursy skoków do wody, konkursy nurkowania robimy, tak żeby to wszystko się ruszało. No bo dokładnie o to chodzi. Czyli wrócę do tego, że fachowcy się spotykają. Oni opiniują lokalnej władzy, w rozumieniu samorząd lokalny i samorząd powiatowy czy nawet i wojewódzki, a wiem, że na szczeblach wojewódzkich to są problemy, właśnie z porozumieniem się. Ja zdaję sobie sprawę, że jesteśmy w kryzysie, że brakuje pieniędzy. Ale nadal nie rozumiem faktu, że klub sportowy jednosekcyjny mający 70 tysięcy długu dostaje 80 tysięcy dofinansowania. To jak, nie ma pieniędzy? 
M: A mówił pan, że współpracują państwo regularnie właśnie ze Świętokrzyskim Związkiem, a czy w jakiś sposób mniej regularny, tak od przypadku do przypadku z jakimiś organizacjami państwo współpracują, może tutaj z Małopolski? 
R: Znaczy powiem tak, nie tylko z Małopolski. Bo wtedy, kiedy ja organizowałem obozy, kolonie, znaczy kierowałem tym z ramienia różnych firm turystycznych, nie. Przykładowo Rewal, zresztą mam tu kronikę i są tam zdjęcia. Prowadzę kolonie. Albo może wcześnie koło Rewalu, Pustkowo, też prowadziłem kolonie. Jak na ironie Pustkowo. Pusto było, piękna plaża, szeroka plaża, bo w Rewalu już chyba plaży nie ma bo ją zabrało morze. No oczywiście jest plan pewnych zajęć sportowych dla moich kolonistów, ale mnie to nie wystarcza. Idę do… sołtys to był? Chyba sołtys, chyba, czy burmistrz. Już nie pamiętam. Chyba sołtys. Idę do gościa, taki prosty chłopek, nie. Mówię: „proszę pana, ja mogę panu zorganizować np. turniej siatkówki plażowej”. „Panie, my tu nie mamy boiska.” No ja mówię „ale ma pan plażę”. Mówię „dawaj pan tu ze dwa drzewka, jakieś stare, ja mam siatkę na kolonii i zrobimy to. Nagłośnimy to, zrobimy plakaty. Tam wychowawczyni mi napisze i zrobimy. A poza tym turniej piłki nożnej.” „Panie nie mamy boiska, trawa porośnięta.” Mówię „a co, pan kosy nie ma? Niech pan weźmie 2-3 chłopów skoszą tutaj tę trawę…” I jaki był efekt? Zrobiłem turniej piłki nożnej, wspólnie z moimi wychowawcami, dla różnych kolonii, które się tam pojawiły. Jak również turniej piłki siatkowej. I Pustkowo już nie było Pustkowo. I na dzień dzisiejszy Pustkowo jest tak zaludnione, że się w głowie nie mieści. Robiłem to również w Pogorzelicy, gdzie nawet Włosi brali udział w turnieju siatkówki plażowej. Robiłem to tak samo w Rewalu. Poszedłem do wójta Rewala i do wójta dostałem 1500zł na nagrody. Zresztą mam tu zdjęcia. Piękne nagrody w Kołobrzegu pokupiłem. W samym turnieju plażówki wzięły udział 32 pary z całej Polski. Oczywiście to nie ta pierwsza liga. Ale takie co kiedyś tam grali w siatkówkę. Siuper było, siuper. Zrobiłem turniej ringo, tak samo, nie, na plaży. Turniej koszykówki. Tylko na początku się nie udał, bo jeden chciał się popisać, powiesił się na koszu no i urwał ten kosz. Więc trzeba było czekać kilka dni zanim ten kosz powieszę, prawda. 
M: Na jakich polach, pana zdaniem, możliwa jest współpraca z innymi organizacjami? W jakich okolicznościach taka współpraca jest możliwa? 
R: No te okoliczności musi nam stworzyć przede wszystkim lokalny samorząd, w rozumieniu osoby odpowiedzialnej za ten samorząd. Czyli urzędnicy, szczebla, powiedzmy gminnego, miejskiego czy tam powiatowego, czy nawet i wojewódzkiego. To oni powinni się tym zajmować. Nie może być tak, że pewne działania są scedowane. Że dzwoni się „słuchaj, może byś to zrobił”. Nie może być coś takiego. Jeśli nie ma planu to  z tego nic nie będzie. Trzeba się wcześniej spotkać i muszą być fachowcy, bo mogą być różne zdania. Może akurat moje pomysły komuś się nie podobają, może akurat koledze się nie podobają. Ale okazuje się, że dzieciom się podobają, bo 50 czy tam 60 dzieci w danej imprezie chce wziąć udział. W związku z tym my się spotykamy, ja go przekonuję o tym. Po co robisz tą imprezę, jak tam weźmie 2-3 osoby udział, jak tutaj więcej osób weźmie udział. A poza tym to, co powiedziałem wcześniej, że są takie formy działalności ruchowej, czy tam dyscypliny sportowe, nowe, które zaangażują społeczeństwo, prawda. Bo jak robię festyn gdzieś tam na boisku ogólniaka, jak robię ringo i przychodzi mi babcia z wnukiem i wnuk chce rzucać kółkiem i babcia też rzuca to jest dokładnie cel osiągnięty. Bo babcia w piłkę nożną nie będzie kopać. 
M: A na jakich polach współpraca z innymi organizacjami nie jest możliwa? W jakich okolicznościach nie jest możliwa? 
R: Znaczy to tak jak powiedziałem wcześniej, to jest czynnik ludzki. No normalna zawiść ludzka, zazdrość itd. No są osoby, z którymi się nigdy nie da współpracować. Podam przykład, a ponieważ należę do odważnych, więc podam ten przykład. Nie używając nazwisk ale miejscowości. Od jakiegoś czasu współpracowałem z TKKF-em z Wolbromia. Szef tamtego jak najbardziej jeszcze dzwonił do mnie, że jak coś to imprezy, to „przede wszystkim tobie dzwonie i współpracujemy, organizujemy” itd. Zresztą przyjeżdżał do mnie na te Crossy Miechowity i tam ponad 30 osób przywiózł itd. Do momentu, kiedy zrobiłem turniej siatkówki halowej kobiet. Przyjechały 4 drużyny z Krakowa. Zaprosiłem panie wiekowe z Krakowa. Skąd się mogłem spodziewać, że te panie kiedyś tam grały w lidze. Zresztą to absolutnie nie o to chodzi, nie? I one wygrały a ten Wolbrom zajął ostatnie miejsce. Od tamtego momentu ten pan się w ogóle do mnie nie odzywa, nie współpracuje, robi mi złą opinię id. Ale ja się tym absolutnie nie martwię, ponieważ wiem, że ten człowiek ma coś z głową, nie. Co zresztą potwierdzili z zarządzie wojewódzkim TKKF w Krakowie. Ten czynnik ludzki. Tego się nie przeskoczy. Czy do tej pory nam się współpracowało świetnie? Jak najbardziej. Ja jeździłem na turnieje, on przyjeżdżał tutaj na turnieje. Wygrywał turnieje w Miechowie, bo ma bardzo dobrą drużynę. No ale cóż. Czysty czynnik ludzki, absolutnie dla mnie nie do pojęcia. 
M: A mówił mi pan o współpracy takiej regularnej. Czy ona była oparta o relacje formalne czy raczej osobiste? W większości przypadków. 
R: Wszystko jest oparte o kontakty osobiste. Wszystko to są ludzie. Jak ja bym nie chciał, nie miał pomysłu i nie uparł się to bym tego nie zrealizował. 
M: W jakich przypadkach to pomaga we współpracy a w jakich przeszkadza? 
R: Pomaga na pewno, ponieważ jestem uparty, to co powiedziałem. Więc staram się dojść do celu. Efektem celu jest to, że po prostu ludzie biorą w tym udział. Natomiast … 
M: W jakich sytuacjach przeszkadza to? Te relacje takie osobiste, nieformalne? 
R: No na przykład, niektórzy ludzie nie potrafią znieść mojego sposobu reagowania na pewne rzeczy, nie. Bo lubię konkretnie, lubię rzeczowo, lubię to głośno. No a ponieważ z natury jestem chyba cholerykiem, no to jest jak jest, prawda? Ale generalnie więcej na tym się zyskało, społecznie rzecz biorąc, w jednym celu, w popularyzacji właśnie tej masowej aktywności fizycznej niż miałoby to przeszkodzić. Ludzie słabi, choćby nawet mają pomysły, nie mają siły przebicia, nie potrafią jak dojść, z której strony załatwić temat, to oni tego nigdy nie zrobią. 
M: A jaka forma współpracy między organizacjami pozarządowymi tutaj w gminie, powiecie bądź województwie byłaby najlepsza w takim razie? Oparta właśnie o te relacje formalne czy osobiste? 
R: No mi się wydaje, że to powinno być formalne. Dlaczego? Ponieważ jest ustawa o kulturze fizycznej, która określa pewne zadania. I w tej ustawie jest, że urzędnicy różnych szczebli mają tak oddziaływać na różne organizacje, również i te pozarządowe, które mają podnosić chylący się ku upadkowi stan zdrowia naszego społeczeństwa. Ja już nie będę mówił o faktach, ja już nie będę podawał przykładu Australii, gdzie tam jest mało ludzi, duży obszar, ale jest 200 tysięcy instruktorów rekreacji. 120 tysięcy w Portugalii, prawda, jest trenerów takich wolontariuszy, którzy się zajmują tym. Że w Europie co trzeci Europejczyk zajmuje się różną formą sportu. Może być to rower, prawda, na którym jeździ sobie tam rekreacyjnie. U nas pisze się, że jest to co dziesiąty Polak, a ja sądzę, że to znaczenie gorzej jest. 
M: Czyli na poziomie właśnie powiatu, gminy bądź województwa powinno być to bardziej w relacje formalnej między organizacjami pozarządowymi. 
R: No kiedyś na pewno dojdzie do relacji personalnych, bo to nie ulega wątpliwości. Ale tak jak mówię, dopóki na różnych szczeblach oddziaływania samorządowego nie będzie fachowców… No podajmy przykład: burmistrz jak chce mieć opinię architekta, to wzywa architekta i to buli mu ogromne pieniądze za opinię. No a tu? 
M: Czy organizacje pozarządowe współpracują z innymi organizacjami czy konkurują? 
R: No to jest różnie. I konkurują i współpracują. Ale tak jak mówię, wracam do czynnika ludzkiego. 
M: A na jakich polach konkurują? Co jest przedmiotem jest konkurencji najczęściej? Kto z kim konkuruje? 
R: No wracam pani ciągle do tego czynnika ludzkiego. Że są osoby, które nie potrafią zrozumieć, że zamiast współpracować ze sobą, siąść, porozmawiać, to się zazdrości temu. „A ten dostał tyle tych pieniędzy na to, a dlaczego myśmy nie dostali.” Itd. Ale to jest chyba normalne, bo tak zawsze było w życiu. I tak i w rodzinie też przecież bywa, nie? 
M: A to są negatywne konsekwencje konkurencji. A czy są jakieś pozytywne? 
R: No pozytywne, no niewątpliwie tak, że pomimo tego, że nie ma tego o czym mówiłem, tych planów rozwojów, nie ma fachowców, którzy siedzą na różnych szczeblach oddziaływania samorządowego. Mówię tu oczywiście o tych odpowiedzialnych za sport, prawda, kulturę fizyczną, turystykę, rekreację, bo to też jest kultura fizyczna, prawda. No i rehabilitacja, która społeczeństwu jest teraz jak najbardziej potrzebna, bo raz że się starzeje, jak i jest coraz bardziej chory. Uważam, że myśmy powinni bawić się w profilaktykę, czyli zapobieganie chorobom. Ja tam wiem kiedy byłem ostatnio w szpitalu, ale ja się ciągle ruszam. Do tego jeszcze określona dieta i temat jest z głowy. Więc jeśli my ludziom to zaproponujemy i oni będą zdrowi, to lekarze będą płakać, prawda? 
M: Co można zrobić, żeby wzmocnić tą pozytywną konkurencję? 
R: No, niewątpliwie trzeba włączyć do tego prasę. Ja mam dobre relacje, piszę te artykuły właśnie o tematyce właśnie takiej sportowo-rekreacyjnej, gdzie promuję różne formy działalności a czego nie robią inni. Więc to już jest pewien plus. I dobrze, że pani wspomniała o tym, ponieważ następne spróbuję napisać na temat współpracy między organizacjami i dlaczego nie jest tak jak być powinno, i dlaczego np. musimy zrealizować coś, przykładowo szkoła, liceum ogólnokształcące nie dało ani jednego ucznia na Cross Miechowity ostatni, pytam się dlaczego? Odpowiadam, czynnik ludzki. Ale to już pani nie powiem dlaczego. 
M: A co można zrobić, żeby osłabić tą negatywną konkurencję między organizacjami? 
R: Tak, tylko proszę mi powiedzieć, kto to ma zrobić? Bo jeśli ja to mam zrobić, no to powiedzmy ja zmienię trochę swoje postępowanie. Cały czas wracam do urzędników. To powinni zrobić urzędnicy. Dlaczego na Zachodzie urzędnik zajmuje się określoną dziedziną działalności i tylko i wyłącznie za to jest rozliczany. Jeżeli się nie spełnia, nie sprawdza to przychodzi następny. Jest naturalna konkurencja. Tak jest z nauczycielami, np. w Niemczech wiem, że tak jest. Nauczyciel dostaje równowartość 10 tysięcy do 12 tysięcy, jeśli chodzi o porównanie dla naszych nauczycieli. Ale tam jest konkurencja. Jeśli on robi błąd to natychmiast po prostu odchodzi. I dokładnie powinno być to u nas. U nas, niestety, z perspektywy tych 30 lat kiedy zacząłem pracę w szkole, no i jeszcze wcześniejszych lat kiedy sam brałem udział jako uczeń w tym ruchu sportowym, to powiem, że ta działka, ta dziedzina jest traktowana nadal po macoszemu. Choć coraz więcej jest tych inicjatyw, takich które np. zwiększają bazę sportowo-rekreacyjną. Mówiłem tu o tym Orliku, prawda, że powstają boiska, buduje się baseny itd. Ale właśnie tam jest właśnie ten błąd. W tych urzędach. Że tam powinni być fachowcy. Przykład. W Sproszowicach wiem, że jest w starostwie powiatowym na pół etatu gość zatrudniony w Busku Zdroju. I ja to burmistrzowi mówiłem. No niech pani przekona np. starostę żeby zatrudnił nauczyciela na umowę-zlecenie, żeby on koordynował działania w zakresie sportu i rekreacji. No to jest tak, że gdzieś tam na wsi robi się jakąś tam imprezę i nikt o tym nie wie, nie? A to powinno być wszystko skoordynowane. Jeśli ja bym się tym zajmował, to bym zrobił reklamę dla powiatu pod kątem właśnie tej kultury fizycznej i sportu. Pisałbym o tym, brał bym udział w różnych imprezach itd. I ta działka by była rozruszana, a tak nie jest. 
M: Proszę podać przykład takiej sytuacji, w której mimo chęci współpracy z inną organizacją pozarządową, nie udało się czegoś zdziałać. Czy była taka sytuacja? 
R: Z organizacją pozarządową czy z samorządem? 
M: Nie. Z organizacją. 
R: Z organizacją. To znaczy, tak powiem. Biorąc pod uwagę fakt wieloletniego doświadczenia, znajomości ludzi, ja po prostu unikam współpracy tam, gdzie wiem, że ta współpraca nie przyniesie efektów. Szukam ludzi, to co wcześniej powiedziałem, którzy podchodzą do tego z uśmiechem, tolerują pewne nasze pomysły, prawda, i wspólnie współpracujemy. Nie stwarzam sobie problemów. Zresztą widać po siwej głowie, że tych problemów przez te wiele lat było sporo, prawda. No. 
M: Teraz chciałabym chwilkę porozmawiać o współpracy z samorządem. Już troszkę o tym mówiliśmy, ale mówił pan, że najczęściej współpracujecie z samorządem gminnym, z tego co rozumiem, z tym miejskim. 
R: Tak, z burmistrzem. 
M: A z jaką organizacją pozarządową, pana zdaniem, najczęściej samorząd podejmuje kontakty? Czy jest taka? 
R: No sądzę, że najwięcej na tym korzystają Mistrzowskie Kluby Sportowe. 
M: Czyli te, które długo działają? 
R: Nie długo. One działają krócej niż TKKF. 
M: A czego dotyczą te kontakty samorządu najczęściej? 
R: No oni mają uproszczone działanie, te kluby. Ponieważ to się dzieje w szkole. Raz, że mają potencjalnych klientów więcej, bo tych uczniów jest mnóstwo, prawda. A poza tym w każdej szkole jest grupa nauczycieli. I wystarczy dwóch czy trzech co ze sobą współpracują, więc oni mają większe pole manewru, większą siłę przebicia, niż np. ja ze swoimi działaniami, prawda. No a poza tym szkoły, np. gminne, no to podlegają burmistrzowi. 
M: A czy wśród organizacji pozarządowych jest jakaś taka organizacja jeszcze oprócz klubów sportowych, która współpracuje z samorządem, albo z którą samorząd współpracuje? 
R: No wiem, że jest PTTK, no to już jest tak jak TKKF organizacja, która istnieje od wielu lat. Zasłużona niewątpliwie. Tu mam kolegów, którzy też działają w tej organizacji. Współpraca np. z PTTK to polega na tym, że dostają jakieś tam skromne fundusze na swoją działalność. Z tego co wiem, jeśli chodzi o PTTK. 
M: A czy była taka sytuacja, w której państwa organizacja chciała współpracować z samorządem lokalnym, oprócz tej, o której pan mówił z powiatem. Czy była taka sytuacja oprócz tej, kiedy właśnie chcieli państwo a coś się nie udało? 
R: O samorządzie, burmistrzu też mówimy? 
M: Też. 
R: Też mówimy, tak? 
M: Też. Na każdym szczeblu. 
R: Nie wiem, jak się to rozwinie, natomiast ja zaprojektowałem zaadaptowanie tego obiektu pod fitness klub, w rozumieniu aerobik, siłownia, bo sprzęt mam. Tu chciałem zrobić punkt informacji turystycznej, z racji tego, że przez ponad 25 lat prowadziłem właśnie te kolonie, obozy, w kraju i za granicą różnym biurom turystycznym, więc mam kontakt, znam się z tymi szefami, właścicielami itd. Pomieszczenie jest, nic by to nie kosztowało. Telefon no to ewentualnie partycypowały by biura. Chciałem zrobić wypożyczalnię sprzętu sportowo-rekreacyjnego, tutaj w tym pomieszczeniu. Istnieje tak potrzeba ku temu. Ja mnóstwo sprzętu mam, który tam kiedyś nagromadziłem. 
M: Jaki jest wynik tego jak na dzień dzisiejszy? 
R: Jaki jest wynik tego na dzień dzisiejszy, no właśnie dzisiaj z burmistrzem rozmawiałem. I to już trzy lata trwa. Pomimo, że przedstawiłem też na piśmie ten projekt. To wszystko było na zasadzie, tak że żeśmy tylko rozmawiali. No tak, ale potem nie. No może coś z tego będzie. Może. Po trzech latach. Problem to jest jeden, że to jest stary budynek. On ma ponad 40 lat. Pieniędzy na remont nie ma. Ale biorąc pod uwagę fakt ilości i jakości sprzętu jaki ja posiadam, kontaktu z instruktorkami np. aerobiku, to praktycznie można powiedzieć, że wszystko jest. Pada deszcz? Nie ma sprawy. O  godzinie 18 przychodzą po 50 panie, ćwiczą aerobik i wiem, że one by przyszły. Przychodzi młodzież o godzinie 9 rano czy o 8, rozkładam dwa stoły tenisowe – dzieci grają w tenisa stołowego a nie broją w parku, prawda? 
M: Na jakich polach byłaby możliwa jeszcze współpraca z samorządem lokalnym? Mówił pan o tym, że w takich okolicznościach, kiedy właśnie wszyscy by byli w stanie dogadać się odnośnie wszelkich przedsięwzięć. Czy jeszcze mógłby pad podać jakieś przykłady działań? 
R: Czyli mówię o tych spotkaniach, o tych komisjach, o tym planowaniu perspektywicznym, prawda. 
M: W takim razie może na jakich polach nie byłaby możliwa współpraca z samorządem? W jakich okolicznościach? 
R: Wracam do tego samego – czynnik ludzki. Na każdym kroku to jest czynnik ludzki i fachowość. Może być też przykład, że jest znakomitym fachowcem a z nim się nie da pracować. Przykładów nie będę podawał, bo znowu się ponarażam. 
M: A czy w przypadkach, o których mówiliśmy, o tej współpracy z samorządem lokalnym była ona oparta o relacje osobiste czy formalne? Tutaj w mieście, województwie czy powiecie. 
R: To trzeba jakoś wypośrodkować. Bo niewątpliwie na pewno formalne, ale niewątpliwie również kontakty osobiste. Przykład: Starostwa Powiatowego. Już podaję. Podawałem o tych problemach ze starostwem, że właściwie na dzień dzisiejszy  moglibyśmy być zarejestrowani jako TKKF bez problemu, brać udział w konkursach, ale nie. Czynnik ludzki. Nie powiem o kogo chodzi. Efekt jest taki, że mogliśmy mieć dodatkowo 2000, bo w tym konkursie było 2000. I do tego konkursu nie przystąpił nikt. Do drugiego konkursu, też 2000, to 4000. Mogłem mieć dodatkowo 4000, narobić takich imprez, że się w głowie nie mieści. Teraz ten plus. Czynnik ludzki in plus w starostwie. Pojawił się wspaniały człowiek, który jest członkiem rady programowej Polskiego Radia w Krakowie. Darek Malczewski. Młody chłopak. To jest kolega mojego syna. Też koło 30 lat. Zawsze żeśmy się dogadywali. On był kiedyś dyrektorem domu kultury, ja robiłem trebaskety, on fundował puchary. Jest ten puchar tutaj? Nie tego akurat nie ma. Potem został członkiem zarządu powiatu i jest nadal, i jest członkiem właśnie tej rady programowej radia. Rzutki, inteligentny, przystojny, co lepiej trzeba, a przede wszystkim konkretny. Ja mu to powiedziałem: „Darek, wchodzisz tam, do tego powiatu, w strukturę tych starych dziadków, dla których istnieją tylko posady i oni się z tego cieszą. Weź to rozruszaj.” „Panie Januszu zrobię wszystko żeby to zrobić. Natomiast zawsze z panem będę współpracował.” „I vice versa” mu to powiedziałem. Teraz plus współpracy właśnie z nim. Otóż ta osoba negatywna w moim rozumieniu, przekazała mi informację o tym, że nie mamy KRS-u na dzień przed konkursem, a już miałem wszystko przygotowane, że niestety nie. No to nie. Akurat siedziałem na rowerze treningowym w piwnicy, do tej siłowni co tu chcemy właśnie. No to mówię „to ja trenuję dalej”. Za godzinę dzwoni i zmienia całkowicie zdanie. Wiedziałem, że to jest robota tego Darka Marczewskiego. „Panie Januszu, a może jednak jakoś byśmy to załatwili, no nie, jutro te konkursy, nie będzie się pan bawił w te papierki, to może same nagrody ufundujemy”, nie. Bo w drodze konkursu było tak, że jeszcze miałem mieć pieniądze np. na reklamę, prawda, na plakaty. Też plus, prawda? Na opłatę sędziowską, prawda. Czy na przykład kupienie bigosu jak jest dużo osób i głodni są. No wiem, ja robiłem turnieje siatkówki, które miały 11 godzin. Zaczynałem o 8 rano, kończyłem o 9 wieczorem, prawda. No to bigos by się jak najbardziej przydał. To już zostało odsunięte. Same nagrody. Ale już wiem, że to robota była Darka Marczewskiego. I to on zrobił. Mówi: „a to porozmawiajmy na temat nagród”. No to poszedłem do Darka, mówię „No to co to jest?  No to w końcu dajecie czy nie? Czy jestem tu zarejestrowany, bo widzę, że byłem na ewidencji a teraz nagle zniknąłem, nie?” „Panie Januszu, niech się pan nie martwi.” Przeanalizowali to. No i dzwoni do mnie Darek: „panie Januszu proszę przedstawić te imprezy, my wybierzemy 2-3 imprezy z tych i spróbujemy to dofinansować.” No już w tą sobotę miałem robić powiatowy turniej siatkówki plażowej. Nie wyszedł, przełożyłem go na tą sobotę, ale wiem, że już puchary mam do odbioru. 
M: Czyli te relacje osobiste. 
R: Dokładnie relacje osobiste. To znaczy relacje osobiste plus fachowość. On doskonale wie, że ja z tymi swoimi wolontariuszami nie robię imprezy dla siebie. Tylko raz, że on ma reklamę, bo prosi mnie żeby baner starostwa powiatowego wisiał tak jak w zeszłym roku też to było. No i zagospodaruje się wolny czas w wspaniały sposób dla młodego pokolenia. 
M: To jaka pana zdaniem forma współpracy, w takim razie między organizacjami pozarządowymi a samorządem jest najlepsza? 
R: To znaczy, powiem tak. Trzeba mówić o jednej i o drugiej. Formalna musi być. Ale formalna na pewno nie będzie realizowana skutecznie jeśli nie będzie robione to przez fachowców. Ja wcale nie mówię o tym, że urzędnik musi być fachowcem. Wystarczy, że on tylko ma tam określone predyspozycje i określone dyspozycje do działań w danym zakresie. W działce np. kultury fizycznej, czyli sportu, turystyki i rekreacji. On jak czegoś nie wie, to właśnie powołuje takie ciało, które mu doradza. Ja bym przynajmniej tak to zrobił. Ja się nie muszę na wielu rzeczach znać, prawda? 
M: Czy pana zdaniem organizacje pozarządowe mogą działać bez wsparcia samorządu? W jakich sytuacjach, jakie to mogą być organizacje? 
R: No sądzę, że raczej nie. Jakby to wyglądało w przypadku TKKF-u, nie powiem, prawda. Jeśli nie miałbym żadnego wsparcia. To już powiem konkretnie. Nie dostaję dofinansowania od burmistrza i od starosty i chcę zrobić jakiś turniej. To też jest czynnik ludzki i kontakty osobiste. Mam znajomych, byłych uczniów zresztą, czy znajomych, którzy mają prywatne firmy i mogę zrobić np. jedną czy dwie imprezy. Natomiast żeby to byłą masowość, więcej tych imprez to musi być wsparcie lokalnego samorządu. Tym bardziej, że do tego dochodzi jeszcze niewątpliwe wsparcie lokalnej prasy. Jak ktoś źle współpracuje z lokalnym samorządem to na pewno prasy nie będzie miał dobrej.  Wiem o tym. Choć, mówiąc szczerze, pisałem artykuły przeciwko powiedzmy takim niewłaściwym działaniom przedstawicieli lokalnego samorządu. I te artykuły się ukazywały. Ale przez to miałem tak, plus w gazecie, bo miała jeszcze jednego za sobą, prawda, uważała że też należy o tym napisać. Ale z drugiej strony miałem przeciwnika w postaci np. burmistrza. Byłego. Zresztą wuefisty, który był przez dwie kadencje. 
M: Czy spotkał się pan, oprócz tej sytuacji, o której pan mówił, z przypadkami wykluczania organizacji pozarządowych ze współpracy z samorządem lokalnym? 
R: Nie, ja nie spotkałem się z czymś takim. Ale tu już powiedziałem o tym, że są rzekomo organizacje, które się założyły i nic poza tym. Natomiast te, które działają, które mają prężnych tych liderów, prawda, bo przecież harcerze jakby mieli kiepskich liderów i kiepsko działali, to też by mieli problemy. Natomiast ja, z perspektywy 30 lat pobytu w Miechowie, mogę powiedzieć, że dorobiłem się określonego autorytetu i na tym bazuję. A autorytet wynika z faktu nie tylko znajomości fachowej dziedziny jaką jest kultura fizyczna – sport, turystyka, rekreacja – tylko sam staram się organizować, współorganizować, pozyskiwać nowych ludzi do tych działań i odpowiednio to nagłaśniać. Bo, mówiąc szczerze, bez prasy to wielu rzeczy na pewno nie udałoby się zrobić. A pomimo to są ludzie, którzy nie wiedzą o stowarzyszeniu, o tym, że np. siatkówka plażowa jest w Miechowie. A przecież ja ją wprowadziłem 15 lat temu, prawda. 
M: Ale mówi pan o mieszkańcach, czy o… 
R: Ja mówię o mieszkańcach powiatu. No ale to tak, środowisko wiejskie to jest, to chłop chce mieć jedno. Ma mieć drogę dobrą, dojazd do pola i tyle. A wieczorem to „Se pójdę na piwko” i na tym koniec. Problem jest w tym, żeby w środowisku wiejskim poszerzyć tą bazę. Ja nie mówię rozwijać, bo tam coraz mniej, bo młodzi ludzie to wieją do miasta, albo nadal siedzą za granicą. Jest pewien problem, co większość państwa mówi „wracajcie”, tylko po co? 
M: Chciałabym jeszcze porozmawiać o takim procesie decyzyjnym i konsultowaniu wszelkiego rodzaju decyzji. Jakie jest, pana zdaniem, przygotowanie pana towarzystwa do współpracy z samorządem? Takie merytoryczne, finansowe, kadrowe? 
R: To znaczy, to ostatnie to raczej jeśli chodzi o samorząd, prawda? Natomiast jeśli chodzi o towarzystwo, no to powiem tak. Niech się lokalne samorządy cieszą, że takie stowarzyszenie jest, bo sądzę, że żadna inna organizacja by tego nie zrobiła. I oni to już wiedzą, bo podałem przykład tego przedstawiciela zarządu powiatu, który to rozumie i wie. I jednocześnie burmistrza, który, mówiąc szczerze, większość moich pomysłów, naszych pomysłów, które żeśmy tam proponowali po konsultacjach no została zrezygnowana. 
M: A jakie jest, pana zdaniem przygotowanie innych organizacji pozarządowych do współpracy z samorządami lokalnymi? 
R: No różne. Ale organizacja, która ma fachowców w sensie takim, że, przykładowo ZHP ma określoną rolę. Ma aktywizować młodzież, uczyć wielu fajnych rzeczy, zdobywać różne sprawności, robić imprezy okazjonalne, prawda. Rajdy te turystyczne, poznawać okolicę, bo mamy wspaniałą tą okolicę. Turystyka powinna się tu rozwijać, mamy ekologiczny teren. Jeśli oni mają, a mają takich ludzi, bo harcerze od zawsze mieli takich ludzi, to wtedy ta. Natomiast nie może być takiej sytuacji, że powstaje stowarzyszenie, zostaje jeden człowiek i praktycznie „a tam od czasu do czasu cos tam zrobimy”, nie? To wtedy ten samorząd to widzi i wiadomo, że stowarzyszenie nie może liczyć na jakąś tam pomoc. I wracam znowu do czynnika ludzkiego i operatywności. Wszystko się o to obija. Tak, że to nie ulega wątpliwości, że to wszystko zależy od człowieka. Ja żeby się sprawdzić to stworzyłem TKKF, prawda? Włączyłem do tego grupę swoich znajomych, działaczy i angażuję w różne te inicjatywy. No i przynosi to efekty. Ja właściwie mogłem się skupić na jednym, nie? Z racji tego, że jestem siatkarzem, mogłem kontynuować te turnieje siatkówki. Tylko będąc 30 lat w Miechowie, jeszcze zanim TKKF założyłem, bo w 78 roku wszedłem, to sam, pod skrzydłami TKKF-u, jeśli chodzi o siatkówkę halową, prawda, i tą taką na zewnątrz, bo również takie boiska mamy przenośne na trawie itd., no to sądzę, że tych turniejów było ponad 300 na pewno. Tutaj na terenie samego tego powiatu. Bo kiedyś tam powiatu nie było. 
M: Jaka jest pana zdaniem pozycja pana organizacji tutaj w gminie, w powiecie i województwie? Jakby pan opisał pozycję w swojej organizacji kilkoma słowami? 
R: Cieszę się, że jest tak, jak jest. Co zresztą o tym pisze prasa, bo wielokrotnie udzielałem również wywiadów. 
M: A jak jest? 
R: Jest bardzo dobrze. To znaczy w sensie takim, że jesteśmy zauważalni na szczeblu gminy jak najbardziej, powiatu – to również też, a również województwa małopolskiego, choć nie należymy strukturalnie na razie, bo bierzemy udział w imprezach ogólno małopolskich, finałach na przykład w siatkówce plażowej. Znam się z panią prezes Czupryną, która jest prezesem Małopolskiego Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej i wiceprezesa odpowiedzialnego za siatkówkę. Najprawdopodobniej sceduje nam organizację strefowych eliminacji do mistrzostw małopolski w siatkówce plażowej. Pomimo tego, że należymy pod Kielce. I pomimo tego, że chcieli żebyśmy przeszli pod tego. W Świętokrzyskim jesteśmy dosyć znani, bo wtedy kiedy byliśmy jeszcze pod Kielcami to między innymi ja byłem kierownikiem sportowym ekip, które reprezentowały województwo kieleckie na tych imprezach ogólnopolskich. A w czołówce tych sportowców to byli moi uczniowie, ewentualnie ludzie, którzy byli z terenu naszego miasta. 
M: Co pana zdaniem decyduje o pozycji organizacji pozarządowej w gminie, powiecie, województwie. 
R: Czynnik ludzki. Dokładnie i nigdy tego nie zmieni. 
M: A coś jeszcze? 
R: No jest druga strona medalu, czyli przedstawiciele tego samorządu. W zależności kto to będzie, czy to będzie fachowiec, czy on będzie chciał coś realizować, to tak to będzie wyglądało. I tak jak mówię, bo nawet jeśli z tej drugiej strony, samorządowej, będą chcieli coś zrobić i danej organizacji coś tam zaproponują, ale jeśli ktoś tego nie poprowadzi, to z tego nic nie będzie. 
M: Jaki udział mają organizacje pozarządowe w podejmowaniu decyzji przez samorząd? Czy są jakieś decyzje, które samorząd konsultuje z organizacjami pozarządowymi? 
R: Powiem tak, na szczeblu lokalnym nie. I tu jestem zdziwiony, bo nie jest to formalne. 
M: Nie ma takich konsultacji. 
R: Cóż z tego, że burmistrz ze mną rozmawia? Ja dzisiaj rozmawiałem z nim, że kort tenisowy nie jest zrobiony tak jak trzeba, że on tam pyta mnie się różne rzeczy, że ja mu mówię, że można pewne rzeczy pozmieniać. Ale to jest wszystko nieformalnie i on w każdej chwili może się tego wyprzeć. 
M: A jak pan myśli, dlaczego właśnie samorząd nie konsultuje tych decyzji z organizacjami pozarządowymi? 
R: Bo tam nie ma fachowca. Jakby był fachowiec: „Panie burmistrzu, krótko i zwięźle, proszę bardzo, to jest protokół ze spotkania z organizacjami pozarządowymi, odpowiedzialnymi za kulturę fizyczną. Oni mają takie wnioski.” 
M: Rozumiem, czyli nie ma takiej osoby w mieście, która byłaby… 
R: Dokładnie. No jest tam jakiś referent. No musi być. Ja pisałem o tym wielokrotnie. Mówiłem na ogólnopolskim takim sympozjum, gdzie byli i wojewodowie, nie. To byli zdziwieni, że ja wstaję z takiego miasta i mówię o tym. Ja mówię „proszę pana, chce pan, to niech pan przyjedzie, ja panu pokażę, że to tak rzeczywiście jest. Bo wy w dużych miastach macie pieniądze, prawda?” Duże miasto zawsze miało pieniądze. „Natomiast niech pan przyjedzie na wieś, niech pan zobaczy. Koszykówka się rozwija, proszę pana, jak? A że wieszają ramy od rowerów i grają w koszykówkę na wsi. Jak pan nie wierzy, to zapraszam pana, pokażę panu, w którym miejscu to jest.” Ale to było powiedzmy z kilkanaście lat temu. Oni po prostu, no nie wiem, siedzą. Tak samo i Warszawa. Dlaczego tam sport się rozwija? No bo tam najwięcej pieniędzy idzie. Tam się buduje ten stadion. Tam będzie ten finał Mistrzostw Europy w 2012. Zawsze mieli pieniądze. W województwach to samo się dzieje. Budżet Świętokrzyskiego Związku wynosił 60 tysięcy. No to ja od stycznia, teraz ten konkurs, mam tylko 3000 do przemielenia. 
M: Czy pana organizacja chciałaby brać w takich konsultacjach udział? 
R: Jak najbardziej. 
M: Mówi pan tutaj o szczeblu miasta. A w powiecie i w województwie czy są organizowane dla organizacji pozarządowych takie… 
R: Ja byłem zapraszany do starostwa. 
M: Acha. Czyli są. 
R: Jak pozyskać fundusze unijne itd. I powiem szczerze, guzik z tego wynikło. Były trzy spotkania. Potem ludzie stwierdzili, ze i tak tych funduszy nie dostaną i przestali na to w ogóle chodzić. Ale to jeszcze było wtedy, kiedy formalnie byliśmy zarejestrowani. A potem jak jednemu urzędnikowi odbiło, to już nas nie zapraszał. 
M: To były takiego rodzaju szkolenia. A konsultacja odnośnie podejmowania wszelkiego rodzaju decyzji? 
R: Nie. I to jest właśnie błąd. To właśnie powinno być. Na szczeblu powiatu dla rozwoju kultury fizycznej, dwuletnie czy tam trzyletnie, powiedzmy czteroletnie, bo tyle trwa kadencja. Temat jest z głowy. Przychodzi starosta. Zresztą starosta to mój kolega z pracy, Mietek Beltek. Jak nie chciał zrobić formalnie, to ja mu „weźże mi doradź coś”. Nie. Są ważniejsze inne priorytety. 
M: Porozmawiajmy teraz jeszcze o sytuacji obecnej. Proszę sobie wyobrazić, że ma pan wyłonić takiego reprezentanta organizacji pozarządowych, który by dobrze reprezentował interesy i stanowiska pana organizacji. Kto by to był? Byłaby to osoba czy organizacja? 
R: Ale w ogóle mówimy o różnych organizacjach? 
M: Tak, ale ten przedstawiciel musiałby też reprezentować pana interesy. Pana organizacji. 
R: I mieć akceptację innych. Na to nie mogę odpowiedzieć, ponieważ nie było takiego spotkania, żebyśmy np. kogoś wyłonili. 
M: A czy widzi pan taką osobę, bądź organizację teraz? Która mogłaby pełnić funkcję takiego rzecznika interesów. 
R: Powiem szczerze, jak nastał burmistrz w 2007 roku, zresztą ja mu też robiłem reklamę, bo uważałem, że to młody chłopak i zrobi dużo i dużo zrobił, to on mi zaproponował stanowisko takiego koordynatora. Ale na dzień dzisiejszy to nie funkcjonuje. Czy ktoś spoza, przecież nie koniecznie ja, prawda, mógłby taki być? No to musiałaby być osoba, która raz, że ma autorytet, dwa zna się na tym, trzy, że no stara się współpracować ze wszystkimi. 
M: Czyli ciężko jest taką osobę znaleźć? 
R: Na dzień dzisiejszy ciężko taką osobę znaleźć. 
M: A czy pan by chętnie pełnił rolę takiego rzecznika organizacji pozarządowych? 
R: Znaczy, powiem tak. Ja już miałem wiele propozycji, ważnych propozycji itd. No i z perspektywy czasu, wieku, no głęboko bym się nad tym zastanawiał. Z perspektywy tego co już widziałem, jakie są tego problemy. Ale powiem szczerze, że jakbym miał zaproponowane coś takiego i mógłbym coś tam doradzić, to z przyjemnością bym to po prostu zrobił. Tym bardziej, że, tak jak mówię, działam we władzach tego wojewódzkiego towarzystwa w Kielcach, byłem przez dwa lata członkiem Centralnej Komisji Kultury Fizycznej w Warszawie, gdzie między innymi działał ten twórca ringo – redaktor Strzyżewski, słynny redaktor od piłki nożnej, taki… już mi uciekł… on zmarł… Ciszewski. Co pięknie komentował piłkę nożną. On też był wtedy w tej komisji. To było dawno, dawno, nie. Więc praktycznie tą niejako praktykę się ma. 
M: Czy jest jeszcze coś, na co należy zwrócić uwagę a o czym nie powiedzieliśmy w tym temacie? Co jeszcze by pan dodał do naszej rozmowy? O współpracy z organizacjami pozarządowymi w Małopolsce? 
R: Dodałbym to, że życzyłbym sobie, żeby ta współpraca wyglądała tak, jak być powinna a nie jest. Bo efektem dobrej współpracy jest zaangażowanie społeczeństwa w ogóle w różne działania. Nie mówię tylko o samym sporcie, kulturze fizycznej, tylko również mówię o innych działaniach, kulturalnych, mówię o turystyce, bo to też jest ważne. Natomiast generalnie ja obserwuję co się dzieje z dziećmi i młodzieżą, która nie ma z sobą co zrobić. Te dzieciaki już od tygodnia przychodzą. Tydzień temu miałem już otworzyć basen. Oni wiedzą, że pograli by w tenisa stołowego, w ringo itd. Oni nie mają co z sobą zrobić. Ale to nie jest moja rola, jako lidera tego stowarzyszenia, żebym ja szukał sposobów na zaangażowanie, bo ja te sposoby mam. Ja już bym mógł ich puścić. To jest rola urzędników. Są pomieszczenia wolne, prawda, w dyspozycji samorządu lokalnego, samorządu powiatowego. Wolne. I je wykorzystać. Tak jak wykorzystałem kiedyś, zanim jeszcze nie było powiatów, tylko były rejony, prawda. I był taki kierownik rejonu, czyli aktualny starosta był kierownikiem rejonu. Zanim on się tam przeniósł do aktualnego budynku policji, były potężne garaże. Jak to zobaczyłem myślę, a to koło mojej szkoły. No i pytam się pod czyją to jest kuratelą. No przyszłego kierownika rejonu. A ponieważ miałem myśl, idę do niego i mówię ”to weźże to nieodpłatnie wynajmij, ja sobie to posprzątam i zobaczysz jaki bajer z tego zrobię.” „No ja nie mogę, bo to będą budynki kiedyś policji.” No to do komendanta policji. „A właściwie tam się jeszcze nic nie dzieje, za dwa lata pewnie wejdziemy.” Jest zgoda. Na piśmie. To co? Brałem klasy, wysprzątaliśmy to. W ramach prac dyplomowych zrobili elektrykę. Wsadziłem tam 12 stołów tenisowych. Pożyczałem od różnych, swoje też mam. Dałem worek do boksowania, więc ci co nie grali w tenisa to boksowali. Miałem piękne potężne pomieszczenie. Wrzesień, październik, listopad. Bo później już było zimno, bo tam ogrzewania nie było. I w zwykłych garażach. To inni nauczyciele, ich szlag trafiał, bo nie mieli co na wuefie robić, a ja miałem raz, że urozmaiciłem zajęcia z wychowania fizycznego. Bo praktycznie na 12 stołach razy 4 no to 60 osób mogło grać, prawa? Dwa robiłem turnieje miejskie o puchar komendanta policji, no bo to miało być jego. I wojewódzkie. Nawet nieraz gdzieś tam spod Krakowa przyjeżdżali, z Buska przyjeżdżali. Bo tam zadzwoniłem do kolegi, mówię: „dawaj tenisistów, robię turniej”. Można wykorzystać? Tylko to ma być wykorzystane. I wrócę do tego co mówiłem odnośnie boisk sportowych, hal sportowych. Na Boga, nie po to się buduje żeby one stały i żeby np. służyły próbom orkiestry dętej z Pikutkowa, prawda? Bo to jest kompletna głupota. One mają spełniać określoną rolę w zakresie kultury fizycznej. I po to zostały stworzone. A czy tam można zrobić dyskotekę? No niby można. No ale od czasu do czasu. A tak to poza tym ma temu właściwemu celowi służyć. 
M: A nie służy? 
R: No nie służy, stoją puste. No i to mnie po prostu drażni. Najgorsze jest to, że kiedyś było tak, że szło się do sekretarza partii „panie, weź no pan tam zadziałaj, bo coś się dzieje”. A teraz do kogo pani pójdzie? Do wójta? „A co to pana obchodzi? Ja tu rządzę, zostałem wybrany demokratycznie i dopóki mnie nie zmienią to ja uważam, że tak trzeba.” I kto to zmieni. Oczywiście można by było to zmienić. Tylko co. Napiszę artykuł o tym, tak jak kiedyś napisałem o Racławicach, o basenie, który porosły na dzień dzisiejszy drzewa. Oczywiście on mi to tłumaczy, że tam dwa tygodnie wcześniej dwoje dzieci się utopiło, że to nie było przeznaczone na basen kąpielowy tylko jako ten akwen przeciwpożarowy. Ja mówię „ale co z tego? Ale zrobiliście o wymiarach olimpijskich, czyli 50-metrowy.” Naturalnie rzeczka przepływała przez to. Ja mówię „to co za problem było zatrudnić mnie jako ratownika? Na okres wakacji. Ładuje pan takie turystyczne domki, łączy pan elementy historyczne Racławic, ten piękny pomnik, za który żeście do tej pory nie zapłacili, tego Głowackiego czy tam jakiego, proszę pana. I przyjeżdżają na duży basen. I odpoczywają w weekend. Są poza miastem. Nawet z Miechowa by tam przyjechali.” Czy coś się zmieniło do momentu kiedy ja napisałem ten artykuł? Kiedy rozmawiałem z tym wójtem? Nic się nie zmieniło. Nie rozumiem tego. Ale wybudował sobie halę, która stoi pusta. Też tego nie rozumiem. A nasza hala jest bez przerwy zajęta, nawet ze Słomnik przyjeżdżają, gdzieś tam z terenu spod Kozłowa przyjeżdżają. I dokładnie taki jest cel tej hali. Ona ma służyć społeczeństwu non-stop. A jak się zepsuje to się ją naprawi. To ma stać i na pokaz? To przecież by była kompletna głupota. 
M: Dziękuję bardzo za rozmowę. 
R: Dziękuję.