Imię i nazwisko osoby sporządzającej transkrypcję: Ewelina Hołownia 
Wywiad: A_BAB147_3022.0_M15 
Czas nagrania: 177 min 3 sek. 
Ankieter: Joanna Gajda 

A: Czy mogę poprosić zgodę na nagrywanie? 
R: Bardzo proszę. 
A: dziękuję bardzo. Chciałam najpierw przeprowadzić krótki, krótkie podsumowanie organizacji. Powinnam to zrobić telefonicznie, ale myślę, że tak nam będzie prościej. Forma prawna działania organizacji państwa, stowarzyszenie czy fundacja? 
R: Fundacja. 
A: Gdzie organizacja prowadzi działalność? W jakiej miejscowości? 
R: Więc to jest tak, że teoretycznie statutowo mamy możliwość prowadzenia działalności na terenie całego kraju oraz poza jego granicami. Natomiast w tej chwili realizujemy zadania o charakterze ponad lokalnym, czyli Środowiskowy Dom Samopomocy fundacji z siedzibą w Babicach, natomiast objęte są osoby z terenu powiatu Chrzanowskiego, jak również Środowiskową Świetlicę dla dzieci, to jest ośrodek wsparcia dziennego specjalistyczna to jest świetlica, również siedziba świetlicy jest w Babicach, charakter też jest ponad lokalny, powiatowy, oprócz tego prowadzimy szkołę podstawową na terenie gminy, na terenie gminy Chrzanów w miejscowości Pogorzyce i w tej samej miejscowości, a nawet w tym samym budynku jest prowadzone gimnazjum. 
A: czyli szkoła podstawowa i gimnazjum, tak? 
R: Szkoła podstawowa i gimnazjum, a w tym zakresie myślę, siedziba tak jak powiedziałem miejscowość Pogorzyce, Chrzanów. Natomiast charakter tych obiektów jest ponad lokalny. 
A: Rozumiem. Czyli uczestniczą w tych projektach również osoby, które nie tylko mieszkają w danej miejscowości, ale także są z okolic całego powiatu, tak? 
R: Tak jest, tak z powiatu, generalnie taki jest zakres. 
A: Jeśli chodzi o historię organizacji. Jakie cele przyświecały państwu na początku? Jakie były początki... 
R: No więc Fundacja została, że tak powiem powołana aktem notarialnym w 2002 roku, a właściwie to był akt tak zwany fundacyjny. No zebrały się osoby, którym na sercu leżało zaopiekowanie czy podejmowanie działań w kierunku opieki nad osobami wykluczonymi, niepełnosprawnymi i tak dalej i tak dalej. Zakres działania był szeroki. On na samym początku w 2002 roku oscylował w kierunku tworzenia domów pomocy społecznej, mieliśmy, że tak powiem rozpoznanie mniej więcej potrzeb, również dysponowaliśmy obiektem, ale obiekt był niestety niedostandaryzowany do tych zadań, a ponieważ standaryzacja byłaby szacowana na około milion, a myśmy byli organizacją pozarządową właściwie tworzącą się dopiero, właściwie tylko w głowach. Trudno było milion złotych na to zadanie uruchomić, w związku z tym podjęliśmy działania w zakresie tworzenia nie całodobowej opieki, a dziennej. Prawda też jest taka, że ta dzienna opieka ma oczywiście też swoje, czy podjęcie decyzji o tym, że, że, że otwieramy Środowiskowy Dom Samopomocy ma tez takie podłoże, że nie wyrywamy osób z ich środowiska, także ma to głębokie znaczenie społeczne. Jednak idąc w kierunku tworzenia domu, myśmy myśleli wtedy o tym, że jest taki klient, który nazywa się, osoba, którą trzeba się zaopiekować przez całą dobę, natomiast potem żeśmy zaczęli zauważać też to, że znacznie, może nawet ważniejsze jest to zaopiekowanie tego klienta w ciągu dnia, kiedy dajemy wsparcie rodzinie, kiedy stwarzamy w jakimś sensie taką motywację do wyjścia z domu, bo to już jest niezła terapia, a bo ten pensjonariusz musi się umyć, ubrać, mężczyzna ogolić i to on musi wyjść z tego domu, a jednocześnie, a jednocześnie nie pozbawiamy go jego środowiska naturalnego. Mówimy o takich osobach, które są w stanie żyć samodzielnie oczywiście, albo przy wsparciu niewielkim sąsiadów czy rodziny, bo wiadomo, że są osoby, które no po prostu musza mieć opiekę tą pielęgniarską i całodobową niestety. Natomiast to, co my robimy, to, to jest właśnie to, no również tutaj w grupie osób związanych z Fundacją jest wiele osób związanych ze szkołami, nauczycieli, jak to zwykle w fundacjach trochę tych nauczycieli się przewija. Są osoby, które można powiedzieć są nieźle zorientowane o potrzebach społecznych, dlatego, że raz, że przez dzieci, dwa, że przez środowiska rodzinne jest ten ogląd, no i trzy, że widzieliśmy, że, że szkoły są po prostu ubogie. Szkoły nie stać na to, żeby skierować ofertę zaopiekowania dziecka po zajęciach szkolnych, a nawet nie wiem, czy dzieci chcą, taka jest prawda, być w szkole przez cały dzień, prawda, to jakby może tez dla higieny psychicznej, ale jednak ten rodzaj przymusu i tak dalej. No i w związku z tym poszliśmy w kierunku tworzenia świetlicy środowiskowej. Świetlica środowiskowa została utworzona w 2003 roku i, i, i, i, i no właśnie od tego roku działa, przy czym tez jakieś metamorfozy przechodziliśmy, bo z świetlicy takich typowo środowiskowych, profilaktyczno – wychowawczych jak była w zamyśle na początku, w pewnym momencie przeformułowaliśmy pod namową zresztą Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w placówkę specjalistyczną... To czy się ma swoje... 
A: (6.12) 
R: w sensie takim, że i terapie są i takie są działania już po prostu skierowane również na niwelowanie, czy środowiskowych niedomagań, czy psychicznych. Jakby troszeczkę większą głębię żeśmy uzyskali w ten sposób. Natomiast niestety na poziomie tym samym finansowym. 
A: Aha, czyli nie uzyskaliście państwo więcej środków? 
R: Nie uzyskaliśmy, niestety więcej ten, nie, no w ogóle my robimy coś takiego, myślę dość wyjątkowego, dlatego, że my zaopiekowujemy dziecko nie na zasadzie takiej, gdzieś ostatnio to porównywałem, nie wiem, czy pani wie jak to wygląda u Siemachy, oni maja tą słynna taką zasadę 3 – 5 – 7, 3 dni, 5 zajęć, 7 godzin w tygodniu, a my w ciągu jednego dnia oferujemy 8 godzin opieki, od godziny 11 do 19, łącznie z sobotami, także u nas to zupełnie inaczej wygląda, u nas dziecko przychodzi na zajęcia i o ile nie ma deklaracji rodzica czy opiekuna, że sobie życzy, żeby dziecko przyszło, nie wiem, o 15 do domu, to wraca do domu po całym dniu. 
A: Ale jak to wygląda formalnie? Znaczy rodzice przychodzą do państwa i zapisują dzieci na konkretną ilość godzin, czy...? 
R: To znaczy jeśli chodzi o liczbę godzin, to można powiedzieć, że kontaktujemy tą liczbę godzin. 
A: Z rodzicem, tak? 
R: Generalnie chodzi o to, że my zaopiekowujemy rodziny, które wymagają wsparcia, wśród rodzin, które wymagają wsparcia, to są osoby ubogie, to są osoby o dużej dzietności, to są osoby, u których również pojawiają się jakieś problemy. Ale właśnie chcę zwrócić uwagę, na słowo ‘również’, bo chodzi o to, że nie tylko, że po prostu czasami rodzina jest rodziną poprawnie funkcjonującą, ale ubogą i dla nich to, że dziecko tutaj przyjdzie i odrobi zadanie i zje posiłek, a to już jest naprawdę dosyć duża pomoc. Także, także to mniej więcej w ten sposób to wygląda, natomiast, tak jak mówię, my chcemy uniknąć takiej sytuacji, żeby rodzice, żeby nie powstała taka okoliczność, że rodzice myślą, że dziecko jest w świetlicy, a my myślimy, że dziecko jest w domu, w związku z tym, żeby ono się nie wymknęło. 
A: (chodzi o bezpieczeństwo) dziecka. 
R: Bezpieczeństwo, ale bardzo szeroko, od 7 do 16. Czyli generalnie od początku szkoły podstawowej do końca gimnazjum. Tak bym to określił. Znaczy to wiadomo, to są dzieci, które tez mają skłonności do wagarowania, mają trudności w szkole i tak dalej, także to tutaj w ten sposób wygląda. Ale po prostu ilość tych godzin, które my świadczymy tutaj tej opieki jest naprawdę duża i to w porównaniu, tak jak mówię, z, bo ja niedawno zetknąłem się z tą ideą u Siemachy, ona jest fajna, ja... nawet mi się to spodobało, tylko sobie myślę tak, my tych 7 godzin zrobimy w jeden dzień, nie w tydzień jak, to jest troszeczkę inaczej, ale po prostu jest tak, że, że każdy z tych przedmiotów... myślę, że też siła tych organizacji pozarządowych próbuje jakąś znaleźć drogę, a czasami błądzi, to tez jest prawda, ale czasami jest fajnie podyskutować, porozmawiać jak ty to robisz jak tego, pewne pomysły podpatrzyć, ale jednak, tak jak te linie papilarne na ręce, każdy z nas tka sobie swoją tkankę, tka sobie swoje życie i myślę, że to co potrafimy staramy się, też na czy zasadę, którą mamy w świetlicach, nie wiem co jest potrzebne do tego tutaj, może pani będzie pytać, ja tu nie będę tyle gadać. 
A: proszę spokojnie. 
R: No bo my taką zasadę mamy, która jest chyba naszą pierwszą zasadą taką wychowawczą, to jest zasada ‘być’ i myśmy tak sobie na początku, już jak żeśmy utworzyli w 2002 roku te instytucje nasze, świetlica działa od połowy 2003 roku. W 2002 roku, że tak powiem formalnie starliśmy się to tutaj budować, to wymyśliliśmy sobie tak, że właściwie telewizję i komputer to każdy ma na swoją rękę albo w domu, albo gdzieś tam po drodze, a my mamy po prostu wychowawczą ambicję, jeśli idziemy z dzieciakami i one ten, dlatego staramy się przestrzegać, oczywiście mamy komputery na terenie fundacji, ale one są umieszczone raczej po stronie dorosłych, jeżeli dzieci potrzebują skorzystać do zadań, czy do czegoś, to sobie po prostu korzystają z tego. Natomiast nie stworzyliśmy tego wyposażenia, panią potem zapraszam na obejrzenie obiektu. Także byśmy też wiedzieli, o czym rozmawiamy. To jest ważna u nas zasada, my to zaopiekowanie w sensie takiego odrabiania zadań i takich dodatkowych w ramach jakichś kółek muzycznych i tak dalej, to my staramy się robić, mamy nawet niezłe osiągnięcia, ale to są osiągnięcia jak gdyby mówiąc między nami, przy okazji, to znaczy głównym celem jest to zaopiekowanie, czyli taka praca u podstaw, taka praca, której nie widać, taka praca (może wcale nie medialna) Można powiedzieć, że nawet (nie urządza) 
A: (Nie urządza?) 
R: (Służąca do) żeby dziecko zadanie zrobiło, żeby zaopiekowane, te cele realizujemy, prawda. Natomiast przy okazji, żeby jakby nie zanudzić tego człowieka młodego, też różne inne rzeczy się dzieją, myślę, że fajne rzeczy się dzieją. 
A: czyli pozwala mu się na to, żeby osiągnęło sukcesy w jakiś dziedzinach, bo to jest wychowawcze? 
R: I bardzo wychowawcze i bardzo... mogę tu parę anegdot przytoczyć, bardzo budujące tą osobowość, wzmacniające osobowość, gdzie my mamy głównie, bo pani pytała skąd się biorą dzieci u nas, generalnie skąd się biorą to wiemy, u nas się biorą stąd, że wnioskować do nas może praktycznie każdy, każdy, mogą szkoły, mogą parafie, poradnia, policja, sąd dla nieletnich oczywiście, może również samo dziecko, za zgodą rodzica. Generalnie 95, 96% to są wnioski szkół, tak mniej więcej to jest, ale mamy z parafii. 
A: Szkoły, które tez oczywiście muszą mieć zgodę rodzica? 
R: Ale bezwzględnie, bezwzględnie. Szkoła, że tak powiem może wskazać, że taka osoba, byłoby dobrze, żeby uzyskała wsparcie, no bo jest, nie wiem, na przykład szkoły to głównie trudności szkolne, taka jest prawda, a każdy patrzy przez pryzmat tego (kształtu, który) ma we własnej ręce, szkoły patrzą przez pryzmat edukacji, parafie może przez pryzmat ubóstwa częściej i wielodzietność jest, nawet dziewięcioro dzieci, na przykład ojciec pracuje, albo akurat jest na jakimś bezrobociu, mamy taka parafię, z parafią współpracujemy dobrze, także po prostu mamy tego typu skierowania, mamy tez skierowania, takie inicjatywy samych rodziców, którzy przychodzą do nas, nawet w tym tygodniu przyjmowałem chłopca, który jest upośledzony w stopniu umiarkowanym, mama pytała czy... chodzi do normalnej szkoły, jakby szkoła nie zauważyła problemu, ale sama jakby wiedziała, ze coś takiego jest, więc przyszła, to jest dobrze, bo to musi byś zdywersyfikowane trochę, żeby te podmioty były różnej i do środowiskowego domu mamy kwalifikacje przez Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie, natomiast tutaj kwalifikacji świetlicy dokonuje dyrektor placówki. 
A: rozumiem. 
R: Także, także to tez jest dobre, to jest też przejaw zaufania takiego instytucji, oczywiście my robimy tutaj rzeczy takiej, które by PCPR nie zrobiło, bo my mamy 20 dzieci to na dwudziestego pierwszego tez przyjmiemy i dwudziestego piątego przyjmiemy, prawda. 
A: Tutaj są zajęcia, w których muszą uczestniczyć? 
R: My to sami oceniamy. 
A: Ile osób uczestniczy? 
R: To jest statutowo określone, w tej chwili, no z uwagi na ta specjalistyczną, fakt żeby tą specjalistyczna, pod opieką jednego wychowawcy nie może być więcej niż dziesięcioro dzieci i generalnie jak ja mam wolontariusza w danym dniu, to ja mogę tą trzecią dziesiątkę dołożyć jak mam, tak na dobra sprawę. Oczywiście wiadomo, nie dziesiątka, może dwóch, dam temu wolontariuszowi, jeśli jest to osoba z kwalifikacjami, pełna, my mamy wolontariuszy nauczycieli na przykład tutaj dwóch, mężczyznę młodego, który jest po bibliotekarstwie i po wychowaniu fizycznym, mamy panią, która jest po filologiach na wolontariacie, więc ja se tam mogę spokojnie w danym dniu, jeżeli jest taka potrzeba założyć, że przyjdzie tam czwórka, czy piątka więcej i sobie radzimy, a czy z instytucjonalnego punktu widzenia 20 koniec, więcej nie ma. Także to jest też, tak jak mówię, tak jak z cieknącym dachem, nie, jak cieknie dach, to ktoś z zewnątrz powie dach zmienić, a ja powiem nie, garnek podłożę, po prostu samemu będąc od środka... 
A: (16.26) 
R: to trochę lepiej widać, co jest bardziej potrzebne. 
A: A co zdecydowało o tym, że organizacja powstała? 
R: Znaczy jak zwykle, no ludzie, ludzie, tak jak powiedziałem zauważyliśmy, że to pole pomocy społecznej jest niezagospodarowane. Przyznam, ze miałem też doświadczenie samorządowe. Z punktu widzenia pracy w Samorzędzie Powiatowym, tez miałem ogląd i widziałem, że ta mapa jest biała 
A: Że organizacji jest... 
R: tam organizacji... 
A: A mapa jest biała jeśli chodzi o...? 
R: (zakres świadczeń) pomocy społecznej. Proszę sobie wyobrazić, że, że poza Fundacją Brata Alberta, która rozwinęła się na terenie całego kraju i która zaopiekowuje te osoby niepełnosprawne intelektualnie, to na terenie powiatu Chrzanowskiego, który nie wiem ile w tej chwili, liczmy, że około 150, może 180 tysięcy będzie miało mieszkańców, był tylko jeden środowiskowy dom, wtedy na chyba, nie wiem, 30 miejsc, to jakby skala potrzeb to wiadomo jaka jest. Także miejsce na działanie jest tutaj przeogromne, problem jest z dostępem do, że tak powiem baz danych. To jest duży problem, dlatego, że jest to ustawa o ochronie danych osobowych, która działa niestety dla wielu instytucji jako przesłona. Zupełnie nie, moim zdaniem jest to błędna interpretacja niektórych zapisów. 
A: (18.10) 
R: To znaczy wie pani, my na przykład mamy problem z dotarciem do takiej bazy informacji, żebyśmy mogli dotrzeć do osoby potrzebującej. 
A: A kto posiada taką bazę informacji? 
R: No wiele podmiotów ma. Na przykład mają zespoły orzekania o stopniu niepełnosprawności i na przykład... [dzwoni telefon] ja przeproszę , bo tu nie ma nikt możliwości odebrać telefonu. Ale, ale osoby niepełnosprawne...jednak nikt się nie odzywa... PCPRy kwalifikują, bo do środowiskowych domów kwalifikują przez Powiatowe Centra, jednocześnie prawda jest taka, że do środowiskowego Domu od, istniejemy od 2003 roku, nie mieliśmy ani jednego skierowania z zewnątrz. 
A: Z zewnątrz to znaczy...? 
R: To znaczy ani przez PCPR, ani przez ośrodki i tak dalej. Prawie wszystkie te osoby, które uczestniczą zostały w jakiś sposób przez nas wypatrzone w środowisku, a to jest klient specyficzny, bo tam mówiliśmy o świetlicach, ja teraz przeskoczyłem trochę tak, tak środowiskowego domu, to jest takie drugie zadanie, które realizujemy. I mnie tutaj na przykład tego brakuje, że... 
A: Znaczy PCPR nie kierował do państwa... 
R: Właśnie zasada była taka, myśmy znajdowali klienta, dokumentację do PCPR i PCPR dopiero decyzję (do dyrektora) i to jest, to jest, tak jak mówię, oni mają, mają dostęp do informacji, ponieważ zespół do orzekania w jakimś sensie jest umocowany w strukturach Powiatowego Centrum, ale, ale taka jest praktyka. 
A: A dlaczego nie...? 
R: Oni nie mają po prostu, prawda jest taka, ze ja za to ich też nie winię, bo oni nie mają dostępu do, nie mają kontaktu z tym klientem, nie ma też wypracowanej praktyki, to jest też problem nie wiem czy ogólnopolski, a na pewno w województwie jest, taka jest prawda. My teraz walczymy jako te środowiska związane tutaj z niepełnosprawnością o to, żeby, żeby właśnie tutaj też tak kwestia odpłatności i tak dalej, żeby to w jakimś sensie zostało w ustawie umocowane. A mówię, problem polega też na tym, że my jesteśmy w stanie zaopiekować tego klienta, ale klient nie wie, że my jesteśmy. Jeśli jest decyzja przez zespół orzekania wypisana, on nie ma żadnej sugestii nawet, że na przykład wskazany pobyt w środowiskowym domu. Walczyliśmy o to też na zebraniach w Urzędzie Wojewódzkim, żeby jeszcze okólnik jakiś, jeżeli już nie ustawa uregulowało jakoś tą kwestię, bo na przykład udział w zajęciach terapii zajęciowej, w warsztatach, te które są na przykład prowadzone przez Fundację Brata Alberta, ale tez przez inne podmioty, to one mają taką sugestię w orzeczeniach. 
A: Ale wysuwają właśnie zespoły orzekania, że można w takich... 
R: Tak jest. W sentencji orzeczenia zespołu orzekania jest zapis: wskazany udział w zajęciach terapii zajęciowej. Nie tam, że adres takiej a takiej, bo to by było naprawdę jakieś tam może naruszenie czegoś, ale to wynika z tego, że ustawodawca przewidział taką formę terapii, natomiast formy terapii pod tytułem środowiskowy dom samopomocy nie przewidział, ale mało tego, jest tak uparty ten ustawodawca, że nie chce w okólniku czy jakiegoś rozporządzenia, czy zarządzenia, że tak powiem nakazać lekarzom orzecznikom, żeby oni tym ludziom powiedzieli, ze coś takiego jest, a głównym problemem jaki my mamy, a nie wynikający ze złej woli a wynikający z natury rzeczy jest to, że my mamy klienta, który ma nieuświadomioną potrzebę. 
A: No bo nie wie, że taką, takie rozwiązanie może być. 
R: A już nawet nie to, że nie wie, nasz klient charakteryzuje się nieuświadomioną potrzebą, bo to jest osoba psychicznie chora, albo upośledzona umysłowo, to jest osoba, dla której to, że ona żyje jest w warunkach urągających godności ludzkiej, to, że on się nie myje, chodzi brudny, śpi w tym samym, to, że on czasami ma problemy z przygotowaniem sobie jakiegoś posiłku, to jest dla niego norma. Jak pani się go spyta czy coś potrzebuje, to on nic nie potrzebuje, dokładnie, on jest, jemu po prostu wszystko jest dobrze. Nawet, jak się mu coś przyniesie, to on nawet może dojść do wniosku, a że po co mu to. Więc to, co trzeba zrobić z tym klientem, a jeszcze, żeby dodać, a nie wiem, jak pani to odtworzy, a jeszcze, żeby do tego wszystkiego dodać, to, to niestety są problemy pokoleniowe, to jest tak, że upośledzenie umysłowe, to jest mama i tata, często jeszcze upośledzenie umysłowe, drugi lub trzeci... 
A: Rodzice i dzieci? 
R: Tak. I to w tym środowisku się żyje i tutaj naprawdę brakuje w Polsce systemowych rozwiązań takich, żeby, żeby to zaopiekowanie było od momentu rozpoznania, że jest taka osoba, do momentu znalezienia dla niego miejsca w życiu, poprzez właśnie no, jesteśmy organizacją pozarządową, ale są różne placówki, to zaopiekowanie powinno być. To zaopiekowanie przez instytucje pozarządowe jest o tyle jakby ciekawe, że żadne państwo, nawet bogate nie jest w stanie zagospodarować 100% tego. To co my robimy, to jest tak, my przychodzimy, są pracownicy, wychowawcy, opiekunowie, oni są zatrudnieni, ale to prawda jest taka, że jeżeli trzeba to ludzie zrobią coś więcej, pójdą, ta motywacja jest inna. Ja bym przychodząc do pracy nie pytam czy mi ktoś zapłaci za to, czy ja tam coś zrobię, nie. Ja sobie z daję sprawę z tego, że w pewne działania podejmuję, bo chcę, po prostu, bo chcę. 
A: Czyli te wewnętrzne motywacje niekoniecznie... 
R: Nie każda musi być gratyfikacja. Oczywiście tez powinna być, bo wiadomo, że w tych środowiskowych domach, świetlicach są zatrudnieni ludzie, ci ludzie mają rodziny, oni te rodziny muszą utrzymać, a wynagrodzenie jest po prostu fatalne. Wynagrodzenie jest tak niskie, że, że, że, że aż wstyd mówić jakie, po prostu bazujemy na pograniczu dolnych stawek uposażenia. 
A: A są państwo finansowani z PCPRu? 
R: Nie. Więc, więc tak, oczywiście, że tak jak powiedziałem jest kilka zadań realizowanych, świetlica to jest zadanie powiatu, czyli to są środki powiatowe, jeżeli chodzi o środowiskowy dom to są środki, które przechodzą przez budżet powiatu, ale są środkami wojewody. To jest na poziomie krajowym, dlatego, że to jest środowiskowy dom o zasięgu ponad lokalnym, bo te gminne są finansowane przez gminy, bo tu jest (dualizm) są finansowane przez gminy, ale powiatowe są jeszcze przez wojewodę. Także, także tutaj są te środki w ten sposób przekazywane. Natomiast jeśli chodzi o szkoły, no to jest dotacja oczywiście ministerialna, przychodzi z kolei przez budżet gminy Chrzanów dlatego, że to jest, szkoły podstawowe i gimnazja są w zadaniu własnym gmin i to zadanie zostało przekazane Fundacji, na realizację, oczywiście te środki (tracą wagę) środków publicznych, bo one, że tak powiem wchodzą już w budżet tam, środki, no, że tak powiem, możliwe do wydania, także. 
A: rozumiem. Czyli w ten sposób państwo mają możliwość działania w oparciu o kilka jak gdyby, współpracy z kilkoma szczeblami samorzadu... 
R: Tak oczywiście. Oczywiście te zadanie, które realizujemy są w znacznym stopniu dofinansowane przez środki, które pochodzą z innych źródeł. 
A: (Jakie?) 
R: Każde. W tej chwili nie, proszę jakby tez mi, nie złapać za słowo, ale powiedzmy sobie, że jeżeli świetlica jest finansowana na poziomie 60 tysięcy, z dokładnie 66, bo to akurat pamiętam, z powiatu, to w granicach 40% jeszcze my dodatkowo dobudowujemy z własnych środków gdzieś tam pozyskanych. To, i tak dalej. Także zadanie nas kosztuje nas załóżmy 110 tysięcy, w tym 60 tysięcy to są środki tutaj z powiatu, natomiast pozostałe to są takie, po prostu pozyskane. 
A: Mówił pan o tym, że ludzie zauważyli potrzebę. Kto był założycielem organizacji? Inicjatorem powołania organizacji? 
R: To znaczy 4 osoby, 5, 5 osób fizycznych, osoby fizyczne z różnych środowisk, z różnych środowisk. To znaczy... no. 
A: Podejmowali państwo wcześniej jakąś aktywność... rozumiem, że pan tez był inicjatorem powstania organizacji? 
R: Tak. 
A: Czy podejmowali państwo wcześniej jakąś aktywność... 
R: a nawet pomysłodawcą. Wiele aktywności, społeczną, wie pani, mogę powiedzieć o sobie, że, że w tym krótkim życiu przyszło mi być przez wiele lat dyrektorem szkoły, przez parę lat byłem członkiem zarządu powiatu etatowym, radnym byłem, także to są takie działania, które no gdzieś tam dawały możliwość zdobycia doświadczenia, a tez przez wiele lat byłem nauczycielem, aktywnym nauczycielem, byłem, byłem prezesem bo tutaj myśmy przyjechali tutaj za pracą do, do miejscowości i z początkowej fazie jak tutaj wszedłem to byłem prezesem zarządu tych klubów sportowych ludowych, najpierw o charakterze gminnym, potem o charakterze ponad lokalnym, więc w tych klubach sportowych żeśmy działali, znaczy mogę powiedzieć, że przeróżną działalność nawet jako dyrektor szkoły, a ja miałem szkołę malutką w miejscowości, która się nazywa Roskopów, ha, w której były trzy języki w ’89 roku, był angielski, francuski i rosyjski i to wszystko bezpłatnie było, pozyskaliśmy wtedy, kiedy to był inny jeszcze światy, znaczy niby już nowy, ale jeszcze to się wszystko zaczynało, gdzie mieliśmy już komputery, co prawda, Atari i Comodory, ale mieliśmy tego komputery, które były kupione za to, ze jeździło się do hurtowni, kupowało się w komisie odzież, prało się odzież i sprzedawaliśmy mieszkańcom w szkole giełdy robiliśmy tak zwane. 
A: Z dziećmi? 
R: Z młodzież z rodzicami. Zarobione pieniądze, ja autem przywoziłem tam ubrania, bo wtedy nic nie było, a myśmy gdzieś tam znaleźli taką hurtownię, więc wieźliśmy tam, zarobiliśmy, kupiliśmy tam komputery, czy magnetowid, telewizor kolorowy, to były zupełnie rzeczy... mieliśmy łazienki zrobione w kafelkach już wtedy, w ’80...już wtedy można pojechać, w tym roku, bo ja parę lat wstecz, dokładnie w ‘8... w ’99 roku zakończyłem tam pracę, potem tam była jakaś tam pani w między czasie dyrektor, a potem konkurs moja żona wygrała także, a w tym roku moja żona kończy tam pracę, bo przechodzi już na emeryturę i, i właśnie żeśmy tak się rozstawali z placówką, no właśnie jest tez taki właśnie sentyment do tego miejsca i do tej placówki, no ale w każdym bądź razie dużo się tam działo, szkoła była szkołą, ja zawsze się śmiałem elitarną, ponieważ była bardzo nieduża, do 100 dzieci było w szkole, atmosfera taka do nauki była niezła. Na początku jak przeszedłem z dosyć dużej szkoły żona z bardzo dużej szkoły przyszła, wydawało nam się, że zrobimy tam taki uniwersytet, nie, że jak mieliśmy po 40 dzieci, tak jak mamy 15 to niewiadomo co, ale się okazało, że jest wiele, że tak powiem tych zmiennych potrzebnych do tego, żeby wypracować model, nie wiem, studenta. Między innymi sfera motywacyjna tych dzieci i rodziców była zupełnie na innym poziomie niż w mieście. Tam mieliśmy problem przekonać mamę, że chłopiec, który ma same, prawie same 5 w ósmej klasie, to powinien iść do technikum co najmniej, a nie do zawodówki, ale po co on się będzie męczył nie, po co on się będzie nie, po co on się będzie męczył w tym technikum, lepiej niech do zawodówki pójdzie. Dzisiaj on jest inżynierem dobrze funkcjonującym, bardzo dobrze funkcjonującym, no. A robiliśmy tam przeróżne rzeczy, historie, także, nie, jeżeli chodzi o tam jakieś takie działania na rzecz środowiska, to oczywiście cale życie, bo to się tak, tak to wygląda, że, że albo się ucieka gdzieś w kąt i siedzi po cichu, albo się żyje tym co się robi, no. Ja należę do tych ludzi, którzy, którzy raczej żyją tym co robią i szukają sobie teraz... [śmiech] 
A: To dobrze. Trudno było przekonać ludzi do tej inicjatywy? 
R: Fundacji? 
A: Tak. 
R: Nie. Wręcz przeciwnie, byłem zaskoczony, byłem zaskoczony nawet samą, samym rozwinięciem tego pomysłu, ponieważ wydawało mi się najpierw, że jeżeli taką fundację, taka organizację utworzy to skupia te osoby, które są w jakimś sensie związane z nią, czyli ci fundatorzy, może rada fundacji, te osoby, które się fizycznie wybierze ze środowiska i poprosi o wsparcie. Moje zdziwienie było ogromne kiedy okazało się, że my mamy więcej wolontariuszy i tak dalej z osób, które w ogóle, ze tak powiem, nie braliśmy ich pod uwagę. One się pojawiają z różnych powodów, nie wiem, szukając pracy ktoś przychodzi, a mówi no okej jak nie ma teraz pracy, bo nie ma teraz pracy, to można by było tu przyjść zobaczyć, to ja mówię, to zapraszam, to przyjdźcie. I to było tak często, że te osoby, które zaczynały tu robić wolontariat potem gdzieś tam znajdowały zatrudnienie. A ja powiem, ze my w tej chwili zatrudniamy 30 osób. 
A: we wszystkich placówkach? 
R: We wszystkich placówkach. 
A: Na umowę o pracę? 
R: Na umowę o pracę, nie na żadnych zleceniach, i tak dalej... to są wszystko umowy o prace i są historie związane z tym. Także, także mając takie spektrum, od zera, bo nie mieliśmy poza pomysłem, ani budynku, ani łyżki, ani widelca. W tej chwili mamy już, co prawda jeszcze nieformalnie przejęty, ale jeden budynek, bo ten budynek jest budynkiem kościoła, my go tutaj dzierżawimy na lat 20, mamy umowę podpisana, ale szkołę nam gmina przekazała na własność w zeszłym tygodniu. Także, także baza materialna się rozwija... dzień dobry [do osoby, która weszła] 
[rozmowa z listonoszką] 
A: Ja się chciałam dopytać jeszcze o cele, bo rozmawialiśmy sobie o celach jakie państwo sobie stawiali, ja bym chciała, żeby pan jeszcze raz je wymienił, jakie cele na samiusieńkim początku stawiała sobie organizacja. 
R: Znaczy myślę, że cele są w KRSie wypisane i myślę, że tych celi musielibyśmy tutaj formalnie trzymać, one tak były przemyślane jak żeśmy je tam zapisali, możemy je wziąć, żeby je literalnie, możemy zrobić klatkę stop... i żeśmy więcej nie... o, cele są sformułowane tak: Fundacja została powołana w celu wspierania procesu rozwoju społeczeństwa poprzez prowadzenie wszechstronnej działalności w zakresie ochrony zdrowia, życia, organizowanie i promocja, prowadzenie osobom niepełnosprawnym, ubogim, starszym, prowadzenie działalności oświatowej, prowadzenie działalności w zakresie rozwoju intelektualnego, prowadzenie działalności w zakresie ochrony środowiska, przeciwdziałanie bezrobociu, to, to były te cele, współpraca organizacji z organami administracji państwowej i samorządowej oraz z organizacjami społecznymi dla osiągnięcia celów statutowych. To tak były generalnie te cele postrzegane, one były, właściwie szły w dwóch kierunkach działania, mianowicie, jeden kierunek działania to, to była pomoc społeczna, a więc tutaj udzielenie wsparcia, udzielenie wsparcia w tych środowiskach, w których no w tej chwili się nazywa środowiskami wykluczenia. A więc czy to jest bezrobocie, czy to jest niepełnosprawność czy, czy to jest generalnie ubóstwo, tak jak tu mówimy o tych zadaniach, to jeszcze prowadzimy punkt wydawania żywności, to jest też punkt na dosyć dużą skalę, na kilka ton rocznie wydawanej żywności. 
A: Czyli pomoc społeczna jako pierwszy punkt, a ten drugi? 
R: Edukacja. 
A: Edukacja, tak. Czyli... 
R: Edukacja, edukacja... szliśmy w tym kierunku, żeby tworzyć i to proszę zobaczyć jaka tu jest tez nie ewaluacja tylko podobne słowo, ewolucja tych, tych, tych myśli. Bo tak, myśmy sobie wymyślili tam licea klasyczne, że będziemy takie tworzyli liceum klasyczne na terenie tutaj gdzieś Polski, mazowieckiego powiedzmy sobie... 
A: Klasyczne, to znaczy? 
R: A no właśnie co to znaczy, to znaczy odwołujące się do tych ideałów, które, które wywodzą się, które były właśnie w tych ideach liceów klasycznych, gdzieś tam przed wojną, czy tam. Czyli taka gruntowna edukacja, oczywiście do współczesności też, ale, ale poprzez ideę, edukację prawną, naukę języków i tak dalej. Natomiast oczywiście bez, bez programu pod tytułem ‘miss mokrego podkoszulka’ jako program wychowawczy liceum, co oczywiście ‘miss mokrego podkoszulka’ to jest fajna rzecz, tylko nie jako program w liceum. Krzyśku! Jeszcze, jeszcze. I no właśnie po prostu chcieliśmy, żeby, żeby to była jakieś działanie, które podejmujemy, ale prawda jest taka, że mieliśmy bardzo fajną kadrę, mieliśmy mocną kadrę, bo mieliśmy i z doktorskimi tytułami, wizytatorów wielu i tak dalej. Próbowaliśmy to zrobić na terenie miejscowości Alwernia, bo nam się wydawało, że małe miasteczko, które ma aspiracje do tego, żeby być miastem, a nie wsią, że znajdzie się tam, nie wiem, dwudziestka tych dzieciaków, które będą zainteresowane tym, żeby się edukować. Oczywiście nie, tylko i wyłącznie Kraków wchodzi w rachubę. Każdy kto mieszka w Alwerni, chce się uczyć w Krakowie, to po prostu jest slogan i myśmy tego nie wiedzieli i nie zrobiliśmy wtedy naborów i próbowaliśmy na terenie Chrzanowa i dostaliśmy, mieliśmy nawet możliwość przejęcia olbrzymiej szkoły, która była w likwidacji, z resztą za szybko była w likwidacji, bo myśmy nie zdążyli się tak przestawić. Tam tez zrobiliśmy nabory na poziomie jednej klasy, to miało być po szkole, pani nie zna tu tych terenów, jest zespół szkół stella to się nazywa osiedle, duży obiekt, nie wiem 3, albo 4 piętra na jedną klasę w 4 piętrowym budynku i cały budynek utrzymać i ogrzać, to po prostu była by hoksztaplerka na to byśmy się nie zdecydowali, a wtedy zrobiliśmy nabór tylko do jednej klasy. Tak żeśmy odstąpili od tego, ale jak to zwykle, tam gdzie się sieje tam się zbiera, za rok, czy za dwa lata gmina likwidowała szkołę podstawową w Pogorzycach w małej miejscowości, a rodzice na to się nie zgadzali i zgłosili się do nas. 
A: Państwo przejęli od nich inicjatywy, tak? 
R: Myśmy, myśmy żadnej inicjatywy nie przejmowali myśmy, myśmy, że tak powiem wsparli inicjatywę, która była po stronie rodziców, zresztą za zgodą gminy, bo, bo po prostu też uważaliśmy, że nie ma tutaj co jakiś działań wojennych prowadzić. Tylko po prostu chcieliśmy tutaj wesprzeć to działanie. 
A: Dogadać się z gminą w ten sposób, że gmina nie miała środków na to, żeby objąć tą szkołę, więc państwo stwierdzili, że mogą się zająć prowadzeniem takiej placówki? 
R: Tak i przejęliśmy tą szkołę 3 lata temu. W tej chwili mamy już gimnazjum tam z absolwentów własnych. Oczywiście szkoła wymaga doinwestowania i możliwość pozyskiwania środków na dużą skalę, bo środki pozyskujemy, ale tam są środki inwestycyjne potrzebne, natomiast gmina nie chciała, że tak powiem w to wkładać swoich środków. No i prawda tez jest taka, że my realizujemy to zadanie za 2/3 tej kwoty za którą gmina je realizowała, a robimy to głównie dlatego, że to my zatrudniamy kodeksowo, czyli z kodeksu pracy, a nie z karty, oczywiście nie na warunkach 40 godzin dydaktycznych, bo musielibyśmy od razu szpital psychiatryczny, albo kontynuację (SDSie) tutaj robić dla nauczycieli, bo ja sam jestem nauczycielem, więc wiem, że to jest praca, która nie wytrzymała by takie obciążenia, musieliby być na power-ach jakiś ci ludzie, zresztą chyba by zniszczyli wtedy te dzieci, by były. W każdym bądź razie, w każdym bądź razie nam się udaje to realizować i powiem, że mieliśmy tam 60 dzieci zapisanych, w tej chwili mamy 100, więc wzrasta nam liczba dzieci, także staje się to bardziej ekonomicznie opłacalne. 
A: A proszę mi powiedzieć czy uważa pan, że te cele, które w tej chwili sobie państwo stawiali na początku były bardziej trafione czy bardziej chybione. Jak pan to ocenia? 
R: Nie, cele są trafione. Cele, te cele, które myśmy sobie obrali to były cele rzeczywiste. No właśnie, to jest chyba siła myślę też tego działania oddolnego, że my podejmujemy działania wtedy, kiedy czujemy, że coś nam doskwiera, a nie wtedy, kiedy mamy pieniądze i chcemy coś z nimi, w jakiś sposób wydać. A czy to mniej więcej jest tak jak w życiu, jak z tym przysłowiowym domem, co tutaj już raz go przywołałem. No my musimy wiedzieć, co jest dla nas ważne, prawda, my musimy wiedzieć, co jest dla nas ważne, a to, że czegoś nie ma, że nie potrafimy sobie z czymś poradzić, to albo można się z tym pogodzić i powiedzieć trudno, albo płakać nad instytucją, albo powiedzieć okej, nie ma tego, nie ma, nie ma, to, to zrobimy i to jest, to myślę, że to tak robimy. Nie ma, nie ma, nie ma, to spróbujmy to znaleźć środki na to i zobaczyć czy to się da zrobić. Często się daje, często się daje, pewnie, że nie jest to proste, że teraz bym się musiał zacząć żalić, ale dobra... 
A: Jakie są bariery? 
R: Barier jest po prostu no... olbrzymie są bariery, olbrzymie są bariery, bo to jest po prostu życie. To jest po prostu życie, a życie to jest, to jest ciągłe takie zmaganie się z tymi przeciwnościami, to nie jest sztuka po prostu iść sobie szeroka drogą asfaltową jak nie ma ruchu, tylko jest sztuka między tymi pojazdami jakoś tam przejść i przeżyć. Barier jest mnóstwo no, no, są bariery informacyjne, które są myślę, że, że to są, to są takie bariery, które mówiąc brzydko najbardziej wkurzają. 
A: Informacyjne, to znaczy? 
R: No bo one, one by nie musiały być. No jak na przykład dostęp do baz tych osób, których myśmy chcieli pozyskać. 
A: To jest ten jeden problem, tak? 
R: To jest ten jeden problem, ale główny, problem główny, bo kierując się prawem wielkich liczb my wiemy, że w populacji (44.08) miesięcznej jest powiedzmy sobie 5% osób tam, które czekają na pomoc i my nie potrafimy tej igły w stogu siana wyłowić. To nie jest (44.20) my działamy w zakresie tak jak mówiłem niepełnosprawności intelektualnej, choroby psychicznej, czyli zjawisk wstydliwych dla samej rodziny, dla rodziny, dla samego klienta. To jest często jak ktoś był w szpitalu psychiatrycznym, to on tego nie upublicznia, nie chwali się tym, a jednocześnie jest to klient, któremu trzeba pomóc, bo jak jemu się nie pomoże, to jego choroba się będzie pogłębiać i często się kończy wtedy atakami i takimi sprawami. Natomiast my mamy tutaj tez takie doświadczenie, że te osoby, które uczestniczą tutaj w zajęciach w terapiach i tak dalej. 
A: Radzą sobie... 
R: To... zdecydowanie. Ilość pobytów w szpitalu, hospitalizacji, moim zdaniem jest wyczuwalnie mniejsza. 
A: A co uznałby pan za największy sukces organizacji? Największe osiągnięcia? 
R: Ale to pani dała teraz zadanie takie... 
A: Pana subiektywna ocena. 
R: Wie pani, tak naprawdę bardzo lapidarnie mówiąc, to naszym największym sukcesem jest to, że po prostu funkcjonujemy, to że funkcjonujemy, to, że zaspakajamy potrzeby bieżące, to że zaspakajamy potrzeby bieżące, to jak już tu wspomniałem, nie chcę się powtarzać za bardzo, ale ta nasza praca zarówno w środowiskowym domu, jak i w środowiskowej świetlicy jest to praca na materii bardzo delikatnej, jest to praca, nie tylko dlatego, że na materii ludzkiej, ale, że na materii psychiki ludzkiej i tutaj ta wrażliwość pracując z osobami nadwrażliwymi, bo to schizofrenicy czy inni to są osoby, którzy mają tak wielkie czucie to naskórkowe, że na prawdę jest bardzo łatwo te osoby zranić, zniszczyć nawet i tak dalej. Także to, że my funkcjonujemy, bo ja bałem się, nie ukrywam, mieliśmy tutaj takie doświadczenie też, żeby nie było zaetykietowania, to jest środowisko niewielkie, prawda, natomiast udało się tego w jakiś sposób uniknąć, a mieliśmy taka sytuację, że szczególnie dzieci potrafią być fajne, tez potrafią być okrutne, kiedy myśmy kierowali te oferty do osób, którym trzeba było mocno pomóc, mówiłem trudności szkolne i tak dalej, pojawiło się hasło, do piątki idą, a piątka to jest w Chrzanowie szkoła specjalna, nie. Więc jak szły tutaj dzieci na zajęcia, to inne dzieci mówiły, do piątki idziesz. I postanowiłem to tez w jakiś sposób złamać, dyskutowaliśmy i wymyśliłem coś takiego, że rozszerzymy ta ofertę, bo my mamy w statucie zapisane, że my mamy, prowadzimy tez zajęci otwarte, że rozszerzymy te zajęcia tez dla dzieci, które są w jakiś sposób się wybijają. I poza osobami kwalifikowanymi (które są z kwalifikacją), pojawiały się osoby, które nie wiem, na ping – ponga przychodziły, pograć sobie na gitarach i jakby nie wiem, czy to całkiem to przypisanie zniknęło, bo to nie robiłem takich badań, ale jakby nie słyszę już tego, a kiedyś to się słyszało mocniej dlatego, że pojawia się tutaj no, postanowiliśmy tą sprawę w ten sposób załatwić, że przychodzą różni i widzą, tez się stykają z tymi dziećmi, czasami sobie w piłkę pograją czy coś. Ta integracja, troszeczkę na innym poziomie, a poza tym ta jednostka ma charakter ponad lokalny, to tez jest jego, jej atut, bo powiedzmy sobie, że nie uczestniczą tylko te osoby, które tu mieszkają. 
A: Czyli można się spotkać z dziećmi z innego, innej miejscowości? 
R: Tak bezwzględnie, mamy tu dzieci z Chrzanowa, z Płazy w tej chwili nie, ale mieliśmy dzieci z Płazy z (Kwaczały) czyli z Gminy Chrzanów, z gminy Alwernia i z gminy Babice. Generalnie 3 gminy. 
A: Organizacja rozumiem ma osobowość prawna jako fundacja. To jest od 2002 roku, tak? 
R: Nie. W 2002 roku został podpisany notarialny akt fundacyjny. 
A: Rozumiem, a... 
R: Natomiast osobowość prawna została nadana w 2003 roku w czerwcu. Czyli KRSy i te krajowy rejestr sądowy i te. 
A: Są państwo organizacją pożytku publicznego? 
R: Tak. Od 2005. 
A: Rozumiem. Co o tym zdecydowało? 
R: wie pani co, może pełny brak świadomości co się za tym kryje, dlatego, że tak na prawdę poza tym 1%em nie ma żadnych korzyści. 
A: Nie czują państwo, żeby jeszcze jakieś inne korzyści były z tego? 
R: Żadnych. Poza tym 1 %em, który tez jest środkiem, zobaczymy jak w tym roku będzie, bo troszeczkę inaczej żeśmy promocję tego zrobili, ale w poprzednich latach to było bardzo, ilość wpłacana była taka dosyć fajna, natomiast ludzie wpłacają po 15, 20 złotych, bo mniej więcej tyle im w tych procentach wychodzi, to są osoby... także powiedzmy jak się uzbiera 3 tysiące, czy 2 tysiące, to jest naprawdę bardzo niewiele przy funkcjonowaniu, oczywiście to się przydaje, nawet na prowadzenie konta czy inne rzeczy, które nie mogły być sfinansowane z programu musimy z czegoś zapłacić i te pieniądze się oczywiście przydają, ale to nie była skala powiedzmy sobie 30, 50 tysięcy, czy 100 tysięcy, za które by coś można było zrobić, dlatego, że tak, że myślę mogliby tu na ten 1% nie robiliśmy żadnej akcji ogólnopolskiej i tak raczej w środowisku. 
A: Regionalnie, tak? 
R: Regionalnie przez dzieci, przez uczestników zajęć. 
A: Ale mieli państwo przygotowany materiał promocyjny? 
R: Tak, tak. Nawet zostawiłem. 
A: To jest nagroda? 
R: Tak. Gdzieś tam żeśmy się starali to promować, ale ja troszeczkę myślałem, że to będzie inna skala wpływu. To proszę sobie zabrać [o jakimś dokumencie] Natomiast w tej chwili zobaczymy jak to przy szkołach pójdzie, bo ten raz żeśmy zrobili promocję w szkole, także środki mogą spływać, że tak powiem znaczące, na przykład na zajęcia, na rozwój szkoły i w tym przeznaczone na inne działania statutowe. Także zobaczymy jak to nam wyjdzie. Naprawdę no nie czuję jakichś innych wielkich korzyści, ale no myślę, że to jest też tak, że przeszkody prawne były dosyć duże, bo tak: emeryci, zresztą one w dalszym ciągu są. 
A: Chodzi o 1 %? 
R: Tak, o ten 1%. Dlatego, że ci emeryci, którzy są rozliczani przez ZUS, to, żeby nam dać ten 1% musieliby z nowym tym rozliczeniem wystąpić. Dla osób starszych, czy innych rencistów, innych którzy są przez jakieś instytucje, czy inny zakład pracy rozliczane to jest problem. Ja się bałem też pójść w takie hasło pod tytułem, to my tu wam napiszemy, a wy sobie oddacie, bo nie wiem, nie daj boże by się ktoś pomylił, prawda, to tez nie mamy takiej kadry księgowej czy coś, no można by to notarialnie, ale balem się, bo to są jednak pieniądze i bierze się odpowiedzialność za tam czyjeś tam rozliczenie. 
A: (52.27) 
R: To znaczy nie, bo generalnie ma odpowiedzialność ta osoba, która składa zeznanie, wiec jak biuro panią rozlicza, to i tak pani za to odpowiada, ale prawda jest taka, że jakby coś tam nie daj boże nie dopełniła, ktoś by miał problem, to by mogło zostać przeniesione, że tak powiem, ta pretensja na nas. Nie chciałem takiego rozwiązania iść. A tych emerytów jest dużo, bo po prostu no, tutaj gdzie są te osoby niepełnosprawne, czy to są emeryci, renciści, to jest z tym mały problem, dużo babć takich, cioć starszych, które gdzieś tam funkcjonuje jakoś. Chętnie, przychodziły pytały jak to wygląda jak to zrobić, jak to napisać. Czasami tam dały, ale to nie była jakaś wielka skala, no a... no zobaczymy, zobaczymy, ale myślę też, że akcja tego 1%a jakby musi wejść też w głowę ludziom, bo jak ludzie zrozumieją to, że te pieniądze i tak z ich konta idą prawda na podatek, a tylko mogą je zaadresować i nawet rozliczyć, to, to jest siła tego 1%a. Czy on da powiedzmy na tą instytucje, to on zrozumie, a okno wymienili, a zrobili tam wycieczkę, bo to są przecież pieniądze jawne, publikujemy co z nich robimy. To zupełnie inaczej wygląda ta może nawet satysfakcja z tego podatku, prawda, z tego co dałem, to oni coś tam fajnego zrobili, to widać, więc myślę, że to może wejdzie, ale trudno to wchodzi, nie jest to łatwe tak. 
A: Czy organizacja jest członkiem jakiejś koalicji, federacji organizacji pozarządowych? 
R: Tak. 
A: Jakiej? 
R: Organizacja może nie, ale świetlica. Świetlica jest w małopolskiej federacji świetlic. 
A: Od którego roku? 
R: Od ubiegłego roku, od czerwca. A nawet się pochwalę, że jestem członkiem zarządu. 
A: Tej małopolskiej federacji świetlic? 
R: Tak. 
A: Rozumiem. Czy ta Małopolska Federacja Świetlic organizuje jakieś wspólne projekty? 
R: Tak, tak. To jest, wie pani, to są, to jest instytucja, która dopiero zaczyna, że tak powiem dopiero stawać na nóżki, bo nawet nie na nogi, dlatego, że zarejestrowana została niedawno w krajowym rejestrze sądowym i dopiero tutaj się pierwsze rzeczy dzieją, dopiero 2 czy 3 programy poszły, nie pamiętam w tej chwili jakie, były i szkoleniowe i konferencje tutaj wspólne działania takie podejmowane i jakiś wspólny wyjazd wakacyjny był, to są pierwsze programy, pani wie, że jak się program napisze to czasem trzeba pół roku czekać, żeby gdzieś tam dopiero rozstrzygnięcie się pojawi. To się dopiero zaczyna dziać, ale jest tam, nie pamiętam ile, 20 członków założycieli jest tej federacji, a chyba 60 skupionych świetlic. 
A: Czy udało się państwu zrobić jakieś właśnie spotkanie? 
R: Tak, tak, tak. 
A: Jeśli chodzi o strukturę organizacji. Jaka jest obecnie liczba członków organizacji? 
R: U nas nie ma takiego pojęcia. 
A: Albo członkowie założyciele... 
R: No właśnie. Jest pojęcie fundatorzy, ich jest pięciu, potem jest zarząd, zarząd jest w tej chwili 4 osobowy, potem jest rada fundacji, w tej chwili jest chyba 7. 
A: (56.10) 
R: tak. Potem jest komisja rewizyjna, tych jest 3 osoby i to tak to troszeczkę inaczej wygląda. Natomiast ja mówię, możemy mówić o skali działania, powiedzmy sobie w świetlicy w tej chwili, mamy w tej chwili około 30 dzieci, 4 opiekunów, w środowiskowym domu mamy 15 podopiecznych i 6 osób jest etatowo związanych z tym, tam są 3 etaty zdaje się, ale to jest 6 osób. No jest szkoła, gdzie jeżeli dodamy 6 i 4, to 10 po około 20 nauczycieli i około 100 dzieci. Jeżeli do tego doliczymy rodziców... 
[śmiech] 
A: Jako beneficjentów 
R: jako beneficjentów to bez wątpienia to, to by trzeba było wliczyć, bo to są, w wszystkich statutach mamy wpisana pracę z rodziną i to się też odbywa, także praca z rodziną jest to w ogóle jedyna szansa na powodzenie zadań pod tytułem środowiskowa świetlica, czy środowiskowy dom samopomocy. Tam się pracować (inaczej) nie da, tym bardziej, że my prowadzimy tak zwane terapie w miejscu zamieszkania, czyli to są zajęcia w domach uczestnika, także to się ta liczba beneficjentów tego zadania, czy osób związanych z fundacją, no to jest nie wiem 500 czy tam ileś osób by się spokojnie związanych w taki sposób bezpośredni, także oni bywają, pojawiają się w różnych programach w różnych spotkaniach. 
A: I uczestniczą w państwa pracy? 
R: I uczestniczą. Dla rodziców organizujemy spotkania, organizujemy wigilię, organizujemy łamanie się jajkiem wielkanocnym, to są rzeczy, które są co rok robione. Organizujemy taki jeden wspólny wyjazd, gdzie jest, zawsze taki integracyjny dzieci z rodzicami, bo to mamy dzieci, które są częściowo pozbawione praw rodzicielskich. 
A: Od jak dawna organizacja posiada etatowych pracowników? 
R: Od samego początku. Natomiast skala zatrudnienia się... znaczy może nie od samego początku, bo myśmy zostali zarejestrowani, w czerwcu 2003 roku w KRSie, a pierwsi etatowi pracownicy się pojawili w październiku, bo do października to z wolontariatem się pracowało, społecznie jak kto woli. 
A: Jeśli chodzi o to, jakich jeszcze etatowych pracowników organizacja zamierza posiadać, czy zamierza posiadać? 
R: ooo, pewnie. To jest też, pani pytała o te problemy, które też są istotne, to jest właśnie to. No po prostu czas jest w tej chwili, że to cały czas nad tym myślę, żeby uruchomić taka komórkę pozyskiwania środków w postaci podejścia pod właśnie te środki unijne i tak dalej. Bo po prostu w tej chwili tak się zdobywa pieniądze. Natomiast prawda jest taka, że w tego typu pracy jaka my prowadzimy, czyli pracy bezpośrednio z człowiekiem. Znaczy trudno jest bez szkody dla tego naszego klienta, zostawić człowieka i iść do komputera, żeby siedzieć cały dzień i szukać funduszy, gdzie tam się środki pojawiają czy program napisać. Musiałaby się pojawić możliwość taka, żeby no pojawił się, nie wiem jakieś środki na to, bo ja to różnie, może mi pani nawet coś podpowie, próbowałem tutaj tak, że wolontariusza dałem do pisania i te łatwe środki jest łatwo pozyskać, a ja sobie zawsze sam pozyskiwałem, pisałem program czy to do Urzędu Wojewódzkiego, czy do MOPSu, czy tam do innych źródeł. To są ośrodki takie przyjazne, one często nie wymagają udziałów własnych, są , jeżeli to się oczywiście uczciwie robi, są proste w rozliczeniu, nie ma tam, jakby natura i postawa ludzi w tych instytucjach jest raczej taka życzliwa. Ja nie spotkałem się osobiście, żeby mi ktoś tam utrudniał czy jakieś wymyślał cuda. Oczywiście mówię, jeżeli jest wszystko jak trzeba, bo jak jest cos nie tak, to wiadomo, że to trzeba tam jakieś formularze wypełnić, ale to są ten... Natomiast pozyskiwanie takich środków takich (61.11) czy innych, które już wymagają specjalistycznych tam tych kwestionariuszy i tak dalej, wymaga, żeby przypisać jakiejś osobie i ten. I z tym miałem problem, bo dziewczyny, które gdzieś tam studiowały czy coś, przychodziły, one nie były w stanie się zaangażować od początku do końca w realizację projektu, który, żeby dobrze napisać i żeby związać historyjkę na dłuższy okres czasu, na przykład nie na trzy lata bo one sobie własnego czasu nie potrafiły zaplanować, bo same nie wiedziały co zrobią, za granice wyjadą czy coś. No mieliśmy tutaj takich wolontariuszy, którzy mówili, no wie pan, no okej, ale ja nie chce się z  tym związać, bo ja bym był, do Anglii se pojadę nie, za dwa czy trzy miesiące, a nam potrzeba kogoś takiego, kto jest w stanie się, bo to są problemy z projektem, nie. Trzeba zdobyć pieniądze, wydać je i rozliczyć. 
A: czyli nadzorować przebieg projektu. 
R: Więc no właśnie, to trzeba mieć pełną świadomość tego uczestnictwa w projekcie, a cos tam zrobić i uciec to ja też potrafię zrobić i potem... ale ja musze mieć tą świadomość. To jest problem, to jest problem i... 
A: A chcieli by państwo kogoś zatrudnić kogoś, kto... 
R: Chciałbym, ale nie wiem jak to zrobić, dlatego, ze my mamy środki na zadania i właściwie tych wolnych środków na zatrudnienie osoby z jakiegoś 3 źródła nie mamy. 
A: Jako asystent projektu, kiedy... 
R: No właśnie. Wtedy jest proste, tylko kto będzie chciał, być może są takie osoby, ale jak to się kręci to już jest okej, wtedy. 
A: Ale przed projektem. 
R: Ja wiem. 
A: Osoba, która pisze projekt odpowiedzialna za realizację projektu zostaje asystentem projektu i wtedy ma możliwość... 
R: Ja wiem, ale z czego on jest płacony jako asystent projektu? 
A: Z projektu. 
R: Z tego projektu, który już zostanie zatwierdzony, ale do czasu. 
A: No to inwestuje swój czas, jak chce zarobić to inwestuje swój czas. 
R: No właśnie. To jest, jak się kręci to już jest fajnie. Bo ona jest jako asystent projektu, pisze następny i ci wskakuje w następny projekt i to się kręci. 
A: Ale to jest zadanie dla osób, które wiedzą jak się nadzoruje projekt, więc one musza zainwestować czas, jeśli chcą mieć pracę. 
R: Wiem, wiem. Ale ja się przyznam, że nie trafiłem na taką osobę. Miałem już tu z 3 takie dziewczyny, właśnie taką sugestię dostały jako asystenta projektu, że będą właśnie sobie tam z tego korzystać, ale jak komuś się zdarzy praca, a jeszcze dopóki nie pozyska, bo jak już pozyska, wie, że z tego można żyć to jest inaczej, ale jak nie pozyska, szuka pracy, nie wiem, w OPSie sobie znajdzie pracę albo w PCPRze czy w jakiejś innej instytucji, która jest z jego kwalifikacjami, a on wie, ze ma tam pensję może mniejsza, ale na stałe nie, no to tez jest kwestia psychiki, na kogo się trafi. 
A: Ryzyka tak zwanego. 
R: No zgadza się. Wiadomo, że jak się te projekty pisze to jest potem naprawdę niezły chleb i to się potem da z tego żyć. 
A: Przynajmniej przez 3 lata. 
R: No tak, ale jeżeli się potrafi w ciągu tych 3 lat zbudować już następny. Po prostu potem znowu gdzieś tam i (64.23) mam tez takich znajomych, którzy piszą projekty i pracowali i rzucili inne prace i piszą tylko projekty, nie. To tego typu (fajferzy) są nie. Ludzie, którzy się tym bawią, ale mówię, to trzeba trafić na taką osobę mówię, ja trafiłem raczej na osoby poszukujące pracy i szukały pracy u nas, ja mówię nie mogę zaoferować takiej pracy, ale proszę spróbować. 
A: Od już. 
R: No. Od już, właśnie. 
A: Jeśli chodzi o kontakty... czyli tak, etatowych pracowników, natomiast na początku musza zainwestować swój czas, wiadomo, że trzeba jakoś wypracować, żeby móc pracować. 
R: No właśnie. 
A: Jeśli chodzi o funkcjonowanie organizacji, (65.02) organizacji? 
R: Ja jestem prezesem zarządu. 
A: Jeśli chodzi o spotkania zarządu. Jak często zarząd się spotyka? 
R: Zarząd się spotykał raz w tygodniu, a w tej chwili w miarę potrzeb. Można powiedzieć, że na pewno nie jest rzadziej niż raz w miesiącu, to na pewno nie rzadziej. Natomiast jeśli jest ta możliwość raz w tygodniu, żeśmy to pilnowali tego, to prawda też jest taka, że inaczej to było na etapie tworzenia instytucji, dozorowania i tak dalej, gdzie trzeba był wiele rzeczy dyskutować, podejmowaliśmy wspólne działania i tak dalej, to już długo pracujemy, zarząd cały czas ten sam, więc już wiemy czy jesteśmy w stanie, że tak powiem w krótszym czasie załatwić i tez mamy większa świadomość tego, że zarząd jest od zarządzania, nie od rządzenia, nie i to tez jakby troszeczkę taka jest no, ewolucja tego... 
A: Podejścia. 
R: Podejścia do tematu, oczywiście. 
A: Jeśli chodzi o relacje pana organizacji z innymi organizacjami w gminie, powiecie, regionie. Z jakimi organizacjami pozarządowymi kontaktują się państwo w gminie, powiecie. 
R: Więc, wie pani co, prawda jest taka, że z tymi, które w podobnych charakterze, w podobnej materii działają. 
A: To znaczy? 
R: Jeżeli chodzi o te organizacje pozarządowe, to z Fundacją Brata Alberta przez wiele, wiele lat współpracowaliśmy i współpracujemy. No u nas tutaj takich tych organizacji działających na polu pomocy społecznej w gminie nie ma, więc tutaj trudno w jakiś, z jakimiś organizacjami podejmować działania, ale oczywiście te ośrodki pomocy społecznej to nie są organizacje, ale są instytucje prawda, które w tym temacie działają, z pedagogami, psychologami szkolnymi, to są te...  To głownie tutaj. No oczywiście współpracujemy, to też nie organizacja jest, środowiskowy dom tutaj chrzanowski, ten Kubusia Puchatka. Ale to jest samorządowy, prowadzony przez gminę podmiot, także z nimi współpracujemy. Z (Chelmkiem) współpracujemy ze środowiskowym domem, z... fajna współpracę mamy z krakowskimi środowiskowymi domami, prowadzonymi przez towarzystwo psychiatryczne tam z Krzysiem Banachem na przykład i ten. Oni byli u nas my byliśmy u nich, tego typu tam... To nie są jakieś działania takie, żebyśmy wspólne programy jakieś pisali, ale tak po prostu odwiedzamy się do (Chełmka) w zeszłym tygodniu chyba na jakimś wieczorku byli, potem my ich zapraszamy na jakieś tam spotkanie na zamku, takie tam, po prostu staramy się w jakimś kontakcie być. Z Fundacją Brata Alberta często zawody sportowe są czy inne te historie, także to od tutaj jeszcze duże są takie względy ludzkie, tam się z kimś przyjaźnimy, mamy jakiegoś kolegę, to łatwiej jest, prawda. Zresztą te, mamy w środowiskowych domach mocno współpracujemy, o tutaj dziewczyny uczestniczą w tych zachariaszadach, to są, to one będą bardziej wiedziały te adresy gdzie... my co roku, od 6 lat jeździmy na zachariaszadę, że... po prostu o z Nowym Sączem z Anią Dziadowicz współpracujemy tam. 
A: To jest jakaś organizacja? 
R: Oni środowiskowy dom tez prowadzą. 
A: Czy to jest organizacja pozarządowa... 
R: Nie, oni chyba nie, to jest ze środków gminy przekazywane, bo... także no to tutaj myślę w tym charakterze głównie tutaj. 
A: Czyli z takimi organizacjami, które zajmują się... 
R: Podobnym zakresem, podobną tematykę. Natomiast, tak myślę, oczywiście z Pijarami, z księdzem (Stasiem Kanią) no tam też w konferencjach uczestniczymy, wspólnie tam z jakimiś, artykuły wydawali. Też mamy fajnie, bo praca magisterska jest o Fundacji, już się jedna wolontariuszka, która tutaj była akurat napisała, praca podyplomowa jedna. Tak, to różne fajne rzeczy są. 
A: Jeśli chodzi o pomoc innych organizacji. Czy otrzymali państwo kiedyś pomoc od innej organizacji? 
R: Nie. 
A: A czy udzielili państwo pomocy jakiejś innej organizacji? 
R: Też nie. To znaczy jako organizacji, jako organizacji nie, tak myślę. Nie jesteśmy dysponentem żadnych środków, które byśmy mogli przekazać, raczej to jest na poziomie partnerskim, no tak jak mówię wzajemnych wizyt i tak dalej. Ale to może raczej nie z organizacjami chociaż no Towarzystwo Psychiatryczne jest jako organizacja, oni chyba są, tez nie wiem jako stowarzyszenie działa, czy... 
A: Jeśli chodzi o współpracę. Jak pan rozumie współpracę między organizacjami pozarządowymi? 
R: przepraszam 
[po odebraniu telefonu] 
R: [nie na temat o rozmowie telefonicznej] 
R: na czym polega współpraca? 
A: Jak by pan zdefiniował pojęcie współpracy. Co pan rozumie przez pojęcie współpracy między organizacjami pozarządowymi? 
R: Na czy w ogóle myślę, że wyszedłbym od próby zdefiniowania co to jest w ogóle współpraca. Dla mnie współpraca to jest jakaś, jakieś takie kompilowanie działań czyli budowanie całości z różnych elementów, czyli współpraca między organizacjami to jest wtedy kiedy pracujemy na przykład na dany temat, ale dokładając różne cegiełki, bo jeżeli mamy te same dziury zatkać jedną cegłą to zacznie się konflikt, prawda. Więc ta współpraca polega na tym, że, nie wiem, jest podział rzeczywisty zadań i rzeczywista potrzeba realizacji i zaspokojenia tych działań, czyli jak mówię kompilacja, zestawianie tej całości z różnych elementów, no. Czyli do współpracy poszukujemy tych organizacji, które zaspokajają nam takie potrzeby, których nie jesteśmy w stanie zaspokoić sami, generalnie. 
A: Rozumiem. 
R: czyli jak my mamy w środowiskowym domu głównie facetów to szukamy do współpracy takiej, gdzie mają panie [uśmiech] i robimy bal. 
A: Rozumiem, także jakby połączyć inicjatywy dwóch organizacji. 
R: Na przykład. Jeśli jest, to wtedy jest coś. No tak to myślę, że powinno wyglądać. 
A: A na czym polega współpraca między organizacjami pozarządowymi obecnie w gminie? Czy istnieje taka? 
R: Wie pani co, oczywiście są organizacje pozarządowe, są stowarzyszenia, ale każde z tych stowarzyszeń, każda z tych instytucji, które tutaj działają na terenie gminy, ma właśnie te zadanie odrębne tak (hermetycznie) raczej stara się strzec realizacji i zaspokajania własnych zadań. Były próby robienia przez wójta spotkań integracyjnych, ale one niestety dotyczyły tylko i wyłącznie środków materialnych, czyli jeżeli gmina posiadała środki na jakieś tam działania, to organizacje się spotykały między sobą i tam każdy się określał co do potrzeb, ustalano jakąś tam strategię, to się nazywało polityka, a tak generalnie to polegało na tym, że każdy chciał dla siebie jak najwięcej i nie było tego, co się chyba nazywa jakąś synergią, że następuje sprzężenie zadań, że temu dali tysiąc, temu tysiąc, a robili zadanie za 3. Tego troszeczkę brakowało. Po prostu no można się zastanowić jakie tutaj są instytucje, no więc tutaj są kluby sportowe, które realizują politykę raczej nie skierowaną do mieszkańców tylko na udział w lidze, oni po prostu uczestniczą sobie w meczach i tak dalej, oni w tym zakresie budują działania, no. Natomiast tutaj nie ma tak naprawdę żadnych tych... są oczywiście tam, jest jakieś stowarzyszenie miłośników jakiejś tam miejscowości, oni sobie też pilnują swojej tam działeczki. A wie pani co, jest coś takiego w tym naszym małym świecie polskim, co mnie tez kiedyś bardzo zdziwiło, bo ja tak przyszedłem, mieszkałem kiedyś w dosyć dużym mieście, przyszedłem na wieś i mnie tak dziwiło, że jest tutaj szkoła bez sali gimnastycznej, tu się buduje remizę, w której jest taka sala, oczywiście nie może być remiza strażacka, która nie może być wykorzystana, a tam się jeszcze coś innego buduje. Dlaczego się nie zrobi jednego obiektu, wspólną administrację z jedną kotłownią, ale żeby sobie strażacy z jednej strony wchodzili, mieli swój obiekt, a jakoś tak wspólnie, żeby na przykład, żeby ta remiza była, tam gdzie robi się zabawy był sala gimnastyczna, żeby było takie myślenie spójne. Ja już teraz to rozumiem, ja tutaj mieszkam, po prostu każdy chce być panem u siebie, każdy chce być panem u siebie i nie bardzo toleruje jak kto inny chce mu tam w czymś po prostu pomieszać. Natomiast to ja mówię tak, to też tak występujemy, (bo to tak się trzeba we własne piersi uderzyć) też nie występujemy tak za bardzo z takimi inicjatywami wychodzenia na zewnątrz z uwagi właśnie na to trochę, może na to zaetykietowanie, żeby nie było przypisania tego, że... w tej chwili ja mówię, że to inaczej wygląda, bo myśmy już są na tym rynku zadomowieni. 
A: czyli tutaj (76.49) chrzanowskie? 
R: My w Chrzanowie na przykład bardzo ładnie współpracujemy też teraz od roku może gdzieś około z ośrodkiem pomocy społecznej tutaj na przykład, gdzie zorganizowaliśmy na wigilię czy przed dzień wigilii, wigilię wigilii, takie spotkanie dla 150 osób, na prawdę duże przedsięwzięcie z posiłkiem było, z programem artystycznym, bardzo zresztą ciepło odebrane, gdzie występujemy na przykład w kościele daliśmy wiele występów gdzie jeździmy na przykład z taką inicjatywa z, w Starostwie to się nazywa Patriotyczne Wici, z okazji 11 listopada, gdzie uczestniczymy w tym wszystkim. Ale stoiska jakieś stoiska zorganizowaliśmy na przykład teraz w gminie z wójtem dobra jest też współpraca tutaj. Także... no jest ta współpraca, ja mówię, te organizacje mają cele odrębne, no, spotykają się ludzie, nie wiem, na, na takim spotkaniu raz, nie wiem w miesiącu, gdzieś tam w tych stowarzyszeniach i realizują własne potrzeby, my nie buduje się wspólnych programów, to by było wtedy sensowne jak budujemy jakiś inny program prawda. 
A: A jak pana zdaniem to powinno wyglądać, właśnie współpraca między organizacjami pozarządowymi? 
R: Znaczy wie pani, myślę, ze to powinno być po prostu normalne. Myślę, że to po prostu powinno być normalne. Zarówno współpraca jak i brak współpracy mieszczą się w szeroko rozumianej normie. Jeżeli my mieszkamy w jakimś środowisku, mamy swój dom w osiedlu, to też nie jest tak, ze ja będę bywał u każdego z tych sąsiadów, ale dobrze mieć jednego czy dwóch takich co nie wiem, popatrzą mi na dom, czy (przy płocie się stanie) czy uśmiech wymieni czy coś takiego. Myślę, że tak powinna wyglądać ta współpraca, po pierwsze na zasadzie tolerancji to  powinno przebiegać, po drugie na zasadzie tego, że jeżeli się pojawia jakaś potrzeba, tak jak powiedziałem, której my nie jesteśmy w stanie zaspokoić, ale oni są w stanie nam ją zaspokoić, nie wiem, byśmy chcieli, żeby nam dali koncert dla dzieci, to jeżeli ja z nimi potrafię się dogadać na zasadzie słuchajcie robicie coś takiego, to przyjdźcie do nas , tam zróbcie, albo nas zaproście na takie spotkanie, to jest ten poziom współpracy, który jest oczekiwany i do przyjęcia. Natomiast nie jest, nie ma sensu moim zdaniem wymyślanie tutaj jakiś takich po prostu bardzo, bardzo sformalizowanych procedur kontaktowania się i tak dalej. To jest małe środowisko, tutaj nie ma, ale ja mówię, my bardziej szukamy kontaktu z bardziej ośrodkami, z bardziej z podobnymi środowiskowymi domami, bardziej z świetlicami, żebyśmy mogli, żeby dzieci mogły sobie pojechać w ping ponga pograć, to my bardzo ładnie współpracujemy z Młodzieżowym Domem Kultury w Trzebinii i to bardzo tak ciasno współpracujemy w tym sensie, że my ich do nas zapraszamy i do nich jedziemy, byliśmy teraz na warsztatach takich artystycznych dla dzieci, takich w ciągu ostatniego miesiąca i byliśmy na spotkaniach literackich i spotkaniach tam z kimś, jakimś tam filmowcem. Cały czas coś się dzieje i my w tym wszystkim uczestniczymy, ale no tak jak mówię my mamy, realizujemy takie działania u podstaw, u podstaw. Dobrze by było, gdyby na przykład było tolerancyjne podejście, żeby była promocja działań, na przemian... 
A: czyli nawzajem. 
R: To jest prosty sposób komunikacji, prawda. Jeżeli my mamy, powiedzmy sobie, tak jak powiedziałem tam 150 osób bezpośrednio związanych przez rodzinę 500 z Fundacją, że ja my rzucimy jakieś hasło, słuchajcie jest taka a taka impreza, to fajna próba, żeby to głośno powiedzieć, to, nie wiem. 
A: Poczta pantoflowa. 
R: No taka poczta pantoflowa jest najlepsza, bo ona rzeczywiście trafia do tego układa, do którego jest skierowana. No. 
A: A co pana zdaniem jest takim kluczem do dobrej współpracy, takiej właśnie... 
R: Po pierwsze musza być organizacje, które działają na podobnym polu jeśli ta oferta tak jak mówię, się kompiluje, że buduje się tutaj pewnego rodzaju całość, prawda, że to na przykład nie jest walka o klienta, to nie chodzi o to, żeby nie było konkurencji, bo czasami konkurencja jest mobilizująca i jeżeli się działa na podobnym polu to też się chce zrobić lepiej dane zadanie, żeby no po prostu pokazać, że się potrafi zrobić to fajnie, dobrze i tak dalej. To mobilizuje współpraca, ale ja mówię generalnie, generalnie trzeba mieć jakiś wspólny, jakieś wspólne pole, bo jeżeli to są odrębne działania, no to naprawdę trzeba czasem na siłę wymyślić coś co jest wspólne, a to jest bez sensu zupełnie, takie po prostu, że u nas się wspaniale funkcjonuje, bo (rzeźnicy) przyszli do nas i zrobili zawody strzeleckie dla tych, no. Co innego, gdyby nam mięso przynieśli. 
A: Czyli nie wymyślać na siłę... 
R: Nie wymyślać na siłę. (Współpraca musi być naturalna). Natomiast ja myślę, że ważna jest rzecz, ważna jest rzecz, żeby pojawił się podmiot, który jednak prowokuje do takich spotkań tych, tych instytucji, organizacji, bo wtedy, że tak powiem artykułuje się własne potrzeby. Tez może je czasami sobie człowiek uświadamia bardziej i wtedy rzeczywiście jest szansa na to, ze coś fajnego się wspólnie wymyśli. Może nawet niekoniecznie, ale adresowane w sensie bezpośrednim do grupy, ale może wyjście do środowiska czy coś takiego, co w sposób pośredni do naszych klientów wraca w postaci takiej, że oni są też mieszkańcami gminy. 
A: A czy uczestniczą państwo w takich spotkaniach, był taki podmiot, który inicjował takie spotkania? 
R: Znaczy ja powiem tak, powiat tu podejmuje takie działania i jest tych spotkań sporo. 
A: Biorą państwo udział w takich spotkaniach? 
R: Jest tych spotkań sporo. Jeżeli chodzi o powiat, gmina mniej. 
A: Jakby pan ocenił te spotkania w powiecie? 
R: Wie pani co, największa zaleta takich spotkań jest to, że tam są ludzie i ci ludzie po prostu choćby w (83.52) spotykają i sobie wymienią jakieś uwagi, a, i jeżeli te spotkania są w miarę cykliczne, te spotkania odbywają się dość często to jest szansa na taką rzeczywistą współprace, bo jak one są, to jest pewnie jakieś prawo socjologiczne, które o tym mówi, że jak jest za duża populacja przekraczająca jakąś liczbę osób, to te osoby tracą jakby o określić, taką wyrazistość indywidualną, one gdzieś tam w tym tłumie się rozmywają. Natomiast te takie, nie wiem, no nie chce tu liczba się posłużyć, ale chyba bardziej kameralne... 
A: Ale tak mniej więcej ile osób? 
R: Nie wiem, 20, 30, myślę, to jest taka liczba, gdzie można objąć, a nawet jak są 3 czy 4 osoby, których się nie zna, to się pyta sąsiada, słuchaj, a to jest, kto to jest właściwie. A to znam, to jest dyrektorka tego, to jest kierowniczka tego, a tej nie znam, a to mówię, a to jest ten, aha, no to idę do nich, rozmawiam, że działamy na podobnym polu, no to mówię, słuchajcie, my jesteśmy, żyjemy, macie taką potrzebę, to pamiętajcie o tym, że można umieścić, skierować, możecie pomóc swoim. 
A: Czyli to zaspokaja taką potrzebę informacyjną, to o czym pan mówił, że barierą działania organizacji są właśnie te, brak przepływu informacji, czy takie spotkania mogą tutaj pomóc? 
R: Pomagają. Bez wątpienia, pomagają, pomagają. One, tak jak mówię, one musza być tylko dobrze zrobione, bo... 
A: A jak jest teraz? 
R: Znaczy ja myślę, że na skutek tego, tak jak powiedziałem, że powiat teraz dość często organizuje, czy to PCPR czy starosta dosyć często organizują te spotkania, to nie jest źle, bo już jakby identyfikujemy się. Bo było poprzednio tak, że, ja mówię o pomocy społecznej, bo w różnych tych było różnie, ale czasami, nie wiem, lekarze stwierdzali, aha to wy jesteście, żyjecie, prawda, typu informacja o środowiskowym domu, a to fajnie, że jesteście, a ja mówię pani doktor, ale ja pół roku temu dałem pani ulotkę, że jesteśmy, tak, a to ja nie pamiętam. I to chodzi o to, że to trzeba powtórzyć raz, drugi, żeby to gdzieś w głowę tego człowieka weszło, że coś takiego rzeczywiście jest. Przychodzi się do lekarza i pani doktor, prowadzimy środowiskowy dom, w którym może być kontynuacją leczenia psychiatrycznego pani świetnie, świetnie, a gdzie to jest, my mówimy, po czym ona wpada na to, że o tym zapomniała. Ale jak jest któryś raz, któryś raz, to jej gdzieś tam to potem zostaje. 
A: (A jak pan uważa) ile razy w ciągu roku powinny się odbywać takie spotkania? 
R: Nie wiem jak, nie mam takiej wiedzy, bo wiedza powinna być oparta o... mogę mieć jakąś intuicję. Nie wiem, miesiąc. (87.13) Nie wiem raz w miesiącu, chociaż wie pani. Tutaj jest naprawdę co robić, naprawdę jest co robić. Raz, jak mówię jest kontakt z człowiekiem i nawet jeden człowiek potrafi zająć czasami cały dzień, a jest tez tej, ta sfera biurokratyczna, ja anegdoty opowiadam, jak myśmy... telefon? Przepraszam. 
[respondent zawołany do telefonu] 
A: Jeśli chodzi o współpracę z organizacjami pozarządowymi, z jakimi organizacjami współpracują państwo w małopolsce? 
R: No z organizacjami pozarządowymi to tak jak mówię ta Małopolska Federacja Świetlic, z tą świetlicą Pijarów, jeżeli chodzi o świetlice. A takie słowo z organizacjami to jest zbyt trudno, że tak powiem określić. Ale i z domem pomocy społecznej w Płazie i ze środowiskowymi domami tutaj Kubusia Puchatka. 
A: Czyli głównie samorządowe domy. 
R: To ja generalne mówiłem, to są te, te... Natomiast z organizacjami, to z diabetykami też w jakimś sensie żeśmy też... 
A: To jest stowarzyszenie? 
R: Tak stowarzyszenie diabetyków, też żeśmy tam w kontakcie byli, wspólne uczestnictwa tam w konferencjach... 
A: Z Chrzanowa, czy... 
R: Z Chrzanowa tak, no bo spotykamy się na różnych konferencjach tam gdzieś żeśmy coś tam podejmowali, znaczy wspólnych działań żeśmy nie prowadzili, ale czasami informacjami się wymieniali odnośnie jakiś działań bieżących. 
A: Jeśli chodzi o, mówił pan o Fundacji Brata Alberta. Jaki charakter miała ta współpraca, którą państwo podejmowali razem? 
R: Na samym początku bardzo byłem (89.10), dlatego że oni już byli instytucją istniejącą, gdy myśmy zaczynali, poza tym tez, też jakby, jakby to powiedzieć, też to była współpraca osobowa, kierownikiem tamtego ośrodka był pan Brzęczek Krzysiu, który w wieku 30 paru lat zmarł i w ogóle fantastyczny młody człowiek z ikrą, bardzo przyjazny, bardzo taki nastawiony na realizację zadań, konkretnych działań, jest jakiś brak, bardzo go polubiłem i tego, mieliśmy naprawdę takie bliskie kontakty, łącznie z tym, że i podopieczni przyjeżdżali, myśmy tam jeździli, myśmy osobiście się kontaktowali. Także też przekazywaliśmy sobie wzajemnie informacje gdzie środki można pozyskać, no taki bardzo fajny i głęboki taki ten poziom współpracy był. No niestety Krzysiu na raka zmarł i tak trochę no właściwie współpraca tam jest taka już mniej głęboka. Natomiast w tej chwili ona polega na tym, że jeżeli robimy jakie imprezy to się wspólnie zapraszamy do współudziału także to, to... 
A: Kto zainicjował współpracę? 
R: Z Fundacją Brata Alberta? 
A: Mhm 
R: Myślę, że ja zainicjowałem, szukałem jakby takich wzorców, prawda, więc ja szukałem, oni nawet nie wiedzieli, że my jesteśmy. Jak zaczynaliśmy funkcjonować, także tu widziałem jak oni też, to był 2003 rok, oni też nie mieli poziomu zaspokojenia wszystkich potrzeb, szczególnie wszystkich tutaj w tej jednostce. 
A Dlaczego państwo podjęli współpracę? 
R: No tak jak mówię, po prostu szukaliśmy wzorców, szukaliśmy sposobu na rozwiązanie naszych problemów. No szukaliśmy zaspokojenia tych potrzeb, których powiedziałem, tego, oni nam dawali uzupełnienie tego, a nawet powiem szczerze, że korzystaliśmy wtedy na zlecenie, osoby które tam pracowały, bo też zależało nam na tym, żeby była edukacja tych naszych opiekunów, którzy nie mieli takiego doświadczenia, ja miałem bardzo dobrą kadrę i psychologa i oligofrenopedagoga zatrudnionych, ale to byli ludzie po studiach, prawda. 
A: Czyli nie mieli doświadczenia. 
R: Czyli brakowało doświadczenia i trzeba było profesjonalisty tutaj, żeby pokazał jak trzeba, wszystko wygląda, jak przebieg. Miałem zaspokojony wtedy właśnie. 
A: Jak często państwo współpracują z Fundacją? 
R: Więc mówię z Krzysiem to była współpraca na bieżąco od dwóch lat no to jest, że tak powiem zadaniowo, jeżeli jest taka potrzeba to w jakimś sensie się kontaktujemy. 
A: czyli teraz raczej od czasu do czasu? 
R: Od czasu do czasu. Teraz, a wtedy było na bieżąco, ja mówię, to są układy takie personalne, no bo po prostu myślę sobie wzajemnie psychicznie leżeliśmy i to tak jakby nam fajnie szło. 
A: Jeśli chodzi o adres tej organizacji? 
R: Fundacja Brata Alberta, no więc mogę pani powiedzieć, gdzie to jest, ale adresu... 
A: To proszę powiedzieć gdzie to jest. 
R: To znaczy się, jak pani będzie w Urzędzie Miejskim w Chrzanowie to naprzeciw parkingu. Natomiast w tej chwili tam jest nowy kierownik, który no... po prostu już to nie jest to. 
A: Rozumiem, a osoba do kontaktów? W tym momencie kontaktujecie się państwo z kimś z tej organizacji? 
R: Znaczy, ja mówię, zadaniowo. Jeżeli jest, ktoś realizuje zawody sportowe to... 
A: Można się zaprosić. 
R: Nie pamiętam jak się nazywa... 
A: Ale kierownik, czy jakaś osoba, która... 
R: Osoby, które prowadzą dany projekt, prawda, typu nie wiem zawody w ping pongu czy tam cos organizują, no to do nas, zawsze jesteśmy w kontakcie, przysyłają nam zawsze zaproszenia i jeździmy tam na te zawody. 
A: Jeśli chodzi o Towarzystwo Psychiatryczne. 
R: Tak. 
A: Jaki jest charakter tej współpracy? 
R: No uczestniczyliśmy tam w spotkaniach w konferencjach prawda. Z wizytą byliśmy w środowiskowym domu prowadzonym przez to towarzystwo tam. 
A: W Krakowie tak? 
R: Tak. Nie udało nam się zwiedzić tego hotelu (94.14) ale wybieraliśmy się do tego, może to jeszcze zrealizujemy. Znaczy ja przyznam się, ze dosyć poważnie chorowałem ostatnimi czasy i tez mi tak troszkę zaburzyło pewne rzeczy, ale, ale to są jeszcze rzeczy do nadrobienia i... Bardzo tez Krzysia lubię (94.40) i to tez jest taka osoba, która, nie wiem wiceprezesem tego towarzystwa (94.45) jakoś tak sympatycznie oni myśleli, że, to jest osoba rzeczowa, konkretna, także no tutaj jest ważny czynnik bliski, no nie ma się co oszukiwać. 
A: Kto zainicjował współprace? 
R: Znaczy nie wiem czy tak to... współpraca to jest takie duże słowo, natomiast, wie pani, to są jak to życie, w większości przypadki, akurat z Krzysiem Banachem, poznaliśmy się na jakimś spotkaniu organizowanym przez wojewodę i po prostu zgadaliśmy się i zaczęliśmy tam wizyta, wy do nas, my do was, oni tutaj byli, my byliśmy tam, to taka jest fajna rzecz, no. 
A: Czyli powiedzielibyśmy jakaś wymiana doświadczeń, niekoniecznie nazwałby pan to współpracą? 
R: To jest raczej wymiana doświadczeń, chociaż współpraca też, bo jeżeli my świadczymy jakąś usługę pod tytułem organizujemy dla was imprezę, oni przyjechali busem, myśmy im zorganizowali zwiedzanie skansenu, zorganizowaliśmy ognisko w tym, oczywiście bez żadnych kosztów i tak dalej. Oni z kolei nas zaprosili tam na, zorganizowali też cały dzień pobytu, to jest współpraca, bo to... 
A: Dlaczego państwo podjęli współpracę? 
R: No właśnie, wymiana doświadczeń może, poszukiwanie tez nowych wzorców, stworzenie możliwości kontaktów naszych pensjonariuszy, którzy mają podobne schorzenia, prawda, więc jest taka integracja prawda tego środowiska. 
A: Od kiedy państwo współpracują? 
R: No z Krzysiem nie tak dawno, może z 2 lata. Może 1,5 roku. 
A: 2007? 
R: Na przykład. 
A: Jak ta współpraca wygląda jeśli chodzi o czas: regularna od czasu do czasu... 
R: Raczej od czasu do czasu. 
A: Jeśli chodzi o Świetlicę Pijarów. Charakter współpracy? 
R: No przede wszystkim to, że no też uczestniczyliśmy w rożnych imprezach, spotkaniach, konferencjach, wspólna publikacja doświadczeń. No a także to, że ksiądz Stanisław Kania był inicjatorem założenia tej Małopolskiej Federacji Świetlic. 
A: ksiądz Stanisław Kania, tak? 
R: Tak. I w związku z tym te kontakty one są regularne w tym wypadku tutaj, bo, no bo jest po prostu wiele rzeczy, które trzeba realizować, zaspakajać. 
A: Kto zainicjował tą współpracę? 
R: To znaczy bez wątpienia inicjatywa jest po stronie Pijarów. Oni to wszystko wymyślili, oni to jakby zaczęli coś tam budować. No tak jak mówię, to są same, same fundamenty na razie, zobaczymy jak się to rozwinie 
A: Od którego roku państwo współpracują? 
R: od ubiegłego roku. To znaczy nie, współpracujemy już długo, współpracujemy od pierwszej konferencji, która była organizowana przez Pijarów, ale... 
A: Tak mniej więcej. 
R: tez nie umiem powiedzieć, może 4, 5 lat. Ale wtedy ta cykliczność była co pół roku, teraz jest co miesiąc. 
A: Jeśli chodzi o adres, to Kraków tak? 
R: Pijarska 4, nie wiem. Jak chodzę to wiem. 
A: To ja sprawdzę. 
R: Korespondencję też wysyłam, więc mogę sprawdzić, ale nie mam pamięci do liczb, tak samo jak nie pamiętam tych Fundacji Brata Alberta, też ma gdzieś adres, ale... i nie pamiętam nawet jak się tam, jaki tam jest numer. 
A: Jeśli chodzi o Stowarzyszenie Diabetyków w Chrzanowie. Co państwo realizują razem? 
R: Nie, to razem nie realizujemy, to raczej tutaj, że tak powiem wymiana takich informacji dotyczących tam fundacji, czy stowarzyszeń, czy uwagi prawne, czy że środki się gdzieś pojawiają, tego typu. 
A: Spotykają się państwo? 
R: Spotykamy się raczej wtedy kiedy właśnie są jakieś spotkania organizowane na przykład w powiecie, bo to jest dość regularnie czy telefonicznie, no. To tak można powiedzieć. 
A: Z kim się państwo kontaktują? 
R: z prezesem. 
A: Czy mogłabym poprosić... 
R: Też nie wiem. 
A: Pan prezes, pani prezes? 
R: Pani. 
A: I to jest Chrzanów tak? W Chrzanowie mają siedzibę. I jeśli chodzi o to, kto zainicjował ten kontakt współpracy? 
R: No to wie pani, to jest tak jak mówię, to są takie spotkania wspólne gdzie się tam człowiek skądś zna (100.08) następuje w ten sposób, no bo po prostu jak coś się dzieje czasami dzwonimy, kogoś zapytać, no kogo znam, Halinkę znam, do Halinki ciach czy znowu do jakiegoś kolegi. Po prostu człowiek myśli, że może on będzie wiedział. To ta współpraca nie jest (100.26) tego typu historie no. Nie są to jakieś kontakty towarzyskie, żebyśmy tam utrzymywali sobie kontakty, natomiast jak jest potrzeba informacji no to sobie w jakiś sposób przekazujemy, no i to są jakieś tam wzajemne telefony, rzadkie, bo rzadkie, ale jak jest potrzeba no to się dzwoni. 
A: Czyli rozumiem, że współpracuje się dlatego, że poszukuje się informacji. 
R: Na przykład, na przykład. 
A: Czy jeszcze z jakiś inny powód współpracy właśnie z stowarzyszeniem diabetyków? 
R: Nie. Raczej informacyjne. Tutaj z nimi raczej informacyjne. 
A: Od którego roku? 
R: Ja wiem, mi się wydaje, że ja panią Halinkę bardzo długo znam, ale od którego roku nie wiem, też tam z 5 lat, no ale... 
A: 2004 tak mniej więcej? 
R: no może. 
A: Bo muszę wpisać. Jaki charakter ma ta współpraca, czy jest raczej od czasu do czasu... 
R: Bardzo od czasu do czasu, bo to jest bardzo od czasu do czasu, no. Najregularniej to współpracujemy tak jak powiedziałem czy ze świetlicami czy ze środowiskowymi domami, bo to są, albo to już jest nawet zapisane w planie pracy, że my wiemy, że są na przykład zachariaszady, jakieś inne historie, że co rok, no i tak naprawdę współpraca polega na tym, że jak oni organizują imprezę to rozsyłają do 20 czy 30 tak jak my jesteśmy w tej, bardziej w tym uczestniczymy, a dzieci się cieszą że jadą, a oni wiedzą, że jak zaproszą nas to my przyjedziemy. 
A: A jeśli chodzi o... Czy mogłabym prosić o uszeregowanie tych organizacji według częstotliwości współpracy wzajemnej? 
R: To mogę powiedzieć, że najczęściej to tutaj współpracujemy z tym środowiskowym domem w Chrzanowie, środowiskowym domem w Chełmku. 
A: A jeśli chodzi o te organizacje pozarządowe czyli Fundacja Brata Alberta, Towarzystwo Psychiatryczne, Świetlica Pijarów, Stowarzyszenie Diabetyków? 
R: Z Pijarami no często współpracujemy. Tak jak mówię z bratem Albertem żeśmy bardzo często współpracowali, wtedy bym go powiedział na pierwszym miejscu, a w tej chwili nie jest już na pierwszym miejscu, ale jakoś tam też te udziały nasze są w tych. Myślę, że może Pijarów najczęściej, potem ta reszta. 
A: Czyli drugie miejsce dla organizacji... 
R: No niech będzie tam Brat Albert... a co tam jeszcze? 
A: Towarzystwo Psychiatryczne i Stowarzyszenie Diabetyków. 
R: No ze Stowarzyszeniem Diabetyków tak jak powiedziałem okazjonalnie, jeśli jest potrzeba, to nie jest rzadko, to jest kilka może, no co jakiś czas może trudno. To se człowiek tak uświadamia jak pani tak pyta, bo tak to się nie zastanawiam. Mam potrzebę to dzwonię, ale czy to było tydzień temu, czy miesiąc temu. Ja raz na tydzień dzwonię... 
A: To nie jest tak... 
R: Nie dzwonię tak często. Potrzebuję jakąś informację często ją zdobywam u źródła, więc nie jest mi potrzebny pośrednik, ale czasami są takie sytuacje, kiedy chce się zdyfersyfikować daną informację czy coś. Dzwoni się do dwóch trzech, słuchaj jak ty to oceniasz, jak tam... A jeszcze z tym środowiskowym domem u Ani Dziadowicz tez dosyć często współpracujemy. 
A: To jest Nowy Sącz, tak? 
R: Nowy Sącz, tak. Także motywujemy się nawet, żeby raz w roku, dwa razy w roku tam do nich pojechać, także to są duże wyprawy i Anna też jeżeli jest tam potrzeba nas informuje. 
A: Jeśli chodzi o organizacje pozarządowe w gminie. Czy z jakimiś organizacjami pozarządowymi w gminie państwo współpracują, w gminie Chrzanów? 
R: Nie, nie. Z organizacjami pozarządowymi, ich jest naprawdę niewiele. One to są jakieś stowarzyszenia miłośników na przykład wsi Lipowej, albo, albo jakiejś Wiązowej. Nie ma tam za bardzo takiej, takiego charakteru, żeby oni na przykład byli tutaj zainteresowani wejściem czy coś. Oni tam organizują zajęcia, nie wiem na przykład dla dzieci ze swojej wsi i organizują to i na tym ich działanie polega. 
A: A czy organizacja współpracuje z organizacjami pozarządowymi w województwie, innymi? Bo rozumiem, że ta Świetlica Pijarów 
R: No tak to współpracuje, to przede wszystkim ja mówię w ramach tej federacji. Tak samo jest wiele świetlic, tak samo wymieniamy też. 
A: Jakby pan ocenił tą współpracę z organizacjami pozarządowymi, która państwo podejmują, czy ona jest raczej efektywna, czy nieefektywna? 
R: No mam nadzieję, że... no taka była idea, żeby do federacji, po co żeśmy wchodzili do federacji, po to, żeby ta współpraca była efektywna, bez wątpienia. Natomiast, żeby użyć słowa efektywna, to powiem tak, że efekty współpracy w ramach federacji, małopolskiej federacji świetlic muszą mieć czas, żeby dojść, po prostu tutaj by trzeba było wiele programów napisać. Myśmy się jeszcze, jeszcze te nasze potrzeby nie są zaspokojone nawet w 1%cie w stosunku do tych naszych oczekiwań. Myślę, że tak jest co do wszystkich, bo tam się musi, myśmy po to tworzyli federację, żeby federacja zaspakajała te potrzeby, których sami nie jesteśmy w stanie zaspokoić. Te które sobie sami zaspakajamy, to federacja nie jest potrzebna. Natomiast tak jak mówię, to jest organizacja bardzo młoda, bardzo nowa, jeszcze się tych programów niewiele pojawiło, nie pojawiło się jeszcze, nie pojawiły się jeszcze problemy, że mamy środki i musimy je w jakiś sposób rozdysponować. To wszystko jest proste i są realizowane jakieś tam zadanie ale to jeszcze jest dalekie od tego ideału. Natomiast wie pani, tez jest kwestia, że jednak budując fundację myśmy wiedzieli jakie to są problemy i staramy się to tak zbudować, żeby te próbować zaspokoić we własnym zakresie. Dlatego może ta intensywność w pozyskiwaniu tutaj partnerów nie jest tak głęboka. Jeżeli jest to możliwe staramy się, tak jak powiedziałem, wiadro pod ten cieknący dach podstawić, nie zawsze nam jest potrzebne. Natomiast no ja w tej chwili na przykład bym bardzo chętnie pozyskał współpracę czy możliwość współpracy z taką organizacją, która nie wiem, daje nam możliwość rozbudowy szkoły w Pogorzycach, bo obiekt szkoły przejmujemy i tak dalej. Nie znalazłem takiej instytucji, która by dawała środki na działania inwestycyjne, czy remontowe i to jest duży problem, tym bardziej, no właśnie tym bardziej że to jest problem na poziomie setek tysięcy złotych, nie wiem kilkuset złoty, nie kilku tysięcy, tylko setek tysięcy złotych, powiedzmy sobie milion czy więcej. No. Ale to z tym jest problem. Natomiast, natomiast... o! Jeszcze z kim żeśmy współpracowali, z Towarzystwem Oświatowym Ziemi Chrzanowskiej o właśnie! Widzi pani, zakłamałem. Nie pomyślałem, bo ja się bardzo mocno skupiłem na świetlicy i na tym, a o szkole nie pomyślałem, a z Towarzystwem Oświatowym Ziemi Chrzanowskiej to jest ta organizacja, która nam umożliwiła pozyskanie prawie 150 tysięcy złotych i to był program... [myśli] ... to był program, który był realizowany przez szkołę tutaj i te środki były wykorzystane na tak zwane zajęcia dodatkowe, na hipo.. może nie hipoterapię, ale zajęcia na koniach były, nauka jeździectwa, baseny, były zajęcia wokalno – taneczne, były językowe, takie konwersatoria, no były bardzo dużo fajnych rzeczy, które trwały no teoretycznie przez rok, a praktycznie przez dwa lata szkolne, dlatego, ze rok szkolny jest inaczej niż rok kalendarzowy, także tam jakoś te środki były przypisane. 
A: W jaki sposób to wyglądało? Że oni pomogli... 
R:  To się nazywało Super Szkoła, program pisaliśmy, a Towarzystwo Oświatowe Ziemi Chrzanowskiej, już nie wiem jaka jest pełna nazwa. Oni byli operatorem środków. I tutaj, no nam się to bardzo udało, z tego byli bardzo zadowoleni. Ta oferta taka dodatkowa do tej oferty edukacyjnej, którą dajemy w szkołach była bardzo mocno rozszerzona i ten, a w tej chwili idziemy w programie, widzi pani no, w programie z pierwszoklasistami też jakieś środki są pozyskane to też, to jest też rodzaj współpracy, ale nie z tego towarzystwa, z jakieś inne środki, możemy wejść do internetu, albo zadzwonię do dyrektora, to jeszcze panią doinformuję. No właśnie. Bo ja się w biłem w kawał tej świetlicy i tak. 
A: A tu jest jeszcze szkoła. 
R: Tak. I szkoła, naprawdę duże pieniądze są... 
A: To Towarzystwo Oświatowe to była współpraca jednorazowa bardziej, taki jeden projekt, który państwo. 
R: I ten projekt trwał przez rok, tak. 
A: Kto to zainicjował? 
R: No wiadomo, Towarzystwo Ziemi Oświatowe pozyskało pieniądze, a myśmy uczestniczyli w konkursie. 
A: Dlaczego? 
R: No właśnie dlatego, żeby rozszerzyć tą ofertę dla dzieciaków, prawda, żeby rozszerzenie oferty, poza edukację jeszcze zajęcia dodatkowe. 
A: Z kim się państwo kontaktowali z tamtej organizacji? 
R: Myślę, że do dyrektora, do, jako przedstawiciela Fundacji, więc myślę, że tam... 
A: (Tam)? 
R: Tak dyrektora szkoły. Tak z prezesami tam, on był pełnomocnikiem Fundacji w tym zakresie (więc wie dużo i da to wszystko). 
A: Oni mają prawdopodobnie siedzibę w Chrzanowie z tego co... 
R: Towarzystwo Oświatowe tak. 
A: I to był który rok? 
R: to był rok 2007, 2008 oni jakoś tak, oni chyba od kwietnia do kwietnia czy coś takiego, jakoś taki był układ 7,8. 
A: Jeśli chodzi o konkurencję między organizacjami pozarządowymi. Mówił pan o tym, że konkurencja mobilizuje, na jakich polach? 
R: No wie pani, jeżeli to jest tak zwana zdrowa konkurencja no i... Konkurencja jest wtedy, kiedy jest jeden start i jedna meta, prawda. Czyli to nie jest tak, że ja biegnę w prawo, ty biegniesz w lewo i to nie jest żadna konkurencja. Konkurencja jest jak jest jeden, nie wiem, ten sam cel do realizacji i zmierzamy do niego, nie wiem, może troszeczkę różnymi drogami, ale wybiegamy z tego samego miejsca i kończymy w tym samym miejscu. Jeżeli my mamy do zaopiekowania na przykład tutaj osobę niepełnosprawną, a są dwie instytucje, które oferują tą samą usługę, no to wtedy jest konkurencja. Jeżeli są dwie szkoły, a my mamy ofertę edukacyjną dla dzieci, to wtedy jest konkurencja, czy on pójdzie do tej szkoły, czy do tamtej. Tylko teraz staramy się nie w ten sposób go zniechęcić, ze tamta szkoła jest do bani, chodź do naszej, tylko mówimy słuchaj tam jest jakaś szkoła która istnieje i funkcjonuje i sobie tam realizuje po swojemu, my po swojemu, my to robimy tak i tak, my to co ci oferujemy jest bardzo dobre, możesz się w tym znaleźć, możesz mieć takie, a takie korzyści, ale ty możesz sobie wybrać. To jest wtedy konkurencja. 
A: Czy organizacje pozarządowe konkurują z innymi organizacjami? Fundacja czy konkuruje? 
R: Wie pani co, nie, u nas nie ma takich tych. Oczywiście, że prowadząc szkołę chcemy, żeby do tej szkoły chodziły dzieci. Tam nie ma obowiązku szkolnego, nie ma rejonu, bo jeżeli to jest nie przez gminę prowadzone to rejonizacja nie istnieje i rodzic może do nas przyjść, ale nie musi. Oczywiście w gminie tez jest tak, że jak będzie chciał to przeniesie dziecko, bo ma do tego prawo, ale generalnie tak. Natomiast fakt, że myśmy zaczynali tam z ofertą dla 60 dzieci, bo tyle żeśmy przejęli, a w tej chwili pojawiło się, nie wiem, kilkanaście czy kilkadziesiąt dzieci takich, które już nie są w rejonie tej szkoły miejscowości, a mimo to są skłonne tam podjąć edukację, jest jakimś takim korzystnym zjawiskiem, dlatego, ze potwierdza to, że nie jest źle, chociaż jest skromnie, bo my pieniędzy mamy o wiele mniej niż gmina, nie jesteśmy tak bogaci w środki, ale staramy się coś dać innego, coś dać w zamian, tą identyfikację z tą placówką. Coś takiego co jest dla nas ważne, jakieś wzorce też może troszkę inne budować, tak po swojemu. Generalnie szkoły są nienajgorzej prowadzone. Ja to z doświadczenia wiem, że dyrektor, czy nauczyciele mocno się identyfikują, co się rzadko zdarza, nie wiem, na kolei, to się mówiło to nasza kolej, a w tej chwili ze szkoła się jeszcze identyfikują z zakładem pracy. Generalnie ludziom zależy na tym, żeby było bardzo dobra opinia o placówce. 
A: A czy pana zdaniem organizacje pozarządowe konkurują ze sobą? 
R: No przypuszczam, że jeżeli by były dwie szkoły obok siebie i chciały pozyskać tego samego klienta, to pewnie by konkurowały. My w sposób bezpośredni, na terenie Chrzanowa jest szkoła niepubliczna prowadzona przez Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców i my jesteśmy z organizacji pozarządowych, z tym, że oni tez mają innego klienta, mają klienta, którego stać na to, żeby zapłacić, my jesteśmy szkołą publiczną, czyli my jesteśmy szkołą do której się chodzi za darmo. 
A: A tamta jest szkoła płatna. 
R: A tamta jest szkoła płatna, także po prostu inaczej jest zbudowana oferta. Do naszej szkoły przyjdą ci, którym, których tez może nie stać na to, żeby tam pójść, a chcą, żeby chodzić do szkoły o takim charakterze innym. 
A: A można ją postrzegać jako konkurencję? 
R: Nie, nie. My się nie... właśnie konkurencja jest wtedy kiedy są dwa zbiory i jest część wspólna tych zbiorów, to jest wtedy konkurencja. A jak są dwa zbiory są odrębne, bo są odrębne, tak jak mówię, tam jest inny klient, choćby materialnie inny klient. Bo być może, że wzorce i tak dalej są zbliżone, bo my tez chcemy wychowywać w duchu umiłowania ojczyzny, tez chcemy wychowywać w duchu szacunku dla religii, nie to żeby to była katolicka szkoła, czy jakaś protestancka czy jakaś inna, bo to nie w tym rzecz, tylko w tym szacunku, nie. Po prostu dla nas to jest ważne, ważny jest zespół wartości, to jest ważne dla nas rzeczy. Myślę, że one w ogóle są ważne w wychowaniu i my to jakby nie ukrywam, zaczynamy mszą święta i kończymy, natomiast jeżeli ktoś że tak powiem jest innego wyznania i tak dalej, staramy się to uszanować. To nie jest tak, że uważamy, że religia katolicka jest jedyna i kto nie jest katolikiem to jest wrogiem, czy tam jak jest ateistą i tak dalej. Ale te wzorce, ponieważ uważam, że one w wychowaniu są przydatne, ponieważ uważam, że są przydatne, ponieważ jak ja mam dziecko, mówię o sobie, to tez wolę, żeby ono poszło do kościoła niż pod kiosk z piwem. Tu się może czegoś nauczyć i tu, to niekoniecznie, że przy piwie się uczy czegoś złego, ale jednak ryzyko, że coś złego tam usłyszy jest większe niż w kościele, nie. Chociaż w kościele tez może się czymś złym zarazić, prawda. 
A: Jeśli chodzi o współpracę między organizacjami pozarządowymi. Mówił pan o tym, że współpracują państwo wtedy kiedy cele są podobne, kiedy organizacje w jakiś sposób mogą się... 
R: Tak. 
A: uzupełniać. A ta kwestia kapitału ludzkiego, tego, że ważne jest żeby w organizacji byli ludzie, którzy chcą współpracować. Czy uważa pan, że współpraca między organizacjami pozarządowymi powinna się opierać bardziej na kontaktach formalnych czy bardziej na kontaktach nieformalnych? 
R: Pomiędzy organizacjami, pomiędzy organizacjami, fundacjami, stowarzyszeniami i tak dalej, myślę, że bardzie na układach nieformalnych. Myślę, że ta sferę formalna pozostawił bym dla tych instytucji, które są zbudowane formalnie typu, nie wiem, Urząd Gminy, Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Ośrodek pomocy Społecznej, Powiatowe Centrum. Państwo powinno zbudować system instytucji, państwo jest za to odpowiedzialne, aczkolwiek inicjatywa może być również przez organizacje pozarządowe, powinna... i wtedy, wtedy tam ten element ludzki powinien być, że tak powiem na drugim planie. On wtedy nie powinien być najistotniejszy, bo nie powinno być tak, że jak klient idzie do Urzędu Gminy to urzędnik go postrzega jako, nie wiem, członka organizacji takiej czy innej, bo on może go po prostu kochać i uwielbiać albo go może nienawidzić, prawda, bo to są odruchy ludzkie. Ktoś się może z ideami, które dana organizacja realizuje, zgadzać lub nie zgadzać. Urzędnik powinien obsłużyć, bez tej całej nadbudowy. On powinien obsłużyć problem, powinien obsłużyć osobę. Natomiast nie powinien ulegać tutaj właśnie sympatiom i antypatiom. To powinno tak funkcjonować, tego nie ma. Tego nie ma, nie ma w Polsce zbudowanego takiego systemu spójnego opieki społecznej, który by obejmował tego klienta od momentu jego zidentyfikowania, że jest taka osoba i taki problem, do momentu zaopiekowania, jest tak dużo dziur. Te dziury oczywiście mogą wypełniać instytucje i powinny takie jak instytucje pozarządowe, ale jednak rola tworzenia systemu powinna być po stronie państwa samorządu. To zinstytucjonalizowane powinno być, bo nie można czekać, aż się znajdzie ktoś kto to zrobi. 
A: I zauważy. 
R: I zauważy właśnie, jakby do zauważenia powinna być instytucja. Natomiast rozprawił bym prawo do działania jakiegoś emocjonalnego do współczucia i tak dalej właśnie, tym organizacjom, które są pozarządowe, bo jak ja o tym wszystkim myślę, ja myślę o tym wszystkim w ten sposób, że najprostszą formą pomocy społecznej jest taka forma, widzę, że ktoś nie ma co jeść, to mu dam bułkę, to jest najprostsza forma pomocy, czyli bezpośrednia. To jest. Ona jest emocjonalna, bo mi się go zrobiło żal. Instytucje pozarządowe, słowo instytucje, w moim odczuciu daje tyle, że jak próbuje zbudować formę taką, która jest w stanie na przykład pozyskać środki na zaspokojenie tego, żeby dać bułkę, ale nie jest, bo jedną bułkę to mnie stać, żeby komuś dać, ale jak ja widzę, że takich osób potrzebujących jest ileś tam, to ja musze w jakiś tam sposób formalny wziąć 6 ton żywności i rozdać te 6 ton ubogim. Ja jako Krzysztof Wilk, nie byłbym w stanie kupić 6 ton co miesiąc i dać ubogim, bo po prostu nie dysponuje ani takim kapitałem, ani nie posiadam takiego systemu informacji, który by mi na to pozwolił. Czyli to jest w jakimś sensie odpowiedź, że to prawo do współczucia, które jest w człowieku, jeżeli ono, że tak powiem mogłoby być zinstytucjonalizowane, to, to jest na przykład Fundacja, albo Stowarzyszenie. 
A: No tak. Chciałam się teraz zapytać o współpracę z samorządem. Mówiliśmy o tych kontaktach z organizacjami pozarządowymi. Czy państwo współpracują z samorządem lokalnym? 
R: Tak oczywiście. Powiem nawet więcej, nie ma szans organizacja działająca w środowisku bez jakiejś życzliwości samorządu. 
A: Dlaczego? 
R: Nie ma, bo sposoby pozyskiwania środków na realizację zadań no musza przebiegać tutaj przez akceptację przez samorząd, na przykład gdyby starosta powiedział, proszę ja nie przyjmę środków na realizowanie na zadanie pod tytułem Środowiskowy Dom Samopomocy, to ten dom by nie istniał. One przechodzą przez budżet powiatu, budżet powiatu to są radni też, którzy musza zatwierdzić w budżecie rocznym starosty, środki na realizację takiego zadania. Bez zrozumienia potrzeb oni tego nie zatwierdzą, bo po prostu po co się angażować  w jakieś zadania, po co wiązać choćby jakiś tam promil etatu kogoś na obsługę jakiegoś zadania jeśli w tym nie ma sensu nie ma ten. Czyli jednak te organizacje, które działają musza w jakiś sposób przekonać decydentów, przekonać samorządy, przekonać radnych, o tym, że taka forma jest dla nich dobra i korzystna. A jest dobra i korzystna, dlatego, że samorząd, gdyby chciał sam prowadzić świetlice musiałby dać 110 tysięcy, nam daje 60, więc to jest rachunek typowo ekonomiczny. Mało kto sobie to uświadamia, bo niestety sposób, jak się mówi, wchodzenia osób do samorządów, chodzi mi o radnych. 
A: O wybory. 
R: O wybory. To jest taki, że nie jest tak, że na przykład w Komisji Oświaty czy w Komisji Zdrowia są sami profesjonaliści, nie, jest bardzo wiele osób takich, które tam się znalazły bez pełnej świadomości tematu. I pojawiają się takie pytania, a dlaczego to prowadzi organizacja, a nie my? Dlaczego prowadzi organizacja, a nie my, dlaczego nie powiat prowadzi daną instytucję. Oni tego nie rozumieją, że realizując coś przez dany podmiot jest korzystniejsze ze wszech miar. Po pierwsze taniej, budżet nie musi się tyle angażować, po drugie taniej, bo nie trzeba urzędników zatrudniać i do obsługi zadania, po trzecie jeżeli to jest instytucja, która zajmuje się danym typem zadania, ona ma naprawdę takie, taką wiedzę oddolną, oni naprawdę ci ludzie wiedzą, bo jest wiele organizacji, przecież nie jesteśmy my sami tylko. Oni sami wiedzą właśnie gdzie są te dziury, gdzie trzeba to gdzieś pozatykać, gdzie przebudować, gdzie coś trzeba dodać. To spojrzenie jest inne. Przecież jak się samorządy tworzyły, to my wiemy jak to wyglądało. Miasta poszły już w kierunku takim, że no wiele rzeczy było nie realizowanych, potem jak samorządy zostały utworzone z mniejsza czy większą tam akceptacją społeczną. Bo się mówiło aaa po co tam te gminy tworzą, albo powiaty, ale teraz widać, jest rzeczywisty zarządca, czy to zarządca drogi czy czegoś innego, to on się identyfikuje z tym zadaniem, on rozumie to zadanie, on stara się robić, on stara się stosować pewnego rodzaju strategię na to zadanie. I to jest tak, że można tworzyć zarząd drogowy, który będzie miał otaczanie asfaltu, który będzie miał coś tam, maszyny i coś tam i coś tam. I zatrudni się 500 osób do tego i potem się okazuje, że nie ma pieniędzy na to, żeby kupić materiał i asfalt zrobić, tą drogę rozwinąć, bo poszło na utworzenie zakładu tyle albo można podzielić zadanie, słuchajcie mamy 500 tysięcy złoty, to nie tworzymy żadnej instytucji, bo za chwilę oni nie będą mieli czym pracować, a po prostu dajemy już instytucji, która istnieje, zadanie do realizacji, proszę nam wykonać, nie wiem, 20 kilometrów drogi i wtedy te pieniądze, za te 500 tysięcy nie wykona się tyle drogi. 
A: A ci nie tracą na tym, nie muszą dokładać. 
R: Dokładnie. Jasne stawianie celów, czy my chcemy utworzyć zarząd drogowy, czy my chcemy drogę naprawić. I tutaj jest tak samo, jeśli my działamy w polu pomocy społecznej, czy my chcemy budować jakieś instytucje, które się tam rozwijają, czy my chcemy załatwić zadanie, komu pomóc w sensie, że ta osoba potrzebuje. 
A: A jakie wspólne zadania, działania podejmowaliście państwo z samorządem lokalnym? 
R: Dużo żeśmy podejmowali wspólnie. Te wszystkie zadania, które realizujemy są zadaniami wspólnymi, bo one wynikają ze strategii województwa czy powiatu. 
A: Czyli ta świetlica... 
R: Czyli świetlica, opiekowania, czy ośrodki wsparcia dziennego to są. W strategiach wszystkich uczestniczyliśmy, zarówno jak i w powiecie. 
A: Czyli planowanie... 
R: Planowanie strategiczne, tak. Konsultacjach. Z gminą próbowaliśmy tutaj podejmować też parę takich inicjatyw wspólnych w postaci programów. Na przykład u wojewody żeśmy mieli chyba z 2 lata temu taki program dotyczący osób bezdomnych. 
A: (128.45) 
R: To znaczy wie pani, nie wiem, czy pani jest socjologiem z wykształcenia, ale jest coś takiego jak zysk negatywny, takie zjawisko i jeżeli powiemy wyszło to wyszło, natomiast wiemy, że drugi raz tego nie podejmiemy tematu dlatego, że rozpoznaliśmy, że to co jest, ta noclegowania i tak dalej, nie ma potrzeby powtarzania tutaj i duplikacji tych zadań. I myśmy zrobili dużą akcję, że tak powiem rozplakatowania tematu, konsultacji, utworzyliśmy tu taki punkt. Krótki to był program, on trwał 2 miesiące albo 3, nie tak długo. Taki punkt konsultacyjny, gdzie był psycholog kliniczny, gdzie był pracownik taki z prawa pracy i taki terapeuta terapii rodzinnych. I prawda jest taka, że punkt funkcjonował, mieliśmy niewiele odwiedzin i w większości nasze działania były skierowane do tych ludzi, którzy byli w noclegowni. Także po prostu... 
A: Na terenie Krakowa. 
R: To robiliśmy na terenie powiatu. Także osób takich, które uzyskały taką informację, czy z ośrodka pomocy społecznej czy z przystanku autobusowym, myśmy to wszędzie rozplakatowywali, było naprawdę niewiele. Myślę, że takich osób nie zaopiekowanych jest niewiele. W każdym bądź razie tymi metodami, którymi myśmy starali się dotrzeć, to nie dotarliśmy do jakiejś takiej dużej grupy osób. Natomiast tak jak mówię docieraliśmy z tym programem poprzez noclegownię, bo tam było takie rzeczywiste zjawisko, ale lepiej, że te pieniądze noclegownia wzięła, bo oni już profesjonalnie w tym siedzą, natomiast nam się wydawało, że to zjawisko jest szersze. Teraz wiemy, że już ludzie, ta noclegownia i ośrodki pomocy społecznej znane tym osobom, że one chętniej z nich korzystają niż z jakiś takich tworzonych sezonowych, bo to w jakimś sensie można by było powiedzieć, że nie kontynuowaliśmy tego zadania, natomiast dało nam wiedzę. Dało nam wiedzę dlatego, ze my dotykamy tego ubóstwa, bezdomności i tak dalej, przez te punkty wydawania paczek z żywnością, bo to bardzo regularnie wydajemy. 
A: Czy jest tak, że jeszcze próbowali państwo podejmować jakieś wspólne inicjatywy z samorządem? 
R: No tak bo w 2004 roku prowadzimy akcję punktu wydawania żywności, to tutaj z ośrodkiem pomocy społecznej w Babicach, współpracujemy, o! Właściwie to tak jest. Bank Żywności, to jest bardzo ważna instytucja, z którą współpracujemy wiele lat. Bank Żywności tak i tu jest ta współpraca bardzo taka bliska i może nawet bym powiedział, ze na pierwszym miejscu z tych wszystkich organizacji, dlatego, że już naprawdę bardzo wiele lat. 
A: Od którego roku? 
R: Wie pani co, na pewno od 2004, tak mi się wydaje. 2003 chyba jeszcze nie, a w 2004 były tam pierwsze, a potem już naprawdę bardzo regularnie przez wiele lat. I robiliśmy to w ten sposób, że na początku w 100% żeśmy samowystarczalni byli, to znaczy sami żeśmy zdobywali sponsorów na dowiezienie tego materiału tego towaru tutaj i tak dalej. A od 3 lat tutaj Ośrodek Pomocy Społecznej daje nam parę złoty... 
A: Czyli to jest samorząd. 
R: To jest samorząd, tak, to jest OPS. Oni nam dają tutaj w granicach 2 tysięcy złotych, czyli mamy kilka przejazdów, czyli na transport. To nie na każdy, tylko na część. 
A: Jak wygląda ta współpraca? To jest odbieranie żywności, tak? 
R: Odbieranie żywności... no oni nam przygotowują żywność, my organizujemy tez akcje zbiórek żywnościowych w sklepach. 
A: Aha, czyli taka wymiana. 
R: Tak, tak. 
A: W sklepach w Chrzanowie? 
R: Tak. W tych dyskontach takich, w Biedronce, Carefour... nie ja nie wiem jak ten sklep się nazywa. Jakiś dużych no. W Biedronce i w jakimś nie wiem... Tesco, faktycznie. 
A: Czy organizują państwo tez zbiórki żywności, czy zbierają żywność? 
R:  Tak. To znaczy organizujemy zbiórki, przekazujemy żywność do Banku, a Bank, że tak powiem zwraca. Czasami jest taka sytuacja, że po prostu tylko jedziemy tam i oni po prostu dają nam te towary, tam mąkę, czy tam, tylko takie. U nas jest akcja szczególnie przed świętami. 
A: Kto zainicjował współpracę z Bankiem Żywności? 
R: Ja. 
A: Z kim się państwo tam kontaktują? 
R: W tej chwili to już tutaj się pani zajmuje i... 
A: A z kim się pan kontaktował? 
R: ...umowy formalne popodpisywane chyba. Z prezesem, nie wiem, tam z kierownikiem tej hurtowni, nie wiem w jakiej funkcji są te osoby. To myśmy zupełnie formalnie, to nie były jakieś tam towarzyskie układy, po prostu no nawiązaliśmy współpracę, bo oni dysponują takimi tymi, a my to odbieramy. Zupełnie formalnie. No chyba jakimiś kierownikami działu, nie wiem. Ja osobiście nie jeżdżę tam, ale... 
A: Wcześniej się pan kontaktował? 
R: Wcześniej, żeby nawiązać współpracę, tak, to byłem na rozmowach, rozmawialiśmy tam z szefami tego Banku w Krakowie, nie pamiętam, to jakieś panie były chyba dwie. Nie wiem czy tam jakiś pan był, nie pamiętam zresztą, to tak dawno było. 
A: Pani prezes Beata Ciepła. 
R: Tak. No i to żeśmy tam, że tak powiem ustalili tą strategię, a teraz jest tu pani, że tak powiem, została pełnomocnikiem zarządu i ona się tym zajmuje. 
A: Jeśli chodzi o działania samorządu z innymi organizacjami. Z jakimi organizacjami najczęściej współpracuje samorząd powiatowy? 
R: Nie wiem z jakimi samorząd innymi organizacjami współpracuje. (pewnie z (135.06) nie żartuje. Nie wiem, to jest mnóstwo tych organizacji 
A: Czyli bardziej interesuje pana to, że samorząd współpracuje z państwem, wspiera. 
R: To znaczy ja mam dosyć dobry układ w samorządzie powiatowym, bo ja pracowałem tam, także ja tworzyłem ten samorząd, także... 
A: Był pan radnym na początku? 
R: Byłem członkiem zarządu etatowym, także po prostu ja tych ludzi znam po imieniu starostę, wicestarostę, kierowników działów, po prostu no, jest to na zasadzie takiej tez partnerskiej współpracy, nigdy mi nikt nie odmówił jak przychodziłem tam, zawsze znajda czas i nie ma, nie ma problemu takich, żebym miał tam problem się przebić z jakąś tą. Natomiast nie korzystamy z żadnych dodatkowych środków. 
A: To znaczy? 
R: To znaczy dostajemy tylko tą dotację 66 tysięcy na świetlicę, nie... 
A: A biorą państwo udział w konkursach? 
R: W powiecie nie braliśmy udziału. 
A: A w gminie? 
R: W gminie tak. To znaczy tak, w powiecie tez, no bo sorry świetlica i to to wszystko w drodze konkursu. To jest konkurs w drodze konkursu, innych, gdzie my mamy na małe środki jakieś małe środki się pojawiają. 
A: Jeśli chodzi o to, jak rozumie pan współpracę między samorządem lokalnym a organizacjami pozarządowymi? 
R: To tak jak to Hipokratesa, to, żeby nie szkodzić, to wystarczy. 
A: czyli wystarczy... 
R: Wystarczy nie szkodzić. I to jest dobra współpraca, jeżeli wygląda w ten sposób. Jeżeli, że tak powiem czy powiatu, czy gminy ma wolę to jest super. Natomiast generalnie jeżeli jest taka postawa pozytywna, że oni dostrzegali to, co my robimy dobre i to co my robimy złe, nawet jak nam po łapach dadzą, to jest wszystko okej, ale pod warunkiem jednym, że oni działają w dobrej wierze, że to nie jest tylko tak, że ktoś chce kogoś tam złapać na czymś złym i tak... bo to jest fatalne. Znaczy ja mówię z punktu widzenia doświadczenia, które tutaj miałem takiego doświadczenia, ale wiem jak kontrole wyglądają, prawda, jako dyrektor wieloletni szkoły pamiętam, że kontrola jest nieprzyjemna i jakby generalnie z założenia i tak dalej, a jeżeli przychodzi osoba kompetentna, nie jakiś oszołom, nie jakaś osoba, która z księżyca spadła i ona ubzdura sobie, że akurat dana rzecz jest ważna, chociaż ona jest zupełnie marginalna i ona z punktu widzenia instytucji nie ma większego znaczenia... przepraszam. 
Tak naprawdę jeżeli jest, jeżeli jest wola do współpracy, jeżeli jest tez takie przyzwolenie na działalność to jest... 
A: Przyzwolenie, czyli? 
R: No czyli to co powiedziałem, że jeżeli powiedzmy sobie ci przywołani radni mają na tyle, że tak powiem, dostarczonej informacji, że wiedzą, że jeżeli to organizacja taka jak nasza realizuje zadanie, to jest to dobrze, a nie źle. Że to nie jest gorzej dla powiatu jak to organizuje jednostka niepubliczna, niż jeżeli by było budować instytucje. Przyzwolenie to jest tez akceptacja pewnego rodzaju linii postępowania, prawda, na, tez uświadomienie sobie tych potrzeb, tak jak mówimy, no samorząd, decyzje w samorządzie przebiegają na linii decyzja rady, a potem niestety zarząd czy w wypadku gmin tutaj wójt, czy burmistrz, czy prezydent. No i już wykonawcze funkcje pełnią, prawda, także jeżeli jest przyzwolenie rady, no to wójt może realizować dane zadanie, jeżeli nie ma przyzwolenia rady, to nie może realizować. Tyle. Czyli tutaj jednak trzeba z tą informacją dotrzeć, przekonać, wytłumaczyć, że takie zadanie jak się realizuje to jest fajnie, że takie potrzeby są zaspokojone w sensie zaopiekowania klienta i tak dalej. I że to, tak jak mówię, jeżeli to zaspakaja te potrzeby organizacja, to wcale nie jest gorzej. Jeżeli je dobrze zaspokaja. 
A: Czyli dobrze działa. Czyli współpraca powinna polegać na tym, żeby samorząd miał zaufanie do organizacji pozarządowej, która lepiej zrobi to zadanie niż samorząd, tak? 
R: No dokładnie. 
[weszła osoba i coś mówi] 
R: [mówi o grze w szachy z podopiecznym] 
A: Jeszcze kilka rzeczy właśnie związanych ze współpracą z samorządem. Jak to jest obecnie w gminie, jak ta współpraca wygląda. 
R: Dobrze. Dobrze, w gminie też jest dobrze. Myślę, że mamy młodego wójta tutaj człowieka takiego, może nie ma jeszcze wielkiego doświadczenia, ale tak pozytywnie nastawionego do realizacji tych zadań. Wspólnie teraz zorganizowaliśmy, po raz pierwszy przez gminę sfinansowany był wyjazd wakacyjny, pojechaliśmy na Klimczok z dzieciakami. Rewelacja, cały tydzień, no i tak jak mówię, po raz pierwszy udało się dzięki współpracy z komisją rozwiązywania problemów alkoholowych, bo tam też powiedzmy sobie ta świadomość musi być, bo chodzi o to, że czasami te same pieniądze można w inny sposób wydać i do tej pory oni oferowali środki pod tytułem „na wycieczkę” i nie można było nawet zorganizować za te same pieniądze na przykład jakiegoś pobytu dłuższego, bo to by już nie była wycieczka. No i po raz pierwszy, w tamtym roku byliśmy też za pieniądze z Komisji w Warszawie, to byliśmy dwa dni, ale to była wycieczka, a teraz mniej więcej te same pieniądze, ale byliśmy tydzień, bo byliśmy na Klimczoku. Co prawda, aplikowaliśmy o kwotę tam 10, dostaliśmy 4,5 tysiąca, no ale to żeśmy tam zweryfikowali, coś żeśmy dołożyli ze swoich. To jest ta synergia, nie. Dali nam mniej niż było potrzeba, no myśmy nie zrealizowali tego tak jak żeśmy chcieli, ale zrobiliśmy i tak coś kapitalnego. Bardzo byłem zadowolony, zresztą fantastycznie nam, nas tam w schronisku przyjęli ci gospodarze, łącznie z tym, że mieliśmy co wieczór, gospodarze robili program artystyczny, oczywiście myśmy tam uczestniczyli z tym, że nasi w rewanżu tez coś dawali, ale z przedstawieniami z teatrem, no rewelacja, naprawdę. Ponieważ to jest schronisko mieliśmy przewodnika oddzielnie, więc chodziliśmy, to co było po stronie ludzkiej to było fantastycznie zrobione, a poprzez to, że my jakby możemy zaoferować tym dzieciakom, że będzie taki wyjazd wakacyjny, to tez jest jakaś motywacja do działania. Oni wiedzą, że jak tam będą to fajnie będą uczestniczyć realizować, będą się uczyć to pojadą na wakacje. No a my to takie, u nas to się nazywa rozpoczęcie lata i od początku, odkąd świetlica istnieje organizowaliśmy takie wyjazdy na rozpoczęcie lata i one były w przeróżny sposób robione, no na przykład poprzez biwak taki dwu czy trzy dniowy, a nawet w zeszłym roku mieliśmy tez dostać te pieniądze, to nie dostaliśmy ich, to nawet zrobiliśmy w ten sposób, że tutaj mamy ogród i w ogrodzie żeśmy rozbili namioty, mieliśmy bazę, kuchnię... przepraszam... 
A: Są jakieś sprawy, które trzeba załatwiać, tak. 
R: Cały czas. 
A: To bardzo dobrze, bo wtedy organizacja żyje. Jeśli chodzi o współpracę w powiecie, rozumiem, że ona jest dobra. 
R: Dobra. Na współpracę naprawdę nie narzekam, ani w powiecie, ani w gminie, nie narzekam. 
A: A w województwie? 
R: W województwie, to wie pani co, tak jak powiedziałem, no nie ma problemów jakiś większych. W tej chwili, że tak powiem środowisko artykułuje głośno, takie rzeczy, że jeśli chodzi o te środowiskowe domy, żeby pojawiła się inicjatywa Urzędu Wojewódzkiego, o to, żeby w sentencji orzeczenia wydawane przez Zespół orzekania niepełnosprawności znalazła się klauzula dotycząca wskazania do pobytu w środowiskowym domu i żeby zrezygnowano z odpłatności, bo to jest trochę takie nierówne traktowanie, bo Fundacja Brata Alberta daje kieszonkowe swoim uczestnikom w zajęciach i to jest dobre. Natomiast my pobieramy opłatę, którą w trybie uchwały samorządu, na przykład powiat uchwala, że jeżeli ktoś ma tam dowody takie, a takie to będzie 10 zloty płacił, a ten 20, a ten to 60. Od dochodu. I jest tak że od chwili tych pieniędzy nie dostajemy, tylko je wpłacamy na powiat. One są zupełnie niewspółmierne, bo pobyt załóżmy kosztuje 750 złotych, tyle tam nam daje powiat na te zadania, a zabiera nam 10 zloty z tego, nie. Po cholerę? Niech nam daje 740 i nie zawracają ludziom głowy, dlatego, że ten pensjonariusz nasz to jest osoba chora psychicznie i niepełnosprawna intelektualnie i jak on wie, że on ma płacić, to dla niego jest, ze on ma płacić, on płaci. 
A: To nieważna jest kwota, ważna jest świadomość płacenia. 
R: To myśmy... Ważna jest świadomość, myśmy mieli tu takie doświadczenie, bo część jest taka, która machnie na to ręką, część jest taka, że ona machnie na to rękę i powie, a tam te 20 zloty to nie jest problem i on płaci, ale są takie, myśmy mieli tutaj takiego pensjonariusza, który do nas naprawdę regularnie chodził dzień w dzień przez wiele lat, jak wprowadzili tą odpłatność, mimo, że teoretycznie, bo to z wywiadu wynika, że on miał jakieś tam dochody z renty, go było stać na to, ale on się po prostu tak przestraszył tego, że on ma płacić, że on przestał chodzić i my go do dziś nie pozyskali, mimo iż wiele razy robili podchody w sensie takim, no mówię, to tak trochę nieładnie, ale próbowaliśmy mu to tłumaczyć, próbowaliśmy mówić, że będziemy wnioskowali o zmniejszenie odpłatności czy coś. I on za każdym razem szuka jakiejś pokrętnej drogi, bo jakiejś nawet czasem konfabulacji dlaczego on nie może chodzić, ale my wiemy dokładnie, bo to już wyszło w innych takich krzyżowych tych pytaniach, że to te pieniądze. Ciągle to, że ta świadomość, że on będzie musiał płacić. To jest złe. Natomiast myślę, że jeżeli byłoby to kieszonkowe takie jak jest w warsztatach terapii zajęciowej, to tam z innej ideologii wynika, ale prawda jest taka, ze robimy to (samo świadczenie). Też robimy terapie, też mamy pracownie też funkcjonują i my robimy to zajęcia za 750 złoty, a oni robią za 1300, prawda. 
A: No właśnie. 
R: Jest różnica. Mają na autobus, mają na dowóz, nam tego brakuje, nie. Natomiast to jest takie trochę, wiem, że oni korzystają ze środków (148.11) my korzystamy ze środków wojewody. Ale to, ze inny podmiot płaci, to nie znaczy, że jakby za inne pieniądze. 
A: A skąd taka różnica cenowa? 
R: Tak jak mówię, kto inny jest operatorem środków. 
A: Daje więcej? 
R: (148.27) daje więcej i daje właśnie na warsztaty. 
A: Dlatego, ze państwo się zajmują tymi samymi beneficjentami? 
R: No. Tak. 
A: Dlaczego? 
R: No tego nie wiem, no. Jest też zróżnicowanie takie, że te środki przekazywane przez wojewodę też są można powiedzieć na poziomie województwa. 
A: No tak. 
R: Dlatego, że wielkość tych środków zależy od decyzji wojewody. Także nie wiem, ja myślę, że nie chodzi o to, żeby oni dostali mniej, tylko o to, żebyśmy dostali więcej. Bo tak jak mówię, gdyby to było kieszonkowe, to ono działa tez dyscyplinująco na uczestnika, bo tak jak powiedziałem na początku, gdyby się miało scharakteryzować takiego uczestnika środowiskowego domu, to jest osoba, która ma nieuświadomiona potrzebę, czyli jemu trzeba motywację budować. A jak on będzie miał jedna z motywacji, nawet, że on dostanie 50 złoty kieszonkowego, to on 100, na miesiąc, to on będzie wiedział, ze on pieniądze dostaje, to on dostanie choćby po 20 złoty tygodniowo, ale to będzie coś dla niego, on sobie coś za to będzie mógł kupić. To są ważne rzeczy i to myślę, że decydenci powinni mieć tego świadomość, że, że są pewnego rodzaju sposoby perswazji, także ta materialna sfera jest takim sposobem perswazji, a my go za absencję też możemy rozliczyć. Okej, ty nie chodziłeś to 10% stracisz, albo 5% stracisz. 
A: takie dyscyplinujące. 
R: Taki składnik motywacyjny, taki dyscyplinujący w tym sensie. Ale to nie chodzi właśnie o to żeby w jakiś sposób ubezwłasnowalniać tą osobę, ale też, żeby, żeby ja motywować do tego, żeby się umyła, ogoliła, żeby przyszła. To jest ważne. 
A: Co pan sądzi o konkursach dla organizacji ogłoszonych przez władze samorządowe? 
R: No są te konkursy, no wie pani. 
A: Co pan o nich sądzi? 
R: Co ja sądzę? Sądzę tyle, że krótkoterminowe konkursy po prostu wynikają z bezmyślności samorządu. Długie okresy na które ma funkcjonować są rozsądne. 
A: Długoterminowe? 
R: Nie wiem, na rok na przykład, są takie konkursy na prowadzenie na przykład środowiskowego domu na rok, myśmy takie mieli na początku. I zależy potem jak podmiot do tego podejdzie, jeżeli podejdzie rozsądnie, ze tak powiem, z punktu widzenia własnego interesu, to, to jest niestety nierozsądne z punktu widzenia realizacji zadania. Jeżeli ktoś, że tak powiem, altruistycznie podejdzie do tematu i będzie go realizował tak jak ma, to niestety może się na tym przejechać. Generalnie chodzi o zasadę taką, że jeżeli jest zadanie na 5 lat, to ja wiem, ze mnie w ramach tego zadania stać na wymalowanie, na wymianę podłogi na zakup, nie wiem, muszli klozetowej czy coś takiego. Jak ja dostaję na rok to ja nie wiem czy mi się opłaca pomalować, nie wiem czy opłaca mi się wymienić podłogę, nie wiem czy mi się opłaca muszlę klozetowa wymienić, prawda. 
A: A wynika to raczej z... 
R: Woli, bo ustawodawca zezwala 
A: (151.55) tak? 
R: Na pięcioletnie co najmniej. No bo wiadomo, jeżeli jest, to zresztą w każdej, nie tylko w pomocy społecznej. No to tak samo jak są konkursy na obsługę drogi, na czyszczenie drogi, no to jeżeli ktoś wie, że ma na jedną zimę tylko odśnieżanie, to nie będzie nowych samochodów kupował, no bo on może, po prostu może zostać z kredytem. 
A: A nie istnieje jakiś, nie wiem, niebezpieczeństwo takich długoterminowych konkursów? 
R: Moim zdaniem nie. Jeżeli dobrze jest zbudowane warunki przystąpienia do konkursu, to wiadomo, jeżeli się jakby już, że tak powiem, w trybie wstępnym odrzuci podmioty niepoważne, które nigdy nie realizowały takiego zadania, które realizowały to zadanie z naruszeniem prawa i tak dalej, które są bez rekomendacji, to moim zdaniem ryzyko jest żadne. To ryzyko jest żadne, bo w każdym bądź razie ono, że tak powiem mierzalnie nie jest większe jeżeli jest to krótkoterminowy niż długoterminowy. 
A: korzyści... 
R: Bez wątpienia długoterminowych jest na korzyść i dla samorządu i dla organizacji, dlatego, że samorząd ma tez pewność, że zadanie zostanie na wyższym standardzie realizowane, bo to wydaje się też tej instytucji, która tez przystępuje do konkursu, żeby podnieść standard, bo ja musze pokazać ten standard, żeby oni mogli stwierdzić, to jest okej. Myślę, że są bardziej oszukańcze te krótkie. 
A: A jeżeli chodzi o zasady współpracy i formy współpracy samorządu z organizacjami pozarządowymi. Czy mógłby pan zasugerować coś, co należałoby zmienić, żeby poprawić tą współpracę? 
R: hmm. Znaczy wiadomo, nigdy nie jest tak do końca dobrze, żeby nie mogło być lepiej. 
A: No właśnie. 
R: To nie ulega wątpliwości, no. Fajnie by było, żeby na przykład manna z nieba leciała, w sensie, żeby na przykład samorząd powiedział tak, no to my wam tam damy jakiegoś bonusa, nie musimy, ale damy. To rzadkie jest, rzadkie. Tego typu zachowania czy postawy nie są częste, myślę, że w ogóle. Jednak większość instytucji daje świadczenie takie jakie wynika z niezbędnego minimum, na realizację tego zadania. Ale też nasze oczekiwania nie są takie, żeby nam dawali więcej. Przyjemnie by było, nie, jeżeli na przykład gmina Chrzanów nam daje na realizację zadania pod tytułem „szkoła” środki takie, jakie wynikają z ustawy, czyli średnią ze szkół tego samego typu w danej gminie, okej. Ale jeżeli by powiedzieli, słuchajcie wiemy, że wam nie jest tak łatwo, macie tutaj bonus, na nie wiem, pomalowanie szkoły w wysokości 10 tysięcy złotych, bo to działacie dla naszych dzieci, dla środowiska i tak dalej. Ale to no się nie zdarza, nie zdarza, no każdy stara się te dziury, które ma po swojemu zatkać i no w każdym bądź razie no, to by było fajnie ta manna. Co by tu, żeby było fajnie. No fajnie by w ogóle było być zdrowym, pięknym, młodym... 
A: czyli, żeby marzyć o pewnych rzeczy 
R: Możemy marzyć o pewnych rzeczach i marzenia są przyjemne. W kontaktach takich zawodowych ważne jest pozytywne nastawienie do tematu i nastawienie na realizację zadania. 
A: Czyli, żeby dla samorządu też to było ważne? 
R: No bo to bardzo ważne. Pozytywne nastawienie, a podejście tutaj pod tytułem, jest zadanie do realizacji, okej próbujemy się zastanowić jak to zrobić, a nie odwrotnie, jest zadanie do realizacji, zastanawiamy się po prostu jak zrobić (156.25) nie. Więc to po prostu taka postawa może ludzka w tym wypadku, też jest ważne, że po prostu na różne sprawy nie można, na te same sprawy można różnie patrzyć i tutaj naprawdę jest dobrze jeżeli, jeżeli my staramy się daną rzecz załatwić, to wynika z naszej inicjatywy, z naszych potrzeb i przychodzimy do samorządu i mówimy, że jest taka możliwość, ale na przykład trzeba poręczenia waszego, nie. To was nic nie będzie kosztowało, bo my to zrobimy, załatwimy i tak dalej, no to jeżeli samorząd w osobie wójta czy tam burmistrza czy starosty mówi okej, w porządku, uważam, że realizujecie zadanie jak należy, uważam, ze ten kierunek, który tutaj sugerujecie jest słusznym kierunkiem, bierzemy to i podpisujemy i tak się to zdarza. 
A: Zdarzało się tak? 
R: tak. Wielokrotnie. Zdarza się, kiedy my staramy się na przykład nie wiem pozyskać środki zewnętrzne, a jest wymagana tutaj opinia czy zgoda samorządu, to nie zdarza mi się, żeby mi ktoś powiedział, nie, nie, nie, to my się nie będziemy w to angażować, a... Nie raczej jest nastawienie takie, że no, dobra, w porządku jest możliwość, starajcie się, jak wam się uda to będziemy się cieszyć. 
A: A jakie pana zdaniem jest przygotowanie pana organizacji do współpracy z samorządem? Chodzi o zasoby merytoryczne, kadrowe, finansowe. 
R: mmm Co to znaczy merytoryczne zasoby współpracy z samorządem? 
A:  Do współpracy z samorządem. 
R: Wiem, ale co to znaczy, nie wiem, co to znaczy. Ale postaram się tu coś wymyślić 
A: To czy wiedza państwo w jaki sposób współpracować z samorządem, mają państwo wiedze na ten temat, informacje. 
R: No wiemy, no przede wszystkim, tak jak powiedziałem ja mam doświadczenie we współpracy z samorządem, wiem mniej więcej jak wyglądają okresy, kiedy budżet się tworzy, kiedy takie rzeczy, bo to jest ważne bo jak się człowiek zwróci w styczniu, na samym początku roku w styczniu się zwracam o pieniądze i nigdy mi nie dają, nie dadzą ci, bo się budżet tworzy, powiedzmy sobie do 15 listopada, czyli się trzeba w październiku zgłosić. I to jest taka świadomość po mojej stronie, mamy tez w naszych tutaj w murach osoby, które sa aktywnymi samorządowcami, są radnymi. Także, nie no mamy świadomość tego, jak się w tej materii poruszać. No tez nie ukrywam, że wiemy jak to wygląda w samorządzie województwa, czy Urzędzie Marszałkowskim, czy w Urzędzie wojewódzkim. Dosyć długo tamta współpraca jest no i jako Fundacja tez już mamy doświadczenie, bo to już wiele lat. To co powiedziałem, najbardziej to mi tutaj brakuje jednej, czy dwóch dziewczyn do pisania wniosków, to bym był już, to naprawdę byłoby fajnie by sobie funkcjonowało, a tego trochę żałuję, bo był taki okres, kiedy sam pisałem, miałem na to czas, w tej chwili nie ma na to czasu, naprawdę. Jest wiele takich działań podejmowanych bieżących, a ja tez jeszcze wchodzę w działania czy świetlicy czy środowiskowego domu, bo szkoły mniej. Ale też w jakiś sposób merytoryczny nadzoruje ją. Także to już naprawdę nie mam czasu ani sił na te działania i tego mi brakuje. To jest takie, taka moja pięta ahillesowa w tej chwili, ale postaram się (160.09). 
A: Sandał założyć na tą. Chciałam jeszcze pana zapytać o to jakby pan ocenił pozycję pana organizacji w gminie? 
R:  Ale co to znaczy, jak... 
A: Jaka jest według pana pozycja organizacji w gminie? 
R: No niezła. No niezła, no. 
A: A w powiecie? 
R: Też, też. Znaczy ja powiem pani tak, nie wiem czy jest jeszcze jakaś fundacja, która tutaj została utworzona i działa na tym terenie. Stowarzyszenia są, ale fundacja może jakaś jedna czy dwie, ale nie wiem. 
A: Kto był fundatorem? 
R: Osoby fizyczne, osoby fizyczne. 
A: Kilka, nie jedna? 
R: Nie, nie, 5 osób. 
A: Gdybym się zapytała o to, jak by pan opisał kilkoma zdaniami pozycję swojej organizacji komuś, kto jej nie zna, jakich by pan słów, określeń użył? 
R: Pozycję, pozycję organizacji, tak... na terenie gminy, czy, czy... 
A: W ogóle. 
R: Pozycję, to nie wiem, nie rozczytuje tej, tego pojęcia znaczeniowego. Co to, niech mi pani wytłumaczy, co znaczy ta pozycja organizacji? 
A: To jest pozycja w stosunku do innych organizacji działających na tym samym terenie na przykład. 
R: Może bym powiedział, jeżeli chodzi o wielkość, to słowem kluczem by było średnia, bo może nie duża, bo to nie jest organizacja działająca na terenie kraju. Na terenie powiatu ona jest duża, myślę, że tez słowo zaradna jest dobrym słowem, bo poszliśmy od poziomu zero do poziomu takiego, że prawie milion jest w tej chwili środków, którymi operujemy, że zatrudniamy około 30 osób, więc w jakimś sensie zaradna. Myślę, że słowem takim kluczem mogłoby być też słowo wspierająca czy pomagająca, bo te działania, które my podejmujemy są kierowane na pomoc i to zarówno jeżeli chodzi o szkołę jak i o te instytucje tutaj to świetlice, ten ośrodek wydawania żywności, środowiskowy dom, czyli wspierająca. Myślę, ze też słowo pracowita by było dobrym słowem, na pewno nie medialna, wynika to z tego, że myśmy starali się uniknąć takiego rozgłosu lokalnego, uniknąć, nie szukaliśmy tej medialności. Oczywiście my się pojawiamy w mediach, nawet bym powiedział dość często, natomiast wydaje mi się, że nam nie jest potrzebne to, żeby krzyczeć, że my świadczymy usługę po tytułem taką a taką. W szkołach to już jest trochę inaczej, to może bardziej, ale tutaj może nie szukaliśmy tego rozgłosu. Tym bardziej, że media, przynajmniej te z którymi ja się stykam straciły taką ideę, która moim zdaniem powinna przyświecać, mianowicie propagowania rzeczy dobrych. Media raczej szukają sensacji. Ja powiem taka anegdotę jeżeli, kiedy byliśmy na zawodach w tenisie stołowym, organizator tych zawodów wykonał telefon, to nie były przez Fundację robione, tylko przez jakieś tam międzyszkolne ten zawody były i zadzwonił do jednego z mediów i powiedział, że no zapraszamy tam przedstawiciele do nie, bo organizujemy zawody sportowe dla dzieciaków, a to akurat było jak się ta hala zwaliła, i mówi, a wali się coś u was, nie, no to my nie bardzo mamy czas. Po prostu jakby się hala zawaliła, to oni by przyjechali. Bez sensu w ogóle. Nie jest mi potrzebny taki krzykliwy rozgłos, nie szukam go. Chciałbym raczej tym ludziom pomóc na tyle, na ile im się da i bardzo bym chciał, by informacja taka, że placówka jest dobra przychodziła od uczestników, od naszych pensjonariuszy do innych. 
A: taką nieformalną... 
R: Taką nieformalną drogą, ale taką prawdziwa i głęboką. 
A: Z pełnym przekonaniem, że cos się mówi... 
R: I z pełnym przekonaniem i, że nie wiem matka jest w stanie powiedzieć dziecku, wiesz słuchaj idź tam, to jest dobre miejsce. Takiego czegoś bym chciał, to jest mój ideał, to oczywiście jest trudne, bo my wiemy o tym, że tych środowisk takich de facto osób niepełnosprawnych nie jest za wiele, to znaczy te osoby formalnie się nigdzie nie spotykają. 
A: Nie mają gdzie. 
R: Oni się w rodzinie spotykają czy gdzieś, prawda. Więc ta informacja nie jest możliwe żeby była tak... nie ma takich stowarzyszeń osób niepełnosprawnych intelektualnie na terenie Chrzanowa nie słyszałem. Bo wtedy to nie jest możliwe kiedy kolega koledze powie i tak dalej, wtedy tu jest pewnego rodzaju może taki błąd logiczny mój zrobiony, ale to jest jakaś taka idea, żeby to polecenie było tym osobom, które są dla nas najważniejsze emocjonalnie i tak dalej. No to tego bym chciał. 
A: A co pana zdaniem decyduje o pozycji organizacji najbardziej? 
R: No sprawność organizacyjna bez wątpienia. 
A: To znaczy? 
R: No umiejętność radzenia sobie z wszelkimi tutaj przeszkodami. Myślę, że tez skład osobowy tej organizacji, jeżeli jest, są osoby, które rzeczywiście są zainteresowane danym tematem są w stanie się w niego zaangażować, czyli zaangażowanie indywidualnych tych członków, to jest bardzo ważne. Umiejętność wykorzystania tych... 
[weszła osoba, pyta o coś] 
R: [opowiada o mężczyźnie, który był] 
R: Ale co to mówiłem, przepraszam? 
A: Co decyduje o pozycji organizacji. 
R: Co decyduje... troszeczkę się zgubiłem. 
A: Mówił pan o osobach, które są w organizacji... 
R: No właśnie, osoby te, i umiejętność wykorzystania tych mechanizmów nowych też takich w sensie pozyskiwania tych środków, chociaż myślę, że tak jak tutaj sugerowałem, że w zakresie pomocy społecznej ważniejsze są nie te takie, na realizacji jakiegoś jednego pomysłu. Ja w ogóle generalnie, ale to może jest moje jakieś tam wypaczenie takie, ja generalnie wolę zamiast realizacji takich zadań pod tytułem piknik, zrealizować zadanie pod tytułem, nie wiem, może zły przykład, zamiast zrobić zadanie pod tytułem zawody w siatkówkę, wolę zrealizować coś pod tytułem liga siatkówki, czyli żeby było... 
A: Długofalowe? 
R: długofalowe, żeby ono motywowało i żeby ono zostawiło trwały ślad. Bo jeżeli ja mam do dyspozycji, nie wiem, zagospodarowanie całego... raz w miesiącu robię zawody sportowe, to ja potrafię przez ten miesiąc motywować dzieci, żeby one trenowały, jego systematyczności, przyzwyczajać do wysiłku, ja wiem, ze one po roku na przykład tego tenisa stołowego zagrają, wiem, ze one zagrają, ja wiem, mało, że one jak potem przez 5 lat nie będą grały, to jak one wezmą paletki, to one grają. A jak my zrobimy jedną wielką imprezę, która jest fajna i sympatyczna i tak dalej, ale one, te dzieci nie potrenują, może potrenują 3 razy przed zawodami i to będzie wszystko. No ja wole, myślę, że w pomocy społecznej pracując z osobami niepełnosprawnymi, tak samo z dziećmi, dla których trzeba budować motywację, dla których trzeba budować alternatywny system wartości. To tworzenie czegoś co jest cykliczne, co jest systematyczne jest w stanie zadziałać jako pewnego rodzaju sposób wychowania. Natomiast jeżeli to się robi tak akcyjnie, to niestety tych efektów wychowawczych nie ma. Takie jest moje zdanie. 
A: Mówił pan, że brali państwo udział w konsultacjach, czego dotyczyły te konsultacje w Urzędzie Miasta? 
R: no więc przede wszystkim tych planów czy tutaj w zakresie tworzenia wsparcia dla pomocy psy... dla osób niepełnosprawnych, no. Pisze się te strategie prawda, strategie rozwiązywania jakiś tam problemów w zakresie, nie wiem, niepełnosprawności czy... no tego typu spraw. Czyli generalnie przy strategiach, przy strategiach, to były spotkania długoterminowe, bo to myślę się odbywały w ciągu roku. 
A: Czyli często musieli państwo 
R: Tak. Często żeśmy w nich uczestniczyli, tam pod opieką, to wiadomo tam się firmy zatrudnia, były osoby, które się tym zajmują, budowały te strategie, no. I to były strategie, najpierw była powiatu, strategia gminy, a potem były te mniejsze strategie, nie odwrotnie było. Ale to właśnie od strategii powiatu się wywodzili że idą w te (tematyczne) wsparcie. 
A: Jesteśmy w sytuacji obecnej i mielibyśmy się zastanowić nad tą kwestią marzeń. Gdyby istniała taka możliwość, że mógłby pan wyłonić reprezentacje organizacji pozarządowych, które by dobrze reprezentowała interesy i stanowiska pana organizacji. Czy byłaby to osoba, czy organizacja? Taki idealny rzecznik. 
R: No myślę, ze wie pani, osoba. 
A: Jaka osoba? 
R: Myślę, że osoba. To znaczy moje zdanie jest takie, że o danej rzeczy, o danym problemie najbardziej, najrzetelniej potrafi powiedzieć ten, kto tego dotyka. Znaczy wiadomo, jak komuś ubezpieczamy, to nie pytamy się kolegi, który tez się ubezpiecza, tylko pytamy się, nie wiem, wdowy. Byłyby ci potrzebne te pieniądze na co byś dostała, na te ubezpieczenia, a czy osoba, która nie dotknie problemu nie potrafi go ocenić. I myślę... zresztą tu też mamy takie, taką świadomość, że jeżeli idzie pracownik jakiś tam, nie wiem i stara się kogoś przekonać do uczestnictwa w naszych zajęciach, pracownik socjalny, a on nigdy tu nie był, a on nie wie o co chodzi to choćby on nie wiem ile powiedział, to ta jego zdolność przekonywania jest zdecydowanie mniejsza, a w dodatku przykłady i sposoby zachęty często są chybione. A czy znacznie lepiej jest, jeżeli idzie pracownik socjalny z ośrodka pomocy społecznej i od nas, wtedy po pierwsze jest prawdziwsza taka wizyta, a po drugie skuteczniejsza. I myślę, ze najprawdziwsze jednak są te świadectwa, które są świadczone przez osoby, które w danej rzeczy rozmawia, jak to już jest drugiej, trzeciej, piątej ręki, to one czasami no mają jakąś tam skuteczność, ale myślę, że mniejszą. 
A: Jakie kryteria brałby pan jeszcze pod uwagę wybierając taką osobę? 
R: hmm kobietę czy mężczyznę... 
[śmiech] 
A: Ale to też jest ważne, czy to by miało jakieś znaczenie dla pana? 
R: Nie, myślę, żeby to nie miało znaczenia. To był żart. Wie pani, co jakie kryteria... 
A: czy na przykład długość działania takiej osoby w organizacji byłaby... 
R: Nie. Myślę, że nie. Jeżeli ktoś by miał mnie reprezentować, myślałbym o tym, żeby to powinna być osoba, która mnie zna, lub zna moją organizację, na tyle głęboko, że jest w stanie dać rzetelne świadectwo temu co się robi, czyli jakaś rzetelność tej osoby. Bez wątpienia  (173.45) zdolność przekonywania też, bo to bez tego się nie da, no. Jeżeli bym za swojego rzecznika wziął osobę, która jest niekomunikatywna to miałbym szanse na, że tak powiem, niską skuteczność. Natomiast co jest jeszcze ważne, no ważne, żeby to była osoba, która by miała już jakieś doświadczenie w danym typie działalności, czyli generalnie, która większość szansa pozyskania osoba, która potrafiła już pozyskać w poprzednich jakichś tam swoich działaniach do danych typów działań jakiś podmioty czy osoby. Nie wiem co... 
A: A czy widzi pan obecnie takiego reprezentanta, który by mógł dobrze reprezentować organizacje? 
R: Naszą organizację? 
A: Organizacje w mieście wszystkie organizacje w mieście na przykład. 
R: No wszystkie organizacje w mieście to takiego prawa bym sobie nie dał, taka żeby była taka organizacja, dlatego, że zaprzeczyłbym temu co powiedziałem na początku. Najlepiej reprezentuje...się zakalapućkałem. Najlepiej reprezentuje organizację osoba, która tę organizację zna. Takiej osoby, która zna wszystkie organizacje po prostu nie ma. Każdy najlepiej jak reprezentuje własną organizację. Niekoniecznie to musi być prezes, to może być ktoś z pracowników, to może być osoba wskazana przez zarząd, albo członek zarządu, ale to najlepiej. Natomiast szukanie wspólnej reprezentacji dla organizacji to by myślę musiało się wyłonić na poziomie spotkania tych wszystkich przedstawicieli organizacji i wtedy nie wiem, osoba najbardziej dynamiczna, najbardziej przebojowa, która jest w stanie powiedzieć okej, słuchajcie to takie mamy wspólne cele, to próbujmy to jakoś pchać razem, nie wiem, ja biorę na siebie role lokomotywy, wy mnie jako wagoniki tam wspierajcie i jedziemy do przodu. 
A: Dałoby się tak zrobić? 
R: Myślę, że się da, myślę, że się da. Myślę, ze są osoby, które mają charyzmę, ale to wie pani, to tak jak w państwie znali charyzmatycznego przywódcę, osobę, która, ja bym chciał, żebym był prezydentem, premierem Polski taki człowiek, który miałby tą charyzmę, który by... i to jest szalenie trudne. To jest szalenie trudne (176.15) jest łatwiej reprezentować, a czy im większy ten interes tym ktoś by się przydał, nie wiem, taki jak Jan Paweł II, który miał tą charyzmę, który był postrzegany tak dosyć mocno i miał ta siłę wykonywania czy przepychania działań. Tacy przywódcy się pewnie zdarzają. Są tacy, którzy, przywódcy w różnych krajach, którzy mają ta charyzmę, znaczy jakoś tak trudno nam taką znaleźć osobę, która by działała w imię narodu, a nie w interesie jakiś małych grup, nie. To nie jest niemożliwe, ale to jest jakby granie w totka, to jest bardzo trudne, no. 
A: Czy na zakończenie jest jeszcze coś na co pana zdaniem należy zwrócić uwagę w temacie naszej rozmowy dzisiejszej? 
R: Tak. Muszę pani pokazać obiekt. 
A: Bardzo chętnie. 
R: Trzeba zrobić wycieczkę, bo żeśmy się zasiedzieli. 
A: Bardzo dziękuję.